Ik ben een slechte opvoeder...

Ik denk niet dat ik je verder kan helpen, maar het feit dat je het je raakt maakt je in mijn ogen in ieder geval een betrokken moeder



Ik hoop dat iemand anders je op weg kan helpen...

het zijn kinderen. logisch dat ze druk zijn, niet stilzitten, enz. Maak je niet zo'n zorgen!

Ik heb geen tips, maar wilde je even een knuffel geven:



In iedergeval al goed dat je er wat aan wil veranderen, lijkt mij. Ik hoop dat je hier goede tips krijgt!

In onze omgeving kun je hulp vragen door middel van video home training. Is dat niet wat voor jullie? Ik deel je mening over de opvoedkundige tik hoor, ik denk dat het ook niet veel uithaalt.



Maar iemand erbij halen die jou/jullie nuttige tips kan geven is misschien wel een goed idee.

Met de video home training zie je dan ook jezelf en hoe je dingen anders kan doen.



En je bent geen slechte opvoedster!

Consequent zijn is 1 van de dingen die een ouder móet zijn. Nee is nee. Als ze zo druk zijn en lastig, heb je kans dat andere mensen je liever zien gaan dan komen.



Succes met het vinden van een opvoedcursus.

Zijn het jongens?



Natuurlijk kunnen kinderen van die leeftijd niet stil zitten, zijn ze druk en maken ze (van tijd tot tijd) een hoop kabaal.

Dat hoort toch bij het kind zijn.



Er zijn kinderen die lang rustig kunnen spelen, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Dat betekend niet dat jij een slechte opvoeder bent.



Maken ze dingen stuk?

Doen ze iemand expres pijn?

Weten ze waar de grenzen liggen?

quote:cosmopolitan2208 schreef op 07 januari 2011 @ 13:56:

het zijn kinderen. logisch dat ze druk zijn, niet stilzitten, enz. En dát is niet waar!

Spelen je zoons genoeg buiten? Waar ze lekker uit kunnen razen? Dat scheelt een hoop bij drukke jongetjes. Jongens moeten inderdaad hun energie kwijt voor ze rustiger kunnen zitten, dus misschien kan je je dag zo plannen dat ze, voor ze een tijdje stil moeten zitten, je ze laat uitrazen?

quote:reizigster2004 schreef op 07 januari 2011 @ 13:51:

Ik wil gewoon dat ze me vertrouwen, respect hebben voor mij en opgroeien tot leuke, beleefde, vrolijke kinderen die zich weten te gedragen.

.





Hou het bovenstaande wat je zegt vooral vast! Hier is geduld en tijd voor nodig. Mocht je een cursus willen doen, dan is een Triple-P cursus misschien iets voor je. Is op basis van positief opvoeden.



Mensen zullen altijd een mening hebben over (het gedrag van) je kinderen. En dat mag. Maar zolang jij weet wat je doet, en daar misschien met mede-moeders/vriendinnen etc soms over kan praten (hart luchten is soms erg fijn), komt het goed!

Via het cb worden hier allerlei cursussen en trainingen aangeboden.

Ik wil je wel even een compliment geven dat je dit zo ter harte neemt, daaruit alleen al blijkt dat je een goede moeder bent.

Wat ik er zo van lees vind ik het gedrag van je kinderen trouwens niet zo uitzonderlijk. Ik heb een jongen van ruim 2,5, die in principe best rustig is, maar geen haar op mijn hoofd dat ik die mee zou nemen naar een kerk, is vragen om problemen i.m.o.

En hoe geef je ze die timeout dan? Vrienden van ons doen dat als volgt... zeg lieverd, je weet dat je dat niet mag he... kom maar even mee op de trap zitten.... (met zoete stem).



Mjaa logisch dat kinderen daarvan niet onder de indruk zijn....

Hoe vind je zelf dat je het doet?



Met andere woorden ik zou meer op mijn eigen gevoel afgaan dan op wat anderen zeggen.



