Kinderen
alle pijlers
Handen die jeuken
zaterdag 6 maart 2010 om 10:29
Tineke Beishuizen (jawel, die van de Libelle) heeft ergens in de afgelopen tijd een column geschreven over de corrigerende tik die door een bepaalde dominee gepropageerd werd.
Ze stelde, mijns inziens terecht, dat (lijf)straffen niets te maken hebben met beheersing, maar alles met een nogal verrassende woede. 'Hoe is het mogelijk dat je zo woest kunt zijn op het kind dat je het meest liefhebt in deze wereld'. Even voor de goede orde: uit de tekst maakte ik op dat Tineke altijd haar handjes wist thuis te houden.
Een vraag die niet gesteld kan/kon worden want op woede rust een taboe.
Ik wil best wel een discussie aangaan over die woede. Niet over lijfstraffen: die zijn wat mij betreft niet wenselijk. Is de quote van Tineke herkenbaar? Hoe verklaar je die woede bij jezelf? En wat doe je als je hem voelt? Hoe voel je je over de quote als je die helemaal niet herkent?
Mijn meest woeste momenten denk ik te verklaren doordat ze een enorm gevoel van falen en machteloosheid bloot leggen: hoe kan mijn kind nu in godsnaam zo doen na alle energie die ik er al in heb gestoken om te voorkomen dat hij zo doet?
Ze stelde, mijns inziens terecht, dat (lijf)straffen niets te maken hebben met beheersing, maar alles met een nogal verrassende woede. 'Hoe is het mogelijk dat je zo woest kunt zijn op het kind dat je het meest liefhebt in deze wereld'. Even voor de goede orde: uit de tekst maakte ik op dat Tineke altijd haar handjes wist thuis te houden.
Een vraag die niet gesteld kan/kon worden want op woede rust een taboe.
Ik wil best wel een discussie aangaan over die woede. Niet over lijfstraffen: die zijn wat mij betreft niet wenselijk. Is de quote van Tineke herkenbaar? Hoe verklaar je die woede bij jezelf? En wat doe je als je hem voelt? Hoe voel je je over de quote als je die helemaal niet herkent?
Mijn meest woeste momenten denk ik te verklaren doordat ze een enorm gevoel van falen en machteloosheid bloot leggen: hoe kan mijn kind nu in godsnaam zo doen na alle energie die ik er al in heb gestoken om te voorkomen dat hij zo doet?
zaterdag 6 maart 2010 om 10:35
Ja, het gevoel van woede herken ik wel. Er zijn momenten dat je gewoon even niet weet wat je met het gedrag van je kind aan moet. Het heeft inderdaad vooral met een gevoel van machteloosheid te maken.
Het gaat in mijn ervaring vrijwel altijd om korte momenten en om een situatie dat het kind en de ouder elkaars gedrag negatief beinvloeden, de kunst is om die spiraal te doorbreken. De kunst is om op dat moment niet toe te geven aan de woede, bijvoorbeeld door aan je partner te vragen het over te nemen, tot tien te tellen en af te koelen.
Het gaat in mijn ervaring vrijwel altijd om korte momenten en om een situatie dat het kind en de ouder elkaars gedrag negatief beinvloeden, de kunst is om die spiraal te doorbreken. De kunst is om op dat moment niet toe te geven aan de woede, bijvoorbeeld door aan je partner te vragen het over te nemen, tot tien te tellen en af te koelen.
zaterdag 6 maart 2010 om 10:49
Kleine complicatie hier: afwezigheid van partner.
Opvallend in milde conflicten is wel dat de kinderen ook graag op zoek gaan naar een uitweg via een lach. Bij felle conflicten lukt dat niet meer.
Achteraf gezien stelt zelfs een fel conflict niets voor. Maar als je er middenin zit.. ik baal er wel van dat ik er dan ook echt emotioneel in zit en niet boven kan gaan staan, zeg maar. Dat lukt me nog wel bij de minder ernstige conflicten.
Opvallend in milde conflicten is wel dat de kinderen ook graag op zoek gaan naar een uitweg via een lach. Bij felle conflicten lukt dat niet meer.
Achteraf gezien stelt zelfs een fel conflict niets voor. Maar als je er middenin zit.. ik baal er wel van dat ik er dan ook echt emotioneel in zit en niet boven kan gaan staan, zeg maar. Dat lukt me nog wel bij de minder ernstige conflicten.
zaterdag 6 maart 2010 om 11:00
zaterdag 6 maart 2010 om 11:34
Zeker, de woede is absoluut herkenbaar hoor. Sinds ik medicijnen slik overigens minder erg en minder snel. Dus in mijn geval is de heftigheid van mijn emoties te wijten aan een gebrek/overkill aan prikkels/emoties?
Maar dan nog zeker zijn er momentjes waarop woede boven kan drijven. Heeft inderdaad alles te maken met de teleurstelling en frustratie over het 'hoe kan je nou zo doen, terwijl ik super mijn best doe om dit of dat'. Helpt daar niet bij dat ik op die momenten vaak moeilijk kan 'zien' dat het om een klein kind gaat. Mijn projectie is dan meer van een volwassene. Mijn fout, ik weet het.
Hoe dan ook, in dat soort situaties springt mijn man vaak in en neemt het over. Als ik me heel erg boos voel worden, kies ik er tegenwoordig steeds vaker voor om afstand te nemen en naar boven te gaan totdat ik ben afgekoeld.
Diepe liefde en grote teleurstelling (geresulteerd in woede) zijn in mijn situatie dezelfde medaille.
Maar dan nog zeker zijn er momentjes waarop woede boven kan drijven. Heeft inderdaad alles te maken met de teleurstelling en frustratie over het 'hoe kan je nou zo doen, terwijl ik super mijn best doe om dit of dat'. Helpt daar niet bij dat ik op die momenten vaak moeilijk kan 'zien' dat het om een klein kind gaat. Mijn projectie is dan meer van een volwassene. Mijn fout, ik weet het.
