Kinderen
alle pijlers
Gillende peuter
vrijdag 26 augustus 2011 om 13:55
Mijn zoontje van bijna 2,5 gilt vaak en hard. Ik word er knettergek van op sommige momenten (niet letterlijk hoor )
Voorbeelden:
Hij gilt als we zijn zus naar school brengen (200 meter lopen) of als we haar op gaan halen en dan de hele weg lang. Dan wil hij niet lopen maar gedragen worden. De buggy is geen optie meer gezien het gekrijs, dan wil hij lopen en dat kan hij ook prima. Ik probeer hem voor te bereiden op wat we gaan doen en laat hem vaak een tasje meenemen (vindt hij leuk) maar toch is het 9 van de 10 keer drama. Ik voel me er niet prettig bij omdat ik altijd 'die moeder met dat krijsende kind' ben. Kan geen zinnig woord met andere moeders wisselen door zijn gedrag...
Hij weet dat ik hem niet draag (daar ben ik wel consequent in) dus ik vraag me af wat zijn gedrag in stand houdt. Hij heeft het met name als we naar school toe lopen, brengen en halen dus... Kan dus ook geen relatie ontdekken met het feit dat zijn zus er niet is.
Hetzelfde verhaal met slapen gaan (sinds hij geen speen meer heeft) Hij gilt echt om het gillen (vraagt niet naar zijn speen, dus dat is wel goed afgesloten verder) Ik ga wel even kijken als hij gericht iets vraagt zoals zijn drinkbeker of knuffel, maar verder laat ik hem zeker een kwartier uitrazen. Uiteindelijk valt hij altijd in slaap en verder horen we hem 's nachts niet meer.
Als iets niet naar wens gaat wordt ie ook erg kwaad en gooit ie zich op de grond. Tijdens het eten is het ook alijd raak. Als er beneden iets voorvalt zet ik hem wel eens op de gang (2 minuutjes hooguit) en is het meestal wel klaar als ie terug komt.
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Iemand nog goede tips over hoe ik hier mee om moet gaan? Ik heb een dochter van 4 die ook haar buien had, maar die gingen niet zo ver als deze... Als ze eenmaal door had dat het gillen geen zin had stopte ze wel, maar daar is bij mijn jongste geen sprake van.
Voorbeelden:
Hij gilt als we zijn zus naar school brengen (200 meter lopen) of als we haar op gaan halen en dan de hele weg lang. Dan wil hij niet lopen maar gedragen worden. De buggy is geen optie meer gezien het gekrijs, dan wil hij lopen en dat kan hij ook prima. Ik probeer hem voor te bereiden op wat we gaan doen en laat hem vaak een tasje meenemen (vindt hij leuk) maar toch is het 9 van de 10 keer drama. Ik voel me er niet prettig bij omdat ik altijd 'die moeder met dat krijsende kind' ben. Kan geen zinnig woord met andere moeders wisselen door zijn gedrag...
Hij weet dat ik hem niet draag (daar ben ik wel consequent in) dus ik vraag me af wat zijn gedrag in stand houdt. Hij heeft het met name als we naar school toe lopen, brengen en halen dus... Kan dus ook geen relatie ontdekken met het feit dat zijn zus er niet is.
Hetzelfde verhaal met slapen gaan (sinds hij geen speen meer heeft) Hij gilt echt om het gillen (vraagt niet naar zijn speen, dus dat is wel goed afgesloten verder) Ik ga wel even kijken als hij gericht iets vraagt zoals zijn drinkbeker of knuffel, maar verder laat ik hem zeker een kwartier uitrazen. Uiteindelijk valt hij altijd in slaap en verder horen we hem 's nachts niet meer.
Als iets niet naar wens gaat wordt ie ook erg kwaad en gooit ie zich op de grond. Tijdens het eten is het ook alijd raak. Als er beneden iets voorvalt zet ik hem wel eens op de gang (2 minuutjes hooguit) en is het meestal wel klaar als ie terug komt.
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Iemand nog goede tips over hoe ik hier mee om moet gaan? Ik heb een dochter van 4 die ook haar buien had, maar die gingen niet zo ver als deze... Als ze eenmaal door had dat het gillen geen zin had stopte ze wel, maar daar is bij mijn jongste geen sprake van.
zaterdag 3 september 2011 om 21:45
wifra, dat ben ik met je eens. Hoe vaker ze mee gaan hoe sneller ze leren hoe ze zich moeten gedragen (hoop ik dan). Hier gaan de winkelbezoeken meestal redelijk (zonder gegil) maar rennen en overal aan zitten dat is niet te voorkomen. Krijg zoon niet meer in een karretje, een eigen karretje gaat wel goed als ik met hem alleen ben.
Vanochtend hadden we hier een gillende kleuter gedurende 3 kwartier. Ze wilde een roze mes en wilde daar niet netjes om vragen. Drama...... Ik ben niet gediend van dat gedram en heb niet toegegeven, mar dat deed mevrouw dus ook niet. pfoeee....
