November 2007

Woehoeoeoeoee, gefeliciteerd, Tess!



Rent als een gek naar de AK...

Meld!!



Vandaag zijn mijn ouders gezellig een dagje hier. Fijn hoor 2 paar extra handen.

Hier eindelijk weer eens een meld! Even een kort verslagje.



Stan is een superzoet mannetje. Echt heel lief en slaapt en eet goed. Vandaag flinke stuwing, nu maar hopen dat hij het goed weg wil drinken. Maar hij hapt super aan!



Met mij gaat het mwah. Donderdagnacht dus de vliezen gebroken, vrijdagavond om 22:10 de eerste echte wee. Ik lag nog op de zwangerenafdeling, rond 24:00 uur kwam er een arts kijken met het verheugende nieuws dat mijn baarmoedermond half was verweekt..... Dat viel even tegen. Ze gaf me twee paracetamol en een slaappil en de mededeling dat ik nog maar even moest gaan slapen. Wat niet lukte omdat ik op dat moment in een weeenstorm belandde. Uiteindelijk kwam ze rond half drie terug en had ik 3-4 cm ontsluiting. Al die tijd lag ik dus op de zwangerenafdeling met een vrouw op de kamer die zwangeschapsvergiftiging had met 31 weken.... Ik mocht naar de verloskamers en Vriend werd gebeld. Omdat ik geen rust had tussen de weeen bood de arts me een ruggenprik aan. Daar zeg je geen nee tegen. Op de verloskamers duurde het nog een tijd voordat de ruggenprik gezet kon worden en het zetten zelf was ook NIET fijn. Het moest liggend en het lukt niet en ik had echt heftige weeen. Net na het zetten van de ruggenprik had ik dan ook al 7 cm ontsluiting. Maar op dat moment voelde ik niks meer en dat was heerlijk . Ik kon echt even bijkomen. Het nadeel was dat mijn weeen ook wegvielen, maar ik heb heerlijk liggen slapen. Uiteindelijk wel een weeopwekkend infuus en toen kwamen de weeen langzaamaan weer terug. Rond half een had ik 10 cm ontsluiting. Er kwam een arts binnen die vond dat de harttonen van Stan niet meer optimaal waren, dus het bloed van Stan werd gecontroleerd. Het was nog net binnen de grens, maar Stan moest nu toch wel snel geboren worden. Dit betekende dat ik moest gaan persen en het infuus werd uitgezet. De arts dreigde al dat als het niet hard genoeg ging de pomp nodig zou gaan, dus dat was genoeg stimulans voor mij om HEEL hard te persen, ook al voelde ik weinig. Maar het ging heel snel, binnen drie persween en na een flinke knip lag Stan op mijn buik! En dat gevoel dat je dan hebt, onbeschrijfelijk..... daar doe je het voor! Hij heeft een uur op mijn borst gelegen en gelijk gedronken, helemaal precies zoals ik graag wilde. Echt geweldig! Ik zat echt op een blauwe wolk, eenmaal terug op de kraamafdeling natuurlijk heel veel visite en ik was nog steeds een beetje verdoofd dus ik voelde me prima. Alleen enorm balen dat ik 's avonds nog niet kon plassen omdat de boel zo ontzettend gezwollen was dat de plasbuis werd dicht gedrukt. Het zetten van de katheter was erger dan de bevalling, omdat ze de plasbuis gewoon niet konden vinden :s. En dat stomme ding zit er dus tot donderdag in. Echt een teleurstelling, hierdoor ben ik nog helemaal niet mobiel. Sowieso moet ik zeggen dat het herstel me tegenvalt, ik voelde me zondag echt alsof ik was overreden door een trein. Maar goed, met Stan gaat het goed en hij is geweldig! Foto's plaatsen kom ik nog even niet aan toe, ik kom nog niet naar zolder helaas...



Tot snel hopelijk!

