Kinderen
alle pijlers
Ik wil een kind willen...
zondag 9 mei 2010 om 16:48
Hallo allemaal,
Ik wil even mijn hart luchten. Ik probeer bondig te blijven, maar daar ben ik niet zo sterk in.
Eigenlijk heb ik nooit een kinderwens gehad. Het is net of ik dat "gen" mis. Vroeger als kind vond ik baby's al beangstigend, terwijl al mijn vriendinnen het toen al geweldig leken te vinden, en het is nooit echt veranderd. Nu, ik weet wel dat dit al niet meer echt een uitzondering is tegenwoordig, maar ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Ik voel me niet volledig vrouw, en ik krijg vaak de veroordelende commentaren te horen waarover in een andere post al uitgebreid over werd gediscussieerd. Mensen in mijn omgeving vinden immers, als je een stabiele job, een stabiele relatie en een huis hebt, zoals ik, dat daar kinderen bijhoren, en vinden het egoïstisch wanneer die bewust niet lijken te komen. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik kinderen zou "willen willen".
Nu, mijn vriend is in dat opzicht van dezelfde mening dan ik. Hij heeft ook geen kinderwens, en is er ook bang van. Net als ik boezemt het hem een enorme angst in dat je je hele leven verantwoordelijk bent voor iemands welslagen in het leven. En dan nog kan je als ouders alles goed doen, maar kan het toch gruwelijk mislopen met je kind. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kind later over ons gaat denken zoals ik denk over mijn ouders.
In mijn familie en vriendenkring is op één maand tijd ook ongeveer iedereen moeder of vader geworden, en eerlijk gezegd, wanneer ze erover praten is het een geklaag van jewelste! "Jezus wat is hij vandaag vervelend geweest zeg!" of "Oh God, we vertrekken binnenkort op vakantie! Dat gaat ook weer een leuk gedoe zijn, zo lang in de auto met die twee duivels die dan moe en vervelend zijn!" of "Pfff, nog eventjes volhouden, nog een jaar of 5, en dan is die vreselijke fase van huilen en "nee" en "waarom" voorbij! Oh nee, en dan begint de puberteit!" of "Als ik vandaag nog één luier moet verversen, dan word ik gek!" of "Een uurtje voor mezelf, dat zou ik nog eens leuk vinden!". Tja, ik moet zeggen, na die bloemlezingen minstens één keer per week word ik niet echt vervuld door een gevoel van: "Nou doe mij er maar gelijk 10 dan!".
Maar toch. Ik ben 29, en je begint na te denken. Ik ben meter geworden van het zoontje van mijn beste vriendin, en baby's boezemen me niet meer zo'n angst in, omdat ik het met mijn metekindje stilletjes aan het leren ben. Niet dat er gevoelsgewijs iets veranderd is, ik heb nog steeds niet een "oermoedergevoel", ik weet ook niet precies of dat werkelijk bestaat, want ik ken eigenlijk meer mensen die gewoon iets hadden van: "Nu of nooit". Zij zeggen dat dat gevoel van: "Nu is het het perfecte moment" ook niet bestaat. Tja, als ik dat hoor ben ik nog meer in de war, want waar ben ik dan op aan het wachten? Maar hoe dan ook, ik vraag me soms wel af of ik het me niet ga beklagen als we later allleen zijn. En zo'n mooi gevulde feesttafel bij Kerstmis vind ik ook wel leuk. Maar die weg die je dan moet afleggenom tot daar te komen, daar ben ik doodsbang voor. Ik ben er ook vast van overtuigd dat ik het niet goed ga doen, maar dat ligt in mijn karakter.
Maar het grootste probleem momenteel is mijn vriend. Ik hou zielsveel van hem, maar ik zie hem niet als vader. Zijn zus is onlangs moeder geworden, en hij is peter. En waar ik schrik voor had, is uitgekomen: hij is de enige waarbij zijn nichtje huilt. Iedereen kan haar vasthouden, en wanneer hij aan de beurt is, is ze na 30 seconden aan het brullen. Niet huilen, maar brullen. En het amplificeert zich natuurlijk, want hij is elke keer zenuwachtiger als men haar vol goede moed weer in zijn armen duwt. Hij lacht het nog zo'n beetje weg met "Dat is wat baby's doen", maar iedereen geneert zich ondertussen dood, en bekijkt ons dan met zo'n blik van: "Nou ja, misschien beginnen jullie er dan ook maar best niet mee." Elke keer als het gebeurt, en dat is dus elke keer hij haar vastheeft, kan ik wel beginnen huilen, want hierdoor is het me duidelijk geworden dat we dus nooit aan kinderen zullen beginnen. Niet dat ik dat heel hard wil, maar bij mij was de deur nog zo'n beetje open, snap je? Maar bij mijn vriend is die deur nu dicht. Hij heeft de bevestiging gekregen die hij verwachtte: hij is er niet goed in. Als ik ooit aan kinderen zou willen beginnen, zal hij daar misschien uiteindelijk wel mee instemmen om mij gelukkig te maken, maar hij zal niet gelukkig zijn. Hij zal ook alles persoonlijk opvatten, en ieder huiltje interpreteren als: "Zie je wel, hij/zij moet me niet."
Ik ben er zo van onder de voeten, en ik vind het zo erg voor hem. Hij is zo lief. Hij is mijn perfecte man. Hij heeft echt uitgekeken naar de geboorte van zijn nichtje. Ik vind het zo rot voor hem, want iedereen, en daarmee bedoel ik zijn ouders en zus, hadden dit eigenlijk verwacht. Toen zijn zus zwanger was, vroegen ze ook constant dingen als: "Je gaat toch niet bang zijn van dat baby'tje hè? Je gaat het toch wel graag zien hè?" Tot op het vervelende af, dat hij zich echt aangevallen voelde, zo van: "Wat denken jullie eigenlijk van mij?" En nu, tja.
Ach, ik ben ondertussen alweer aan het blubberen terwijl ik dit typ. Het is that time of the month, dus mijn hormonen liggen ook iets korter aan de oppervlakte. Ik vroeg me gewoon af of iemand hier wat objectieve wijze woorden voor me had. Een schouderklopje is ook al goed.