De jongste wilde niet naar bed vanavond. ook gegil en gekrijs want hij moest nog een boterham en daarna en televiisie kijken. Toen ik tegen hem zei dat hij krokodillentranen had viel hij direct stil. Apart hoor, zou hij het begrepen hebben? Haha, alles in rust nu, heerlijk.....
Vanochtend hadden we hier een gillende kleuter gedurende 3 kwartier. Ze wilde een roze mes en wilde daar niet netjes om vragen. Drama...... Ik ben niet gediend van dat gedram en heb niet toegegeven, mar dat deed mevrouw dus ook niet. pfoeee....
De jongste wilde niet naar bed vanavond. ook gegil en gekrijs want hij moest nog een boterham en daarna en televiisie kijken. Toen ik tegen hem zei dat hij krokodillentranen had viel hij direct stil. Apart hoor, zou hij het begrepen hebben? Haha, alles in rust nu, heerlijk.....
zaterdag 3 september 2011 om 21:55
Ben je al eens boos op hem geworden voor dat gegil? Ik was een draak van een peuter (gillen, jengelen, op de grond gaan liggen) en als ik vervelend was sprak mijn moeder me gewoon af en toe vermanend toe.
(en dan niet dat slappe 'zou je dat niet willen doen willemeentje, dat vind ik niet zo fijn' maar gewoon 'Houd jij eens héél gauw op met die aanstellerij!' want dat was het bij mij ook vaak, gecombineerd met een boze, indringende blik).
Dat hielp. Mijn moeder heeft redelijk veel overwicht en na zo'n toespraak hield ik me koest. Ik herinner me dat ik het ook niet heel erg vond, zo'n vermaning. Gaf juist veel rust dat ik wist waar ik aan toe was en welk gedrag niet werd geaccepteerd.
(en dan niet dat slappe 'zou je dat niet willen doen willemeentje, dat vind ik niet zo fijn' maar gewoon 'Houd jij eens héél gauw op met die aanstellerij!' want dat was het bij mij ook vaak, gecombineerd met een boze, indringende blik).
Dat hielp. Mijn moeder heeft redelijk veel overwicht en na zo'n toespraak hield ik me koest. Ik herinner me dat ik het ook niet heel erg vond, zo'n vermaning. Gaf juist veel rust dat ik wist waar ik aan toe was en welk gedrag niet werd geaccepteerd.
zaterdag 3 september 2011 om 21:56
Ooit had ik kleine kids en 1 ervan was ook een gillende keukenmeid. Maar niet erg lang.
Ik heb het altijd genegeerd dat gegil, niet aan toe geven, nooit. Dus als hij ging gillen, niet gaan wandelen of rechtsomkeer maken. Ook uitleggen waarom ik dat niet leuk vond en dat mijn oren pijn gaan doen. Dat snappen ze best op deze leeftijd.
Heb eens in een drukke supermarkt een overvolle kar laten staan omdat mijn peuter zat te gillen en drammen en op de grond ging liggen schoppen...Huppekee, kind onder de arm in de houdgreep en naar huis. Niets gezegd....
Hij was helemaal in de war hiervan en heeft nooit meer gegild.
Ik raad je aan om bijv iets eerder naar school te gaan, 15 min eerder en oefenen. Bij gillen naar huis. Vertellen dat je dat daarom ook doet. Bij goed gedrag weer naar school.
En verder bij positief gedrag heel erg de hemel in prijzen, zo van; jee wat goed zeg, je loopt naast mama en houd je tas zo goed vast.
Ik heb het altijd genegeerd dat gegil, niet aan toe geven, nooit. Dus als hij ging gillen, niet gaan wandelen of rechtsomkeer maken. Ook uitleggen waarom ik dat niet leuk vond en dat mijn oren pijn gaan doen. Dat snappen ze best op deze leeftijd.
Heb eens in een drukke supermarkt een overvolle kar laten staan omdat mijn peuter zat te gillen en drammen en op de grond ging liggen schoppen...Huppekee, kind onder de arm in de houdgreep en naar huis. Niets gezegd....
Hij was helemaal in de war hiervan en heeft nooit meer gegild.
Ik raad je aan om bijv iets eerder naar school te gaan, 15 min eerder en oefenen. Bij gillen naar huis. Vertellen dat je dat daarom ook doet. Bij goed gedrag weer naar school.
En verder bij positief gedrag heel erg de hemel in prijzen, zo van; jee wat goed zeg, je loopt naast mama en houd je tas zo goed vast.
zaterdag 3 september 2011 om 21:57
Hier zijn ze eindelijk knock-out. Vanmiddag politie-agent gespeeld in mijn eigen tuin. Samen in het zwembadje, nóu wat een feest. Not.
Constant gillen en schreeuwen, en mama hij doet dit, en mama hij doet dat.