Hoe dan ook, in dat soort situaties springt mijn man vaak in en neemt het over. Als ik me heel erg boos voel worden, kies ik er tegenwoordig steeds vaker voor om afstand te nemen en naar boven te gaan totdat ik ben afgekoeld.
Diepe liefde en grote teleurstelling (geresulteerd in woede) zijn in mijn situatie dezelfde medaille.
zaterdag 6 maart 2010 om 11:38
Mamzelle: Misschien helpt het als je probeert te achterhalen wanneer dit soort situaties zich voordoen en wat maakt dat je zo kwaad wordt. Je zou jezelf dan kunnen voorbereiden op dit soort situaties. In sommige situaties zou het voorbeeld kunnen helpen om het kind zijn zin te geven, omdat het in sommige situaties niet erg is als een kind iets anders wil dan jij.
zaterdag 6 maart 2010 om 11:51
ter aanvulling: men weet vaak niet wat een pedagogische tik is. de tik op de vingers (en dan zeer zachtjes!!) alles daarbuiten is slaan.
als je vaak/regelmatig slaat zit je op de grens van mishandeling..
je kind slaan is overmacht in de situatie, niet weten hoe te reageren. vaak ook omdat jouw niet is geleerd hoe wel te reageren (als je regelmatig slaat)..
dit kan komen omdat je zelf bent opgegroeid met de pak slaag maar hoeft niet natuurlijk...
nou heb ik zelf geen kinderen dus voor mij is makkelijk praten...
als je vaak/regelmatig slaat zit je op de grens van mishandeling..
je kind slaan is overmacht in de situatie, niet weten hoe te reageren. vaak ook omdat jouw niet is geleerd hoe wel te reageren (als je regelmatig slaat)..
dit kan komen omdat je zelf bent opgegroeid met de pak slaag maar hoeft niet natuurlijk...
nou heb ik zelf geen kinderen dus voor mij is makkelijk praten...
zaterdag 6 maart 2010 om 12:12
quote:evelise schreef op 06 maart 2010 @ 12:09:
MEFunny, mijns inziens bestaat er niet zoiets als een pedagogische tik. Geen enkele tik is pedagogisch verantwoord, vind ik.
mee eens, maar dit is theorie uit de boeken...
pedagogsiche tik is verzachtend woord terwijl een tik een tik is en slaan slaan is..
MEFunny, mijns inziens bestaat er niet zoiets als een pedagogische tik. Geen enkele tik is pedagogisch verantwoord, vind ik.
mee eens, maar dit is theorie uit de boeken...
pedagogsiche tik is verzachtend woord terwijl een tik een tik is en slaan slaan is..
zaterdag 6 maart 2010 om 12:17
Misschien een vergelijk maken naar andere situaties. Hoe ga je ermee om als iemand anders het bloed onder je nagels weghaalt, of je dieren, klanten op je werk of noem maar op.
Hoe ga je in die situaties ermee om? En kijken of dat toepasbaar is bij je eigen kinderen.
Hoe ga je in die situaties ermee om? En kijken of dat toepasbaar is bij je eigen kinderen.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
zaterdag 6 maart 2010 om 13:05
Interessant, mamzelle.
Ik werk op een leefgroep met pubers met gedragsproblemen. Ik heb zelf geen kinderen.
In het begin van mijn carrière konden de jongeren wel het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Dan voelde ik frustratie en onmacht als ze niet wilde luisteren en betrok ik het op mezelf. De laatste jaren sta ik er objectief in en kunnen de jongeren mij niet persoonlijk raken als ik in conflict met ze ben. Ik kijk dan puur naar het gedrag en wat ze moeten leren en hoe ik ze daarin kan helpen. Ik zie wel bij bepaalde collega's dat ze wel geraakt worden en geïrriteerd en boos kunnen worden van de jongeren en ook zo reageren. En daar reageren de jongeren juist weer op, door nog recalcitranter te reageren.
Collega's van mij die wel kinderen hebben zeggen dan ook tegen mij dat het anders is met je eigen kinderen. Dan kunnen ze wel het bloed onder je nagels vandaan halen. "eigen bloed is anders" zeggen ze dan. Je wordt dan wel geraakt.
In het kader van deze discussie vraag ik mij dan wel af wat inderdaad het verschil is.
Zou het te maken hebben met een bepaald verwachtingspatroon? Of komt het dat je juist zoveel liefde voor je kinderen voelt, dat het ook gewoon heel hard binnenkomt als ze je uit lopen te dagen.
Wat denken jullie?
Zou het mogelijk zijn (ik denk het niet) om zo op je eigen kinderen te reageren zoals je ook op het werk tegen de kinderen daar reageert? Of is dat onmogelijk?
Ik werk op een leefgroep met pubers met gedragsproblemen. Ik heb zelf geen kinderen.
In het begin van mijn carrière konden de jongeren wel het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Dan voelde ik frustratie en onmacht als ze niet wilde luisteren en betrok ik het op mezelf. De laatste jaren sta ik er objectief in en kunnen de jongeren mij niet persoonlijk raken als ik in conflict met ze ben. Ik kijk dan puur naar het gedrag en wat ze moeten leren en hoe ik ze daarin kan helpen. Ik zie wel bij bepaalde collega's dat ze wel geraakt worden en geïrriteerd en boos kunnen worden van de jongeren en ook zo reageren. En daar reageren de jongeren juist weer op, door nog recalcitranter te reageren.
Collega's van mij die wel kinderen hebben zeggen dan ook tegen mij dat het anders is met je eigen kinderen. Dan kunnen ze wel het bloed onder je nagels vandaan halen. "eigen bloed is anders" zeggen ze dan. Je wordt dan wel geraakt.
