Kinderen
alle pijlers
Net moeder en zó onzeker
donderdag 7 januari 2010 om 15:58
Ik heb onlangs een topci geopend over mijn dochter: dochter vier weken huilt veel en reageert weinig. In deze openingspost een beetje hetzelfde verhaal, maar nu bedoeld om ervaringen te delen met andere net-moeders.
Ik ben sinds vijf weken moeder van een prachtige, lieve dochter. Ik ben hartstikke blij met haar, maar...
Ze huilt erg veel. 's Nachts en 's morgens slaapt ze prima, maar 's middags en 's avonds is het vaak bal. Daarnaast is ze zelden wakker zónder te huilen. Na een voeding valt ze tegen mij aan vaak in slaap (nog geen diepe slaap, maar ogen zijn dicht). Leg ik haar in bed, dan gaat dit 's middags en 's avonds niet goed: huilen. Bij een 'rustig' huiltje laten we haar een kwartiertje gaan, soms huilt ze zichzelf dan in slaap. Bij hysterisch huilen gaan we naar haar toe. Maar er helpt eigenlijk weinig om haar rustig te krijgen... Een oorzaak is er (nog) niet gevonden. Het lijken geen krampjes, nekje is prima (geobserveerd bij de kinderfysio). We zijn nu op advies van het cb de voeding aan het indikken omdat er verborgen reflux vermoed wordt. Dit heeft alleen nog geen effect.
Verder vind ik onze dochter heel weinig alert áls ze rustig wakker is. Ze kijkt dan vaak naar één punt (waar niks te zien is), kijkt je zelden echt aan, reageert niet op geluidjes die aan de andere kant van haar plaatsvinden (gehoor is prima). Ze volgt af en toe wel mijn man of mij als we door de kamer lopen, volgt soms een speeltje met haar ogen. En ik maak me daar zorgen over. En schaam me dat ik al zoveel van mijn kind van vijf weken verwacht. Wat voor moeder ga ik worden?? Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die hun kinderen pushten. Zo wil ik niet worden en verdorie, dochter is vijf weken en ik begin al
Eigenlijk komt bovenstaande allemaal voort uit onzekerheid: het is ons eerste kindje en alles is nieuw. En als je haar dan zo moeilijk kunt troosten, je zo weinig momenten hebt waarop ze 'gewoon' wakker is en waar je je geluksmomentjes uit kunt halen... Dan is dat moeilijk, zo ervaar ik dat in ieder geval. Je wilt zo graag dat je kind zich prettig voelt, je wilt het zo graag goed doen en je bént nou eenmaal nog geen ervaren moeder (al zullen die zich vast ook nog wel eens onzeker voelen!). Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
Ik ben sinds vijf weken moeder van een prachtige, lieve dochter. Ik ben hartstikke blij met haar, maar...
Ze huilt erg veel. 's Nachts en 's morgens slaapt ze prima, maar 's middags en 's avonds is het vaak bal. Daarnaast is ze zelden wakker zónder te huilen. Na een voeding valt ze tegen mij aan vaak in slaap (nog geen diepe slaap, maar ogen zijn dicht). Leg ik haar in bed, dan gaat dit 's middags en 's avonds niet goed: huilen. Bij een 'rustig' huiltje laten we haar een kwartiertje gaan, soms huilt ze zichzelf dan in slaap. Bij hysterisch huilen gaan we naar haar toe. Maar er helpt eigenlijk weinig om haar rustig te krijgen... Een oorzaak is er (nog) niet gevonden. Het lijken geen krampjes, nekje is prima (geobserveerd bij de kinderfysio). We zijn nu op advies van het cb de voeding aan het indikken omdat er verborgen reflux vermoed wordt. Dit heeft alleen nog geen effect.
Verder vind ik onze dochter heel weinig alert áls ze rustig wakker is. Ze kijkt dan vaak naar één punt (waar niks te zien is), kijkt je zelden echt aan, reageert niet op geluidjes die aan de andere kant van haar plaatsvinden (gehoor is prima). Ze volgt af en toe wel mijn man of mij als we door de kamer lopen, volgt soms een speeltje met haar ogen. En ik maak me daar zorgen over. En schaam me dat ik al zoveel van mijn kind van vijf weken verwacht. Wat voor moeder ga ik worden?? Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die hun kinderen pushten. Zo wil ik niet worden en verdorie, dochter is vijf weken en ik begin al
Eigenlijk komt bovenstaande allemaal voort uit onzekerheid: het is ons eerste kindje en alles is nieuw. En als je haar dan zo moeilijk kunt troosten, je zo weinig momenten hebt waarop ze 'gewoon' wakker is en waar je je geluksmomentjes uit kunt halen... Dan is dat moeilijk, zo ervaar ik dat in ieder geval. Je wilt zo graag dat je kind zich prettig voelt, je wilt het zo graag goed doen en je bént nou eenmaal nog geen ervaren moeder (al zullen die zich vast ook nog wel eens onzeker voelen!). Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
donderdag 7 januari 2010 om 16:20
Ik heb ook op je vorige topic gereageerd, dus ken je verhaal. Zelf ben ik al een fase verder (dochter nu 12 weken en alles gaat redelijk tot goed) dus ik zal niet meeschrijven om ervaringen uit te wisselen.