Als jij tevreden bent over/met je kinderen dan heeft niemand daar toch iets mee te maken. Tenzij ze anderen pijn doen of iets dergelijks maar dat lijkt mij hier niet aan de orde.

quote:Nammma schreef op 07 januari 2011 @ 14:01:

[...]





En dát is niet waar!

Tuurlijk is dat niet waar... dat is een doelredenatie... je eigen tekortkomingen goed praten.



Het gaat erom hoe je het doet... mijn vriend is laatst door een nichtje geslagen (4jaar oud), omdat ze haar zin niet kreeg.

Ouders... niet meer doen he meisje, dat is niet zo aardig, zeg maar sorry...



Ja ze zeggen er inderdaad wat van... maar of het echt impact op het kind heeft betwijfel ik ten zeerste.

Allereerst vind ik het hartstikke goed van je dat je zo actief nadenkt over de opvoeding van je jongens

Wat ik verder zie is dat je heel graag iets wil bereiken, dat dat je op dit moment niet lukt en dat je daarom begint te twijfelen of je toch niet in moet gaan op de (ongevraagde) adviezen van je omgeving. Ik zou het jammer voor jou en je gezin vinden als je nu overgaat op de harde methodes die je worden aangeraden door je omgeving. Deze methodes zijn niet nodig, er zijn genoeg andere opties. Ik vind bijvoorbeeld de tip van Maleficent een hele goede, Video Home Training zou inderdaad heel goed toepasbaar kunnen zijn. Hier kan je meer informatie vinden:



http://www.opvoedadvies.nl/videohome.htm



Je zou ook eens kunnen gaan praten bij een Centrum voor Jeugd en Gezin bij jou in de buurt. Deze bieden verschillende vormen van laagdrempelige opvoedingsondersteuning (zoals ook video home training). Ben niet bang om hulp te vragen. Je hebt tegenwoordig juist een heel scala aan ondersteuningsvormen, welke echt niets te maken hebben met bijvoorbeeld een Bureau Jeugdzorg.

Ik heb juist een vrij rustig en verlegen jongetje (geldt overigens niet als hij thuis is ) en vaak zeggen mensen dan: "goh met jouw kind kun je nog eens ergens komen". Maar ligt dat alleen aan mijn opvoeding, nee natuurlijk niet...aard van het ventje is nu eenmaal dat hij niet zo druk is.



Net wat Banba zegt, misschien kun je eens informeren bij het CB? Of zit er bij jou in de buurt niet een soort "moeder/kind-centrum" waar je je licht eens kunt opsteken?

Waarom ga je niet eens informeren bij het opvoedsteunpunt bij je in de buurt.

Ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet normaal dat kinderen naar hartelust mogen gillen en schreeuwen en dat kun je ze ook best afleren trouwens. Geen wonder dat die knulletjes zich buitenshuis niet weten te gedragen.

ach wat rot.

Ik herken veel, want mijn 2 jongens zijn net zo (alleen ouder).

In hun eentje zijn ze prima te doen, maar met zijn tweeën is het druk, druk, druk.



Jammer dat de mensen met kritiek niet kunnen bedenken dat het ene kind nu eenmaal drukker is dan de ander en dat lang niet alles met opvoeden op te lossen is.



Wat ik altijd doe (en dat werkt de ene keer beter dan de andere keer) is van te voren afspraken met de kinderen maken (die van jou zullen daar nog wat jong voor zijn, maar wie weet). Dus: "we gaan nu boodschappen doen. Jij gaat in de winkelwagen zitten, jij loopt mee. "

Dit zeg ik van te voren, omdat ik anders op het moment van karretje pakken, gezeur met de jongste krijg die er niet in wil. Hij moet van mij wel erin, anders gaan ze samen door de winkel rennen etc.

Als we ergens op bezoek gaan of iets anders hebben, mogen ze iets van speelgoed meenemen (iets rustigs, een bordspel, wat lego of een (kleur)boekje.) Dan kunnen ze zichzelf vermaken.

Als ik naar de kerk zou gaan met ze, zou ik ze niet naast elkaar zetten. Altijd papa en/of mama ertussen. Dan kunnen ze alvast minder met elkaar gaan klieren.