In het kader van deze discussie vraag ik mij dan wel af wat inderdaad het verschil is.
Zou het te maken hebben met een bepaald verwachtingspatroon? Of komt het dat je juist zoveel liefde voor je kinderen voelt, dat het ook gewoon heel hard binnenkomt als ze je uit lopen te dagen.
Wat denken jullie?
Zou het mogelijk zijn (ik denk het niet) om zo op je eigen kinderen te reageren zoals je ook op het werk tegen de kinderen daar reageert? Of is dat onmogelijk?
zaterdag 6 maart 2010 om 18:21
@ Mylene: gek genoeg raak ik veel minder gefrustreerd van mijn konijnen. Ik kan best wel eens een bijvoeglijk naamwoord op ze loslaten, maar ik verwacht veel minder van ze, en mijn terechtwijzigingen aan ze gaan dus op een zachtere, liefdevoller, manier.
Eens met Rary dus, de lading zit in het persoonlijk nemen. Ik kan het van een konijn niet persoonlijk nemen als dat zich misdraagt. Bij andermans kinderen heb ik er ook minder last van omdat ik die weer naar iemand anders kan sturen. Bij mijn eigen kinderen ben ik, en ik alleen, verantwoordelijk voor of het goed komt met ze of niet.
Ik zal eens kijken of ik dit als mantra kan nemen:
Ik kijk dan puur naar het gedrag en wat ze moeten leren en hoe ik ze daarin kan helpen.
MEFunny, voor mij valt een pedagogische tik onder slaan. Al wil ik best een uitzondering maken voor de tik over de vingertjes bij peuters, maar een pak voor de broek voor de kinderen op de leeftijd die de mijne nu hebben vind ik vrij mensonterend.
Schouderklopje, met medicatie was het bij mij ook rustiger in mijn hoofd. Omdat ik er flink van aankwam ben ik niet heel erg hard van plan om er weer mee te beginnen.
Cole, situaties voorzijn is een leerpunt. Waar ik erg boos van word is als er achter mijn rug of buiten mijn bereik dingen gebeuren waarvan de heren donders goed weten dat die niet zijn toegestaan. En drukte trek ik slecht.
Ik weet dat ik moet voorkomen dat er teveel prikkels tegelijk binnenkomen. Maar dan ook nog die emoties... vind het best heftig.
Gezien de relatieve nonrespons op dit topic is het niet iets dat bij velen speelt.
Eens met Rary dus, de lading zit in het persoonlijk nemen. Ik kan het van een konijn niet persoonlijk nemen als dat zich misdraagt. Bij andermans kinderen heb ik er ook minder last van omdat ik die weer naar iemand anders kan sturen. Bij mijn eigen kinderen ben ik, en ik alleen, verantwoordelijk voor of het goed komt met ze of niet.
Ik zal eens kijken of ik dit als mantra kan nemen:
Ik kijk dan puur naar het gedrag en wat ze moeten leren en hoe ik ze daarin kan helpen.
MEFunny, voor mij valt een pedagogische tik onder slaan. Al wil ik best een uitzondering maken voor de tik over de vingertjes bij peuters, maar een pak voor de broek voor de kinderen op de leeftijd die de mijne nu hebben vind ik vrij mensonterend.
Schouderklopje, met medicatie was het bij mij ook rustiger in mijn hoofd. Omdat ik er flink van aankwam ben ik niet heel erg hard van plan om er weer mee te beginnen.
Cole, situaties voorzijn is een leerpunt. Waar ik erg boos van word is als er achter mijn rug of buiten mijn bereik dingen gebeuren waarvan de heren donders goed weten dat die niet zijn toegestaan. En drukte trek ik slecht.
Ik weet dat ik moet voorkomen dat er teveel prikkels tegelijk binnenkomen. Maar dan ook nog die emoties... vind het best heftig.
Gezien de relatieve nonrespons op dit topic is het niet iets dat bij velen speelt.
zaterdag 6 maart 2010 om 19:56
Mamzelle: Volgens mij is er weleens eerder een topic over geplaatst, was dat ook door jou? Ik kan mij voorstellen dat bij veel meer mensen voorkomt, maar dat er een taboe op rust om het toe te geven.
Zwieber en ik hebben een druk kind en als wij moe zijn, dan is het soms heel moeilijk om kalm te blijven. Zwiepje is nu 4,5 en wij weten inmiddels in welke situaties Zwiepje druk of vervelend kan worden, bijvoorbeeld vlak voor of na de vakantie, op drukke plekken waar hij veel prikkels krijgt, etc. Omdat je de oorzaak kent, is het eenvoudiger te accepteren. Daarnaast kun je een combinatie van factoren voorkomen etc.
Zwieber en ik hebben een druk kind en als wij moe zijn, dan is het soms heel moeilijk om kalm te blijven. Zwiepje is nu 4,5 en wij weten inmiddels in welke situaties Zwiepje druk of vervelend kan worden, bijvoorbeeld vlak voor of na de vakantie, op drukke plekken waar hij veel prikkels krijgt, etc. Omdat je de oorzaak kent, is het eenvoudiger te accepteren. Daarnaast kun je een combinatie van factoren voorkomen etc.
zaterdag 6 maart 2010 om 20:07
Als je boos, gefrustreerd of woedend word, is dat dan meestal in situaties waarin je kinderen doen die lijnrecht tegen je eigen normen en waarden ingaan?
Bijvoorbeeld achterbaks zijn, sneaky doen, liegen, uitlachen, jennen, treiteren?
Want als je je daar dan bewust van bent, weet je dat het komt dat je persoonlijk geraakt wordt omdat dat dus iets was wat je heel graag had willen overbrengen/bijbrengen aan je kinderen en waarin je zogenaamd mislukt bent. In die zijn zin kinderen dan een spiegel.
