Kinderen
alle pijlers
Kletstopic voor thuisblijfmoeders/vaders
donderdag 26 maart 2026 om 15:22
Hi allemaal,
Het laatste topic hierover komt uit 2019 dus ik ben benieuwd of hier nog animo voor is
.
Zelf ben ik eind 2024 moeder geworden en heb ik er voor gekozen om thuis te blijven. Zijn er meer moeders die thuis zijn voor de kinderen (om welke reden dan ook) en die hierover willen vertellen/ventileren?
Vaders zijn uiteraard ook welkom om mee te praten.
Ik zou zelf af en toe wel eens willen sparren met mensen die in hetzelfde schuitje zitten maar die heb ik niet in mijn omgeving. Ik ben ook gewoon nieuwsgierig over hoe het bij anderen thuis gaat en wil lekker kletsen over het moederschap an sich.
Het laatste topic hierover komt uit 2019 dus ik ben benieuwd of hier nog animo voor is
. Zelf ben ik eind 2024 moeder geworden en heb ik er voor gekozen om thuis te blijven. Zijn er meer moeders die thuis zijn voor de kinderen (om welke reden dan ook) en die hierover willen vertellen/ventileren?
Vaders zijn uiteraard ook welkom om mee te praten.
Ik zou zelf af en toe wel eens willen sparren met mensen die in hetzelfde schuitje zitten maar die heb ik niet in mijn omgeving. Ik ben ook gewoon nieuwsgierig over hoe het bij anderen thuis gaat en wil lekker kletsen over het moederschap an sich.
donderdag 26 maart 2026 om 15:36
Ik ben ook thuis met de kinderen. Ik merk dat het veel stress scheelt die veel ouders hebben die beiden werken. Vooral op praktisch gebied, bijvoorbeeld ophalen met ziekte ed. Heel fijn dat wij die druk niet hebben. Ook heeft mijn man meer ruimte om aan zijn carrière te werken, en daar hebben we allemaal profijt van.
Wel mis ik dingen zoals collega's hebben, een kerstborrel, cursussen ed.
Wel mis ik dingen zoals collega's hebben, een kerstborrel, cursussen ed.
donderdag 26 maart 2026 om 16:47
Mijn kinderen zijn al volwassen, maar ik bleef ook thuis in de beginjaren. Maar toen de jongste 5 of 6 was en ik zoveel tijd overhad begon ik mij toch nutteloos te voelen. Ik weet nog dat ik om 9:00 thuis kwam, kinderen waren naar school, boodschappen gedaan, huis brandschoon en in plaats van voldaan voelde ik mij rusteloos. Dat was wel weer het teken dat ik weer aan de bak moest.
donderdag 26 maart 2026 om 20:05
Dit is mijn situatie nu, dus heel herkenbaar.Queenie_70 schreef: ↑26-03-2026 16:47Maar toen de jongste 5 of 6 was en ik zoveel tijd overhad begon ik mij toch nutteloos te voelen. Ik weet nog dat ik om 9:00 thuis kwam, kinderen waren naar school, boodschappen gedaan, huis brandschoon en in plaats van voldaan voelde ik mij rusteloos. Dat was wel weer het teken dat ik weer aan de bak moest.
Ik ben niet geheel vrijwillig thuisblijfmoeder. Ik ben volledig arbeidsongeschikt. Na de geboorte van onze zoon ben ik uitgevallen op werk. Ik heb twee keer geprobeerd te re-integreren, maar helaas niet gelukt. Het fijne van thuis zijn vind ik (net als@apiejapie dacht ik) dat het geen gedoe oplevert als zoon ziek is, hij hoeft niet naar de vso/bso. Hij is erg gevoelig en snel overprikkeld dus ik vind het heel fijn voor hem dat hij na school lekker naar huis kan. Niet werken zorgt er voor mij wel voor dat ik in balans kan blijven qua energie, inspanning/ontspanning e.d.
