Om een lang verhaal kort te maken; mijn zoon van 10 heeft 'trekken van ADD', is uit onderzoek gebleken. Z'n moeder wijt zijn gedrag aan hoog-sensitiviteit (want dat is/heeft ze zelf ook) en daar zou ik iets mee moeten (literatuur hierover volgt nog, heeft zij beloofd) en mijn vader is er heilig van overtuigd dat een aanpassing in zijn dieet de oplossing is (literatuur hierover volgt nog, heeft hij beloofd). Medicatie gaan we niet doen, daar zijn we het over eens.
Wat is wijsheid? Waar zou ik me het beste op kunnen richten?
Mijn kind werd een soort zombie door DEX amfetamine. Deed een jaar lang niks anders dan huilen, kreeg ernstige hartkloppingen, nu blijkt dat ze een hartafwijking heeft en mag ze die dingen helemaal niet meer. Mocht toen eigenlijk al niet, maar dat hebben ze destijds niet onderzocht. Zij moet leren omgaan met haar ADD.
Ah. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het bij elk kind zo is. Veel kinderen hebben er wél veel baat bij.
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 18:55
We hebben medicatie niet op voorhand uitgesloten. Voor zover mij bekend is de medicatie die bij ADD wordt toegepast uitsluitend symptoombestrijding. Het geneest niets. En aangezien hij verder gezond is, gaan we hem geen medicatie toedienen. Dat is een ethische kwestie, geen medische.
Heel begrijpelijk, maar denk ook aan zijn toekomst. Concentratieproblemen kunnen je erg in de weg zitten op school, de vervolgstudie en later op je werk.
AD(H)Dmedicijnen hoeven trouwens niet te werken. Ik heb alles geprobeerd, dus ik weet daar helaas alles van.
Anoniem08112020211821
zondag 19 juni 2016 om 18:56
De dochter van mijn vriendin heeft de diagnose net gehad.
Zij krijgt een traject bij de instelling die heeft geindiceerd. Heeft een gesprek op school gehad en met school besproken wat nodig is.
Ik vind het vervelend voor je dat je het gevoel hebt dat je dit hier moet vragen ipv bij de professionals die de diagnose hebben gesteld.
Ja dat dus. Dat 'alles' 'altijd' mislukt omdat je te impulsief handelt en pas na je uitbarsting ziet wat je nou weer hebt aangericht. Dat je geen vriendjes hebt, omdat ze je allemaal maar raar vinden met je gestuiter en je gekke ondoordachte acties. Dat je niet naar de school van je keuze kunt, omdat er gewoon geen school is voor stuiterballen die slim genoeg zijn voor VWO en dat je daarom je wens om bioloog te worden maar op voorhand moet vergeten. Dat alles en iedereen altijd maar commentaar op je heeft. Leuk leven hoor. Maar hee, iedereen heeft wel wat he
Ja, leer er maar mee omgaan gewoon
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 18:56
Mijn kind werd een soort zombie door DEX amfetamine. Deed een jaar lang niks anders dan huilen, kreeg ernstige hartkloppingen, nu blijkt dat ze een hartafwijking heeft en mag ze die dingen helemaal niet meer. Mocht toen eigenlijk al niet, maar dat hebben ze destijds niet onderzocht. Zij moet leren omgaan met haar ADD.
Ja daar was ik ook zo bang voor. Maar niet iedereen krijgt bijwerkingen he. De mijne heeft helemaal niks van die ritalin, behalve dan dat het gewoon doet wat het moet doen. Geen inslaapproblemen (niet erger dan normaal tenminste ), geen vermindering van eetlust (integendeel ), geen hoofdpijn (ondanks die contusie een jaar geleden ), gewoon niks.
Het hangt er maar vanaf hoe je gezond omschrijft. Hij kan lichamelijk wel gezond zijn maar toch een stoornis hebben waar medicijnen bij kunnen helpen. En een aspirientje tegen de pijn of zelfs insuline bij diabetes is ook allemaal symptoombestrijding, niets mis mee lijkt mij.
Maar goed, ik wil je helemaal niet in de richting van medicijnen duwen. Moeten jullie helemaal zelf weten.
Ik vind dat je nogal defensief reageert. Ben jij zo iemand die op voorhand zijn mening al klaar had over het etiketje ADD? Ik denk dat je het beste een gesprek kunt hebben met degene die de diagnose heeft gesteld bij je zoon, zoals iemand anders ook al eerder gezegd heeft. Dan kun je al je vragen stellen en je vooroordelen op tafel leggen.
Anoniem_263559
zondag 19 juni 2016 om 18:58
Het belangrijkst is dat de omgeving de ADder goed en zonder stress ondersteunt. Om die reden is begeleiding van de ouders heel belangrijk. Ik denk dat de beste begeleiding voor jullie zoon dus inhoudt dat jij en jouw ex daarin samen moeten gaan werken. Stel je daar dus voor open, hoe moeilijk dat waarschijnlijk ook voor jullie is.
Ah. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het bij elk kind zo is. Veel kinderen hebben er wél veel baat bij.