Maar als bovenstaande dus gebeurt, wordt er eigenlijk een leermoment gecreëerd!
Je kan vervolgens met je kinderen "rond de tafel gaan zitten" en ze iets bijbrengen over belangrijke normen, waarden, gedragsregels en sociale vaardigheden.
Wellicht zullen ze het dan nog 10.00000 keer fout doen want het zijn kinderen. Maar elke keer dat je ze iets wil bijbrengen, breng je ook daadwerkelijk iets bij! al zie je het resultaat misschien soms 10 jaar later terug!
Maar goed... dit allemaal gebaseerd op werken met kinderen en gezinnen, dus lekker theoretisch en vele malen makkelijker gezegd dan gedaan
Bijvoorbeeld achterbaks zijn, sneaky doen, liegen, uitlachen, jennen, treiteren?
Want als je je daar dan bewust van bent, weet je dat het komt dat je persoonlijk geraakt wordt omdat dat dus iets was wat je heel graag had willen overbrengen/bijbrengen aan je kinderen en waarin je zogenaamd mislukt bent. In die zijn zin kinderen dan een spiegel.
Maar als bovenstaande dus gebeurt, wordt er eigenlijk een leermoment gecreëerd!
Je kan vervolgens met je kinderen "rond de tafel gaan zitten" en ze iets bijbrengen over belangrijke normen, waarden, gedragsregels en sociale vaardigheden.
Wellicht zullen ze het dan nog 10.00000 keer fout doen want het zijn kinderen. Maar elke keer dat je ze iets wil bijbrengen, breng je ook daadwerkelijk iets bij! al zie je het resultaat misschien soms 10 jaar later terug!
Maar goed... dit allemaal gebaseerd op werken met kinderen en gezinnen, dus lekker theoretisch en vele malen makkelijker gezegd dan gedaan
zaterdag 6 maart 2010 om 21:17
Er is wel een eerder topic geweest over de dominee, en het nut/onnut van lijfstraffen, maar volgens mij nog niet over het gevoel wat loskomt als je kind ver over je grens gaat.
Wanneer de kinderen druk worden.. zeg maar als de tv uit gaat. Of als er taken gedaan moeten worden. Ze zijn met drie dus dan hoeven ze an sich niet eens druk te zijn om samen druk te worden. Ik weet wel de situaties waarin ik drukte kan kanaliseren, gelukkig.
Ik denk dat het klopt dat ik het persoonlijk falen nogal hoog neem. Ook omdat ze bij mij dus lekker hun gang gaan en bij andere mensen best wel keurig zijn, of in elk geval tot de orde geroepen kunnen worden. Dan vraag ik me echt af of ik het wel zo goed doe, en dat dan bovenop eventuele allergie-reacties voor gedrag, maakt dat ik soms wel de behoefte voel om enorm uit mijn panty te schieten. Doe dat als het even kan niet meer (of ik zoek iets onschuldigs om mee te smijten tegen nergens).
Die leermomenten, daar hou ik me dan maar aan vast. Hulpverlening heeft al gezegd dat ik erg op inzicht gericht ben naar de kinderen.
Maar goed, Rary, je werkt met pubers met gedragsproblemen. Heb je wel eens het gevoel dat je iets aan het doen bent wat toch niet gaat werken? Ik moet eerlijk zeggen dat ik me af en toe echt wel zorgen maak om de toekomst van mijn kinderen, of twee van hen, beter gezegd. En dat doet ook mee als een van hen met zijn gedrag bevestigt dat hij nog heel veel te leren heeft.
Hoe lukt het jou om te werken met kinderen terwijl je vermoedelijk weet dat bepaalde psychiatrische stoornissen beginnen bij gedragsstoornissen, en dat die stoornissen vrij hardnekkig zijn?
Wanneer de kinderen druk worden.. zeg maar als de tv uit gaat. Of als er taken gedaan moeten worden. Ze zijn met drie dus dan hoeven ze an sich niet eens druk te zijn om samen druk te worden. Ik weet wel de situaties waarin ik drukte kan kanaliseren, gelukkig.
Ik denk dat het klopt dat ik het persoonlijk falen nogal hoog neem. Ook omdat ze bij mij dus lekker hun gang gaan en bij andere mensen best wel keurig zijn, of in elk geval tot de orde geroepen kunnen worden. Dan vraag ik me echt af of ik het wel zo goed doe, en dat dan bovenop eventuele allergie-reacties voor gedrag, maakt dat ik soms wel de behoefte voel om enorm uit mijn panty te schieten. Doe dat als het even kan niet meer (of ik zoek iets onschuldigs om mee te smijten tegen nergens).
Die leermomenten, daar hou ik me dan maar aan vast. Hulpverlening heeft al gezegd dat ik erg op inzicht gericht ben naar de kinderen.
Maar goed, Rary, je werkt met pubers met gedragsproblemen. Heb je wel eens het gevoel dat je iets aan het doen bent wat toch niet gaat werken? Ik moet eerlijk zeggen dat ik me af en toe echt wel zorgen maak om de toekomst van mijn kinderen, of twee van hen, beter gezegd. En dat doet ook mee als een van hen met zijn gedrag bevestigt dat hij nog heel veel te leren heeft.