Maar, zoals Queenie zegt voel ik me rusteloos. De muren komen op me af. Ik ben ook om 9u klaar met zoon wegbrengen, boodschappen e.d. Genoeg hobby's en dingen om te doen, maar het voelt vooral als iets om verveling tegen te gaan ipv dat ik er voldoening uit haal. Nu ben ik met een coach aan de slag gegaan om te kijken wat wel haalbaar is qua (vrijwilligers)werk. Ik wil graag iets doen om bij te dragen aan de maatschappij en me nuttig te voelen (op een andere manier dan als moeder/echtgenote).
donderdag 26 maart 2026 om 20:12
Ik ben ook thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. Heb dat heel lastig gevonden. Maar ondertussen heb ik geen 40 uur meer 'over' maar mijn leven fijn ingericht. Heb onwijs pittige jaren achter de rug ivm vele zorgen maar hopelijk komen er nu goede jaren aan. Ik geniet nu van de relatieve rust vergeleken met afgelopen jaren. Ik heb genoeg hobby's en dat scheelt. Verveel me nooit. Maar er zijn ook dagen die ik volledig op bed door breng, meer dagen dat ik in de rolstoel zit dan kan bewegen, dagen dat ik van ziekenhuis naar therapie naar artsen ga en terug, maar dat ziet niemand verder. Dus kan me voorstellen dat buitenstaanders gauw denken dat ik een luxe leventje heb maar er zit ook een andere kant aan.Tornmesje86 schreef: ↑26-03-2026 20:05Dit is mijn situatie nu, dus heel herkenbaar.
Ik ben niet geheel vrijwillig thuisblijfmoeder. Ik ben volledig arbeidsongeschikt. Na de geboorte van onze zoon ben ik uitgevallen op werk. Ik heb twee keer geprobeerd te re-integreren, maar helaas niet gelukt. Het fijne van thuis zijn vind ik (net als@apiejapie dacht ik) dat het geen gedoe oplevert als zoon ziek is, hij hoeft niet naar de vso/bso. Hij is erg gevoelig en snel overprikkeld dus ik vind het heel fijn voor hem dat hij na school lekker naar huis kan. Niet werken zorgt er voor mij wel voor dat ik in balans kan blijven qua energie, inspanning/ontspanning e.d.
Maar, zoals Queenie zegt voel ik me rusteloos. De muren komen op me af. Ik ben ook om 9u klaar met zoon wegbrengen, boodschappen e.d. Genoeg hobby's en dingen om te doen, maar het voelt vooral als iets om verveling tegen te gaan ipv dat ik er voldoening uit haal. Nu ben ik met een coach aan de slag gegaan om te kijken wat wel haalbaar is qua (vrijwilligers)werk. Ik wil graag iets doen om bij te dragen aan de maatschappij en me nuttig te voelen (op een andere manier dan als moeder/echtgenote).
donderdag 26 maart 2026 om 20:34
Ben blij dat je hulp aan het zoeken bent voor de rusteloosheid. Ik had een kennis en die was ook huismoeder, maar die bleef dat ook zelfs toen haar kinderen naar de middelbare school gingen. Verveling heeft haar toen echt de das om gedaan en ze begon met drinken, ze moest zelfs naar een kliniek om af te kicken. Dat was voor mijzelf echt een doemscenario en iets wat ik sowieso niet wilde. Ben ook weer 36 uur gaan werken toen de jongste in de brugklas zat. Want dan was er echt geen fluit te doen. Ik was huismoeder in de jaren ´00 dus het was financieel allemaal wat makkelijker dan nu.Tornmesje86 schreef: ↑26-03-2026 20:05Dit is mijn situatie nu, dus heel herkenbaar.
Ik ben niet geheel vrijwillig thuisblijfmoeder. Ik ben volledig arbeidsongeschikt. Na de geboorte van onze zoon ben ik uitgevallen op werk. Ik heb twee keer geprobeerd te re-integreren, maar helaas niet gelukt. Het fijne van thuis zijn vind ik (net als@apiejapie dacht ik) dat het geen gedoe oplevert als zoon ziek is, hij hoeft niet naar de vso/bso. Hij is erg gevoelig en snel overprikkeld dus ik vind het heel fijn voor hem dat hij na school lekker naar huis kan. Niet werken zorgt er voor mij wel voor dat ik in balans kan blijven qua energie, inspanning/ontspanning e.d.