Ondanks alles blijf ik consequent in mijn aanpak in de hoop dat hij het oppikt. Hij begint nu ook in te zien dat schreeuwen niet mag. Zegt ie heel lief met van die puppy-ogen:
'Mag niet schreeuwen he mama? Dan ben ik stout en moet ik op de trap zitten. Maar nu ben ik lief, mag ik een snoepje?'
Soms wil je hem achter de muur metselen, en als hij dit doet wil je hem doodknuffelen.Het is gelukkig niet altijd zo, en hij mag in maart volgend jaar naar school. misschien helpt dat ook wel.
De kleuterjuffen keken al naar hem uit zeiden ze. Ze zijn zijn broer gewend, en die is de rust zelve. Ik hoor ze nog wel als hij daadwerkelijk bij ze in de klas zit.
Nu is het (eventjes) mama-tijd, gelukkig.
Constant gillen en schreeuwen, en mama hij doet dit, en mama hij doet dat.
Ondanks alles blijf ik consequent in mijn aanpak in de hoop dat hij het oppikt. Hij begint nu ook in te zien dat schreeuwen niet mag. Zegt ie heel lief met van die puppy-ogen:
'Mag niet schreeuwen he mama? Dan ben ik stout en moet ik op de trap zitten. Maar nu ben ik lief, mag ik een snoepje?'
Soms wil je hem achter de muur metselen, en als hij dit doet wil je hem doodknuffelen.Het is gelukkig niet altijd zo, en hij mag in maart volgend jaar naar school. misschien helpt dat ook wel.
De kleuterjuffen keken al naar hem uit zeiden ze. Ze zijn zijn broer gewend, en die is de rust zelve. Ik hoor ze nog wel als hij daadwerkelijk bij ze in de klas zit.
Nu is het (eventjes) mama-tijd, gelukkig.
zaterdag 3 september 2011 om 22:00
quote:willemeen schreef op 03 september 2011 @ 21:55:
Ben je al eens boos op hem geworden voor dat gegil? Ik was een draak van een peuter (gillen, jengelen, op de grond gaan liggen) en als ik vervelend was sprak mijn moeder me gewoon af en toe vermanend toe.
(en dan niet dat slappe 'zou je dat niet willen doen willemeentje, dat vind ik niet zo fijn' maar gewoon 'Houd jij eens héél gauw op met die aanstellerij!' want dat was het bij mij ook vaak, gecombineerd met een boze, indringende blik).
Dat hielp. Mijn moeder heeft redelijk veel overwicht en na zo'n toespraak hield ik me koest. Ik herinner me dat ik het ook niet heel erg vond, zo'n vermaning. Gaf juist veel rust dat ik wist waar ik aan toe was en welk gedrag niet werd geaccepteerd.Maakt mijn zoon niks uit. Alles al geprobeerd, belonen voor goed gedrag, negeren en boos op hem worden, hij wordt er niet warm of koud van. Sterker nog, als je wat probeert te zeggen, is hij eventjes stil, kijkt je aan, en gaat nóg harder schreeuwen. Neemt niet weg dat ik nog steeds uitleg waarom het niet mag en dat dat geen gewenst gedrag is. Hij doet er gewoon niks mee.
Ben je al eens boos op hem geworden voor dat gegil? Ik was een draak van een peuter (gillen, jengelen, op de grond gaan liggen) en als ik vervelend was sprak mijn moeder me gewoon af en toe vermanend toe.
(en dan niet dat slappe 'zou je dat niet willen doen willemeentje, dat vind ik niet zo fijn' maar gewoon 'Houd jij eens héél gauw op met die aanstellerij!' want dat was het bij mij ook vaak, gecombineerd met een boze, indringende blik).
Dat hielp. Mijn moeder heeft redelijk veel overwicht en na zo'n toespraak hield ik me koest. Ik herinner me dat ik het ook niet heel erg vond, zo'n vermaning. Gaf juist veel rust dat ik wist waar ik aan toe was en welk gedrag niet werd geaccepteerd.Maakt mijn zoon niks uit. Alles al geprobeerd, belonen voor goed gedrag, negeren en boos op hem worden, hij wordt er niet warm of koud van. Sterker nog, als je wat probeert te zeggen, is hij eventjes stil, kijkt je aan, en gaat nóg harder schreeuwen. Neemt niet weg dat ik nog steeds uitleg waarom het niet mag en dat dat geen gewenst gedrag is. Hij doet er gewoon niks mee.
dinsdag 13 december 2011 om 16:31
dinsdag 13 december 2011 om 20:02
Gillen heb ik niet zoveel ervaring mee, maar mijn dochter van 3,5 vindt haar loopfiets helemaal geweldig voor dit soort stukjes (naar de winkel etc.). Kan hij misschien op zijn eigen fietsje/driewielertje/loopfietsje mee naar school?
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