Hoe lukt het jou om te werken met kinderen terwijl je vermoedelijk weet dat bepaalde psychiatrische stoornissen beginnen bij gedragsstoornissen, en dat die stoornissen vrij hardnekkig zijn?
zaterdag 6 maart 2010 om 21:28
Mamzelle, ik herken de opmerking van dat inzicht. Hulpverlening heeft ook bij mij geconstateerd dat ik teveel op het stukje inzicht zit bij mijn kind (dat weet je onderhand toch wel, dat snap je toch wel, waarom begrijp je nou niet dat, etc.). Daarmee leg ik de lat vaak te hoog bij haar. Ik zit qua inzichtsniveau vaak veel te hoog, waardoor zij het niet waar kan maken en ik gefrustreerd ben (waarom snap je dat nou niet? Waarom doe je dat nou??). MOeilijk punt, behalve jezelf heel vaak aan de haren trekken dat dit bij jou ligt en niet bij je kind bijvoorbeeld (wederom, pillen helpen weer, nl. minder gefrustreerd uberhaupt. Toen het nog niet genoeg hielp, dosis ophoging gehad )
zaterdag 6 maart 2010 om 21:36
Ik heb altijd geroepen dat ik het slaan van kinderen laf vond, omdat ik bij mijn vader vooral zag dat hij boos was en mij sloeg (nouja, draai om de oren of schop onder je kont dan).
Nu ik zelf ouder ben sta ik wel eens versteld van hoe ver mijn kinderen durven gaan; veel verder dan ik vroeger ging. Totaal niet luisteren, toch nog even drie keer het ongewenste gedrag herhalen als ik zeg dat ze iets niet doen en als je ze op de kamer zet totaal de kamer afbreken door alle kleding uit de kledingkasten te gooien en allerlei dingen tegen de muren aan te gooien waardoor er deuken in komen. En dan komt er wel eens een waas voor me ogen en zeg ik ook: "WAT moet ik doen zodat jij luistert en doet wat ik zeg?!". Het is gewoon pure onmacht. Sinds een week luistert mijn zoon na zo'n aanvaring wel en kun je echt met hem praten; voor deze week lachte hij je gewoon in je gezicht uit. Ook ben ik er sinds kort achter dat mijn zoon zichzelf helemaal niet zo groot vind met zijn vier jaar en probeer ik daar meer aandacht aan te besteden. We knuffelen mekaar in dit huis helemaal te pletter, maar nu dan nog maar even wat meer.
Maar terug op het onderwerp.. ik vind nog steeds niet dat een klap iets toevoegt.
Nu ik zelf ouder ben sta ik wel eens versteld van hoe ver mijn kinderen durven gaan; veel verder dan ik vroeger ging. Totaal niet luisteren, toch nog even drie keer het ongewenste gedrag herhalen als ik zeg dat ze iets niet doen en als je ze op de kamer zet totaal de kamer afbreken door alle kleding uit de kledingkasten te gooien en allerlei dingen tegen de muren aan te gooien waardoor er deuken in komen. En dan komt er wel eens een waas voor me ogen en zeg ik ook: "WAT moet ik doen zodat jij luistert en doet wat ik zeg?!". Het is gewoon pure onmacht. Sinds een week luistert mijn zoon na zo'n aanvaring wel en kun je echt met hem praten; voor deze week lachte hij je gewoon in je gezicht uit. Ook ben ik er sinds kort achter dat mijn zoon zichzelf helemaal niet zo groot vind met zijn vier jaar en probeer ik daar meer aandacht aan te besteden. We knuffelen mekaar in dit huis helemaal te pletter, maar nu dan nog maar even wat meer.
Maar terug op het onderwerp.. ik vind nog steeds niet dat een klap iets toevoegt.
zaterdag 6 maart 2010 om 21:38
En wat Rary zegt over 10.000 keer weer doen, dat herken ik wel. Mijn zoon doet het da alleen nog 100.000 keer extra. Hij is super impulsief en dat is niet altijd leuk. Als je bijvoorbeeld in een lift staat vol met mensen die naar hun werk gaan en hij drukt toch heel snel het knopje voor deuren open nog een keer in. Kan ik op dat moment echt niet om lachen... Maar later wel weer. Mensen denken ook: die kan echt niet opvoeden, voor dat stigma ben je gewoon bang.
zaterdag 6 maart 2010 om 21:48
Ik denk dat de opvoeding van vroeger ook met name makkelijk hanteerbaar werd gehouden door het slaan. Als je maar hard genoeg slaat houden ze op dat moment wel op (dat je later gestoorde of angstige volwassenen hebt.. dacht niemand over na, kennelijk).
Ook ik herken het ernstig over grenzen gaan. Mijn moeder sloeg niet eens zo gek veel (dreigde wel met de mattenklop) maar mijn ontzag voor haar was een flink stuk groter dan het ontzag dat mijn kinderen voor mij hebben, ik vraag me zelfs wel eens af of ze het hebben.
Het gekke is dat als je echt strak gaat staan op een punt, dat het kind toch wel inbindt. Als je niet nu meteen resultaat verwacht maar een minuut of twee tot vijf geduld hebt. Nou ja, bij een kind met inzicht. Mijn kind zonder inzicht lijkt alleen bereikbaar met tit for that en eerlijk gezegd vind ik dat een niet leuke manier van met elkaar omgaan.
Ook ik herken het ernstig over grenzen gaan. Mijn moeder sloeg niet eens zo gek veel (dreigde wel met de mattenklop) maar mijn ontzag voor haar was een flink stuk groter dan het ontzag dat mijn kinderen voor mij hebben, ik vraag me zelfs wel eens af of ze het hebben.
Het gekke is dat als je echt strak gaat staan op een punt, dat het kind toch wel inbindt. Als je niet nu meteen resultaat verwacht maar een minuut of twee tot vijf geduld hebt. Nou ja, bij een kind met inzicht. Mijn kind zonder inzicht lijkt alleen bereikbaar met tit for that en eerlijk gezegd vind ik dat een niet leuke manier van met elkaar omgaan.
zondag 7 maart 2010 om 00:00
Een ander voorbeeld: Ik kan soms ontzettend onredelijk en kinderachtig zijn naar mijn vriend toe. Ook kan ik soms allerlei gevoelens van boosheid, verdriet en onmacht voelen als mijn vriend iets doet wat mij raakt. Hij raakt dan zo gezegd mijn pijnpunt aan.Met vrienden gebeurt bovenstaande vrijwel nooit.