Maar, zoals Queenie zegt voel ik me rusteloos. De muren komen op me af. Ik ben ook om 9u klaar met zoon wegbrengen, boodschappen e.d. Genoeg hobby's en dingen om te doen, maar het voelt vooral als iets om verveling tegen te gaan ipv dat ik er voldoening uit haal. Nu ben ik met een coach aan de slag gegaan om te kijken wat wel haalbaar is qua (vrijwilligers)werk. Ik wil graag iets doen om bij te dragen aan de maatschappij en me nuttig te voelen (op een andere manier dan als moeder/echtgenote).
donderdag 26 maart 2026 om 20:37
Jaaa, ik vind het ook heel lastig. Het wordt wel minder, maar toch. Ik heb mijn grootste droom/hobby op moeten geven, mijn baan waar ik toch een deel van mijn identiteit vandaan haalde, mijn lichaam herken ik niet meer. Het is een groot verlies en daar heb ik het best moeilijk mee gehad.apiejapie schreef: ↑26-03-2026 20:12Ik ben ook thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. Heb dat heel lastig gevonden. Maar ondertussen heb ik geen 40 uur meer 'over' maar mijn leven fijn ingericht. Heb onwijs pittige jaren achter de rug ivm vele zorgen maar hopelijk komen er nu goede jaren aan. Ik geniet nu van de relatieve rust vergeleken met afgelopen jaren. Ik heb genoeg hobby's en dat scheelt. Verveel me nooit. Maar er zijn ook dagen die ik volledig op bed door breng, meer dagen dat ik in de rolstoel zit dan kan bewegen, dagen dat ik van ziekenhuis naar therapie naar artsen ga en terug, maar dat ziet niemand verder. Dus kan me voorstellen dat buitenstaanders gauw denken dat ik een luxe leventje heb maar er zit ook een andere kant aan.
En ja, buitenstaanders snappen het niet altijd. Roepen ook dat het fijn is dat ik tijd heb voor mijn vele hobby's. Dat het een luxe is dat ik niet hoef te werken. Of juist andersom, dat ik best zou kunnen werken want ik kan ook dit en dat. Dat ik als vrouw wel moet blijven werken om zo onafhankelijk van mijn man te blijven. Lekker makkelijk om hele dagen thuis te zijn e.d.
Soms vind ik het ook wel eenzaam. Zijn mijn contacten de ouders die ik op het schoolplein zie tijdens het brengen/halen.
donderdag 26 maart 2026 om 20:54
Mijn kinderen zijn nu volwassen, en ik vond het geweldig om een poosje thuisblijfmoeder te zijn. Nee! Nog erger: ik was bijstandsmoeder, maar ik vond het heerlijk zo met de kleintjes.
Toen ik ging werken vond ik dat heel lastig, want mijn kinderen werden soms ziek en ik had geen flexibele back-up. Ik kon het gewoon niet aan, twee keer heb ik een behoorlijk zware burn-out gehad.
Achteraf was ik het liefst bij mijn kinderen gebleven, maar goed...ik wilde de maatschappij ook niet teveel belasten ("van onze belastingcenten").
Bijstandsmoeder zijn....ik was arm, maar het waren de mooiste zes jaren van mijn leven.
Inmiddels ben ik alweer decennia als een beest aan het werk. Maar mijn ervaring is wel dat het fijn is om er helemaal voor de kinderen kunnen te zijn, de eerste jaren van hun leven.
Toen ik ging werken vond ik dat heel lastig, want mijn kinderen werden soms ziek en ik had geen flexibele back-up. Ik kon het gewoon niet aan, twee keer heb ik een behoorlijk zware burn-out gehad.
Achteraf was ik het liefst bij mijn kinderen gebleven, maar goed...ik wilde de maatschappij ook niet teveel belasten ("van onze belastingcenten").
Bijstandsmoeder zijn....ik was arm, maar het waren de mooiste zes jaren van mijn leven.
Inmiddels ben ik alweer decennia als een beest aan het werk. Maar mijn ervaring is wel dat het fijn is om er helemaal voor de kinderen kunnen te zijn, de eerste jaren van hun leven.
donderdag 26 maart 2026 om 21:06
Heey Arlandria,
Ik heb ook geen betaald werk. Ik heb twee kinderen in de basisschool leeftijd. Ik vind het heerlijk om alle rust tijd en aandacht te hebben voor mijn kinderen. Mijn man heeft een eigen bedrijf en werkt veel thuis. Wij hebben een hele fijne relaxte sfeer in huis. De kinderen kunnen elke dag lekker spelen met vriendjes en vriendinnetjes en daar geniet ik ook van. Ik heb allerlei contacten en meer dan genoeg bezigheden. Ik verveel me nooit, sterker nog ik kom tijd tekort! Hoe ervaar jij het als tbm?
