Kinderen
alle pijlers
Hoe erg is een bevalling?
vrijdag 13 november 2009 om 14:24
Aangezien er aardig wat ervaringsdeskundigen op dit forum aanwezig zijn, zou ik weleens willen weten hoe erg een bevalling is. Het enige wat je vaak hoort, is dat je de pijn vergeet als je het kindje ziet. Maar bijna niemand vertelt over het inknippen en allerlei andere nare dingen. Ik snap ook wel dat je daar niet meteen alle details over gaat vertellen, het is toch een beetje privé!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
vrijdag 13 november 2009 om 16:07
vrijdag 13 november 2009 om 16:11
Mijn huisarts heeft me wel de naam van een gyn gegeven die erg laagdrempelig is met keizersnedes op verzoek na een traumatische bevalling. En wil voor me bemiddelen. Ik heb een geweldige huisarts.
Maar nee, straks zeggen ze op het moment supreme dat ze toch niet gaan snijden. Dat durf ik niet aan.
En ik ben gewoon erg blij met het meest geweldige meisje wat ik al heb, dat koester ik volop. Het is goed zo.
Maar nee, straks zeggen ze op het moment supreme dat ze toch niet gaan snijden. Dat durf ik niet aan.
En ik ben gewoon erg blij met het meest geweldige meisje wat ik al heb, dat koester ik volop. Het is goed zo.
vrijdag 13 november 2009 om 16:11
Merit ik kan je wel zeggen dat ik mijn kindje zo leuk vind dat ik hem die helse bevalling dubbel en dwars waar vindt!
De uitdrukking "I'd walk to hell and back" is zo waar, dat kun je je misschien niet voorstellen maar zo voel ik het echt.
En 't scheelt: je hebt geen andere optie, het kind moet er toch uit, haha.
De uitdrukking "I'd walk to hell and back" is zo waar, dat kun je je misschien niet voorstellen maar zo voel ik het echt.
En 't scheelt: je hebt geen andere optie, het kind moet er toch uit, haha.
vrijdag 13 november 2009 om 16:13
quote:Katherina schreef op 13 november 2009 @ 16:07:
Aaah, Leo, dat is waar. Dat ben ik dus wel vergeten. Nu jij het zegt, komt het weer boven. na 16 maanden! Inderdaad, kindje op mijn buik, ik nog vol adrenaline, geen pijn dus, kindje heerlijk aan de borst.
Dankjewel! Ik was het echt vergeten, en nu krijg ik daar voor het eerst weer kippevel van.
Vind ik dan weer ontroerend........
Alsjeblieft!
Aaah, Leo, dat is waar. Dat ben ik dus wel vergeten. Nu jij het zegt, komt het weer boven. na 16 maanden! Inderdaad, kindje op mijn buik, ik nog vol adrenaline, geen pijn dus, kindje heerlijk aan de borst.
Dankjewel! Ik was het echt vergeten, en nu krijg ik daar voor het eerst weer kippevel van.
Vind ik dan weer ontroerend........
Alsjeblieft!
vrijdag 13 november 2009 om 16:16
Ik was 19 toen ik ging bevallen. Mijn inmiddels EX vriend, heeft er eigenlijk voor gezorgd dat de bevalling niet ideaal was.
De weeen kon ik prima opvangen. De verloskundige kwam kijken en ze dacht dat ik nog niet zo ver was omdat ik nog zo rustig was. Maar ik had toch al 5 a 6 cm. Dus ik mocht naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis begon ex te zuchten en te steunen. Hij was moe, het duurde zo lang. Ik liep mijn weeen weg te puffen. Hij haalde mij volledig uit mijn concentratie.
Of hij even mocht slapen op mijn ziekenhuisbed aangezien ik toch rondliep.
Op een gegeven moment had ik persdrang. Ik werd echter niet serieus genomen door het personeel en mijn ex en er was geen verloskundige aanwezig.
De verpleging zette me onder de douche, ik hield het bijna niet meer want mijn hele lijf schreeuwde: persen!
Ex vond het prima dat ik onder de douche ging, dan kon hij even rustig een sigaretje roken. Daar stond ik. Helemaal alleen.
Toen kwam de verloskundige en bleek ik 'gewoon' 10cm te hebben. Hup naar de verloskamer. Ex was nergens te bekennen.