De mensen die het dichtst bij je staan, zijn ook degene die je het meest kunnen raken.
We zijn dan wel volwassenen maar toch kunnen kinderen denk ik je pijnpunten raken. Omdat zij nu eenmaal het dichtst van alle mensen op aarde bij je staan.
Mamzelle, je zegt dit: "Ook omdat ze bij mij dus lekker hun gang gaan en bij andere mensen best wel keurig zijn, of in elk geval tot de orde geroepen kunnen worden."
Het feit dat ze bij anderen wel keurig zijn en tot de orde geroepen kunnen worden, zegt dus dat je ze wél goed hebt opgevoed. anders zouden ze daartoe niet in staat zijn.
Kinderen testen juist de grenzen uit bij de personen bij wie ze zich het veiligst voelen... de ouders dus. En kinderen moeten nu eenmaal grenzen testen, dat is de enige manier waarop ze kunnen opgroeien. Zij hebben dan weer het recht om begrensd te worden en de ouder heeft de plicht om het kind te begrenzen.
Het is niet leuk om politie-agentje te spelen, maar veel fijner om op inzicht te werken. Alleen helaas werkt dit bij bepaalde kinderen gewoon zo. Dan zijn er bepaalde periodes dat je steeds maar weer opnieuw moet zeggen "als je nu niet onmiddelijk je taak gaat doen, dan ga je maar op je kamer zitten". Het is heel vervelend om de hele dag zo te moeten dreigen en ontzettend vermoeiend. helaas is dat soms wel nodig. De hersenen van kinderen zijn helaas nog niet volgroeid genoeg om op inzicht te kunnen zitten.
Ik denk niet dat je het moet vergelijken met vroeger. De hele maatschappij steekt tegenwoordig anders in elkaar. Kinderen krijgen andere dingen mee, alles gaat tegenwoordig zo super snel, en van kinderen wordt een hoop verwacht. Ook in de hulpverlening is het merkbaar dat de jeugdigen de laatste 10 a 20 jaar agressiever en opstandiger zijn geworden.
Op het werk zijn we daarom nu bezig met een nieuw veiligheidsprotocol als het gaat om agressieve incidenten. Er heeft namelijk nooit een echt goed protocol gelegen omdat het niet noodzakelijk was.
De hulpverlening die ik en mijn collega's geef werkt bij 90% van de jongeren en gezinnen niet zoals we hoopten, dachten, of verwachten. Dat kan met allerlei factoren te maken hebben. inderdaad dingen als autisme, ADHD, Borderline, maar ook, samengestelde gezinnen, ouders met te weinig opvoedingsvaardigheden.
Toch heb ik jongeren heel veel te bieden. de tijd dat ze bij ons wonen kan ik een fijne en veilige plek bieden. Kan ik ze complimenten geven. Kan ik ze dingen leren over hun gedrag, hun vaardigheden. Kan ik er gewoon simpel genoeg voor hun zijn. Kan ik een volwassene zijn waar ze weer een klein beetje vertrouwen in krijgen. Want dat kennen ze ondertussen meestal niet meer. En boven alles kan ik met ze lachen, lol met ze maken.
Ook al zie ik daarvan niet meteen resultaat, meestal zelfs niet, het zit hem in de kleine dingen van een dag. Iets wat ze gister nog fout deden, en vandaag goed. Ook al doen ze het een dag later weer fout. Ik geniet ervan als ze een keer wel iets goed doen en dan trots op zichzelf zijn. Ik geniet ervan als ze dingen aangaan die ze eigenlijk niet durven.
En als het gaat om psychiatrische stoornissen kan ik ze daar wel bewust van maken, hoe dat bij hun werkt. ze informeren en handvaten geven hoe ze ermee om kunnen gaan. Waarschijnlijk lukt dat pas een paar jaar later, maar ik kan er een start mee maken.
Geduld is een erg schone zaak. Volwassenen willen vaak dat een kind meteen iets doet. Als je gewoon 5 a 10 minuten wacht komt het ook. Zo lang het kind maar doet wat je zegt en er wel een vorm van respect blijft bestaan (of later beseffen dat ze respectloos waren en er sorry voor zeggen!)
Ik moet wel eens een uur geduld hebben. Dat kost veel uithoudings-en doorzettingsvermogen maar ik blijf rustig en geduldig en blijf aangeven wat ik van de jongere verwacht. Als het dan lukt, zie ik vaak dat ik iets heb bereikt. dat de jongere iets heeft bereikt. Een een keer later ben ik nog maar 45 minuten bezig. En op een dag ben ik nog maar 10 minuten bezig.
Uiteindelijk gaat het erom dat je kind kan functioneren als een volwassene in een maatschappij. Dat het relaties en vriendschappen kan onderhouden. Dat het zichzelf een dagelijkse structuur kan bieden. Dat het risico's goed inschat en weet wanneer hij moet stoppen.
en dat hij met respect met anderen om kan gaan. Dat hij met boosheid en verdriet kan omgaan. Met teleurstellingen en blijdschap. Met het leven op zich.
Maar om zover te komen heeft het kind in de kinderjaren voorspelbaarheid en grenzen nodig. Veiligheid en liefde. En kunnen vertrouwen op de personen die het dichtst bij je staan.
En als je dat biedt, elke dag door, hoe zwaar het soms ook is, dan komt je kind er wel. Soms op zijn 18e pas, soms op zijn 25e pas, en soms op zijn 30e pas. Maar het zal er uiteindelijk wel uitkomen.
De mensen die het dichtst bij je staan, zijn ook degene die je het meest kunnen raken.
We zijn dan wel volwassenen maar toch kunnen kinderen denk ik je pijnpunten raken. Omdat zij nu eenmaal het dichtst van alle mensen op aarde bij je staan.