Wel wil ik nog een keer herhalen dat wij op aanraden van het consultatiebureau naar een osteopaat zijn geweest en dat dat bij ons heel veel verschil heeft gemaakt (terwijl ik er heel sceptisch tegenover stond, was er nooit aan begonnen als het cb er niet zo op had gehamerd). Het kan toeval zijn maar dochter veranderde van een baby zoals jij die beschrijft in een baby die weliswaar af en toe nog onrustig is en huilt, maar dat zijn nu momenten in plaats van dat het de hele dag zo doorgaat. Dus mocht er niets uit het verborgen reflux-verhaal komen, is dit misschien iets voor jullie om te proberen.
Succes en het komt vast allemaal goed!
Wel wil ik nog een keer herhalen dat wij op aanraden van het consultatiebureau naar een osteopaat zijn geweest en dat dat bij ons heel veel verschil heeft gemaakt (terwijl ik er heel sceptisch tegenover stond, was er nooit aan begonnen als het cb er niet zo op had gehamerd). Het kan toeval zijn maar dochter veranderde van een baby zoals jij die beschrijft in een baby die weliswaar af en toe nog onrustig is en huilt, maar dat zijn nu momenten in plaats van dat het de hele dag zo doorgaat. Dus mocht er niets uit het verborgen reflux-verhaal komen, is dit misschien iets voor jullie om te proberen.
Succes en het komt vast allemaal goed!
donderdag 7 januari 2010 om 16:22
Je zegt dat ze tegen je aan lekker in slaap valt: heb je al een draagdoek geprobeerd? Dat ze lekker tgen je aan in slaap valt, en jouw nabijheid blijft voelen. Dat geeft voor die kleintjes vaak een heleboel geborgenheid en rust. Het is toch ook een hele overgang, vanuit jouw warme buik naar een koud eenzaam bedje?
Verder:
En hou jezelf voor ogen: niemand heeft een gebruiksaanwijzing gekregen bij zijn kind, iedereen doet maar wat!
Doe wat voor jou goed voelt: is dat je kindje de hele dag bij je dragen? Doen! Trek je vooral niks aan van wat anderen daarvan vinden: jouw kind, jouw opvoeding!
Verder:
En hou jezelf voor ogen: niemand heeft een gebruiksaanwijzing gekregen bij zijn kind, iedereen doet maar wat!
Doe wat voor jou goed voelt: is dat je kindje de hele dag bij je dragen? Doen! Trek je vooral niks aan van wat anderen daarvan vinden: jouw kind, jouw opvoeding!
donderdag 7 januari 2010 om 16:28
Ze valt na een voeding in slaap tegen mij aan. Althans, ze ligt met haar ogen dicht. Na een paar minuutjes wordt ze meestal al onrustig. Als ze al huilt, dan wordt ze niet per definitie rustig tegen mij aan. Daar is rondlopen, zingen, pinken, spenen etc. voor nodig en dan nog wordt ze vaak maar kort rustig... Ik ben wel op zoek naar een draagdoek, ga er maandag één ophalen die ik via marktplaats heb gekocht. Wie weet helpt het ons!
donderdag 7 januari 2010 om 16:34
quote:Lispeltuutje schreef op 07 januari 2010 @ 16:26:
Wat doet zo'n osteopaat precies? Welke 'oorzaken' bestrijdt hij/zij?De hoofdreden dat wij zijn doorgestuurd, is dat onze baby extreem onrustig was en de hele dag door oncomfortabel leek te zijn. Wij zijn er twee keer met haar geweest en het enige wat de osteopaat deed, was nauwelijks waarneembare bewegingen maken op haar buikje (darmpjes), nekje en hoofdje. Ik kon me absoluut niet voorstellen dat dat iets zou doen voor haar, maar ik had het dus mis. Het idee achter osteopathie is (volgens mij, maar ik ben een sceptische leek) dat sommige baby's door de bevalling stress en spanning in hun lijfje hebben en dat dit door de behandelingen kan worden opgelost.
