Kinderen
alle pijlers
Gillende kinderen
vrijdag 3 mei 2019 om 18:01
Ik erger me rot aan die gillende kinderen buiten. Het is niet zomaar even een vrolijk gilletje, kei hard gegil gewoon om te gillen. Ik woon aan een hofje en die ouders moeten dit dus ook horen. Als mijn kind buiten zo liep te gillen, was ik direct naar buiten gegaan om er een einde aan te maken. Stel ik me nou aan of vinden anderen dit ook asociaal?
zaterdag 4 mei 2019 om 11:56
zaterdag 4 mei 2019 om 12:48
Maar dat voorbeeld is dus een kind dat een ander kind al dan niet onbewust 'terecht wijst'. Een kleuter nota bene, ongetwijfeld schattig ogend door de ogen van veel mensen. Dan kom je er ook automatisch mee weg, als je dat als (random) volwassene probeert zijn de mensen een stuk minder mild gestemd en kom je daar niet mee weg. Die luxe kun je je dan niet meer permitteren.lemoos2 schreef: ↑04-05-2019 00:19Die uitdrukking moet je niet zo heel letterlijk nemen. Het gaat meer om reacties (non-verbaal maar soms ook verbaal) van de gemiddelde mens in de maatschappij waarin dat kind opgroeit. En dat kan soms verrassend simpel zijn. Door brutaal gedrag letterlijk de rug toe te keren. Door een simpel ‘dank je’ als een klein kind jouw unicornroze haar staat te bewonderen.
Ik was gisteren in een woonwinkel waar je zo’n bolderkar achter je aan kan sjouwen voor de inkopen. Daar zie je 9 van de 10 keer kinderen in zitten (dubbel win: geen loslopend grut, geen kwijtgeraakte sneller dan water peuters of ouderen van dagen die een loswankelende dreumes over het hoofd zien). Zoon wilde ook in een bolderkar. Dus ik zei hardop: “Kijk eens om je heen hoeveel achtjarigen jij nog in een bolderkar ziet zitten”. Daar had meneer niets mee te maken, wat anderen deden (krijg je gewoon keihard jouw “Ik ben niet de moeder van Jantje dus interesseert het mij ook niet wat Jantje wel mag en jij niet” terug in je gezicht). Zoon gaat ondanks waarschuwing toch in zo’n kar zitten mokken omdat ik echt niet voor paal door die winkel mij een hernia ga sleuren. Toen kwam er een klein meisje aan, jaar of drie. Ze keek zoon aan en vroeg of hij iets had ‘aan zijn beentjes’ en of ze het ‘beter moest aaien’. Gewoon een simpele bevestiging van ‘raar’ gedrag door een kleuter, zoon sprong uit de kar en kwam aangesneld en ik heb het woord ‘bolderkar’ niet meer gehoord. Dat kleine meisje bevestig je dan in haar zorgzaamheid door te zeggen “Wat lief van jou maar hij heeft niets aan zijn beentjes”.
zaterdag 4 mei 2019 om 14:29
Ik permitteer mij dagelijks opgetrokken wenkbrauwen, rug toekeren of de positieve signalen zoals lachen of een knikje. Heel soms dat daar iemand gebeten op reageert maar aan reacties van overige omstanders is het zelfs voor een blinde, sociaal beperkte persoon, heel duidelijk wat de consensus is.Nehemah schreef: ↑04-05-2019 12:48Maar dat voorbeeld is dus een kind dat een ander kind al dan niet onbewust 'terecht wijst'. Een kleuter nota bene, ongetwijfeld schattig ogend door de ogen van veel mensen. Dan kom je er ook automatisch mee weg, als je dat als (random) volwassene probeert zijn de mensen een stuk minder mild gestemd en kom je daar niet mee weg. Die luxe kun je je dan niet meer permitteren.
In de afgelopen acht jaar heb ik maar één iemand een sarcastische wedervraag gesteld omdat die persoon meende dat je een baby van een paar maanden wel dusdanig kon opvoeden dat ze niet huilen. Het was niet mijn baby en de moeder (?) was al overduidelijk bezig met het zoeken naar de oorzaak. Toen heb ik gevraagd of ze soms dacht dat er batterijen in zo’n baby zaten die je desgewenst eruit kon halen. Maar die figuren zijn best zeldzaam, die zo oblivious zijn (of gewoon dom) of zo egocentrisch dat ze denken dat zelfs zuigelingen zich moeten conformeren aan hun verwachtingspatroon. Nog zeldzamer als ze dit daadwerkelijk uiten.