Trouwens, voor iedereen een gelukkige Moederdag. Ik heb een eindeloos respect voor jullie.
Veel liefs,
Twijfeltje
Ik wil even mijn hart luchten. Ik probeer bondig te blijven, maar daar ben ik niet zo sterk in.
Eigenlijk heb ik nooit een kinderwens gehad. Het is net of ik dat "gen" mis. Vroeger als kind vond ik baby's al beangstigend, terwijl al mijn vriendinnen het toen al geweldig leken te vinden, en het is nooit echt veranderd. Nu, ik weet wel dat dit al niet meer echt een uitzondering is tegenwoordig, maar ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Ik voel me niet volledig vrouw, en ik krijg vaak de veroordelende commentaren te horen waarover in een andere post al uitgebreid over werd gediscussieerd. Mensen in mijn omgeving vinden immers, als je een stabiele job, een stabiele relatie en een huis hebt, zoals ik, dat daar kinderen bijhoren, en vinden het egoïstisch wanneer die bewust niet lijken te komen. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik kinderen zou "willen willen".
Nu, mijn vriend is in dat opzicht van dezelfde mening dan ik. Hij heeft ook geen kinderwens, en is er ook bang van. Net als ik boezemt het hem een enorme angst in dat je je hele leven verantwoordelijk bent voor iemands welslagen in het leven. En dan nog kan je als ouders alles goed doen, maar kan het toch gruwelijk mislopen met je kind. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kind later over ons gaat denken zoals ik denk over mijn ouders.
In mijn familie en vriendenkring is op één maand tijd ook ongeveer iedereen moeder of vader geworden, en eerlijk gezegd, wanneer ze erover praten is het een geklaag van jewelste! "Jezus wat is hij vandaag vervelend geweest zeg!" of "Oh God, we vertrekken binnenkort op vakantie! Dat gaat ook weer een leuk gedoe zijn, zo lang in de auto met die twee duivels die dan moe en vervelend zijn!" of "Pfff, nog eventjes volhouden, nog een jaar of 5, en dan is die vreselijke fase van huilen en "nee" en "waarom" voorbij! Oh nee, en dan begint de puberteit!" of "Als ik vandaag nog één luier moet verversen, dan word ik gek!" of "Een uurtje voor mezelf, dat zou ik nog eens leuk vinden!". Tja, ik moet zeggen, na die bloemlezingen minstens één keer per week word ik niet echt vervuld door een gevoel van: "Nou doe mij er maar gelijk 10 dan!".
Maar toch. Ik ben 29, en je begint na te denken. Ik ben meter geworden van het zoontje van mijn beste vriendin, en baby's boezemen me niet meer zo'n angst in, omdat ik het met mijn metekindje stilletjes aan het leren ben. Niet dat er gevoelsgewijs iets veranderd is, ik heb nog steeds niet een "oermoedergevoel", ik weet ook niet precies of dat werkelijk bestaat, want ik ken eigenlijk meer mensen die gewoon iets hadden van: "Nu of nooit". Zij zeggen dat dat gevoel van: "Nu is het het perfecte moment" ook niet bestaat. Tja, als ik dat hoor ben ik nog meer in de war, want waar ben ik dan op aan het wachten? Maar hoe dan ook, ik vraag me soms wel af of ik het me niet ga beklagen als we later allleen zijn. En zo'n mooi gevulde feesttafel bij Kerstmis vind ik ook wel leuk. Maar die weg die je dan moet afleggenom tot daar te komen, daar ben ik doodsbang voor. Ik ben er ook vast van overtuigd dat ik het niet goed ga doen, maar dat ligt in mijn karakter.
Maar het grootste probleem momenteel is mijn vriend. Ik hou zielsveel van hem, maar ik zie hem niet als vader. Zijn zus is onlangs moeder geworden, en hij is peter. En waar ik schrik voor had, is uitgekomen: hij is de enige waarbij zijn nichtje huilt. Iedereen kan haar vasthouden, en wanneer hij aan de beurt is, is ze na 30 seconden aan het brullen. Niet huilen, maar brullen. En het amplificeert zich natuurlijk, want hij is elke keer zenuwachtiger als men haar vol goede moed weer in zijn armen duwt. Hij lacht het nog zo'n beetje weg met "Dat is wat baby's doen", maar iedereen geneert zich ondertussen dood, en bekijkt ons dan met zo'n blik van: "Nou ja, misschien beginnen jullie er dan ook maar best niet mee." Elke keer als het gebeurt, en dat is dus elke keer hij haar vastheeft, kan ik wel beginnen huilen, want hierdoor is het me duidelijk geworden dat we dus nooit aan kinderen zullen beginnen. Niet dat ik dat heel hard wil, maar bij mij was de deur nog zo'n beetje open, snap je? Maar bij mijn vriend is die deur nu dicht. Hij heeft de bevestiging gekregen die hij verwachtte: hij is er niet goed in. Als ik ooit aan kinderen zou willen beginnen, zal hij daar misschien uiteindelijk wel mee instemmen om mij gelukkig te maken, maar hij zal niet gelukkig zijn. Hij zal ook alles persoonlijk opvatten, en ieder huiltje interpreteren als: "Zie je wel, hij/zij moet me niet."
Ik ben er zo van onder de voeten, en ik vind het zo erg voor hem. Hij is zo lief. Hij is mijn perfecte man. Hij heeft echt uitgekeken naar de geboorte van zijn nichtje. Ik vind het zo rot voor hem, want iedereen, en daarmee bedoel ik zijn ouders en zus, hadden dit eigenlijk verwacht. Toen zijn zus zwanger was, vroegen ze ook constant dingen als: "Je gaat toch niet bang zijn van dat baby'tje hè? Je gaat het toch wel graag zien hè?" Tot op het vervelende af, dat hij zich echt aangevallen voelde, zo van: "Wat denken jullie eigenlijk van mij?" En nu, tja.