Wat doet zo'n osteopaat precies? Welke 'oorzaken' bestrijdt hij/zij?De hoofdreden dat wij zijn doorgestuurd, is dat onze baby extreem onrustig was en de hele dag door oncomfortabel leek te zijn. Wij zijn er twee keer met haar geweest en het enige wat de osteopaat deed, was nauwelijks waarneembare bewegingen maken op haar buikje (darmpjes), nekje en hoofdje. Ik kon me absoluut niet voorstellen dat dat iets zou doen voor haar, maar ik had het dus mis. Het idee achter osteopathie is (volgens mij, maar ik ben een sceptische leek) dat sommige baby's door de bevalling stress en spanning in hun lijfje hebben en dat dit door de behandelingen kan worden opgelost.
donderdag 7 januari 2010 om 16:43
donderdag 7 januari 2010 om 17:02
Heb je haar oren al laten checken? Want het klinkt heel bekend en als een ooronsteking. Mijn dochter was een huilbaby omdat ze dus achteraf heel veel ooronstekingen had. En ook zij keek vaak naar 1 punt, vooral als het met licht te maken had. Volgens de KNO doen ze dat omdat ze proberen een soort van trance te creeeren om de pijn tegen te gaan ( ja, ja, klinkt zweverig maar de KNO zei dit echt) en ook omdat ze niet goed reageert op geluidjes ed, klinkt het wel bekend.
Het kan zijn dat ze gewoon erg veel pijn heeft en dat al haar energie hier naar toe gaat. Op een gegeven moment zijn ze natuurlijk heel moe en slapen ze wel (voornamelijk de nachten en de ochtenden). Door het liggen wordt de druk op de oren nl ook nog een extra vergroot.
Bij ons heeft de HA het echter een aantal maal (elke keer dus) over het hoofd gezien. Nu is het een echt "orenkind" geworden en lopen we regelmatig bij de KNO. Ik ga nu dus ook direct naar hun als er weer wat is met haar oren, want de HA vertrouw ik niet meer zo op dit gebied.
Ik wil hiermee zeggen dat je naast de Osteopaat (heel goed om daar heen te gaan) ook even de oren en andere zaken in het regulieren trjaect moet laat checken om dat uit te sluiten. Succes want ik weet hoe onzeker je ervan kunt worden.
Het kan zijn dat ze gewoon erg veel pijn heeft en dat al haar energie hier naar toe gaat. Op een gegeven moment zijn ze natuurlijk heel moe en slapen ze wel (voornamelijk de nachten en de ochtenden). Door het liggen wordt de druk op de oren nl ook nog een extra vergroot.
Bij ons heeft de HA het echter een aantal maal (elke keer dus) over het hoofd gezien. Nu is het een echt "orenkind" geworden en lopen we regelmatig bij de KNO. Ik ga nu dus ook direct naar hun als er weer wat is met haar oren, want de HA vertrouw ik niet meer zo op dit gebied.
Ik wil hiermee zeggen dat je naast de Osteopaat (heel goed om daar heen te gaan) ook even de oren en andere zaken in het regulieren trjaect moet laat checken om dat uit te sluiten. Succes want ik weet hoe onzeker je ervan kunt worden.
Verander wat je niet kunt accepteren en accepteer wat je niet kunt veranderen
donderdag 7 januari 2010 om 17:07
Ze is in één keer geslaagd voor de gehoortest die in de eerste week gedaan is. Oren zullen het dan wel niet zijn, toch? Ze kijkt overigens niet per definitie naar het licht. Ze schrikt overigens soms wel van geluiden (deur die hard dichtgaat, niezen etc). Wel bedankt voor je reactie, ik zal het in ieder geval in de gaten houden. Je weet maar nooit natuurlijk...
donderdag 7 januari 2010 om 17:12
De onzekerheid hebben we allemaal gehad hoor. Ik heb je vorige topic ook gelezen, en daar is zo´n forum toch ook voor.
Ik denk dat je de onderstaande reacties van oorontsteking en Osteopaat morgen prima kan bespreken bij het CB. Maar laat je niet gek maken door die lui en doe vooral waar jij je goed bij voelt.
Voor wat betreft het pushen. Een babytje van 5 weken kijkt je nog niet echt aan hoor. Het is nog maar een klein popje die zich wel in een razendtempo ontwikkelt en over 365 dagen klaag je hier dat je dochter in het rond rent en overal aanzit. Hahaha. Nu eerst maar eens focussen op de oortjes en als dat niet het probleem blijkt kan je de osteopaat prima proberen. Het schaadt je meisje niet in ieder geval. En heel veel liefde natuurlijk!
