Kinderen
alle pijlers
Meemoeders
woensdag 17 maart 2010 om 23:46
Ik ben op zoek naar meemoeders. Voor de duidelijkheid: dat zijn vrouwen die in een relatie met een andere vrouw kinderen hebben, waarvan zij niet de biologische moeder zijn.
Onlangs hebben we ontdekt dat mijn vrouw zwanger is! Hartstikke fijn en natuurlijk ook niet helemaal onverwacht. Hoewel we er natuurlijk goed over na hebben gedacht dat we een kind wilden en hoe (rol van de donor, hoe doen we het met opvang, etcetera), merk ik dat ik toch een stukje voorbereiding heb gemist: hoe is dat nou als je partner zwanger is?
Ik heb daar niet zo'n beeld van. Ik identificeer mij niet zo met aanstaande vaders, omdat ik wél weet hoe het is om vrouw te zijn, dus allerlei boekjes daarover zou ik niet zo snel kopen. Maar ik ken ook geen meemoeders aan wie ik me kan spiegelen.
Heeft iemand hier ervaring mee? Of kent iemand misschien literatuur of sites waar ik wat aan zou kunnen hebben (toch boekjes voor vaders dan wel specifieke dingen)? Of heeft iemand andere tips?
Alvast bedankt!
Onlangs hebben we ontdekt dat mijn vrouw zwanger is! Hartstikke fijn en natuurlijk ook niet helemaal onverwacht. Hoewel we er natuurlijk goed over na hebben gedacht dat we een kind wilden en hoe (rol van de donor, hoe doen we het met opvang, etcetera), merk ik dat ik toch een stukje voorbereiding heb gemist: hoe is dat nou als je partner zwanger is?
Ik heb daar niet zo'n beeld van. Ik identificeer mij niet zo met aanstaande vaders, omdat ik wél weet hoe het is om vrouw te zijn, dus allerlei boekjes daarover zou ik niet zo snel kopen. Maar ik ken ook geen meemoeders aan wie ik me kan spiegelen.
Heeft iemand hier ervaring mee? Of kent iemand misschien literatuur of sites waar ik wat aan zou kunnen hebben (toch boekjes voor vaders dan wel specifieke dingen)? Of heeft iemand andere tips?
Alvast bedankt!
woensdag 9 november 2011 om 13:52
quote:NYC schreef op 09 juni 2011 @ 00:32:
Onderwerp is al weer wat gezakt, maar ik ben op zoek naar vrouwen die meemoeder zijn of die dit in de (nabije) toekomst zullen gaan worden. Mijn vriendin en ik willen graag een gezin stichten over een tijd en zij zal waarschijnlijk degene zijn die ons kindje zal dragen. Ik heb hier erg veel vragen/gevoelens bij, die voor een groot deel ook betrekking hebben op hoe de omgeving op ons en op mij zal reageren. Graag kom ik in contact met stellen die dit hebben doorgemaakt/gaan doormaken. Met een beetje googlen kom ik soms op blogs uit waarop precies mijn angsten staan beschreven: het gevoel als meemoeder niet helemaal als een echte ouder gezien te worden, of in het geval van tweede zwangerschap (bij de andere vrouw dus) ineens veel meer betrokkenheid van de 'eigen grootouders'. Ik vind het lastig in te schatten wat hersenspinsels zijn en wat serieus dingen zijn waar ik rekening mee zou moeten houden in de soms ongenuanceerde visie van anderen.
hoi nyc
Ik wou toch even reageren op je bericht want ik weet heel goed hoe je je voelt.
Ik ben ook een meemoeder en op dit moment is mijn vriendin zwanger van ons eerste kindje.
Ik ben altijd heel bang geweest of ik er wel bijbetrokken zou worden door de buiten wereld.
En op dit moment voelt het zoals ik had gedacht.
Ik kan er niet echt van genieten omdat ik gezien wil worden als ook de moeder maar de meeste mensen onder andere ouders zien dat gewoon niet zo en dat doet echt pijn.