Ex was net op tijd. Na 20 minuten persen was het kindje er. Zonder knip, met klein beetje inscheuren. (Geen hechtingen)
We mochten bellen dat de kleine er was. Ex pakte de telefoon en belde als eerst zijn ouders waar hij al jaren geen contact meer mee had. Terwijl mijn ouders ons naar het ziekenhuis hadden gebracht en al heel de nacht zaten te wachten op het verlossende telefoontje.
Ouders van ex reageerden boos dat hij midden in de nacht belde, mijn ouders kwam als een gek naar het ziekenhuis.
De bevalling was een eitje, maar de omstandigheden maakten het er naar dat ik droom van ooit... een super fijne zwangerschap (waarbij ex je niet van de trap probeert te duwen en als je vertelt dat het kindje schopt, hij zegt dat ik dat verzin omdat ik aandacht wil) en een bevalling met mijn moeder erbij (nooit gaat iemand mij meer vertellen dat ze er niet bij mag zijn omdat het 'ons' moment is) en met een lieve man die het kindje net zo graag geboren ziet worden als ik.
De weeen kon ik prima opvangen. De verloskundige kwam kijken en ze dacht dat ik nog niet zo ver was omdat ik nog zo rustig was. Maar ik had toch al 5 a 6 cm. Dus ik mocht naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis begon ex te zuchten en te steunen. Hij was moe, het duurde zo lang. Ik liep mijn weeen weg te puffen. Hij haalde mij volledig uit mijn concentratie.
Of hij even mocht slapen op mijn ziekenhuisbed aangezien ik toch rondliep.
Op een gegeven moment had ik persdrang. Ik werd echter niet serieus genomen door het personeel en mijn ex en er was geen verloskundige aanwezig.
De verpleging zette me onder de douche, ik hield het bijna niet meer want mijn hele lijf schreeuwde: persen!
Ex vond het prima dat ik onder de douche ging, dan kon hij even rustig een sigaretje roken. Daar stond ik. Helemaal alleen.
Toen kwam de verloskundige en bleek ik 'gewoon' 10cm te hebben. Hup naar de verloskamer. Ex was nergens te bekennen.
Ex was net op tijd. Na 20 minuten persen was het kindje er. Zonder knip, met klein beetje inscheuren. (Geen hechtingen)
We mochten bellen dat de kleine er was. Ex pakte de telefoon en belde als eerst zijn ouders waar hij al jaren geen contact meer mee had. Terwijl mijn ouders ons naar het ziekenhuis hadden gebracht en al heel de nacht zaten te wachten op het verlossende telefoontje.
Ouders van ex reageerden boos dat hij midden in de nacht belde, mijn ouders kwam als een gek naar het ziekenhuis.
De bevalling was een eitje, maar de omstandigheden maakten het er naar dat ik droom van ooit... een super fijne zwangerschap (waarbij ex je niet van de trap probeert te duwen en als je vertelt dat het kindje schopt, hij zegt dat ik dat verzin omdat ik aandacht wil) en een bevalling met mijn moeder erbij (nooit gaat iemand mij meer vertellen dat ze er niet bij mag zijn omdat het 'ons' moment is) en met een lieve man die het kindje net zo graag geboren ziet worden als ik.
vrijdag 13 november 2009 om 16:19
quote:Merit schreef op 13 november 2009 @ 16:07:
Mooi, dat over het 'gouden uur'!
Ik snap wel dat ik het allemaal moet afwachten en dat het voor iedereen anders is! Maar toch is het wel goed om dit soort dingen te lezen vind ik. Je weet dan een beetje welke kanten het allemaal op kan gaan...
Bij jou is het weer allemaal anders straks, beetje hetzelfde, beetje herkenbaar en ook weer heel anders. De technische zaken kun je allemaal nalezen in de boeken en meid, de praktijk zal een wonder zijn, hoe dan ook.
Die van mij is nu vijf en frollikt door het leven. Ze is een baby geweest, ik heb de foto's om het te bewijzen maar de grote griet die hier door het huis davert en die de komende week twee feestjes heeft (!) kan ik me al bijna niet meer voorstellen als ieniemini baby'tje.
Het is beeldschoon, een bevalling. Ook een rot bevalling (en die had ik, na een pokkezwangerschap), omdat het resultaat zo fantastisch is.
Mooi, dat over het 'gouden uur'!