Ik denk dat je de onderstaande reacties van oorontsteking en Osteopaat morgen prima kan bespreken bij het CB. Maar laat je niet gek maken door die lui en doe vooral waar jij je goed bij voelt.
Voor wat betreft het pushen. Een babytje van 5 weken kijkt je nog niet echt aan hoor. Het is nog maar een klein popje die zich wel in een razendtempo ontwikkelt en over 365 dagen klaag je hier dat je dochter in het rond rent en overal aanzit. Hahaha. Nu eerst maar eens focussen op de oortjes en als dat niet het probleem blijkt kan je de osteopaat prima proberen. Het schaadt je meisje niet in ieder geval. En heel veel liefde natuurlijk!
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
donderdag 7 januari 2010 om 17:17
Geen echte tips of adviezen hier, wilde je alleen even een dikke geven. Heb zelf een zoontje van 3,5 week oud, en ondanks het feit dat hij meestal met een duidelijke reden huilt, weet ik hoe onzeker en moedeloos je kan worden als je kleintje huilt en ontroostbaar lijkt.
Hou de moed er in, het komt echt goed. Trek je het even niet meer, schakel dan hulp in. Vraag desnoods iemand om een dagje of een middag op te passen zodat je bij kan tanken.
Ostheopaat hoor je idd vaak goede verhalen over, hoop voor je dat je er achter komt waarom je baby zo huilt. Sterkte!
Hou de moed er in, het komt echt goed. Trek je het even niet meer, schakel dan hulp in. Vraag desnoods iemand om een dagje of een middag op te passen zodat je bij kan tanken.
Ostheopaat hoor je idd vaak goede verhalen over, hoop voor je dat je er achter komt waarom je baby zo huilt. Sterkte!
donderdag 7 januari 2010 om 17:30
Lispeltuutje, jouw onzekerheid doet me aan een vriendin van mij denken. Zij heeft een dochter van 2 dagen jonger dan die van mij. haar dochter huilde ook erg veel in het begin en daar werd ze zo onzeker van. Ze belde me soms wel 2 keer per dagen met vragen over hoe en wat, net of ik er zo'n verstand van had met een kind van 2 dagen ouder, maar het stelde haar wel gerust.
Haar dochtertje bleek het Kiss-symdroom te hebben,w aardoor ze zoveel huilde, hiervoor heeft ze fysiotherapie gehad en is bij een osteopaat geweest, beide met goede resultaten. Mijn vriendin heeft vanuit het CB extra begeleiding gehad, belde haar wekelijks om te vragen hoe het ging en is bij een maatschappelijkwerkster geweest om te praten over haar onzekerheden. Dit heeft haar heel erg geholpen. Haar dochtertje is nu 14 maanden en met haar en mijn vriendin gaat het heel goed. Misschien kan je ook contact opnemen met het CB of die iets voor je kunnen doen of de huisarts. Succes ermee en hopelijk kan je iets met mijn verhaal.
Haar dochtertje bleek het Kiss-symdroom te hebben,w aardoor ze zoveel huilde, hiervoor heeft ze fysiotherapie gehad en is bij een osteopaat geweest, beide met goede resultaten. Mijn vriendin heeft vanuit het CB extra begeleiding gehad, belde haar wekelijks om te vragen hoe het ging en is bij een maatschappelijkwerkster geweest om te praten over haar onzekerheden. Dit heeft haar heel erg geholpen. Haar dochtertje is nu 14 maanden en met haar en mijn vriendin gaat het heel goed. Misschien kan je ook contact opnemen met het CB of die iets voor je kunnen doen of de huisarts. Succes ermee en hopelijk kan je iets met mijn verhaal.
donderdag 7 januari 2010 om 17:54
Geen raad maar wel even laten weten dat ik je onzekerheid zó herken. Onze dochter is inmiddels 13 weken en ik moet eerlijk zeggen dat de eerste 'zware' maanden voorbij zijn. We hebben een heerlijk meisje. Vanaf het begin niet veel zorgwekkende problemen hoor maar het is zo zoeken wat je baby'tje nodig heeft. Ik herkende de huiltjes nog niet en ons meisje sliep maar moeilijk in. Oh wat heb ik gepiekerd! En al die goedbedoelde adviezen... pfffff...
Nu is het echt een groot verschil. Op een of andere manier is het langzaam beter geworden. Heel veel zeiden: die eerste 3 maanden daar moet je echt doorheen. Ik vond het best gek want die maanden vond ik juist zo speciaal! Maar nu ze ruim 3 maanden is, is er toch een hoop meer rust gekomen. Ik kan zelfs weer aan andere dingen denken, wat ik me een paar maanden geleden echt niet kon voorstellen.
