Kinderen
alle pijlers
Leeg nest
dinsdag 5 april 2011 om 00:41
Vandaag is mijn dochter jarig, ze is 22 geworden. Eén dezer dagen gaat ze het huis verlaten om samen te gaan wonen met haar vriend. Dit weekend waarschijnlijk. Ik heb al die weken van voorbereiden, de inkopen, het opknappen van het huisje met veel enthousiasme gevolgd en ben oprecht blij voor haar.
Mijn dochter die in haar puberjaren op het gymnasium een paniekstoornis ontwikkelde en daar niet aan toe wilde geven. Het was immers zonde van haar school, maar ze ging er aan onderdoor. Na heel veel toestanden besloten haar van die school af te halen. Een andere opleiding te gaan volgen, en ze is steeds beter in haar vel komen te zitten. Na haar opleiding is ze gaan reizen. In haar uppie. Zuid-Amerika, vrijwilligerswerk. Azië met haar backpack. USA, ze heeft heel de wereld gezien en daar heel veel van geleerd, vooral ook van/over zichzelf. Doodsangsten heb ik uitgestaan en ben daardoor wel tien jaar ouder geworden. Maar het ging fantastisch en ze heeft zich ontwikkeld tot een geweldige vrouw, die haar mannetje staat, met een geweldige baan. Ze is nog maar 22, maar heeft de levenservaring van een veel ouder iemand.
Op de vooravond van het vertrek uit het ouderlijk huis ben ik ineens toch wat melancholiek. Ik heb altijd van mijn kinderen genoten. Zoon is twee jaar geleden vertrokken en nu heb ik het gevoel dat mijn baan bij Hotel Mama wat op de tocht komt te staan. Het zal wennen worden. Een leeg nest. Maar het opent ook perspectieven. Gaan en staan waar we willen. Geen rekening met de klok meer hoeven te houden. Ze zijn al een paar jaar volwassen, maar als moeder blijf je toch zorgen.
Trots ben ik ook. Trots op het feit dat we ze het veilige nest hebben kunnen bieden waardoor ze op konden groeien tot volwaardige volwassenen. Jeee, het wordt stil in huis! En wat is de tijd snel gegaan. Klinkt cliché, maar zo voelt het wel. Ik word oud. Tijd voor het Libelle Forum Maar daar vind ik het niet leuk, dus ik blijf hier lekker meelezen!
Mijn dochter die in haar puberjaren op het gymnasium een paniekstoornis ontwikkelde en daar niet aan toe wilde geven. Het was immers zonde van haar school, maar ze ging er aan onderdoor. Na heel veel toestanden besloten haar van die school af te halen. Een andere opleiding te gaan volgen, en ze is steeds beter in haar vel komen te zitten. Na haar opleiding is ze gaan reizen. In haar uppie. Zuid-Amerika, vrijwilligerswerk. Azië met haar backpack. USA, ze heeft heel de wereld gezien en daar heel veel van geleerd, vooral ook van/over zichzelf. Doodsangsten heb ik uitgestaan en ben daardoor wel tien jaar ouder geworden. Maar het ging fantastisch en ze heeft zich ontwikkeld tot een geweldige vrouw, die haar mannetje staat, met een geweldige baan. Ze is nog maar 22, maar heeft de levenservaring van een veel ouder iemand.
Op de vooravond van het vertrek uit het ouderlijk huis ben ik ineens toch wat melancholiek. Ik heb altijd van mijn kinderen genoten. Zoon is twee jaar geleden vertrokken en nu heb ik het gevoel dat mijn baan bij Hotel Mama wat op de tocht komt te staan. Het zal wennen worden. Een leeg nest. Maar het opent ook perspectieven. Gaan en staan waar we willen. Geen rekening met de klok meer hoeven te houden. Ze zijn al een paar jaar volwassen, maar als moeder blijf je toch zorgen.
Trots ben ik ook. Trots op het feit dat we ze het veilige nest hebben kunnen bieden waardoor ze op konden groeien tot volwaardige volwassenen. Jeee, het wordt stil in huis! En wat is de tijd snel gegaan. Klinkt cliché, maar zo voelt het wel. Ik word oud. Tijd voor het Libelle Forum Maar daar vind ik het niet leuk, dus ik blijf hier lekker meelezen!
dinsdag 5 april 2011 om 19:16
Ik kan me nog als de dag van gisteren mijn "laatste" dagje thuis herinneren. Ik was 19 en zou naar een andere stad gaan om daar een opleiding te doen. Tranen met tuiten de laatste avond in mijn eigen kamertje, mijn allerlaatste dagje bij papa en mama. Wat vond ik het moeilijk om defenitief weg te gaan, om op mijn eigen benen te moeten staan.
Ik was de eerste thuis die weg ging, en weet dat mijn ouders het ook moeilijk vonden. Mijn moeder belde me regelmatig, mocht natuurlijk niet té vaak mijn nieuwe leven wende sneller dan hun konden wennen, en aangezien het niet stoer was om elke dag met je moeder aan de telefoon te hangen hebben we daar afspraken over gemaakt.