Ach, ik ben ondertussen alweer aan het blubberen terwijl ik dit typ. Het is that time of the month, dus mijn hormonen liggen ook iets korter aan de oppervlakte. Ik vroeg me gewoon af of iemand hier wat objectieve wijze woorden voor me had. Een schouderklopje is ook al goed.
Trouwens, voor iedereen een gelukkige Moederdag. Ik heb een eindeloos respect voor jullie.
Veel liefs,
Twijfeltje
zondag 9 mei 2010 om 18:21
Goh, nee, ik zou niet zeggen dat ik kinderen wil, maar ik verheug me wel op het moment dat ik zeker weet wat ik wil. Dat bedoel ik. En mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij niet klaar is voor kinderen, en dat waarschijnlijk nooit zal zijn. Uiteraard had en heeft hij ook geen ervaring met kinderen. En nu, terwijl ik kon merken dat hij zich verheugde om -misschien om zichzelf te bewijzen tegenover de oh zo aanwezige mening van iedereen- een goede peetoom te zijn, is het enige wat hij beseft: "Verdorie, ze hebben gelijk gehad. Ik straal dat blijkbaar uit."
zondag 9 mei 2010 om 18:29
Zonder het hele topic te hebben gelezen toch even een reactie.
Ik ken een kindje dat heel lang alleen bij haar opa huilde. Waarom, geen flauw idee. Maar wel vervelend voor opa natuurlijk. Opa had niks gedaan en is ook goed en makkelijk met kinderen (was al opa van meer kleinkinderen die nooit bang voor hem zijn geweest). Tja, je doet er niks aan maar gelukkig is het wel over gegaan.
Kortom, hoe nichtje nu op je vriend reageert zegt niks over later. En of jij (en hij) wel of geen kinderen willen is jullie besluit en niet afhankelijk van de verwachting van wie dan ook. Het hoeft niet, ondanks dat dat soms zo lijkt. Misschien zijn jullie veel blijer met een paar leuke neefjes/nichtjes die af en toe een dagje langskomen...
Ik ken een kindje dat heel lang alleen bij haar opa huilde. Waarom, geen flauw idee. Maar wel vervelend voor opa natuurlijk. Opa had niks gedaan en is ook goed en makkelijk met kinderen (was al opa van meer kleinkinderen die nooit bang voor hem zijn geweest). Tja, je doet er niks aan maar gelukkig is het wel over gegaan.
Kortom, hoe nichtje nu op je vriend reageert zegt niks over later. En of jij (en hij) wel of geen kinderen willen is jullie besluit en niet afhankelijk van de verwachting van wie dan ook. Het hoeft niet, ondanks dat dat soms zo lijkt. Misschien zijn jullie veel blijer met een paar leuke neefjes/nichtjes die af en toe een dagje langskomen...
zondag 9 mei 2010 om 18:31
Ergens heb je gelijk, dat besef ik. Ik zei ook al dat andermans mening vrij belangrijk voor ons is. Hij zal dat nooit zo toegeven dat dat meespeelt, maar het is wel zo. Ik weet wel dat dat niet zou mogen. Maar wij hebben ook heel snel zoiets van: "Andere mensen die ons goed kennen zullen dan wel gelijk hebben, zij zullen het wel beter weten.", zeker als die andere mensen meer ervaring hebben in dat desbetreffende onderwerp, in dit geval kinderen.
zondag 9 mei 2010 om 18:40
Ik weet nog wel dat alle kinderen altijd gingen huilen bij m'n pa. Jong of oud, allemaal gingen ze huilen. Maar aan de andere kant heeft ma pa regelmatig vervloekt want als ik was gevallen rende ik naar de schuur waar m'n pa was voor een kusje, terwijl ma een meter van me af stond.
Waarmee ik wil zeggen dat het feit dat dat baby'tje huilt bij je vriend natuurlijk absoluut niets wil zeggen over hoe je eigen baby'tje zou reageren hoor!
Verder had ik ook nooit een kinderwens tot zo'n 30 weken geleden. Toen ineens wel, en toen ben ik gestopt met de pil en was vrij snel erna zwanger. Als je eierstokken gaan rammelen merk je het waarschijnlijk vanzelf wel. Je zal dan bijvoorbeeld merken dat je bepaalde bezwaren makkelijker wegwuift. Tenminste, zo ging dat bij mij wel.
Waarmee ik wil zeggen dat het feit dat dat baby'tje huilt bij je vriend natuurlijk absoluut niets wil zeggen over hoe je eigen baby'tje zou reageren hoor!
Verder had ik ook nooit een kinderwens tot zo'n 30 weken geleden. Toen ineens wel, en toen ben ik gestopt met de pil en was vrij snel erna zwanger. Als je eierstokken gaan rammelen merk je het waarschijnlijk vanzelf wel. Je zal dan bijvoorbeeld merken dat je bepaalde bezwaren makkelijker wegwuift. Tenminste, zo ging dat bij mij wel.
zondag 9 mei 2010 om 18:55
Volgens mij moet je het wel heel bont maken wil je echt totaal ongeschikt zijn als ouder. Ik dacht ook altijd dat ik nooit een goede moeder zou kunnen zijn, dat gefrut met die koters, de gebondenheid en dat engelengeduld dat je moet hebben. Ik zei altijd dat ik totaal geen kinderwens had en dat dat ook nooit zou komen.
Nu mensen om mij heen kinderen krijgen, zie ik dat je op 100 verschillende manieren ouder kan zijn. De een gaat inderdaad elk jaar naar een kindvriendelijke camping op vakantie, de ander gooit het kind in een draagzak en trekt door Azië. De een wordt huismoeder en knutseljuf, de ander wordt advocaat. En alle kinderen zijn gelukkig en blij. Nu denk ik dat ik het ook wel zou kunnen, en het leuk vind om een kind op te voeden en wereldwijs te maken.