Mamzelle, je zegt dit: "Ook omdat ze bij mij dus lekker hun gang gaan en bij andere mensen best wel keurig zijn, of in elk geval tot de orde geroepen kunnen worden."
Het feit dat ze bij anderen wel keurig zijn en tot de orde geroepen kunnen worden, zegt dus dat je ze wél goed hebt opgevoed. anders zouden ze daartoe niet in staat zijn.
Kinderen testen juist de grenzen uit bij de personen bij wie ze zich het veiligst voelen... de ouders dus. En kinderen moeten nu eenmaal grenzen testen, dat is de enige manier waarop ze kunnen opgroeien. Zij hebben dan weer het recht om begrensd te worden en de ouder heeft de plicht om het kind te begrenzen.
Het is niet leuk om politie-agentje te spelen, maar veel fijner om op inzicht te werken. Alleen helaas werkt dit bij bepaalde kinderen gewoon zo. Dan zijn er bepaalde periodes dat je steeds maar weer opnieuw moet zeggen "als je nu niet onmiddelijk je taak gaat doen, dan ga je maar op je kamer zitten". Het is heel vervelend om de hele dag zo te moeten dreigen en ontzettend vermoeiend. helaas is dat soms wel nodig. De hersenen van kinderen zijn helaas nog niet volgroeid genoeg om op inzicht te kunnen zitten.
Ik denk niet dat je het moet vergelijken met vroeger. De hele maatschappij steekt tegenwoordig anders in elkaar. Kinderen krijgen andere dingen mee, alles gaat tegenwoordig zo super snel, en van kinderen wordt een hoop verwacht. Ook in de hulpverlening is het merkbaar dat de jeugdigen de laatste 10 a 20 jaar agressiever en opstandiger zijn geworden.
Op het werk zijn we daarom nu bezig met een nieuw veiligheidsprotocol als het gaat om agressieve incidenten. Er heeft namelijk nooit een echt goed protocol gelegen omdat het niet noodzakelijk was.
De hulpverlening die ik en mijn collega's geef werkt bij 90% van de jongeren en gezinnen niet zoals we hoopten, dachten, of verwachten. Dat kan met allerlei factoren te maken hebben. inderdaad dingen als autisme, ADHD, Borderline, maar ook, samengestelde gezinnen, ouders met te weinig opvoedingsvaardigheden.
Toch heb ik jongeren heel veel te bieden. de tijd dat ze bij ons wonen kan ik een fijne en veilige plek bieden. Kan ik ze complimenten geven. Kan ik ze dingen leren over hun gedrag, hun vaardigheden. Kan ik er gewoon simpel genoeg voor hun zijn. Kan ik een volwassene zijn waar ze weer een klein beetje vertrouwen in krijgen. Want dat kennen ze ondertussen meestal niet meer. En boven alles kan ik met ze lachen, lol met ze maken.
Ook al zie ik daarvan niet meteen resultaat, meestal zelfs niet, het zit hem in de kleine dingen van een dag. Iets wat ze gister nog fout deden, en vandaag goed. Ook al doen ze het een dag later weer fout. Ik geniet ervan als ze een keer wel iets goed doen en dan trots op zichzelf zijn. Ik geniet ervan als ze dingen aangaan die ze eigenlijk niet durven.
En als het gaat om psychiatrische stoornissen kan ik ze daar wel bewust van maken, hoe dat bij hun werkt. ze informeren en handvaten geven hoe ze ermee om kunnen gaan. Waarschijnlijk lukt dat pas een paar jaar later, maar ik kan er een start mee maken.
Geduld is een erg schone zaak. Volwassenen willen vaak dat een kind meteen iets doet. Als je gewoon 5 a 10 minuten wacht komt het ook. Zo lang het kind maar doet wat je zegt en er wel een vorm van respect blijft bestaan (of later beseffen dat ze respectloos waren en er sorry voor zeggen!)
Ik moet wel eens een uur geduld hebben. Dat kost veel uithoudings-en doorzettingsvermogen maar ik blijf rustig en geduldig en blijf aangeven wat ik van de jongere verwacht. Als het dan lukt, zie ik vaak dat ik iets heb bereikt. dat de jongere iets heeft bereikt. Een een keer later ben ik nog maar 45 minuten bezig. En op een dag ben ik nog maar 10 minuten bezig.
Uiteindelijk gaat het erom dat je kind kan functioneren als een volwassene in een maatschappij. Dat het relaties en vriendschappen kan onderhouden. Dat het zichzelf een dagelijkse structuur kan bieden. Dat het risico's goed inschat en weet wanneer hij moet stoppen.
en dat hij met respect met anderen om kan gaan. Dat hij met boosheid en verdriet kan omgaan. Met teleurstellingen en blijdschap. Met het leven op zich.
Maar om zover te komen heeft het kind in de kinderjaren voorspelbaarheid en grenzen nodig. Veiligheid en liefde. En kunnen vertrouwen op de personen die het dichtst bij je staan.
En als je dat biedt, elke dag door, hoe zwaar het soms ook is, dan komt je kind er wel. Soms op zijn 18e pas, soms op zijn 25e pas, en soms op zijn 30e pas. Maar het zal er uiteindelijk wel uitkomen.
zondag 7 maart 2010 om 00:21
quote:Faye_C schreef op 06 maart 2010 @ 21:36:
Totaal niet luisteren, toch nog even drie keer het ongewenste gedrag herhalen als ik zeg dat ze iets niet doen en als je ze op de kamer zet totaal de kamer afbreken door alle kleding uit de kledingkasten te gooien en allerlei dingen tegen de muren aan te gooien waardoor er deuken in komen.
Serieus Faye???
Dat is echt echt echt geen normaal kleutergedrag hoor!
Ik ben stomverbaasd, serieus. Als mijn kind zo zou doen, zou ik of twijfelen aan mijn eigen pedagogische kwaliteiten of er iets achter zoeken (dat er iets mankeert met mijn kind).