Nou ja het helpt jou natuurlijk niks maar wilde het je toch even laten weten. Misschien of waarschijnlijk is er meer aan de hand met jullie baby'tje, daarvoor hoop ik dat ze het snel vinden zodat jullie er wat aan kunnen doen... Succes!
Nu is het echt een groot verschil. Op een of andere manier is het langzaam beter geworden. Heel veel zeiden: die eerste 3 maanden daar moet je echt doorheen. Ik vond het best gek want die maanden vond ik juist zo speciaal! Maar nu ze ruim 3 maanden is, is er toch een hoop meer rust gekomen. Ik kan zelfs weer aan andere dingen denken, wat ik me een paar maanden geleden echt niet kon voorstellen.
Nou ja het helpt jou natuurlijk niks maar wilde het je toch even laten weten. Misschien of waarschijnlijk is er meer aan de hand met jullie baby'tje, daarvoor hoop ik dat ze het snel vinden zodat jullie er wat aan kunnen doen... Succes!
donderdag 7 januari 2010 om 18:20
Lispeltuutje,
Ook ik herken je onzekerheden zeker wel! Inmiddels is onze zoon 4 maanden. De allerergste onzekerheid is eraf. Maar iedere stap die je zet vraag ik me nog steeds af doe ik er goed aan. Troosten of laten huilen, dragen of voeden, rust of juist prikkelen om interactie te creeeren. Consequent zijn? moet ik deze actie dus een paar dagen doorzetten?
Wat moet hij nu al kunnen? Zie ik een baby van 3 maanden dingen pakken en die van ons van 4 doet dat nog niet, zit heerlijk rustig bij je op schoot. Te rustig?
En dan de mensen in je omgeving. Het ziet er bij een ander zo makkelijk uit.. maar je weet niet wat in hun koppie speelt. Iedereen kan het toch aan? Waarom ik dan niet.. Maar welkom in stoer moederland het is veel fijner om te vertellen wat er goed gaat dan waar je moeite mee heb...
Ik heb veel aan het boek "wat je baby verteld" gehad van Tracy Hogg. Het ziet er niet 'aantrekkelijk' uit; veel tekst en weinig plaatjes. Maar wel heel liefdesvol, duidelijk..
Ook dacht ik altijd dat als ik verlof zou hebben ik lekker met de baby naar de stad kon. Hij slaapt immers toch nog veel? Nou dat is niet gelukt hoor! Veels te druk, veels te veel prikkels voor dat kleintje! En zo zijn er meer verwachtingen die anders blijken te zijn..
Heel veel succes!
Ook ik herken je onzekerheden zeker wel! Inmiddels is onze zoon 4 maanden. De allerergste onzekerheid is eraf. Maar iedere stap die je zet vraag ik me nog steeds af doe ik er goed aan. Troosten of laten huilen, dragen of voeden, rust of juist prikkelen om interactie te creeeren. Consequent zijn? moet ik deze actie dus een paar dagen doorzetten?
Wat moet hij nu al kunnen? Zie ik een baby van 3 maanden dingen pakken en die van ons van 4 doet dat nog niet, zit heerlijk rustig bij je op schoot. Te rustig?
En dan de mensen in je omgeving. Het ziet er bij een ander zo makkelijk uit.. maar je weet niet wat in hun koppie speelt. Iedereen kan het toch aan? Waarom ik dan niet.. Maar welkom in stoer moederland het is veel fijner om te vertellen wat er goed gaat dan waar je moeite mee heb...
Ik heb veel aan het boek "wat je baby verteld" gehad van Tracy Hogg. Het ziet er niet 'aantrekkelijk' uit; veel tekst en weinig plaatjes. Maar wel heel liefdesvol, duidelijk..
Ook dacht ik altijd dat als ik verlof zou hebben ik lekker met de baby naar de stad kon. Hij slaapt immers toch nog veel? Nou dat is niet gelukt hoor! Veels te druk, veels te veel prikkels voor dat kleintje! En zo zijn er meer verwachtingen die anders blijken te zijn..
Heel veel succes!
donderdag 7 januari 2010 om 19:09
Dankjewel voor alle reacties. Die onzekerheid is zo slopend... En daarnaast ben ik zo bang dat er iets aan de hand is met ons dochtertje. Dan lees ik op internet: je baby reageert als je tegen hem praat. Nou, nee hoor... Blijft gewoon de andere kant op kijken. Ook op andere geluiden reageert ze niet, schrikt alleen soms van harde geluiden. Oogcontact maken: soms, maar niet overdreven. En ik zie hier ook geen vooruitgang in. Dat maakt me bang. En inderdaad, het huilen: waaróm huilt ze nou? Ik wil dat zo graag weten.. En wil zo graag weten wat ik nou anders kan doen. Bij elk ding dat ik doe, twijfel ik. Zou dit goed zijn? Zo moeilijk...
donderdag 7 januari 2010 om 19:25
Dat is ook heel moeilijk, Lispeltuutje.