Ik snap wel dat ik het allemaal moet afwachten en dat het voor iedereen anders is! Maar toch is het wel goed om dit soort dingen te lezen vind ik. Je weet dan een beetje welke kanten het allemaal op kan gaan...
Bij jou is het weer allemaal anders straks, beetje hetzelfde, beetje herkenbaar en ook weer heel anders. De technische zaken kun je allemaal nalezen in de boeken en meid, de praktijk zal een wonder zijn, hoe dan ook.
Die van mij is nu vijf en frollikt door het leven. Ze is een baby geweest, ik heb de foto's om het te bewijzen maar de grote griet die hier door het huis davert en die de komende week twee feestjes heeft (!) kan ik me al bijna niet meer voorstellen als ieniemini baby'tje.
Het is beeldschoon, een bevalling. Ook een rot bevalling (en die had ik, na een pokkezwangerschap), omdat het resultaat zo fantastisch is.
vrijdag 13 november 2009 om 16:28
Overigens HOEFT het dus geen horror te zijn he?
Mijne was prachtig: vliezen braken toen ik opstond om half 11 's ochtends (ja, t was de eerste, dus toen kon dat nog!)
Na een uurtje kreeg ik voorzichtig aan weeen, weeenstorm gehad van ongeveer een uur, en toen al 8 cm ontsluiting. Nog een half uurtje ontsluitingsweeen, 3 kwartier persen, knipje, en toen was dochter er. Na een flitsbevalling van 3,5 uur.
En ik riep 5 minuten daarna al: "oh, dat doe ik nog wel een keer!"
(En hopelijk is dat ook zo over een maand of 8!)
Mijne was prachtig: vliezen braken toen ik opstond om half 11 's ochtends (ja, t was de eerste, dus toen kon dat nog!)
Na een uurtje kreeg ik voorzichtig aan weeen, weeenstorm gehad van ongeveer een uur, en toen al 8 cm ontsluiting. Nog een half uurtje ontsluitingsweeen, 3 kwartier persen, knipje, en toen was dochter er. Na een flitsbevalling van 3,5 uur.
En ik riep 5 minuten daarna al: "oh, dat doe ik nog wel een keer!"
(En hopelijk is dat ook zo over een maand of 8!)
vrijdag 13 november 2009 om 16:29
Ach het is al heel wat jaren geleden en ik ben dolgelukkig met mijn kind. Heb het verwerkt en ex was toentertijd stomverbaasd dat ik hem niet meer in huis wilde..
Nou Sharra, dat ik nou een droom van een bevalling! Had je niet veel naweeen? Want dat vond ik eigenlijk veel erger. Ben je 'klaar' en dan die naweeen!
Nou Sharra, dat ik nou een droom van een bevalling! Had je niet veel naweeen? Want dat vond ik eigenlijk veel erger. Ben je 'klaar' en dan die naweeen!
vrijdag 13 november 2009 om 16:33
Nee, ook helemaal geen naweeen gehad. Het hechten nadien was echt het vervelendste van de hele bevalling.
Ik hoop dat het bij de volgende net zo gaat! (Alleen vind ik het heel erg jammer dat ik hier in Singapore in het ziekenhuis moet bevallen. Thuis was heel fijn en ontspannen.)
Dat gouden uurtje waar Leo het over had is inderdaad prachtig! Wij met z'n drietjes op bed, kindlief nog helemaal wakker van de bevalling bij papa op zijn buik met grote ogen naar mama kijken. Was heerlijk.
Ik hoop dat het bij de volgende net zo gaat! (Alleen vind ik het heel erg jammer dat ik hier in Singapore in het ziekenhuis moet bevallen. Thuis was heel fijn en ontspannen.)
Dat gouden uurtje waar Leo het over had is inderdaad prachtig! Wij met z'n drietjes op bed, kindlief nog helemaal wakker van de bevalling bij papa op zijn buik met grote ogen naar mama kijken. Was heerlijk.
vrijdag 13 november 2009 om 16:37
Ach, een totaalruptuur gehad en gewoon weer zwanger geworden. De bevalling was echt prima te doen, 6 uur voor de eerste, 25 minuten persen. Alleen het vervolg was wat minder, maar ik heb een tweede er niet om gelaten.
En nee, het komt nooit meer helemaal goed, maar het is wel een lijf dat een kind gedragen en geworpen heeft.