Daar heeft verder trouwens niemand iets mee te maken (behalve mijn partner uiteraard ). Je omgeving moet maar even een andere hobby gaan zoeken dan jou kinderen aanpraten. Zeggen dat het egoïstisch is om geen kind te krijgen begrijp ik echt nooit. Wat bedoelen mensen daar mee? Wie ontzeg je iets als je dat niet doet dan?
Nu mensen om mij heen kinderen krijgen, zie ik dat je op 100 verschillende manieren ouder kan zijn. De een gaat inderdaad elk jaar naar een kindvriendelijke camping op vakantie, de ander gooit het kind in een draagzak en trekt door Azië. De een wordt huismoeder en knutseljuf, de ander wordt advocaat. En alle kinderen zijn gelukkig en blij. Nu denk ik dat ik het ook wel zou kunnen, en het leuk vind om een kind op te voeden en wereldwijs te maken.
Daar heeft verder trouwens niemand iets mee te maken (behalve mijn partner uiteraard ). Je omgeving moet maar even een andere hobby gaan zoeken dan jou kinderen aanpraten. Zeggen dat het egoïstisch is om geen kind te krijgen begrijp ik echt nooit. Wat bedoelen mensen daar mee? Wie ontzeg je iets als je dat niet doet dan?
zondag 9 mei 2010 om 19:22
quote:Bla123 schreef op 09 mei 2010 @ 18:31:
Ergens heb je gelijk, dat besef ik. Ik zei ook al dat andermans mening vrij belangrijk voor ons is. Hij zal dat nooit zo toegeven dat dat meespeelt, maar het is wel zo. Ik weet wel dat dat niet zou mogen. Maar wij hebben ook heel snel zoiets van: "Andere mensen die ons goed kennen zullen dan wel gelijk hebben, zij zullen het wel beter weten.", zeker als die andere mensen meer ervaring hebben in dat desbetreffende onderwerp, in dit geval kinderen.
Ik vind het eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat je zo'n belangrijke keuze in het leven laat afhangen van wat anderen wel of niet vinden.
Wie zegt dat zij uberhaupt gelijk hebben? En waarom luister je niet naar jezelf en naar wat jij wilt? Als je geen kinderen wilt, prima, maar toch zeker niet omdat anderen denken dat je er niet geschikt voor bent??
Ergens heb je gelijk, dat besef ik. Ik zei ook al dat andermans mening vrij belangrijk voor ons is. Hij zal dat nooit zo toegeven dat dat meespeelt, maar het is wel zo. Ik weet wel dat dat niet zou mogen. Maar wij hebben ook heel snel zoiets van: "Andere mensen die ons goed kennen zullen dan wel gelijk hebben, zij zullen het wel beter weten.", zeker als die andere mensen meer ervaring hebben in dat desbetreffende onderwerp, in dit geval kinderen.
Ik vind het eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat je zo'n belangrijke keuze in het leven laat afhangen van wat anderen wel of niet vinden.
Wie zegt dat zij uberhaupt gelijk hebben? En waarom luister je niet naar jezelf en naar wat jij wilt? Als je geen kinderen wilt, prima, maar toch zeker niet omdat anderen denken dat je er niet geschikt voor bent??
zondag 9 mei 2010 om 19:43
Dat het nichtje van je vriend alleen bij hem huilt hoeft niks te betekenen. In ieder geval niet dat hij ongeschikt is om vader te zijn. Baby's schrikken snel en kunnen van slag zijn omdat iemand een bril draagt, een harde of zware stem heeft, een sterk luchtje opheeft enz. enz.
En verder, ik zou niet aan kinderen beginnen omdat je bang bent anders eenzaam te zijn met de kerst. Ik zou het ook niet doen, omdat de omgeving het van je verwacht.
Maar ik zou het zeker ook niet láten omdat je bang bent dat je er niet goed in zult zijn en dat je fouten zult maken.
De angst om niet goed (genoeg) te kunnen zijn als ouder, hebben volgens mij alle ouders wel of wel gehad. Daarin ben je dus geen uitzondering.
En fouten zul je sowieso maken, dat doen we ook allemaal. Je hoeft niet alles te weten en overal op voorbereid te zijn voordat je aan kinderen begint. Opvoeden leer je stap voor stap en je groeit daarin me je kind(eren) mee.
Je hoeft je dus nu nog niet druk te maken over de keuzes die je moet maken als je kind pubert, die wijsheid komt vanzelf.
Ik begrijp dat je er nu veel mee bezig bent, maar je bent 29 geen 39. Je hoeft dus niet nú de knoop door te hakken. Als je nog zo in tweestrijd staat, ben je er blijkbaar nog niet klaar voor om die keuze te maken. Maar dat hoeft ook niet, geef het de tijd.
En verder, ik zou niet aan kinderen beginnen omdat je bang bent anders eenzaam te zijn met de kerst. Ik zou het ook niet doen, omdat de omgeving het van je verwacht.
Maar ik zou het zeker ook niet láten omdat je bang bent dat je er niet goed in zult zijn en dat je fouten zult maken.
De angst om niet goed (genoeg) te kunnen zijn als ouder, hebben volgens mij alle ouders wel of wel gehad. Daarin ben je dus geen uitzondering.
En fouten zul je sowieso maken, dat doen we ook allemaal. Je hoeft niet alles te weten en overal op voorbereid te zijn voordat je aan kinderen begint. Opvoeden leer je stap voor stap en je groeit daarin me je kind(eren) mee.
Je hoeft je dus nu nog niet druk te maken over de keuzes die je moet maken als je kind pubert, die wijsheid komt vanzelf.
Ik begrijp dat je er nu veel mee bezig bent, maar je bent 29 geen 39. Je hoeft dus niet nú de knoop door te hakken. Als je nog zo in tweestrijd staat, ben je er blijkbaar nog niet klaar voor om die keuze te maken. Maar dat hoeft ook niet, geef het de tijd.
The time is now
zondag 9 mei 2010 om 19:55
Dat is het ook, omdat je niet weet waar je voor kiest, maar wel weet wat je achterlaat.
Ik weet precies wat je bedoelt, wat ik heb zelf ook altijd een grote drang tot controle gehad. Er is geen betere manier om daar vanaf te komen dan kinderen krijgen .