Onze eerste baby was (is) echt een modelkind, makkelijk te peilen, sliep vanaf dag 1 door, huilt niet of nauwelijks, ontwikkelt zich snel etc. Met de tweede hebben wij dus ook een behoorlijk moeilijke start gehad (en ze heeft nog steeds een gebruiksaanwijzing). Ik ben heel blij dat zij mijn tweede baby is en niet mijn eerste, want anders had ik veel vaker dan nu het geval is getwijfeld aan mijn moedercapaciteiten...
Maar je blijft altijd twijfels houden, denk ik. Ook bij mijn oudste zitten mijn man en ik nog vaak te dubben over hoe we dingen het beste kunnen aanpakken en die is nu 20 maanden oud. Ik kan me niet voorstellen dat dat in andere leeftijdsfasen anders zal zijn.
Onze eerste baby was (is) echt een modelkind, makkelijk te peilen, sliep vanaf dag 1 door, huilt niet of nauwelijks, ontwikkelt zich snel etc. Met de tweede hebben wij dus ook een behoorlijk moeilijke start gehad (en ze heeft nog steeds een gebruiksaanwijzing). Ik ben heel blij dat zij mijn tweede baby is en niet mijn eerste, want anders had ik veel vaker dan nu het geval is getwijfeld aan mijn moedercapaciteiten...
Maar je blijft altijd twijfels houden, denk ik. Ook bij mijn oudste zitten mijn man en ik nog vaak te dubben over hoe we dingen het beste kunnen aanpakken en die is nu 20 maanden oud. Ik kan me niet voorstellen dat dat in andere leeftijdsfasen anders zal zijn.
donderdag 7 januari 2010 om 19:34
Mijn eerste was een lachbaby en heeft heel weinig gehuild maar ik ken uit het yogaklasje wel moeders die niet meer wisten wat ze met hun huilende baby moesten doen. Met baby nr 1 kon ik de hele dag op stap; slapen deed ze in de kinderwagen. Met nr 2 en nr ging dat niet zomaar.
Lispeltuutje, juist omdat je twijfelt laat zien dat je een goede moeder bent. Je wil het beste voor je kindje. De ene baby is de andere niet. Ik weet niet zo goed wat je met dat aankijken en reageren aan moet. Misschien komt dat over een paar weken ofzo; ik ben geen baby-deskundige daarin en ben eigenlijk nu ook al vergeten wanneer dat gebeurde.
Een draagdoek kan ik je ook aanbevelen. De warmte en het gevoel van je huid vinden baby's heel lekker en dan heb je je handen toch eventjes vrij. Het is natuurlijk een een cirkeltje waar je in rond gaat: baby huilt en kan niet slapen, baby is moe en gaat huilen, baby kan niet slapen en wordt nog moeier, etc. Ik hoop dat je dochter er opeens overheen groeit of dat ze wat kunnen doen, want huilen trekt alle energie uit je...
Lispeltuutje, juist omdat je twijfelt laat zien dat je een goede moeder bent. Je wil het beste voor je kindje. De ene baby is de andere niet. Ik weet niet zo goed wat je met dat aankijken en reageren aan moet. Misschien komt dat over een paar weken ofzo; ik ben geen baby-deskundige daarin en ben eigenlijk nu ook al vergeten wanneer dat gebeurde.
Een draagdoek kan ik je ook aanbevelen. De warmte en het gevoel van je huid vinden baby's heel lekker en dan heb je je handen toch eventjes vrij. Het is natuurlijk een een cirkeltje waar je in rond gaat: baby huilt en kan niet slapen, baby is moe en gaat huilen, baby kan niet slapen en wordt nog moeier, etc. Ik hoop dat je dochter er opeens overheen groeit of dat ze wat kunnen doen, want huilen trekt alle energie uit je...