Ik heb ook geen betaald werk. Ik heb twee kinderen in de basisschool leeftijd. Ik vind het heerlijk om alle rust tijd en aandacht te hebben voor mijn kinderen. Mijn man heeft een eigen bedrijf en werkt veel thuis. Wij hebben een hele fijne relaxte sfeer in huis. De kinderen kunnen elke dag lekker spelen met vriendjes en vriendinnetjes en daar geniet ik ook van. Ik heb allerlei contacten en meer dan genoeg bezigheden. Ik verveel me nooit, sterker nog ik kom tijd tekort! Hoe ervaar jij het als tbm?
donderdag 26 maart 2026 om 21:43
Weet je, er zijn altijd mensen die commentaar hebben. Blijf je thuis, dan doe je niks voor de maatschappij. Werk je wel, dump je je kinderen in de opvang. Doe je vrijwilligerswerk dan kun je ook betaald werk doen. Pas je op je mentale gezondheid door ontspannende dingen te doen, ben je een luxe poes. Loop je jezelf voorbij, ben je een watje die maar wat moet harden. Dus conclusie: doe wat past bij JOUW leven. En dat uitzoeken en naar leven kan soms als lastig zat zijn zonder commentaar van anderen. Helemaal als je te dealen hebt met bijvoorbeeld een ziek lichaam.Tornmesje86 schreef: ↑26-03-2026 20:37Jaaa, ik vind het ook heel lastig. Het wordt wel minder, maar toch. Ik heb mijn grootste droom/hobby op moeten geven, mijn baan waar ik toch een deel van mijn identiteit vandaan haalde, mijn lichaam herken ik niet meer. Het is een groot verlies en daar heb ik het best moeilijk mee gehad.
En ja, buitenstaanders snappen het niet altijd. Roepen ook dat het fijn is dat ik tijd heb voor mijn vele hobby's. Dat het een luxe is dat ik niet hoef te werken. Of juist andersom, dat ik best zou kunnen werken want ik kan ook dit en dat. Dat ik als vrouw wel moet blijven werken om zo onafhankelijk van mijn man te blijven. Lekker makkelijk om hele dagen thuis te zijn e.d.
Soms vind ik het ook wel eenzaam. Zijn mijn contacten de ouders die ik op het schoolplein zie tijdens het brengen/halen.
En daarnaast inderdaad; wie ben je zonder je werk? De eerste vraag die mensen vaak stellen is toch "en wat doe jij?", doelend op je werk. Ik kan dat na al die jaren nog steeds ontzettend ingewikkeld vinden. Wat moet ik zeggen? Thuisblijfmoeder, pleegmoeder, arbeidsongeschiktheid, mantelzorger, dat ik al met pensioen ben, dat ik thuis ben door oa mijn handicap, ik weet het nooit zo goed. Ligt er ook aan wie het vraagt. En waarom, vanwege oprechte interesse of juist vanwege nieuwsgierigheid.
Gelukkig laat mijn man me zo ontzettend vaak horen wat mijn meerwaarde is. Dat ik door het zorgen voor oa onze kinderen de belangrijkste taak vervul die ik kan doen, hij spreekt zijn waardering uit voor wat ik doe en wie ik ben, denkt er nooit een seconde over na dat ik financieel afhankelijk van hem ben maar gunt mij meer dan ik mezelf gun omdat hij vindt dat we een gezamenlijk inkomen hebben, kortom: hij laat me mijn waarde zien op momenten dat ik twijfel maar ook wanneer ik niet twijfel. Blij zijn met elkaar (zowel ik met mijn man en visa versa, als wij als gezin met de kinderen) is toch wel het allerbelangrijkste in het leven. En dat besef ik me. En daar heb ik door thuisblijfmoeder te zijn gelukkig alle ruimte voor.
donderdag 26 maart 2026 om 21:44
Dit is inderdaad zo ontzettend fijn.MarinaValentina schreef: ↑26-03-2026 21:06Heey Arlandria,
Ik heb ook geen betaald werk. Ik heb twee kinderen in de basisschool leeftijd. Ik vind het heerlijk om alle rust tijd en aandacht te hebben voor mijn kinderen. Mijn man heeft een eigen bedrijf en werkt veel thuis. Wij hebben een hele fijne relaxte sfeer in huis. De kinderen kunnen elke dag lekker spelen met vriendjes en vriendinnetjes en daar geniet ik ook van. Ik heb allerlei contacten en meer dan genoeg bezigheden. Ik verveel me nooit, sterker nog ik kom tijd tekort! Hoe ervaar jij het als tbm?
vrijdag 27 maart 2026 om 08:09
Ik ben thuisblijfmoeder vanwege gezondheidsverhaal. Ik heb autisme en kan gewoon niet alle ballen tegelijk in de lucht houden. Dus hebben we ervoor gekozen dat ik thuis ben.