Wat een beperkte informatievoorziening van de november2007 dames! Hopelijk gaat het goed met jullie en zijn jullie druk met leuke dingen



Novem, ga je vandaag zorgen dat er geen zwangere dames meer zijn op ons topic?

Crosspost Tess!



Tess, even namencheck doen in je posting!



Dat gevoel van die trein ken ik, dat had ik na Neeltje ook heel erg. Doe lekker rustig aan meid!! Laat je verwennen en laat het bezoek maar lekker beneden zitten. Balen van dat plassen zeg. Maar wel fijn dat je toch naar huis mocht, ik mocht pas naar huis als dat ding eruit was. Dat zou voor jou balen zijn zeg, zo lang!!

Brr, ja die trein had ik na Suzy ook. Dat betekent dus rustig aan doen en inderdaad, laat je lekker verwennen. Hopelijk heb je een leuke kraamhulp. Fijn dat de bevalling toch zo goed verlopen is. Geniet je helemaal suf zou ik zo zeggen!

pfoe Tess klinkt behoorlijk!! Irritant ook die katheter, ik had er ook eentje na Tijn maar mocht ook niet naar huis voordat ie eruit kon.



Knap maar gauw weer op en laat je inderdaad maar goed verwennen en vooral GENIETEN van jullie kleine mannetje!!

Wat vindt Tessje ervan??

Wat lief dat jullie een sms hebben gestuurd. Maar wie het nu was hahahaha ik had het nummer niet dus heb maar gedacht dat het Tess zelf was hihi. En ik maar afvragen of het nu Tess of Novem was hahaha. Ik gokte op Tess dus gelukkig goed gegokt.



Dus Tess als jij het niet was dan natuurlijk nog ontzettend gefeliciteerd met Stan, de bevalling klinkt redelijk. Hoe is het nu met je? Ik kan vanuit hier niet de AK op dus als ik thuis ben ga ik meteen even kijken.



Ik zit te wachten op het vliegtuig terug naar huis. Heb heerlijk genoten maar ook een beetje zorgen gemaakt. Verhaal komt wel als ik thuis ben, maar alles is gelukkig goed gekomen. Ik wil ze ontzettend graag zien want heb ze toch wel erg gemist hoor. Dubbele gevoelens dus weer over het naar huis gaan. Nou ja, wordt sowieso een kort nachtje want verwacht zo rond half 3 snachts pas thuis te zijn. Ben wel lekker bruin hahaha en ik begrijp dat de lente eindelijk is losgebarsten dus dat is ook helemaal goed.



Nou novem nu jij. Zet hem op meid, ik duim voor je.

Waaaaah, wat een verrassing!! Gefeliciteerd Novem!!!! Heel veel geluk!

Even snel op de AK spieken...

Novem, gefeliciteerd!!!

Yeahhhhh eerst even een hoera voor Novem. Super gefeliciteerd meid en blijkbaar werd je dus toch nog een beetje overvallen dat het ineens begon? En wat leuk dat het een meisje is. Zalig lekker genieten en hopelijk was het een redelijk bevalling.

Nu even mijn "kleine" verhaaltje Ik heb het heerlijk gehad in Egypte. Lekker gedoken (aahh dat was zo fijn), in de zon gezeten (heb een verbrande neus maar ook een lekker kleurtje), boeken gelezen (twee), veel en lekker gegeten (en niet aangekomen) en gewoon zalig niks gedaan. Het was dus zeker een succes.