Spreek met elkaar af dat een van jullie af en toe met de kinderen (of een) naar buiten gaan. Even wat stoom afblazen.



Verder beloningen in het vooruitzicht stellen. " Ik weet dat je je verveelt, maar het duurt nog twee liedjes (twee bladzijden in het kerkboekje, whatever). Daarna, mogen jullie buiten in de speeltuin/een ijsje/naar huis/naar de kinderboederij.

Nadeel hiervan is wel dat (mijn kinderen tenminste) op een gegeven moment bij elk uitje een extra beloning willen.

Als ze toch ontzettend druk zijn en je dreigt ze naar huis te gaan, doe het dan ook als het gedrag doorgaat. Heel vervelend voor de boodschappen, de kerstviering of de verjaardag waar je bent, maar als je niet consequent bent, blijven ze de grens zoeken.



Tenslotte heb ik op deze leeftijd veel uitjes/bezoekjes gewoon overgeslagen. Het kostte me teveel energie om ze steeds in het gareel te houden. Ik ging alleen naar de bezoekjes waar ik ook echt heen wilde.



Nogmaals, deze tips werken lang niet altijd, maar helpen vaak genoeg wel. Verder houd ik me voor dat mijn kinderen blijkbaar energie voor 10 hebben. Daar doe je gewoon weinig aan.

quote:spectral schreef op 07 januari 2011 @ 14:07:

En hoe geef je ze die timeout dan? Vrienden van ons doen dat als volgt... zeg lieverd, je weet dat je dat niet mag he... kom maar even mee op de trap zitten.... (met zoete stem).



Mjaa logisch dat kinderen daarvan niet onder de indruk zijn....



Zo'n vriendin heb ik ook. Als haar dochter (nu 7) iets doet, zegt ze heel lief: nee hoor, dat vindt mama niet leuk....op zo'n lieve toon, dan denkt die dochter ook: Haha.



Als ze bij mij zijn en die dochter zit aan de wasmachine (staat in mijn keuken), dan zeg ik er iets van. Ik wil niet dat kinderen aan een wasmavhine zitten, punt. Vervolgens wordt dochterlief kwaad op moeder en geeft haar een schop!

Dan zet moeder haar in de hoek (volgens de programma's van de nanny) en dochterlief steekt hoofd om de hoek en zegt: Stommerd!



Vaak wordte r te laat al ingegrepen. Als ze 2 zijn, snappen ze al een heleboel en onzin om te zeggen: dat snapt hij/zij toch niet...

Ik vind t niet raar dat twee kindjes van 2 en 4 niet stil kunnen zitten in een kerk. Hoe lang duurde de dienst die ze uit moesten zitten?

quote:reizigster2004 schreef op 07 januari 2011 @ 13:51:

Afgelopen weken heb ik van verschillende kanten te horen gekregen (zowel direct als via via) dat mijn kinderen van bijna 2 en net 4 slecht opgevoed zijn. Dat raakt me, dus ik heb geprobeerd te bedenken wat ik fout doe en hoe het beter kan.



De kritiekpunten:

- ze zijn druk

- ze kunnen niet stilzitten

- ze maken een hoop kabaal

- ze luisteren niet goed naar mij



Er zit wel wat in. Ze zijn inderdaad druk, kunnen slecht stilzitten en maken vaak veel lawaai. Ik denk dat ik daar inderdaad niet altijd goed op ingrijp.



Lijkt mij ook.



Thuis mogen ze van mij meestal hun gang gaan, zolang ze de meubels laten staan en niks kapot maken. Het zijn jongens, die zijn volgens mij van nature vaak al drukker, beweeglijker en wilder. Als ze dat thuis al niet meer mogen doen, waar dan wel?



Juist thuis moet je ze de regels leren, zodat ze die buiten ook kunen toepassen. Ook jongens die inderdaad vaak wat drukker zijn, maar ze hoeven niemand daarbij te storen.