Ik heb nog wel een hele tijd oproepwerk gedaan, maar dat is nu ook afgelopen, dus ik ben nu weer officieel 100% thuisblijfmoeder van een puber op de middelbare.
Megaleuk vind ik het niet maar het is het hoogst haalbare.
Ik heb nog wel een hele tijd oproepwerk gedaan, maar dat is nu ook afgelopen, dus ik ben nu weer officieel 100% thuisblijfmoeder van een puber op de middelbare.
Megaleuk vind ik het niet maar het is het hoogst haalbare.
vrijdag 27 maart 2026 om 08:15
Helpen jullie ook mee op school? Ik hielp soms mee, maar toch viel het mij op dat de vaste moeders (vaders waren een zeldzaamheid) parttime of zelfs fulltime werkte. Ik voelde mij dan zo adequaat. Ik had eigenlijk best veel tijd over maar toch hielp ik veel minder dan degene met een volle werkweek. Soms schaamde ik mij daar ook voor.
vrijdag 27 maart 2026 om 08:29
Wat mij betreft is dit een bevestiging dat iedereen zo verschillend is en dat er niet 1 "scenario" past bij iedereen. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je thuis bent om gezondheidsredenen, dat het een luxe is om te werken. Dat het frustrerend/irritant is als andere mensen het thuis zijn bestempelen als een luxe/altijd leuk/"wees blij dat je niet hoeft".
Zelf heb ik de luxe dat ik kan kiezen en heb hier dus voor gekozen. Mijn zoon is nog te jong voor de psz, een half jaar geleden moest ik er nog niet aan denken maar nu kijk ik er een beetje naar uit.
Het moederschap is voor mij een eye-opener geweest, op de een of andere manier was ik heel naïef en dacht ik dat ik immuun was voor dat soort zoetsappige gevoelens naar een kind maar die zijn (naast de nuchterheid) zeker aanwezig.
Ik heb vanaf mijn 16e in de gehandicaptenzorg gewerkt, altijd met volwassenen. Dus ik had niet zo veel met kinderen, ook niets tegen overigens. Maar het valt me alles mee en al het zorgen komt voor mij natuurlijk. Ik geniet heel erg van het feit dat ik hem zo zie ontwikkelen. Dat bestaat overigens naast alle andere gevoelens/gedachten die ik heus ook wel eens heb zoals: moet ik niet productiever zijn? Het huis altijd aan kant? Zie ik mijn vrienden niet te weinig?
Voor nu denk ik dat ik het de komende jaren nog wel vol hou als thuisblijfmoeder. Ook als hij naar de basisschool gaat, de wens voor een tweede is er sowieso en afhankelijk van of en hoe dat gaat misschien zelfs een derde. Dus ik ben nog wel even bezig.
Maar het kan zo zijn dat ik er anders over ga denken, wie weet.
Leuk dat jullie allemaal een berichtje achter hebben gelaten!
Zelf heb ik de luxe dat ik kan kiezen en heb hier dus voor gekozen. Mijn zoon is nog te jong voor de psz, een half jaar geleden moest ik er nog niet aan denken maar nu kijk ik er een beetje naar uit
.Het moederschap is voor mij een eye-opener geweest, op de een of andere manier was ik heel naïef en dacht ik dat ik immuun was voor dat soort zoetsappige gevoelens naar een kind maar die zijn (naast de nuchterheid) zeker aanwezig.
Ik heb vanaf mijn 16e in de gehandicaptenzorg gewerkt, altijd met volwassenen. Dus ik had niet zo veel met kinderen, ook niets tegen overigens. Maar het valt me alles mee en al het zorgen komt voor mij natuurlijk. Ik geniet heel erg van het feit dat ik hem zo zie ontwikkelen. Dat bestaat overigens naast alle andere gevoelens/gedachten die ik heus ook wel eens heb zoals: moet ik niet productiever zijn? Het huis altijd aan kant? Zie ik mijn vrienden niet te weinig?
Voor nu denk ik dat ik het de komende jaren nog wel vol hou als thuisblijfmoeder. Ook als hij naar de basisschool gaat, de wens voor een tweede is er sowieso en afhankelijk van of en hoe dat gaat misschien zelfs een derde. Dus ik ben nog wel even bezig.