donderdag 7 januari 2010 om 20:05
Lief Lispeltuutje, wat heerlijk herkenbaar hoe je het schrijft. Sorry dat ik het zo noem, maar het geeft mij een 'goed' gevoel dat ik idd niet de enige ben (al hoor ik dat genoeg om me heen hoor). Ik ben zelf sinds 2,5 week moeder en ook ik ervaar het als soms erg pittig en confronterend. Die onzekerheid... Ik herken mezelf amper! Ik heb gisteren ook een topic geopend aangezien mijn dochtertje niet door de gehoortest is gekomen en w'lijk een gehoorprobleem heeft. Dit wordt binnenkort verder onderzocht. Maargoed, dat even terzijde. Dit gaf ook een klap en maakt mij nu ook weer erg bang. Dus ik herken veel van je angsten dat er 'iets' mis is met je kindje. Maar wat ik tot nu toe al wel heb geleerd (van o.a. forummers! ) is vertrouwen hebben in je eigen kind. Dat is heel lastig, maar het moet wel. Want zo'n kleintje regelt het zelf allemaal echt wel, wij kunnen niet alles voor ze regelen. Maargoed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat weet ik ook wel.
Misschien helpt het je idd om even afstand te nemen. Ben je er al eens alleen op uit geweest voor een boodschap ofzo? Ik ben gisteren heerlijk onder de zonnebank geweest en ga morgen naar de kapper. Schoonmoeder gaat dan ff oppassen. Heerlijk om weer ff met mezelf bezig te zijn en uit dat 'babywereldje' te stappen. Misschien ook een idee voor jou? En kan je er goed over praten met je partner? Mijn vriend en ik praten veel over alles, vooral over onze onzekerheden (ja, hij heeft ze ook!) en dit werkt erg goed moet ik zeggen.
Nou ja, het zijn allemaal tips die anderen je ook gegeven hebben. Wil alleen zeggen dat ik precies snap hoe je je voelt want hier is het (bijna) net zo!
Groetjes Nero
Misschien helpt het je idd om even afstand te nemen. Ben je er al eens alleen op uit geweest voor een boodschap ofzo? Ik ben gisteren heerlijk onder de zonnebank geweest en ga morgen naar de kapper. Schoonmoeder gaat dan ff oppassen. Heerlijk om weer ff met mezelf bezig te zijn en uit dat 'babywereldje' te stappen. Misschien ook een idee voor jou? En kan je er goed over praten met je partner? Mijn vriend en ik praten veel over alles, vooral over onze onzekerheden (ja, hij heeft ze ook!) en dit werkt erg goed moet ik zeggen.
Nou ja, het zijn allemaal tips die anderen je ook gegeven hebben. Wil alleen zeggen dat ik precies snap hoe je je voelt want hier is het (bijna) net zo!
Groetjes Nero
donderdag 7 januari 2010 om 21:19
quote:Lispeltuutje schreef op 07 januari 2010 @ 19:09:
Dankjewel voor alle reacties. Die onzekerheid is zo slopend... En daarnaast ben ik zo bang dat er iets aan de hand is met ons dochtertje. Dan lees ik op internet: je baby reageert als je tegen hem praat. Nou, nee hoor... Blijft gewoon de andere kant op kijken. Ook op andere geluiden reageert ze niet, schrikt alleen soms van harde geluiden. Oogcontact maken: soms, maar niet overdreven. En ik zie hier ook geen vooruitgang in. Dat maakt me bang. En inderdaad, het huilen: waaróm huilt ze nou? Ik wil dat zo graag weten.. En wil zo graag weten wat ik nou anders kan doen. Bij elk ding dat ik doe, twijfel ik. Zou dit goed zijn? Zo moeilijk...
Luister goed naar wat je gevoel zegt, je maakt je zorgen omdat haar ontwikkeling niet echt verloopt zoals verwacht, voor zover je van verwachten kan spreken bij zo'n kleintje..
Je kan een soort van dagboekje bij gaan houden, over haar ontwikkeling en evt. het huilen...
Bij mijn eerste was ik ook onzeker, maar had ook een 'raar gevoel' er was iets met mijn baby... Later klopte dat ook wel..
Dankjewel voor alle reacties. Die onzekerheid is zo slopend... En daarnaast ben ik zo bang dat er iets aan de hand is met ons dochtertje. Dan lees ik op internet: je baby reageert als je tegen hem praat. Nou, nee hoor... Blijft gewoon de andere kant op kijken. Ook op andere geluiden reageert ze niet, schrikt alleen soms van harde geluiden. Oogcontact maken: soms, maar niet overdreven. En ik zie hier ook geen vooruitgang in. Dat maakt me bang. En inderdaad, het huilen: waaróm huilt ze nou? Ik wil dat zo graag weten.. En wil zo graag weten wat ik nou anders kan doen. Bij elk ding dat ik doe, twijfel ik. Zou dit goed zijn? Zo moeilijk...
Luister goed naar wat je gevoel zegt, je maakt je zorgen omdat haar ontwikkeling niet echt verloopt zoals verwacht, voor zover je van verwachten kan spreken bij zo'n kleintje..