Ik heb er inmiddels twee en leer nu te accepteren dat ik helemaal nergens controle over heb.
Niet wanneer ze eten, niet wanneer ze slapen (als ze al slapen), niet wanneer ze huilen, niet wanneer ze poepen, niet wanneer ze beginnen te lopen en dat eindeloos enzovoort.
Ik weet precies wat je bedoelt, wat ik heb zelf ook altijd een grote drang tot controle gehad. Er is geen betere manier om daar vanaf te komen dan kinderen krijgen .
Ik heb er inmiddels twee en leer nu te accepteren dat ik helemaal nergens controle over heb.
Niet wanneer ze eten, niet wanneer ze slapen (als ze al slapen), niet wanneer ze huilen, niet wanneer ze poepen, niet wanneer ze beginnen te lopen en dat eindeloos enzovoort.
The time is now
zondag 9 mei 2010 om 20:01
Ik denk dat het gegeven of anderen wel of geen ouders in jullie zien ook te maken heeft met je eigen uitstraling. Als je jezelf heel onzeker opstelt en uitstraalt dat je eraan twijfelt zullen anderen eerder geneigd zijn dat ook te denken.
Je vriend heeft waarschijnlijker al veel langer laten blijken bang te zijn voor baby'.s. De omgeving pikt dat ook op. Je bevestigd elkaar daarin. Stel je niet zo onzeker en bang ook maar gewoon volwassen. Dan neemt de omgeving dat wel over. Natuurlijk betekent dat niet dat je niet onhandig kunt zijn met een baby. Dat zijn zoveel mensen. Maar dat zegt niets over of je wel een goede ouder bent. Je hangt ontzettend veel op aan het beeld wat je omgeving heeft van jullie. Maar dat beeld bepaal je ook voor een deel zelf.
Je vriend heeft waarschijnlijker al veel langer laten blijken bang te zijn voor baby'.s. De omgeving pikt dat ook op. Je bevestigd elkaar daarin. Stel je niet zo onzeker en bang ook maar gewoon volwassen. Dan neemt de omgeving dat wel over. Natuurlijk betekent dat niet dat je niet onhandig kunt zijn met een baby. Dat zijn zoveel mensen. Maar dat zegt niets over of je wel een goede ouder bent. Je hangt ontzettend veel op aan het beeld wat je omgeving heeft van jullie. Maar dat beeld bepaal je ook voor een deel zelf.
zondag 9 mei 2010 om 20:09
Hier was nichtje bang voor mijn man, geen idee waarom, maar als ze mijn man al zag aankomen begon ze al te krijsen alsof ze geslacht werd. Dat was zo vanaf het moment dat ze was geboren (nou ja een paar dagen later dan) tot ongeveer 2,5 jaar. En nu vindt ze hem de leukste oom die er is! Minder was wel dat onze oudste bijna een jaar verschilt met nichtje (hij is dus jonger). De opmerkingen waren dan ook niet mals: hopelijk begint je eigen kind niet ook zo te krijsen als hij/zij je al ziet, tja je hebt mensen die nu eenmaal niet goed zijn met kinderen, etc. etc. Dat deed hem erg pijn en werd er erg onzeker door. Durfde geen enkele baby meer relaxed vast te houden.... totdat zijn zoon werd geboren. Die twee waren vanaf het eerste moment verliefd op elkaar en hij heeft nooit getwijfeld of zoonlief bang voor hem zou kunnen zijn. Hij was juist de enige die hem rustig kreeg. Dat heeft mijn schoonfamilie overigens wel de mond voorgoed gesnoerd.
Het is absoluut niet leuk om zulke opmerkingen te horen, maar probeer erboven te staan. Als jullie evt. toch kiezen voor eigen kinderen, zul je merken dat het vanzelf goedkomt.
Het is absoluut niet leuk om zulke opmerkingen te horen, maar probeer erboven te staan. Als jullie evt. toch kiezen voor eigen kinderen, zul je merken dat het vanzelf goedkomt.
anoniem_64966 wijzigde dit bericht op 09-05-2010 20:10
Reden: taalkundig niet echt een hoogstandje
Reden: taalkundig niet echt een hoogstandje
% gewijzigd
zondag 9 mei 2010 om 20:57
Ten eerste, het is jullie beslissing en echt, je eigen kind is anders. Mijn man had nog nooit één luier verschoond toen onze dochter werd geboren en ik vraag me zelfs af of hij wel eens een baby had vastgehouden, maar hij was meteen volleerd vader. Ik was nog geheel ondersteboven van de bevalling, dus de kraamhulp heeft hem van alles en nog wat geleerd en later kon mijn man mij tips geven over de verzorging van onze dochter. Tja en babies huilen en vaak weet je niet waarom.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
maandag 10 mei 2010 om 08:55
vrijdag 10 september 2010 om 01:15
Hoi allemaal,
Ik wilde gewoon een kleine follow-up melden. De situatie is er eigenlijk alleen maar erger op geworden. Nu begint ze al te brullen als ze ons nog maar ziet. En let op: ik gebruik het woord "ons". Het is dus niet meer enkel gericht tegen mijn vriend, maar nu ook tegen mij. En als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat het bij mij nog het ergste is. Mijn vriend kan haar af en toe (wanneer hij haar niet vastheeft uiteraard, anders is het weer brullen) aan het lachen krijgen als hij in haar oortjes blaast of zo. Maar als ze mij nog maar ziet dan zie je dat gezichtje vertrekken in pure angst en verdriet en zet ze het me toch op een krijsen! God wat doet het een pijn! Het deed al zeer toen ik dacht dat het enkel mijn vriend was, maar nu weet ik dat ik het ben.En ik heb al alles geprobeerd: haar samen, haar los, geenparfum, wel parfum, andere parfum, geen glinsterende juwelen, wel glinsterende juwelen, niet babbelen, wel babbelen,... Niemand begrijpt het, maar iedereen vindt het genant. De reacties zijn dan ook altijd zo behulpzaam: "Dat doet ze nu echt met niemand! Alleen bij jullie! Echt alleen bij jullie hè! Toch vreemd dat ze alleen bij jullie huilt! Echt bij niemand anders!" Ja, dan weet je het echt wel. Mijn vriend probeert me op te beuren door te zeggen dat het niet aan mij ligt, dat ik niks verkeerd doe, en hij ook niet, maar net dat doet zo'n pijn, want dan is het dus werkelijk een afwijzing op puur persoonlijk niveau, zo'n klein onschuldig baby'tje is dan werkelijk bang van ons. Ik ben vorige week met haar mee beginnen huilen, ik kon er echt niks aan doen, het zat me zo hoog. Ik heb toegegeven dat het heel erg pijn doet, omdat ik haar nooit, maar dan ook nooit wil pijn doen, maar ze voelt zich werkelijk alsof ze zichzelf moet behoeden voor ons, instinctief. Toen kreeg ik haar natuurlijk, als goed bedoelde poging tot mij troosten, in mijn armen geduwd: "Oh kom mijn schatje, we gaan tantie troosten!" Nou, ik hoef je dus niet te zeggen dat als iets ooit een brulsalvo teweegbracht, het dat wel was. En ik maar harder huilen. Nu is de sfeer natuurlijk extra geladen, omdat ze nu weten hoe erg ik het vind. Maar uiteindelijk hebben ze dan maar besloten dat ik niet moet zeuren, en dat ze niet willen begrijpen waarom ik het moeilijk heb, want dat betekent dat ik "commentaar heb" op de kleine, en dat wordt niet geduld. Het probleem ligt dus bij mij, en ik moet er mij maar over zetten.