Maar het kan zo zijn dat ik er anders over ga denken, wie weet.
Leuk dat jullie allemaal een berichtje achter hebben gelaten!
vrijdag 27 maart 2026 om 08:42
Wat betreft het bijdragen aan de maatschappij heb ik al heel snel losgelaten. Voor mij, met mijn baan in de ghz kon ik heel makkelijk redeneren: ik heb jarenlang voor anderen gezorgd, nu wil ik voor mijn eigen gezin zorgen.
Wat anderen doen is eigenlijk niet relevant. Dan is het dus meer voor je eigen gevoel, wat ik overigens heel goed begrijp. Het is logisch dat je onderdeel wil zijn van een groter geheel. Dat gevoel is voor iedereen anders. De ene wil financieel onafhankelijk zijn, de ander inderdaad bijdragen aan de maatschappij en nog een ander ziet het thuis blijven voor kinderen juist als bijdragen.
Maar ik heb niet anders gezien in mijn werk: mensen die net wel/net niet mee kunnen draaien in de maatschappij. De moeilijkheden die er bij komen kijken als je een lichamelijke/verstandelijke beperking hebt zijn voor veel mensen niet voor te stellen. Vandaar ook die opmerkingen...
Mensen hebben altijd wat te zeggen, zelfs in de situatie waar ik in zit, waar ik dus zelf voor heb gekozen. Mijn man zou mij onderdrukken?. Dat vind ik zo'n belediging naar ons allebei. Alleen het gaat steeds beter om dat los te laten.
Wat anderen doen is eigenlijk niet relevant. Dan is het dus meer voor je eigen gevoel, wat ik overigens heel goed begrijp. Het is logisch dat je onderdeel wil zijn van een groter geheel. Dat gevoel is voor iedereen anders. De ene wil financieel onafhankelijk zijn, de ander inderdaad bijdragen aan de maatschappij en nog een ander ziet het thuis blijven voor kinderen juist als bijdragen.
Maar ik heb niet anders gezien in mijn werk: mensen die net wel/net niet mee kunnen draaien in de maatschappij. De moeilijkheden die er bij komen kijken als je een lichamelijke/verstandelijke beperking hebt zijn voor veel mensen niet voor te stellen. Vandaar ook die opmerkingen...
Mensen hebben altijd wat te zeggen, zelfs in de situatie waar ik in zit, waar ik dus zelf voor heb gekozen. Mijn man zou mij onderdrukken?. Dat vind ik zo'n belediging naar ons allebei. Alleen het gaat steeds beter om dat los te laten.
vrijdag 27 maart 2026 om 08:47
Mijn kind is dus nog te jong maar ik zie mezelf ook wel helpen maar echt niet heel veel of als ik er geen zin in heb.Queenie_70 schreef: ↑27-03-2026 08:15Helpen jullie ook mee op school? Ik hielp soms mee, maar toch viel het mij op dat de vaste moeders (vaders waren een zeldzaamheid) parttime of zelfs fulltime werkte. Ik voelde mij dan zo adequaat. Ik had eigenlijk best veel tijd over maar toch hielp ik veel minder dan degene met een volle werkweek. Soms schaamde ik mij daar ook voor.
Naar mijn mening was die schaamte nergens voor nodig want jij bepaalt zelf wat je doet met je tijd, anderen net zo goed. Waarom moet jouw tijd daaraan besteed worden? Dan was je wel op school gaan werken
vrijdag 27 maart 2026 om 09:59
Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft Arlandria. Hier ging kind met 2,5 inderdaad ook naar de psz en dat vond ik destijds ook wel fijn, even wat uurtjes mijn handen vrij. Later toen hij naar school ging kwamen de vriendjes en ook contacten met andere ouders. Valkuil voor mij is wel geweest om andere ouders teveel te willen ondersteunen. Als tbm ben je erg populair op het schoolplein Daarin heb ik moeten leren mijn grenzen aan te geven. Ik heb me verbaasd over hoe ver sommige ouders kunnen gaan, echt totaal ongegeneerd ook soms.
Ik heb idd ook veel geholpen op school. Op onze school zie ik de (logische) verdeling dat niet betaald werkende ouders veel helpen onder schooltijd, zoals met lezen, pleindienst, uitjes e.d. Betaald werkende ouders helpen met de meer organisatorische taken, buiten kantoortijden. Ik vind het mooi dat we zo allemaal een bijdrage kunnen leveren, voor wie dat wil.