Buitenshuis probeer ik ze wel wat in de hand te houden, wat gillen en rennen betreft, maar stilzitten kunnen ze inderdaad echt niet.Deze kritiek kwam overigens grotendeels n.a.v. de kerstviering in onze kerk, maar mijn ouders hebben er ook al vaker wel wat over gezegd.



Klinkt niet erg daadkrachtig.



Over het niet luisteren, ik vind zelf dat dat wel meevalt. In eerste instantie luisteren ze inderdaad niet, maar uiteindelijk doen ze na wat protest over het algemeen wel wat ik van ze verlang. Maar inderdaad, het lijkt op het eerste gezicht alsof ze een loopje met me nemen, ook al is dat uiteindelijk niet zo.



Ze nemen wel een loopje met je want ze nemen je niet gelijk serieus.



Ik heb al heel wat opvoedboeken gelezen en probeer de tips toe te passen. Maar volgens mijn omgeving moet ik ze gewoon met hardere hand (lees: een draai om de oren of pets voor de billen) aanpakken. Ik probeer dan uit te leggen dat dat niet mijn manier is, maar iedereen waarschuwt me dat ik zo twee totaal onhandelbare jongens produceer. Mijn vriendinnen en ik kregen vroeger inderdaad ook regelmatig een tik en we zijn er niet slechter van geworden. En het is waar, een timeout werkt hier totaal niet. Ze gaan vrolijk naar de gang, als ik ze weer op haal zeggen ze sorry en ze gaan door waar ze gebleven waren. Ik moet eerlijk zeggen dat hier wel eens een tikje over de vingers gegeven is, dat werkt wel, ze schrikken, en stoppen met wat ze doen, maar ik weet vrij zeker dat dat ook geen blijvend effect heeft. Want op een gegeven moment schrikken ze er niet meer van en dan moet je een flinke lel geven. En als dat niet meer genoeg is, een pak voor de broek of zo. En als dat niet meer genoeg is? Ik wil niet dat ze bang voor me zijn of alleen respect voor mijn fysieke overmacht hebben. Ik wil gewoon dat ze me vertrouwen, respect hebben voor mij en opgroeien tot leuke, beleefde, vrolijke kinderen die zich weten te gedragen.



Ik zie geen heil in slaan, wel in duidelijk je grenzen aangeven en de gevolgen aangeven en die ook uitvoeren.



Ik heb al gekeken naar opvoedcursussen, maar die worden hier in de buurt niet zo veel gegeven.



Goed idee.



Wat ik met dit topic wil weet ik dan ook niet zo goed, misschien tips of ervaringen. Ook hoe ik met de kritiek van buitenaf moet omgaan, want het raakt me echt, ik wil niet dat mensen het over 'dat tuig van Reizigster' hebben.Ik vind je niet zo daadkrachtig over komen en je vergoeilijkt hun gedrag nogal. Dit is mijn ongecensureerde eerste indruk als buitenstaander zijnde.

He, wat rot als mensen dit over jou en je kinderen zeggen! Opvoeden kan op veel manieren, er is niet 1 manier de beste, je kiest een manier die bij jou en je gezin past.



Zijn de jongens vooral druk bij jou, of ook wel op school/peuterspeelzaal/kinderdagverblijf? In hoeverre denk je dat het in de jongens zelf zit, en in hoeverre heeft het te maken met je opvoedstijl?



Je kan je zorgen best eens bespreken op het consultatiebureau. En misschien is Home-Start iets voor je? Home-Start koppelt een vrijwilliger aan een gezin dat een steuntje in de rug of een luisterend oor nodig heeft. De vrijwilligers zijn allemaal ervaren moeders, en het is vrijblijvend dus geen officiele hulpverlening. Het is in ruim 100 gemeenten in Nederland, en is gratis voor gezinnen met kinderen tot 6 jaar.

quote:Nammma schreef op 07 januari 2011 @ 14:00:

Consequent zijn is 1 van de dingen die een ouder móet zijn. Nee is nee. Als ze zo druk zijn en lastig, heb je kans dat andere mensen je liever zien gaan dan komen.



Succes met het vinden van een opvoedcursus.Eens en ook met de rest van je posts.