Maar ik heb me er nu bij neergelegd want wij gaan het zo doen en iedereen heeft zich er maar bij neer te leggen.
Dus met andere worden je moet schijt hebben aan wat de buiten wereld er van vind of denkt zolang jullie het maar met elkaar eens zijn.
Onderwerp is al weer wat gezakt, maar ik ben op zoek naar vrouwen die meemoeder zijn of die dit in de (nabije) toekomst zullen gaan worden. Mijn vriendin en ik willen graag een gezin stichten over een tijd en zij zal waarschijnlijk degene zijn die ons kindje zal dragen. Ik heb hier erg veel vragen/gevoelens bij, die voor een groot deel ook betrekking hebben op hoe de omgeving op ons en op mij zal reageren. Graag kom ik in contact met stellen die dit hebben doorgemaakt/gaan doormaken. Met een beetje googlen kom ik soms op blogs uit waarop precies mijn angsten staan beschreven: het gevoel als meemoeder niet helemaal als een echte ouder gezien te worden, of in het geval van tweede zwangerschap (bij de andere vrouw dus) ineens veel meer betrokkenheid van de 'eigen grootouders'. Ik vind het lastig in te schatten wat hersenspinsels zijn en wat serieus dingen zijn waar ik rekening mee zou moeten houden in de soms ongenuanceerde visie van anderen.
hoi nyc
Ik wou toch even reageren op je bericht want ik weet heel goed hoe je je voelt.
Ik ben ook een meemoeder en op dit moment is mijn vriendin zwanger van ons eerste kindje.
Ik ben altijd heel bang geweest of ik er wel bijbetrokken zou worden door de buiten wereld.
En op dit moment voelt het zoals ik had gedacht.
Ik kan er niet echt van genieten omdat ik gezien wil worden als ook de moeder maar de meeste mensen onder andere ouders zien dat gewoon niet zo en dat doet echt pijn.
Maar ik heb me er nu bij neergelegd want wij gaan het zo doen en iedereen heeft zich er maar bij neer te leggen.
Dus met andere worden je moet schijt hebben aan wat de buiten wereld er van vind of denkt zolang jullie het maar met elkaar eens zijn.
dinsdag 20 december 2011 om 09:46
Hoi Denise,
Omdat het topic weer verder was weggezakt heb ik je reactie niet gelezen, maar vandaag dacht ik er weer aan en wilde reageren:
Allereerst natuurlijk van harte gefeliciteerd met jullie kindje op komst! Hopelijk verloopt de zwangerschap goed.
Tja, ik vind het ook nog steeds een moeilijk iets... ik weet dat ik moet leren om me niks aan te trekken van wat de buitenwereld denkt en er mijzelf misschien ook bij neerleggen dat niet iedereen zo ruimdenkend is dat ze mij vanzelfsprekend als moeder zien... Ik heb echt tijd nodig om me hier op voor te bereiden, deze gevoelens een plaats te geven, te accepteren dat ik momenten zal krijgen waarop ik enorm jaloers zal zijn, of me buitengesloten zal voelen.
Omdat het topic weer verder was weggezakt heb ik je reactie niet gelezen, maar vandaag dacht ik er weer aan en wilde reageren:
Allereerst natuurlijk van harte gefeliciteerd met jullie kindje op komst! Hopelijk verloopt de zwangerschap goed.
Tja, ik vind het ook nog steeds een moeilijk iets... ik weet dat ik moet leren om me niks aan te trekken van wat de buitenwereld denkt en er mijzelf misschien ook bij neerleggen dat niet iedereen zo ruimdenkend is dat ze mij vanzelfsprekend als moeder zien... Ik heb echt tijd nodig om me hier op voor te bereiden, deze gevoelens een plaats te geven, te accepteren dat ik momenten zal krijgen waarop ik enorm jaloers zal zijn, of me buitengesloten zal voelen.