Je kan een soort van dagboekje bij gaan houden, over haar ontwikkeling en evt. het huilen...
Bij mijn eerste was ik ook onzeker, maar had ook een 'raar gevoel' er was iets met mijn baby... Later klopte dat ook wel..
donderdag 7 januari 2010 om 21:54
Lis, het is ook niet nix zo'n eerste kindje !!! Die van mij is nu 6 weken en heeft ook wel eens van die buien dat er geen land mee te bezeilen valt... blijft maar huilen en dan denk ik van wat doe ik nou verkeerd, ik heb je al geknuffeld, gevoed, verschoond, ingewikkeld... wat wil je nou...
Je bent echt de enige niet met die gevoelens hoor !! Je krijgt er geen gebruiksaanwijzing bij !
Ik kan alleen maar zeggen : Volg je gevoel !!! En probeer te ontdekken of er verschil zit in de huiltjes !! Want vaak aan de hand daarvan kan je ontdekken wat er is (zo begint die van mij op een bepaalde manier te huilen als er een mega boer klem zit, ze wil niet boeren na de voeding, duurt meestal een half uur)
sterkte ermee en
Je bent echt de enige niet met die gevoelens hoor !! Je krijgt er geen gebruiksaanwijzing bij !
Ik kan alleen maar zeggen : Volg je gevoel !!! En probeer te ontdekken of er verschil zit in de huiltjes !! Want vaak aan de hand daarvan kan je ontdekken wat er is (zo begint die van mij op een bepaalde manier te huilen als er een mega boer klem zit, ze wil niet boeren na de voeding, duurt meestal een half uur)
sterkte ermee en
vrijdag 8 januari 2010 om 03:42
Lispeltuutje,
Je verhaal komt bijna één op één over met de mijne. Mijn baby is nu bijna acht weken. Ben zo benieuwd hoe het je is vergaan en of je iets hebt 'gevonden'. Ik had er zelf nog niet echt aan gedacht dat er iets mis zou kunnen zijn, maar dat is ook meer omdat ik me niet steeds zo onzeker wil voelen. Heb tegen mezelf gezegd dat babies nou eenmaal huilen en dat het wel weer een 'sprongetje' (Oei ik groei) zal zijn...alleen duurt dat sprongetje dan wel een beetje lang inmiddels.
En over wat voor draagdoek hebben jullie het? Ik heb zo'n soort banaan die je voor je buik draagt, maar als ik haar daarin leg gaat ze alleen nog maar harder huilen en ligt ze eerlijk gezegd ook wel een beetje in een vreemde houding (kin helemaal in de borst gedrukt). Die gebruik ik dus maar niet.
Groetjes van nog een onzekere moeder
Je verhaal komt bijna één op één over met de mijne. Mijn baby is nu bijna acht weken. Ben zo benieuwd hoe het je is vergaan en of je iets hebt 'gevonden'. Ik had er zelf nog niet echt aan gedacht dat er iets mis zou kunnen zijn, maar dat is ook meer omdat ik me niet steeds zo onzeker wil voelen. Heb tegen mezelf gezegd dat babies nou eenmaal huilen en dat het wel weer een 'sprongetje' (Oei ik groei) zal zijn...alleen duurt dat sprongetje dan wel een beetje lang inmiddels.
En over wat voor draagdoek hebben jullie het? Ik heb zo'n soort banaan die je voor je buik draagt, maar als ik haar daarin leg gaat ze alleen nog maar harder huilen en ligt ze eerlijk gezegd ook wel een beetje in een vreemde houding (kin helemaal in de borst gedrukt). Die gebruik ik dus maar niet.
Groetjes van nog een onzekere moeder
vrijdag 8 januari 2010 om 08:58
@nero: wat jammer dat je kindje niet door de gehoortest is gekomen. Ik heb je topic gelezen en las wel dat, wanneer haar ene oortje het echt niet goed doet, dat waarschijnlijk niet zoveel problemen op zal leveren voor haar. Dat is wel prettig om te weten denk ik, of niet? Maar ik snap je onrust...
@mariah75: wat was er met jouw kindje aan de hand dan?
@boeboeh: Rot hè, dat gevoel... Is het bij jouw kindje 'alleen' het huilen wat overeenkomt, of ook de ontwikkeling waar je je zorgen over maakt?
@mariah75: wat was er met jouw kindje aan de hand dan?
@boeboeh: Rot hè, dat gevoel... Is het bij jouw kindje 'alleen' het huilen wat overeenkomt, of ook de ontwikkeling waar je je zorgen over maakt?