Alleen was er wel een grote 'maar'. Zondagavond is Sara bij vriend van de commode gevallen. Ze is verkeerd terecht gekomen en bleef huilen. Het viel hem op dat ze zo raar lag met haar linkerbeentje. Vriend is met haar naar eerste hulp gegaan en daar moest ze een nacht blijven. Tja, jeetje en Anniek dan? Gelukkig heeft de buurvrouw de hele nacht bij Anniek gezeten. Die kwam natuurlijk net van het logeren van oma vandaan, had dus al veel prikkels en heeft nogal last van verlatingsangst. Dat wil zeggen dat ze flink overstuur raakt als ze savond moet slapen. Uit bed klimmen, gillen, krijsen enz echt tot ze overstuur was. De oma's hebben er elke avond bij gezeten totdat ze in slaap viel. Lief natuurlijk maar ja, daar is ze nu dus aan gewend en dus wilde ze natuurlijk bij de buurvrouw ook niet slapen tot die er ook bij ging zitten. (gelukkig kent ze de buuf). Maar ze werd elke keer wakker en weer was het huilen. Die arme lieve buuf heeft er de hele nacht op een stoel bij gezeten. Terwijl ze zelf ook een 10 mnd oude dochter heeft en nog BV geeft. Af en toe is ze dus ook met de babyfoon van Anniek naar haar kindje gegaan om Bv te geven. En de volgende ochtend heeft ze Anniek maar meegenomen naar haar huis.



Want Saar moest blijven. Vriend dus ook. Daar had hij niet op gerekend en had niks bij zich. Zelfs zijn tel was op een gegeven moment op. Saar moest elk uur wakker gemaakt worden ivm hersenschudding. Gelukkig ging dat goed. Er zijn tevens twee foto's gemaakt van haar heupen en beentje en er hebben savonds en sochtend ook nog twee kinderartsen naar gekeken en die konden ook niks vinden. Maar ze gebruikt haar linker beentje dus helemaal niet. Ze houd het helemaal slap en er aan komen doet pijn en begint ze te huilen.



Ik hoorde dit allemaal pas maandagavond. Vriend heeft getwijfeld of hij het zou vertellen. Heeft mijn moeder om advies gevraagd en zijn moeder en nog een paar mensen. Gelukkig heeft hij besloten om het toch te vertellen (waar ik dan weer toch blij om ben). Schrok me natuurlijk rot. Jeetje wat voel je je dan kut zeg. Dan wil je toch maar 1 ding en dat is bij je kind zijn. En dan zit je daar dus in Egypte zonder dat je een kant op kan. Ik begreep echter dat het ergste voorbij was, dat ze natuurlijk in heel goede handen was (haar vader) maar heb echt heel hard zitten huilen waarom ik nou zo nodig op vakantie moest. Pffff hoezo schuld gevoelens?????



Gelukkig ging ik de volgende dag naar huis, maar het kon me niet meer snel genoeg gaan en heb de uren afgeteld. Ik was vannacht pas om 3 uur thuis maar ben natuurlijk meteen naar mijn meiden gerend. Vanochtend zeg ik dus ook inderdaad dat ze haar beetje niet gebruikt. Gelukkig beweegt ze haar tenen wel en heeft ze de juiste reflexen (vriend heeft vader die fysio is en daar heeft hij het nog even gecheckt). Het is dus waarschijnlijk verrekt of gekneusd en doet erg veel pijn. Volgens vriend ging het al beter, had ze gister een keer op haar buik gerold en kon ze dus haar tenen weer bewegen (pfff ik vond het vandaag al erg, maar goed dat ik de afgelopen dagen niet gezien heb dan). As di moeten we weer voor controle naar het ziekenhuis.



Een vervelend eind van de vakantie dus. Ook de verlatingsangst van Anniek baart me zorgen (blijkt bij de leeftijd te horen geloof ik???? Herkent iemand dat?). Voorlopig gaat deze moeder dus even helemaal nergens naar toe.



Heb vannacht dus ook maar 2 uurtje geslapen (ik kan niet slapen in zon vliegtuigstoel hoor) ben dus best kapot en ga nu even proberen om te slapen.



Oh ja, de vakantie was verder leuk maar ook nog een pinpas die het ineens niet meer deed omdat hij geskimd was (bank heeft hem zelf geblokkeerd), een erg pijnlijk oor (waardoor ik echt flink aantal pijnstiller moest nemen) door het duiken en een aansteker die ontplofte midden in mijn gezicht (had gelukkig alleen maar wat verbrand haar, en wat brandwondjes op handen en neus, had mazzel dat ik een zonnebril op had. Je ziet er gelukkig niks van maar dat had ook zeker even anders af kunnen lopen) en een afwijzing van een sol. die ik erg graag wilden. Hmmmm best veel voor 1 week Nu snel mijn bedje in.