Ik meen het, ik had nooit gedacht dat ik ergens zo van onder de voeten zou kunnen zijn. Ik zie het totaal niet beteren, in tegendeel zelfs, en het kwetst me echt. Ik wil haar nooit kwaad doen, maar gewoon al mijn aanwezigheid lijkt haar overstuur te maken. Ik baal.
Ik wilde gewoon een kleine follow-up melden. De situatie is er eigenlijk alleen maar erger op geworden. Nu begint ze al te brullen als ze ons nog maar ziet. En let op: ik gebruik het woord "ons". Het is dus niet meer enkel gericht tegen mijn vriend, maar nu ook tegen mij. En als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat het bij mij nog het ergste is. Mijn vriend kan haar af en toe (wanneer hij haar niet vastheeft uiteraard, anders is het weer brullen) aan het lachen krijgen als hij in haar oortjes blaast of zo. Maar als ze mij nog maar ziet dan zie je dat gezichtje vertrekken in pure angst en verdriet en zet ze het me toch op een krijsen! God wat doet het een pijn! Het deed al zeer toen ik dacht dat het enkel mijn vriend was, maar nu weet ik dat ik het ben.En ik heb al alles geprobeerd: haar samen, haar los, geenparfum, wel parfum, andere parfum, geen glinsterende juwelen, wel glinsterende juwelen, niet babbelen, wel babbelen,... Niemand begrijpt het, maar iedereen vindt het genant. De reacties zijn dan ook altijd zo behulpzaam: "Dat doet ze nu echt met niemand! Alleen bij jullie! Echt alleen bij jullie hè! Toch vreemd dat ze alleen bij jullie huilt! Echt bij niemand anders!" Ja, dan weet je het echt wel. Mijn vriend probeert me op te beuren door te zeggen dat het niet aan mij ligt, dat ik niks verkeerd doe, en hij ook niet, maar net dat doet zo'n pijn, want dan is het dus werkelijk een afwijzing op puur persoonlijk niveau, zo'n klein onschuldig baby'tje is dan werkelijk bang van ons. Ik ben vorige week met haar mee beginnen huilen, ik kon er echt niks aan doen, het zat me zo hoog. Ik heb toegegeven dat het heel erg pijn doet, omdat ik haar nooit, maar dan ook nooit wil pijn doen, maar ze voelt zich werkelijk alsof ze zichzelf moet behoeden voor ons, instinctief. Toen kreeg ik haar natuurlijk, als goed bedoelde poging tot mij troosten, in mijn armen geduwd: "Oh kom mijn schatje, we gaan tantie troosten!" Nou, ik hoef je dus niet te zeggen dat als iets ooit een brulsalvo teweegbracht, het dat wel was. En ik maar harder huilen. Nu is de sfeer natuurlijk extra geladen, omdat ze nu weten hoe erg ik het vind. Maar uiteindelijk hebben ze dan maar besloten dat ik niet moet zeuren, en dat ze niet willen begrijpen waarom ik het moeilijk heb, want dat betekent dat ik "commentaar heb" op de kleine, en dat wordt niet geduld. Het probleem ligt dus bij mij, en ik moet er mij maar over zetten.
Ik meen het, ik had nooit gedacht dat ik ergens zo van onder de voeten zou kunnen zijn. Ik zie het totaal niet beteren, in tegendeel zelfs, en het kwetst me echt. Ik wil haar nooit kwaad doen, maar gewoon al mijn aanwezigheid lijkt haar overstuur te maken. Ik baal.
vrijdag 10 september 2010 om 01:26
vrijdag 10 september 2010 om 01:31
Oh ik hoef ze helemaal niet eens vast te houden. Zoals ik al zei begint het al van zodra ze me ziet. En ik kan me moeilijk onder de tafel verstoppen... En het gaat wel over, tja, dat zeggen ze dan allemaal. Alleen, zij maken het niet mee, en het lijkt ook niet echt over te gaan. Maar het gaat al lang niet meer over mijn twijfel over kinderen. Dit huidig probleem houdt me nu echt wel het meeste bezig...
vrijdag 10 september 2010 om 09:39
Probeer je er niet zo door uit het veld te laten slaan, sommige kinderen hebben dat nu eenmaal met bepaalde mensen. De jongste dochter van de zus van mijn man moest het eerste jaar niets van ons hebben. Begon al te brullen als wij bij wijze van spreken de straat in kwamen rijden. Nu is ze vijf en komt ze vanavond logeren, ze is gek op ons!