Dit is inmiddels 11 jaar geleden, nu ben ik zelf moeder van 3 (4) prachtige kinderen. Mijn oudste dochter is nu 5, gaat al een jaar naar de basisschool en laatst moest ze zonder bandjes in het diepe. Doodeng, vooral dat laatste. Stoer praatte ik haar moed in, net als mijn moeder toen ik 11 jaar geleden de deur uitging. Nu weet ik pas een heel klein beetje wat mijn moeder toen ongeveer voelde, loslaten....
en nog steeds staat het telefoonnummer van mijn ouders onder "thuis" in mijn telefoon.
To nog gefeliciteerd met je dochter!! Heel veel sterke voor het weekend.
Geniet nog even lekker van elkaar, je klinkt als een hele lieve moeder.
Ik was de eerste thuis die weg ging, en weet dat mijn ouders het ook moeilijk vonden. Mijn moeder belde me regelmatig, mocht natuurlijk niet té vaak mijn nieuwe leven wende sneller dan hun konden wennen, en aangezien het niet stoer was om elke dag met je moeder aan de telefoon te hangen hebben we daar afspraken over gemaakt.
Dit is inmiddels 11 jaar geleden, nu ben ik zelf moeder van 3 (4) prachtige kinderen. Mijn oudste dochter is nu 5, gaat al een jaar naar de basisschool en laatst moest ze zonder bandjes in het diepe. Doodeng, vooral dat laatste. Stoer praatte ik haar moed in, net als mijn moeder toen ik 11 jaar geleden de deur uitging. Nu weet ik pas een heel klein beetje wat mijn moeder toen ongeveer voelde, loslaten....
en nog steeds staat het telefoonnummer van mijn ouders onder "thuis" in mijn telefoon.
To nog gefeliciteerd met je dochter!! Heel veel sterke voor het weekend.
Geniet nog even lekker van elkaar, je klinkt als een hele lieve moeder.
dinsdag 5 april 2011 om 23:00
quote:Chatterly schreef op 05 april 2011 @ 17:50:
Even snel op mn telefoon. Wat een leuke reacties. Dank jullie wel meisjes.
Saaar, begrijp ik het goed dat jij vandaag ook jarig bent?
JJ80! Tuurlijk weet ik wie je bent zit je ver weg?
Jups, sinds vandaag ben ik dertiger
Hoop dat jullie net zo'n mooie en fijne dag hebben als ik heb gehad!
Even snel op mn telefoon. Wat een leuke reacties. Dank jullie wel meisjes.
Saaar, begrijp ik het goed dat jij vandaag ook jarig bent?
JJ80! Tuurlijk weet ik wie je bent zit je ver weg?
Jups, sinds vandaag ben ik dertiger
Hoop dat jullie net zo'n mooie en fijne dag hebben als ik heb gehad!
Ja, dat vind ik echt.
zaterdag 9 april 2011 om 00:35
quote:Bergje65 schreef op 05 april 2011 @ 09:26:
Ik voel me een heel klein beetje ietsiepietsie schuldig.
Volgens mij ben ik de de enige viva-forum moeder die er stiekem naar uitkijkt dat de kinderen het nest gaan verlaten.
Het lijkt me echt heerlijk (let wel; ik hou zielsveel van ze) om weer lekker mn eigen dingen te kunnen doen.
Mijn zoon staat nu ook op de vooravond van "op zichzelf" te gaan. Mijn dochter blijft nog een aantal jaren gezellig bij mams. Het loopt hoe het loopt. Op een gegeven moment zijn, volgens mij, alle familieleden toe aan een nieuwe stap in het leven. Dat is voor alle partijen gewoon goed!Bergje! Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor. Deze gedachten heb ik ook heus wel gehad. Het is de normaalste zaak van de wereld dat ze hun eigen weg gaan en dat je uitkijkt naar je eigen ding. Ik ben ook helemaal niet bang dat ik in een donker gat val ofzo Maar je hebt weleens van die mijmermomenten..
Ik voel me een heel klein beetje ietsiepietsie schuldig.
Volgens mij ben ik de de enige viva-forum moeder die er stiekem naar uitkijkt dat de kinderen het nest gaan verlaten.
Het lijkt me echt heerlijk (let wel; ik hou zielsveel van ze) om weer lekker mn eigen dingen te kunnen doen.
Mijn zoon staat nu ook op de vooravond van "op zichzelf" te gaan. Mijn dochter blijft nog een aantal jaren gezellig bij mams. Het loopt hoe het loopt. Op een gegeven moment zijn, volgens mij, alle familieleden toe aan een nieuwe stap in het leven. Dat is voor alle partijen gewoon goed!Bergje! Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor. Deze gedachten heb ik ook heus wel gehad. Het is de normaalste zaak van de wereld dat ze hun eigen weg gaan en dat je uitkijkt naar je eigen ding. Ik ben ook helemaal niet bang dat ik in een donker gat val ofzo Maar je hebt weleens van die mijmermomenten..