Wat heerlijk trouwens dat het nu echt lente is hier, wat een verschil zeg en met onze helemaal nieuw gerestylde woonkamer (had ik dat verhaal nou al verteld van dat we op TV komen?) is het ook nog helemaal goed. Vriend zijn verjaardag was vorige week zondag ook een groot succes dus dat was ook nog erg gezellig. Nou nu zijn jullie weer helemaal bijgeluld.



Ben geloof ik weer toe aan een weekje vakantie hahahahahaha

jaaaaaaaaaaaa Novem super gefeliciteerd!! geniet van julle rijkdom!! Hopelijk is alles goed gegaan en lig je heerlijk te genieten!

sjee Chica, wat een hoop ellende bij elkaar..



Kan me helemaal voorstellen hoe je daar in E gezeten moet hebben. Het blijft toch een akelig iets als kleine kinderen vallen en niet kunnen vertellen wat ze voelen. Goed dat er met veel verschillende mensen naar dat kleine popje is gekeken, dan moet het toch eigenlijk gewoon wel goed komen.

Inderdaad zou je gelijk weer weg moeten kunnen maar dan wel met je meisjes!



Die verlatingsangst ken ik nu van Raf eigenlijk niet, die vindt alles prima, maar ik ken het wel van Tijn. Die was (en is) heel erg op mij gericht altijd en wilde zelfs niet bij zijn vader. Soms best lastig maar het gaat steeds beter en uiteindelijk komt het dan toch altijd goed. Maar lastig is het zeker.

Novem, gefeliciteerd, ga zo dd lezen.



Chica, wat een verhaal zeg. Wat zul je je r*t gevoeld hebben zo ver weg. Gelukkig nog wel een paar lekkere dagen gehad. En lekker gedoken, heerlijk!



Verlatingsangst, heeft ze af en toe als ik weg ga.Maar moet zeggen dat het steeds beter gaat. Wel is echt aan het uitstellen als ze naar bed moet, alles moet nog EEENN keer.

Ze weet alleen nog niet wat 1x betekend.



Net bij schoonouders gegeten, en op de terugweg was ze in slaap gevallen in de auto. Was niet wakker te krijgen, dus nu met kleren aan in bed gelegd, is nog nooit gelukt, dus ben benieuwd hoe het vannacht gaat.

Heb net de berichten op de AK gelezen, ontzettend leuk. ben blij dat alles goed is gegaan met jullie en de kleintjes. (komen er al snel fotos??)

Tess herstel-se en geef gewoon je grenzen aan hoor!



Jeetje Chica wat erg van Caatje.. oh je vriend zal zich wel rot voelen. Aii. Veel knuffels en beterschap voor de kleine.

Verlatingsangst, tja hier is ze ook redelijk aan mama verknocht. Maar mijn vader krijgt haar meestal zonder problemen weer in slaap als ze huilend wakker wordt tijdens het oppassen.

Dus laat ik zeggen dat ik niet zo weg zou kunnen (op vakantie oid). Of misschien ook wel maar (los van dat ik er geen geld voor heb haha) ik kan het niet over mn hart verkrijgen.

Tja en het ene kind kan er beter mee omgaan dan het andere - en het zijn ook fases. Maak je geen zorgen erover. Heeft geen zin, je kan er niets aan veranderen en je hebt er toch geen last van het grootste gedeelte van de tijd. Of ben ik simplisties?



Pff ik moet nog wat werk doen arrggll.. snel beginnen maar.

Novem, wat een verrassing! Zat ik er toch niet eens zo ver naast met m'n schatting! Ik hoop snel meer te weten over je bevalling en je meissie!



He, al die verse baby's doen het bij mij ook wel een beetje kriebelen...