Bovendien zegt het helemaal niets over jullie eigen ouderkwaliteiten, want de natuur regelt het zo perfect dat je uiteindelijk altijd je eigen kindje de mooiste en de liefste vindt, en vooral ook andersom! Neemt niet weg dat als jullie de wens beiden niet echt voelen ik er (nog) niet aan zou beginnen. Maar laat het lekker open en trek je vooral niets aan van al dat commentaar. Als mensen er naar vragen zeg je toch gewoon 'Voor ons voorlopig niet'. Dan is het meteen klaar en hoef je de discussie ook niet aan.
Bovendien zegt het helemaal niets over jullie eigen ouderkwaliteiten, want de natuur regelt het zo perfect dat je uiteindelijk altijd je eigen kindje de mooiste en de liefste vindt, en vooral ook andersom! Neemt niet weg dat als jullie de wens beiden niet echt voelen ik er (nog) niet aan zou beginnen. Maar laat het lekker open en trek je vooral niets aan van al dat commentaar. Als mensen er naar vragen zeg je toch gewoon 'Voor ons voorlopig niet'. Dan is het meteen klaar en hoef je de discussie ook niet aan.
vrijdag 10 september 2010 om 10:24
Bla relax.......ondertussen hangt er zo'n spanning omtrent het nichtje en beethouden, contact maken en dat voelt ze allereerst al bij haar eigen ouders aan, immers de opmerkingen die worden gemaakt en gedrag dat zij erbij vertonen zegt genoeg dat zij zich ook in alle bochten wringen en de spanning al oploopt voordat jullie er ueberhaupt zijn.
Laat het even rusten voor een tijdje en de volgende keer mogelijk eens buiten afspreken, heel andere omgeving en haar helemaal links laten liggen en dus ook de ouders vragen totaal niet te praten over het contact en "kijk eens wie er komt" enz enz. Even neutraliseren de situatie. Dat kan een paar keer duren voordat zij contact zoekt maar ik ben ervan overtuigd dat dat echt wel komt, alleen op haar voorwaarden.
Mijn dochtertje was gek op mijn vader, bij hem zitten enz enz. nu was ik paar weken geleden bij mn ouders in NL (ik woon in buitenland dus contact is beperkt) en brullen brullen als ze bij mijn vader werd neergezet. hij helemaal beteuterd en ontdaan maar ik maak er echt geen big deal van, komt vanzelf, vooral dan niet bij hem neerzetten, ze komt vanzelf wel weer naar hem toe.....
Mbt schoonzus mogelijk nu eens met haar bellen en vertellen hoe rot jullie je beiden voelen. Dit is geen kritiek op hen of hun kindje maar gewoon hoe jullie je voelen. En laat de tijd haar werk doen, ze is nog zo klein en ik ben ervan overtuigd dat jullie over een tijdje de favoriete tante en oom zijn, echt waar!! jullie zijn zo lief zo te lezen......komt goed, even niet te veel druk op de ketel!!!
Laat het even rusten voor een tijdje en de volgende keer mogelijk eens buiten afspreken, heel andere omgeving en haar helemaal links laten liggen en dus ook de ouders vragen totaal niet te praten over het contact en "kijk eens wie er komt" enz enz. Even neutraliseren de situatie. Dat kan een paar keer duren voordat zij contact zoekt maar ik ben ervan overtuigd dat dat echt wel komt, alleen op haar voorwaarden.
Mijn dochtertje was gek op mijn vader, bij hem zitten enz enz. nu was ik paar weken geleden bij mn ouders in NL (ik woon in buitenland dus contact is beperkt) en brullen brullen als ze bij mijn vader werd neergezet. hij helemaal beteuterd en ontdaan maar ik maak er echt geen big deal van, komt vanzelf, vooral dan niet bij hem neerzetten, ze komt vanzelf wel weer naar hem toe.....
Mbt schoonzus mogelijk nu eens met haar bellen en vertellen hoe rot jullie je beiden voelen. Dit is geen kritiek op hen of hun kindje maar gewoon hoe jullie je voelen. En laat de tijd haar werk doen, ze is nog zo klein en ik ben ervan overtuigd dat jullie over een tijdje de favoriete tante en oom zijn, echt waar!! jullie zijn zo lief zo te lezen......komt goed, even niet te veel druk op de ketel!!!
vrijdag 10 september 2010 om 11:22
Jullie zijn super, bedankt voor de bemoedigende woorden. Dat had ik even nodig, omdat ik er een beetje alleen mee sta. Mijn vriend boeit het niet zo, die is heel nuchter en zegt dat het nu eenmaal zo is en dat we ons erbij moeten neerleggen. Ik daarentegen ben een piekeraar. En de familie, tja, die hoor ik hardop denken: "Wat ben ik blij dat dit mij niet overkomt!". Dus gelijkaardige ervaringen lezen doet echt deugd. xxx
vrijdag 10 september 2010 om 12:18
Hoi Bla123, ik zie je topic nu pas... ik herkende de titel enorm, want ik zeg dit regelmatig letterlijk! Mijn situatie is niet helemaal dezelfde, dat wil zeggen: ik kan eigenlijk heel goed met kinderen overweg (ook baby's!) maar heb nooit het idee gehad van "wil ik ook". Wel "dat was een leuke middag, maar ik ben heel blij dat ik nu weer rust aan mijn kop heb"... nou, dat is dan simpel: niet zelf aan kinderen beginnen dus, zou je zeggen.
Maar ergens vind ik het ook jammer... het lijkt wel of ik een soort kronkel in mijn hoofd heb en niet weet wat ik nu eigenlijk Echt Wil... dus precies je titel: ik zou een kind willen willen, maar ik wil (denk ik) niet. Pfff!! Sorry als dit misschien nauwelijks te volgen is, ik begrijp het zelf al nauwelijks Oh ja, en ik ben bijna 38, dus ik kan niet nog heel lang wachten met een beslissing. Voor mijn vriend hoeft het ook niet echt. Hij zou er wel in mee gaan als ik per se zou willen, maar dat is het dan ook.