En nee, het komt nooit meer helemaal goed, maar het is wel een lijf dat een kind gedragen en geworpen heeft.
vrijdag 13 november 2009 om 16:57
@Merit, ik ben verloskundige en zie voor 90% alleen maar goed verlopen bevallingen. De rest gaat naar de gyn en daar eindigt (soms helaas) mijn begeleiding. En zelfs ik blijf meer hangen bij de horrorverhalen die hier verteld worden dan de goede verhalen.
Een kindje willen is een oergevoel, een wens die je helemaal van de wijs kan brengen. En als je dat gevoel eenmaal hebt, dan houdt een dagje helse pijn je echt niet meer tegen.
Een kindje willen is een oergevoel, een wens die je helemaal van de wijs kan brengen. En als je dat gevoel eenmaal hebt, dan houdt een dagje helse pijn je echt niet meer tegen.
vrijdag 13 november 2009 om 17:01
blumpke, ik wil je wat vak-gerelateerds vragen. Stel de vragen ook aan mijn eigen verloskundige hoor, maar op de een of andere manier heb ik veel vertrouwen in jou als verloskundige. Onnozel misschien, maar goed, Ik verzamel graag verschillende meningen om daarna mijn eigen mening te vormen.... Kan ik je een berichtje ofzo sturen?
vrijdag 13 november 2009 om 17:03
quote:layla1969 schreef op 13 november 2009 @ 15:16:
Schijten tijdens de bevalling, ik heb er niks van gemerkt, alleen dat ze iedere keer met schone zeiltjes aan kwamen zetten. Manlief vertelde later hoe vaak ik zo'n dingen onderpoept had.
Joh, tijdens zo'n bevalling denk je daar echt niet aan hoor, je concentreert je alleen op de weeën en het persen, dat kind mot d'r uit!
Spreek voor jezelf
Ik lette er wel degelijk op en vond het nog erg ook.
Schijten tijdens de bevalling, ik heb er niks van gemerkt, alleen dat ze iedere keer met schone zeiltjes aan kwamen zetten. Manlief vertelde later hoe vaak ik zo'n dingen onderpoept had.
Joh, tijdens zo'n bevalling denk je daar echt niet aan hoor, je concentreert je alleen op de weeën en het persen, dat kind mot d'r uit!
Spreek voor jezelf
Ik lette er wel degelijk op en vond het nog erg ook.
vrijdag 13 november 2009 om 17:04
Hey selma!~Jij ook hier 
Over een bevalling kan ik helaas niet mee praten, maar een keizersnee is ook een geen pretje. Nou ja de keizersnee ansich is nog wel te doen, eigenlijk best relaxed. Los van het feit dat ik voor de verdoving een catheter kreeg...Ik was tijdens de operatie gezellig met manlief aan het babbelen en grapjes aan het maken met de gyn. Maar toen....toen was het afgelopen. En ik heb echt een klap er van gehad. Ik was blij dat ik na 3 maanden niet weer aan het werk hoefde, want dat had ik echt niet aangekund.
Over een bevalling kan ik helaas niet mee praten, maar een keizersnee is ook een geen pretje. Nou ja de keizersnee ansich is nog wel te doen, eigenlijk best relaxed. Los van het feit dat ik voor de verdoving een catheter kreeg...Ik was tijdens de operatie gezellig met manlief aan het babbelen en grapjes aan het maken met de gyn. Maar toen....toen was het afgelopen. En ik heb echt een klap er van gehad. Ik was blij dat ik na 3 maanden niet weer aan het werk hoefde, want dat had ik echt niet aangekund.
vrijdag 13 november 2009 om 17:08
quote:arwen173 schreef op 13 november 2009 @ 17:01:
blumpke, ik wil je wat vak-gerelateerds vragen. Stel de vragen ook aan mijn eigen verloskundige hoor, maar op de een of andere manier heb ik veel vertrouwen in jou als verloskundige. Onnozel misschien, maar goed, Ik verzamel graag verschillende meningen om daarna mijn eigen mening te vormen.... Kan ik je een berichtje ofzo sturen?
Ga je gang.
...
blumpke, ik wil je wat vak-gerelateerds vragen. Stel de vragen ook aan mijn eigen verloskundige hoor, maar op de een of andere manier heb ik veel vertrouwen in jou als verloskundige. Onnozel misschien, maar goed, Ik verzamel graag verschillende meningen om daarna mijn eigen mening te vormen.... Kan ik je een berichtje ofzo sturen?
Ga je gang.
...