Ik bedoel je niet aan te vallen of veroordelen, maar ik vind dit alles behalve normaal en ik zou het erg zorgwekkend gedrag vinden.
Totaal niet luisteren, toch nog even drie keer het ongewenste gedrag herhalen als ik zeg dat ze iets niet doen en als je ze op de kamer zet totaal de kamer afbreken door alle kleding uit de kledingkasten te gooien en allerlei dingen tegen de muren aan te gooien waardoor er deuken in komen.
Serieus Faye???
Dat is echt echt echt geen normaal kleutergedrag hoor!
Ik ben stomverbaasd, serieus. Als mijn kind zo zou doen, zou ik of twijfelen aan mijn eigen pedagogische kwaliteiten of er iets achter zoeken (dat er iets mankeert met mijn kind).
Ik bedoel je niet aan te vallen of veroordelen, maar ik vind dit alles behalve normaal en ik zou het erg zorgwekkend gedrag vinden.
zondag 7 maart 2010 om 00:55
pfff lastig onderwerp.
Onze oudste(3) is een verschrikkelijk druk kind die daarnaast soms ook erg dwars kan zijn en zich soms op haar zusje uitleeft.
Met ook een baby die ziek is moet ik zeggen dat mijn lontje soms erg kort is.
Maar ik zet haar dan meestal een tijdje p haar kamer zodat het hier in huis even af kan koelen.
Middelste is een heel makkelijk kind die ik zelde hoef te straffen.
Grootste probleem hier in huis is hoe los je het op als beide ouders andere normen en waarde qua opvoeding mee hebben gekregen.
Bij mijn man thuis zijn ze dus heel makkelijk in de zin van wil een kind niet luisteren geef maar een tik op de vingers en een klap voor de broek is ook nog nooit een kind minder van geworden.
Ik word er door hun regelmatig raar op aan gekeken dat ik hier problemen mee heb zelfs door mijn man omdat hun het zo normal vinden.
Echt een big issue hier die ik na 3 jaar nog steeds niet opgelost krijg.
Onze oudste(3) is een verschrikkelijk druk kind die daarnaast soms ook erg dwars kan zijn en zich soms op haar zusje uitleeft.
Met ook een baby die ziek is moet ik zeggen dat mijn lontje soms erg kort is.
Maar ik zet haar dan meestal een tijdje p haar kamer zodat het hier in huis even af kan koelen.
Middelste is een heel makkelijk kind die ik zelde hoef te straffen.
Grootste probleem hier in huis is hoe los je het op als beide ouders andere normen en waarde qua opvoeding mee hebben gekregen.
Bij mijn man thuis zijn ze dus heel makkelijk in de zin van wil een kind niet luisteren geef maar een tik op de vingers en een klap voor de broek is ook nog nooit een kind minder van geworden.
Ik word er door hun regelmatig raar op aan gekeken dat ik hier problemen mee heb zelfs door mijn man omdat hun het zo normal vinden.
Echt een big issue hier die ik na 3 jaar nog steeds niet opgelost krijg.
zondag 7 maart 2010 om 01:05
Weet je wat nog raarder is, Schouderklopje, hij (het gaat over mijn zoontje) is amper boos. Als hij gooit wel, maar dat kleren gooien doet ie gewoon. Hij kijkt je soms gewoon aan van: "Ik begrijp niet zo goed waar jij je druk om maakt." met die mooie blauwe ogen van hem. Maar ik bind niet in, hoor. Ik moet het hem gewoon nog tien keer extra uitleggen. Gelukkig is hij niet elke dag zo recalcitrant dat hij met kleding gooit, maar het gebeurt wel... Ik ren dan wel eens zwaar vloekend die trap op, maar heb me dan net voor zijn deur toch in weten te houden door net te doen of ik de oppas ben, of gewoon te denken dat ik sterker en groter ben dan dat en me niet ga verlagen tot schreeuwen en boos doen. Maar moeilijk is het wel. Slaan lost alleen niks op.
Ik heb er toevallig gisteren met het cb over gepraat en mijn zoon gaf gelijk even een demonstratie. Zij denkt niet aan iets als ADHD, maar gaf me wel een adres waar ik hem kan laten beoordelen op iets en een cursus hoe ik hiermee moet omgaan. Ook al heeft hij ADHD of niets: ik zal toch iets aan moeten passen in de wijze waarop ik met hem om moet gaan, want na 4 uur werkt mijn methode niet meer. Nouja, ik ben blij dat ik die stap heb gezet. Je denkt steeds dat het een fase is, maar het gaat maar door en door. Gelukkig doet hij het op school wel erg goed en slaapt hij goed. Alleen vanaf 4 uur is het even afzien. Van moeheid wordt hij hyper. Gisteren was er wel een break-through: hij ging uit zichzelf naar bed om 7 uur. Hij had dat signaaltje bij zichzelf opeens wel heel erg goed door.
Ik heb er toevallig gisteren met het cb over gepraat en mijn zoon gaf gelijk even een demonstratie. Zij denkt niet aan iets als ADHD, maar gaf me wel een adres waar ik hem kan laten beoordelen op iets en een cursus hoe ik hiermee moet omgaan. Ook al heeft hij ADHD of niets: ik zal toch iets aan moeten passen in de wijze waarop ik met hem om moet gaan, want na 4 uur werkt mijn methode niet meer. Nouja, ik ben blij dat ik die stap heb gezet. Je denkt steeds dat het een fase is, maar het gaat maar door en door. Gelukkig doet hij het op school wel erg goed en slaapt hij goed. Alleen vanaf 4 uur is het even afzien. Van moeheid wordt hij hyper. Gisteren was er wel een break-through: hij ging uit zichzelf naar bed om 7 uur. Hij had dat signaaltje bij zichzelf opeens wel heel erg goed door.