Maar ergens vind ik het ook jammer... het lijkt wel of ik een soort kronkel in mijn hoofd heb en niet weet wat ik nu eigenlijk Echt Wil... dus precies je titel: ik zou een kind willen willen, maar ik wil (denk ik) niet. Pfff!! Sorry als dit misschien nauwelijks te volgen is, ik begrijp het zelf al nauwelijks Oh ja, en ik ben bijna 38, dus ik kan niet nog heel lang wachten met een beslissing. Voor mijn vriend hoeft het ook niet echt. Hij zou er wel in mee gaan als ik per se zou willen, maar dat is het dan ook.
vrijdag 10 september 2010 om 18:31
Hoi Armonia!
Wat grappig om hier een identiek gestemde ziel te treffen ! Ik moet zeggen, dit is wel het juiste forum om je bezorgdheden te ventileren, want iedereen geeft supergoede raad.
Maar ik begrijp je gevoel maar al te goed. Ik voel me echt alsof er iets mis met me is, want voor iedereen is kinderen willen en krijgen zo vanzelfsprekend. Het is bijna een centraal dogma. Ja, ik voel me geregeld echt wel een buitenaards wezen. Vreemd is dat in mijn omgeving geen kinderen willen gezien wordt als egoïstisch, omdat er zogezegd geen plaats of liefde over is voor een kind. Terwijl het eigenlijk waar is wat iemand hier op dit forum zei: wie ontzeg je nu eigenlijk iets door er geen te krijgen?
Maar hoe dan ook, bij mij wordt dat gevoel van "Ik ben echt geen goede vrouw" nog versterkt door het feit dat mijn babynichtje dat ook lijkt te vinden! Ik weet ergens wel dat het niet logisch is om zo te denken, maar het bevestigt mijn gevoel van: "Zie je wel, ik zou echt geen goede moeder zijn, want ik doe het nu al helemaal verkeerd!". Maar dat "probleem" heb jij gelukkig niet, dus jij kan je beslissing, welke dat dan ook zal zijn, enkel en alleen baseren op jouw gevoel, en niet ook mede op omstandigheden. En OK, ik moet mijn beslissing ook niet laten beïnvloeden door wat er nu met mijn nichtje gebeurt, maar dat is heel moeilijk. Deze situatie doet me nou ook niet echt méér naar een eigen kind verlangen. Het enige wat ik kan doen, is hopen en geloven dat er plots in je leven een moment komt waarop je zal weten wat je wil, heel ineens. Zoals vroeger wanneer ik een opstel moest schrijven, en geen inspiratie had tot op het allerlaatste moment, en dat er plots die ingeving was, en het verhaal vloeide uit mijn pen. En uiteraard datgene dat me altijd kan doen opkikkeren: de woorden "Kop op meid, het komt echt wel goed!"
Ik wou dat ik je beter kon doen voelen, want ik weet maar al te goed dat niemand je hiermee echt kan helpen, maar in elk geval ben je niet alleen. Veel succes!
Wat grappig om hier een identiek gestemde ziel te treffen ! Ik moet zeggen, dit is wel het juiste forum om je bezorgdheden te ventileren, want iedereen geeft supergoede raad.
Maar ik begrijp je gevoel maar al te goed. Ik voel me echt alsof er iets mis met me is, want voor iedereen is kinderen willen en krijgen zo vanzelfsprekend. Het is bijna een centraal dogma. Ja, ik voel me geregeld echt wel een buitenaards wezen. Vreemd is dat in mijn omgeving geen kinderen willen gezien wordt als egoïstisch, omdat er zogezegd geen plaats of liefde over is voor een kind. Terwijl het eigenlijk waar is wat iemand hier op dit forum zei: wie ontzeg je nu eigenlijk iets door er geen te krijgen?
Maar hoe dan ook, bij mij wordt dat gevoel van "Ik ben echt geen goede vrouw" nog versterkt door het feit dat mijn babynichtje dat ook lijkt te vinden! Ik weet ergens wel dat het niet logisch is om zo te denken, maar het bevestigt mijn gevoel van: "Zie je wel, ik zou echt geen goede moeder zijn, want ik doe het nu al helemaal verkeerd!". Maar dat "probleem" heb jij gelukkig niet, dus jij kan je beslissing, welke dat dan ook zal zijn, enkel en alleen baseren op jouw gevoel, en niet ook mede op omstandigheden. En OK, ik moet mijn beslissing ook niet laten beïnvloeden door wat er nu met mijn nichtje gebeurt, maar dat is heel moeilijk. Deze situatie doet me nou ook niet echt méér naar een eigen kind verlangen. Het enige wat ik kan doen, is hopen en geloven dat er plots in je leven een moment komt waarop je zal weten wat je wil, heel ineens. Zoals vroeger wanneer ik een opstel moest schrijven, en geen inspiratie had tot op het allerlaatste moment, en dat er plots die ingeving was, en het verhaal vloeide uit mijn pen. En uiteraard datgene dat me altijd kan doen opkikkeren: de woorden "Kop op meid, het komt echt wel goed!"
Ik wou dat ik je beter kon doen voelen, want ik weet maar al te goed dat niemand je hiermee echt kan helpen, maar in elk geval ben je niet alleen. Veel succes!
vrijdag 10 september 2010 om 18:38
Als je toch geen kinderen wil, waar maak je je dan druk om? Gewoon bij die babies uit de buurt blijven, 'n goeie reden om ze niet vast te hoeven pakken. En 't feit dat babies gaan janken zodra je er in de buurt komt maakt 't alleen maar makkelijker te verkopen aan je wel kids willende vriend, lijkt me. Als babies en kinderen gek van je waren, dan had ie wellicht meer reden je tot moederschap te pushen, terwijl ie nu zelf ook wel kan zien dat jij en babies water en vuur zijn. Je hóeft je niet voort te planten, dat is tegenwoordig gewoon 'n vrije keuze en niet eentje die je tegen je zin moet maken.