Over bijdragen aan de maatschappij: ik weet dat ik wel degelijk veel bijdraag aan de maatschappij. Dat zit m echt niet per se in een betaalde baan. Je kan op ontzettend veel manieren een bijdrage leveren aan de samenleving. Op grote maar juist ook op kleine manieren. Ik weet dat wat ik allemaal doe waardevol is en dat geeft mij ook veel voldoening.
Daarin heb ik moeten leren mijn grenzen aan te geven. Ik heb me verbaasd over hoe ver sommige ouders kunnen gaan, echt totaal ongegeneerd ook soms. Ik heb idd ook veel geholpen op school. Op onze school zie ik de (logische) verdeling dat niet betaald werkende ouders veel helpen onder schooltijd, zoals met lezen, pleindienst, uitjes e.d. Betaald werkende ouders helpen met de meer organisatorische taken, buiten kantoortijden. Ik vind het mooi dat we zo allemaal een bijdrage kunnen leveren, voor wie dat wil.
Over bijdragen aan de maatschappij: ik weet dat ik wel degelijk veel bijdraag aan de maatschappij. Dat zit m echt niet per se in een betaalde baan. Je kan op ontzettend veel manieren een bijdrage leveren aan de samenleving. Op grote maar juist ook op kleine manieren. Ik weet dat wat ik allemaal doe waardevol is en dat geeft mij ook veel voldoening.
vrijdag 27 maart 2026 om 10:35
MarinaValentina schreef: ↑27-03-2026 09:59Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft Arlandria. Hier ging kind met 2,5 inderdaad ook naar de psz en dat vond ik destijds ook wel fijn, even wat uurtjes mijn handen vrij. Later toen hij naar school ging kwamen de vriendjes en ook contacten met andere ouders. Valkuil voor mij is wel geweest om andere ouders teveel te willen ondersteunen. Als tbm ben je erg populair op het schoolplein
Had ik ook last van. Het begon met een keer spelen op een maandagmiddag en toen weer en toen nog een keer op de maandagmiddag en toen weer. Toen besefte ik mij dat ik als gratis oppas werd gebruikt. Mijn dochter begon dat spelen ook niet meer leuk te vinden met dat meisje dus toen heb ik het maar gelijk afgekapt. Ik weet nog die blik van die moeder. Als ogen konden doden... Maar ik ging ervan uit zolang mijn dochter dat spelen leuk vindt, maak ik er geen probleem van.
vrijdag 27 maart 2026 om 10:37
Ja dat klopt wel, maar als ik dan ging nadenken wat ik met mijn tijd deed, kwam ik wel tot de conclusie dat ik te veel vrije tijd had. Ik ging bijvoorbeeld heel vaak een uurtje fietsen tussen 10:00 en 11:00 om de dag een beetje op te breken en een frisse neus te halen. Dat durfde ik gewoon niet te vertellen aan een moeder die 32 uur per week werkt en dan in haar geringe vrije tijd hier kwam helpen.Arlandria schreef: ↑27-03-2026 08:47Mijn kind is dus nog te jong maar ik zie mezelf ook wel helpen maar echt niet heel veel of als ik er geen zin in heb.
Naar mijn mening was die schaamte nergens voor nodig want jij bepaalt zelf wat je doet met je tijd, anderen net zo goed. Waarom moet jouw tijd daaraan besteed worden? Dan was je wel op school gaan werken
vrijdag 27 maart 2026 om 11:01
Hier ook tbm. Niet vrijwillig want chronisch ziek Maar het kwam soort van goed uit. Ik heb kinderen met ASS en die hebben er veel baat bij gehad dat ik thuis was. Dus geluk bij ongeluk.
Op school helpen als je niet werkt is geen vaststaand gegeven wat mij betreft.
En idd. Sommige ouders dachten mij ook te gebruiken als gratis opvang, want ja je bent toch thuis. Ja klopt maar ik ben geen kinderdagverblijf. Succes ermee. Idem met school. Overal voor gevraagd worden want toch thuis. Ja. Niet voor niets .. vraag ook eens iemand anders.
Op school helpen als je niet werkt is geen vaststaand gegeven wat mij betreft.