Chica, wat een schrik zeg, van Saar! Ik hoop dat ze snel weer helemaal de oude is. Sneu ook voor jou, omdat zoiets toch een enorme stempel drukt op je vakantiegevoel... Je hebt inderdaad een lieve buuf.

Verlatingsangst ken ik hier eigenlijk niet bij Leon, dus helaas geen tips voor je.



Zie ook net dat de post van mij van gisteren niet hier terecht is gekomen. Ging over bezoek Arbo: goed gesprek gehad, cursus 'mindfullnes' staat nu op het programma (moet zelf ook nog even googelen), volgende week wordt er een gesprek gehouden met sociale vaardigheidstrainers voor mijn klas etc.... er loopt van alles. Mag ook geen stressvolle dingen meer doen op werk, alleen de basics en dat heb ik directie ook gemeld (is nog best eng!) Gelukkig begrip van hun kant.

Op doktersadvies leuke dingen doen... nog best moeilijk, we zitten al 2 jaar krap door allerlei onvoorziene uitgaven en leuke dingen doen lijkt toch altijd weer geld te kosten.

Balen.



Zo kruip nu mijn bed in, helemaal vrolijk over het babynieuws!

.

Chica, dat is schrikken ! Fijn dat het nu weer wat beter met haar gaat. En verlatingsangst heeft Neeltje wel heel erg als we ergens anders zijn maar thuis gelukkig niet. Net bij het kdv is ze zo aanhet gillen dat ik haar 2 straten verderop nog hoor. Maar wat een lieve buuf! Die verdient een mega pluim.



En nu wil ik horen over dat op tv komen



Lizzie, luister naar je artsen. Er zijn ook zat leuke dingen die geen geld kosten hoor. Gisteren heb ik een hele tijd met de kinderen in de speeltuin gezeten. Heerlijk!

Ja, ik ben ook benieuwd naar de metamorphose en het tv gebeuren!



Vana nog steeds zo druk op en met met werk?

Toch ook nog even een egootje.



Deze week ben ik heel erg met mijn neus op de feiten gedrukt. Afgelopen vrijdag (we waren al onderweg naar ons weekendje weg) kreeg ik een mail van mijn baas. Dat hij maandag (mijn vrije dag) wilde bellen, want hij had van de arbo iets heel anders gehoord dan dat ik gemeld had. Schrik dus, want het zal best zo zijn dat zij vindt dat ik meer kan werken dan dat ik zelf aangaf. Deze extra stress kon ik maar met moeite verwerken, zeker omdat er dus een heel weekend tussen zat. Zaterdag ben ik er achter gekomen dat ik maar een kwartiertje zonder kind of wat dan ook kan wandelen, dan moet ik uitrusten. We hebben 's middags tussen de oude mensen in de hotellobby de krant zitten lezen, omdat we in de regen met mijn beperkte adem niet weg konden . Toen ik dus met mijn baas sprak en hoorde dat de arbo wel vond dat ik 2 keer een uur kon werken (in plaats van de net aan mijn grens liggende 2 keer een half uur die ik deze week zou doen), was ik behoorlijk over de zeik. Ik heb gisteravond de arbo-arts pas gesproken. Ik ben dus al een week bezig om aan iedereen te vertellen dat ze dingen van me willen die ik niet kan Ik ben daar echt heel ongelukkig van geworden, ik merk dat dit mijn balans van alles net aankunnen laat doorslaan naar niets meer kunnen. Ik loop de hele dag met de tranen heel hoog.



Wat ik wil met dit verhaal? Ik weet het niet. Mijn manier van overleven is altijd om dingen gewoon te doen, om sterk te zijn, om te voldoen aan dingen die ik afspreek. Maar ik kan het niet meer. Ik voel mezelf alleen maar steeds kleiner worden.........



Hopelijk kan mijn returncoach me vandaag nog wat verder helpen. Deze man heeft ook allerlei leuke technieken in huis (nlp en zo). Want ik red het niet