Kan, maar is niet voor alle kinderen weg gelegd. Belangrijkste is hoe je kind reageert op medicijnen. Mijne heeft ook bijvoorbeeld eerst ritalin gehad maar dat hartje ging zo tekeer. Daarna de dex amfetamine maar met hetzelfde resultaat. Echt kei zielig.
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 18:59
Ik snap nu trouwens op eens waarom hij is wie hij is en doet wat hij doet en ik had gek genoeg nooit aan ADD gedacht, wel aan Asperger.
Hij mist dus overzicht en jullie moeten hem dat geven. De hele dag door en dan niet boos worden als hij het nog steeds niet ziet.
Mijne ook niet. Heeft veel vriendinnen, stuitert niet rond maar droomt vaak weg.
Hier ook, heeft stiefzoon veel vrienden, gelukkig, ben ik erg blij om.
Ik vind hem juist erg sloom, huiswerk lukt niet school gaat niet denderend, dom is hij zeker niet, maar ergens aan beginnen en goed afmaken is echt heel erg lastig. Ook ziet hij dingen niet ook vergeet hij heel erg veel.
Ik las hier ergens niet boos worden ze kunnen er niets aan doen, nou een pluim van mij als je nooit boos wordt, want ik raak best regelmatig geïrriteerd.
En je kind een prettig en volwaardig leven laten leiden is helemaal geen kwestie?
Niet dat je er maar pillen in moet proppen, maar op voorhand uitsluiten vind ik niet eerlijk naar je kind toe.
Wat jij en ik menen dat de prijs én definitie van een prettig en volwaardig leven is wil ik hier niet tot gespreksonderwerp maken.
Ons kind heeft trekken van ADD. Zijn verstand loopt ver vooruit op zijn emotionele ontwikkeling. Daar gaan we hem geen medicatie voor toedienen. Medicatie beschouw ik in eerste instantie als gif. Het pakt namelijk maar één ding aan -met bijwerkingen- terwijl niets in je lichaam en geest iets op zichzelf staand is. Dat is hoe ik er naar kijk.
Medicatie is altijd de laatste oplossing. Zo denk ik erover. Kunnen we dit verder laten, pretty please with sugar on top? And a cherry?
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 19:01
Kan, maar is niet voor alle kinderen weg gelegd. Belangrijkste is hoe je kind reageert op medicijnen. Mijne heeft ook bijvoorbeeld eerst ritalin gehad maar dat hartje ging zo tekeer. Daarna de dex amfetamine maar met hetzelfde resultaat. Echt kei zielig.
Yep, gelukkig is er nog veel meer op dat gebied, wat veel minder heftig werkt. Lijkt me echt de moeite om je in te verdiepen als ik Amand was.
Ja daar was ik ook zo bang voor. Maar niet iedereen krijgt bijwerkingen he. De mijne heeft helemaal niks van die ritalin, behalve dan dat het gewoon doet wat het moet doen. Geen inslaapproblemen (niet erger dan normaal tenminste ), geen vermindering van eetlust (integendeel ), geen hoofdpijn (ondanks die contusie een jaar geleden ), gewoon niks.
Pas geleden is heeft ze een cardiale ct gehad en ze blijkt dezelfde afwijking te hebben als haar vader. Kind had wel dood kunnen gaan door die ADD pillen.
Anoniem_268181
zondag 19 juni 2016 om 19:02
Maar heeft je kind nou een diagnose? Het praat wel wat gemakkelijker als we dat weten he.
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 19:03
Wel rot hoor die spagaat tussen je ex maar haar ideeën en je vader en zijn ideeën. Lastig om dat je eigen koers te bepalen. Gaat ook niet lukken, want dit moet je samen met je ex doen.
Hier ook, heeft stiefzoon veel vrienden, gelukkig, ben ik erg blij om.
Ik vind hem juist erg sloom, huiswerk lukt niet school gaat niet denderend, dom is hij zeker niet, maar ergens aan beginnen en goed afmaken is echt heel erg lastig. Ook ziet hij dingen niet ook vergeet hij heel erg veel.
Ik las hier ergens niet boos worden ze kunnen er niets aan doen, nou een pluim van mij als je nooit boos wordt, want ik raak best regelmatig geïrriteerd.
Herkenbaar! Ik word allang niet meer boos maar ik probeer het zo makkelijk mogelijk te maken voor haar. Niet leuk.
Anoniem19102020182955
zondag 19 juni 2016 om 19:04
Wat jij en ik menen dat de prijs én definitie van een prettig en volwaardig leven is wil ik hier niet tot gespreksonderwerp maken.
Ons kind heeft trekken van ADD. Zijn verstand loopt ver vooruit op zijn emotionele ontwikkeling. Daar gaan we hem geen medicatie voor toedienen. Medicatie beschouw ik in eerste instantie als gif. Het pakt namelijk maar één ding aan -met bijwerkingen- terwijl niets in je lichaam en geest iets op zichzelf staand is. Dat is hoe ik er naar kijk.
Medicatie is altijd de laatste oplossing. Zo denk ik erover. Kunnen we dit verder laten, pretty please with sugar on top? And a cherry?
Hoe gaat het op school? Erg veel last van concentratieproblemen? Lukt het hem om bij de les te blijven Of is het vooral thuis?