En idd. Sommige ouders dachten mij ook te gebruiken als gratis opvang, want ja je bent toch thuis. Ja klopt maar ik ben geen kinderdagverblijf. Succes ermee. Idem met school. Overal voor gevraagd worden want toch thuis. Ja. Niet voor niets .. vraag ook eens iemand anders.
vrijdag 27 maart 2026 om 11:48
Herkenbaar, ja. Maar op woensdagmiddag hadden we gewoon sport en op een studiedag wilde ik ook gewoon iets met mijn eigen kinderen doen (uitje of zo), en niet een hele dag een ander kind erbij hebben. Dus voor de woensdag zei ik "het kan tot deze tijd" (en dat bleek altijd eerder dan de andere moeder uitkwam, want dan moest ik dat kind naar een ander adres sturen, of hij kwam toch niet, want 3 uur was te kort) en voor een studiedag ben ik er 1 keer half ingetrapt. Het leek haar zoon leuk om eens bij die van mij te spelen. OK. Maar toen bleek dat ze hem én om 8.30 al wilde droppen, én dat hij de hele dag zou moeten blijven, en toen was ze nog gepikeerd ook dat ik dát niet wilde. Toen stuurde ze haar man om hem om 12.00 naar een ander vriendje te brengen. Heel bijzonder, mensen die niet meteen eerlijk zijn en dan ook nog gepikeerd zijn.poldervrouw schreef: ↑27-03-2026 11:01
En idd. Sommige ouders dachten mij ook te gebruiken als gratis opvang, want ja je bent toch thuis. Ja klopt maar ik ben geen kinderdagverblijf. Succes ermee.
Op school hielp ik als het in mijn schema paste. Wegens een chronische ziekte moest ik ook vaak overdag bijslapen. Maar soms wel, soms niet, dus daar kun je niets structureels op plannen, tezij het meteen aan het begin van de schooldag was. Ze hebben me later nog wel eens gevraagd voor een structurele middagactiviteit op school want 'jij bent toch thuis', maar toen had ik inmiddels wel parttime betaalde projecten te doen waarbij ik mijn tijd zelf kon indelen, dus dat kon ik toen als goed excuus gebruiken. 'Soms ben ik te moe om iets te doen' klinkt ook niet echt, terwijl het wel gewoon zo was/is.
vrijdag 27 maart 2026 om 20:11
Dat is ook wat een familielid zei: laat je niet voor het karretje spannen want ze weten je te vinden als je thuis blijft .
Wat brutaal van mensen... Wat mij betreft zit het probleem er dan echt in dat het niet gezegd wordt.
Zelf was ik een "sleutelkind" en er was voor ons altijd iemand op de achtergrond waar we naartoe konden, altijd in overleg.
Ik kan me heel goed voorstellen dat het heel moeilijk als je die achterban niet hebt maar dan is het toch de betere optie om open het gesprek aan te gaan en om hulp te vragen i.p.v. het stiekem te doen.
Ik vond het een pittige dag vandaag met mijn kleine. Als ik zelf moe ben, vind ik het toch wel lastiger. Ik ben blij dat hij op z'n nest ligt
. Wat brutaal van mensen... Wat mij betreft zit het probleem er dan echt in dat het niet gezegd wordt.
Zelf was ik een "sleutelkind" en er was voor ons altijd iemand op de achtergrond waar we naartoe konden, altijd in overleg.
Ik kan me heel goed voorstellen dat het heel moeilijk als je die achterban niet hebt maar dan is het toch de betere optie om open het gesprek aan te gaan en om hulp te vragen i.p.v. het stiekem te doen.
Ik vond het een pittige dag vandaag met mijn kleine. Als ik zelf moe ben, vind ik het toch wel lastiger. Ik ben blij dat hij op z'n nest ligt
arlandria wijzigde dit bericht op 27-03-2026 20:13
12.08% gewijzigd
vrijdag 27 maart 2026 om 20:12
Dat kan ik me goed voorstellen hoor, dat je je zo voelt. Mezelf kennende zou ik dat ook hebben. En dan hoop ik nu dat ik straks goed los kan laten !Queenie_70 schreef: ↑27-03-2026 10:37Ja dat klopt wel, maar als ik dan ging nadenken wat ik met mijn tijd deed, kwam ik wel tot de conclusie dat ik te veel vrije tijd had. Ik ging bijvoorbeeld heel vaak een uurtje fietsen tussen 10:00 en 11:00 om de dag een beetje op te breken en een frisse neus te halen. Dat durfde ik gewoon niet te vertellen aan een moeder die 32 uur per week werkt en dan in haar geringe vrije tijd hier kwam helpen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
