Kinderen
alle pijlers
Onaardige dochter
woensdag 15 december 2010 om 22:29
Mijn dochter is nog niet zo lang 5, een heel pittig (en druk) ding. Ik moet haar vaak corrigeren maar ik kan ook erg om haar lachen. Ze is de jongste van de klas en verbaal zijn de andere meisjes iets sterker. Het valt me al een tijdje op dat ze als ze met iemand speelt constant het leukste, mooiste, meeste voor zichzelf pakt en opmerkingen maakt als "ik heb leker deze, lekker puh". Vind ik niet zo leuk maar ik dacht dat het bij de leeftijd hoorde.
Tot vandaag, ze was met een vriendinnetje boven aan het spelen en komt dan huilend naar beneden omdat ze van haar vriendinnetje niet kreeg wat ze hebben wilde. Ik probeerde haar uit te leggen dat haar vriendinnetje ook met haar speelgoed mag spelen en zij ook even wat anders kan pakken. Dus mijn dochter weer naar boven en ik liep erachter aan om te horen wat ze ging zeggen. Toen zei ze dus letterlijk "ik heb het tegen mijn moeder gezegd en die is nu heel boos op jou!"
Ik heb haar er natuurlijk mee geconfronteerd en uitgelegd dat dat liegen is, maar ik ben er ook erg teleurgesteld over.
Ik heb ook nog een zoon van 7 en ik herken dit gedrag helemaal niet. Met dit topic ben ik heel benieuwd of jullie dit allemaal meemaken met jullie dochters en hoe jullie ermee omgaan?
Ik vind het echt zo rot zoals ze doet, het is alsof ze constant strijd voert of ze wel het mooist, meest heeft.
Met haar broer heeft ze dit overigens niet, ze wil wel graag bepalen wat er gebeurt maar hij gaat er niet op in. Als ze snoepjes krijgt geeft ze ze ook aan haar broer, maar dat doet ze dus niet bij vriendinnetjes.
Misschien een heel verhaal, maar ik hoop echt op tips. Het zit me goed dwars.
Tot vandaag, ze was met een vriendinnetje boven aan het spelen en komt dan huilend naar beneden omdat ze van haar vriendinnetje niet kreeg wat ze hebben wilde. Ik probeerde haar uit te leggen dat haar vriendinnetje ook met haar speelgoed mag spelen en zij ook even wat anders kan pakken. Dus mijn dochter weer naar boven en ik liep erachter aan om te horen wat ze ging zeggen. Toen zei ze dus letterlijk "ik heb het tegen mijn moeder gezegd en die is nu heel boos op jou!"
Ik heb haar er natuurlijk mee geconfronteerd en uitgelegd dat dat liegen is, maar ik ben er ook erg teleurgesteld over.
Ik heb ook nog een zoon van 7 en ik herken dit gedrag helemaal niet. Met dit topic ben ik heel benieuwd of jullie dit allemaal meemaken met jullie dochters en hoe jullie ermee omgaan?
Ik vind het echt zo rot zoals ze doet, het is alsof ze constant strijd voert of ze wel het mooist, meest heeft.
Met haar broer heeft ze dit overigens niet, ze wil wel graag bepalen wat er gebeurt maar hij gaat er niet op in. Als ze snoepjes krijgt geeft ze ze ook aan haar broer, maar dat doet ze dus niet bij vriendinnetjes.
Misschien een heel verhaal, maar ik hoop echt op tips. Het zit me goed dwars.
woensdag 15 december 2010 om 22:35
Ik vind dit eigenlijk niet heel abnormaal. Ik was ook een strebertje als kind, nu eigenlijk nog steeds wel. Alleen ben ik nu volwassen en weet dat dat op andere mensen niet zo leuk overkomt, en nu kan ik me inhouden
Ik zou haar er wel op wijzen wat hoort, en wat niet. Dat liegen en niet willen delen niet leuk is.
Ik zou haar er wel op wijzen wat hoort, en wat niet. Dat liegen en niet willen delen niet leuk is.
woensdag 15 december 2010 om 22:36
Sushilala, mijn dochter van ruim 5 kan op andere fronten weer wat minder aardig uit de hoek komen (ze wil wel eens de baas spelen over wie wat wanneer moet doen). Dit is bij uitstek de leeftijd waarop wij als volwassenen onze kinderen omgangsvormen leren in het samen zijn, samen spelen, etc. Dus het is so wie so goed dat je je kind uitlegt, corrigeert en aanspreekt op haar gedrag. Want daar kan ze nou eenmaal van leren.
Ik denk dat wat dominantere kinderen eerder tegen dit soort beperkingen oplopen (dat een ander niet doet of wil wat jij wil) dan de wat schuchtere kinderen. Die zijn eerder "slachtoffer" van de dominantjes (en moeten juist weer leren weerbaarder te zijn). Zo hebben alle 'soorten' kinderen hun eigen leermomenten, dus ik zou er niet teveel mee zitten.
Aan de andere kant herken ik het wel hoor, als moeder van een heel lief maar soms ook vreselijk pittig meisje. En ik kan dan ook best wel eens slikken als ik haar hoor katten.
Overigens herken ik dat delen (van speelgoed) e.d. weer niet bij mijn dochter. Als ze dat al had, dan was ze jonger, zeg een jaar of vier (toen wilde ze als eerste kiezen, de eerste zijn, vooral de roze beker, bord, etc.). Maar daar is ze nu ruimschoots overheen gegroeid.
Gewoon zo doorgaan met wat je doet, dan ben je juist bezig.
Ik denk dat wat dominantere kinderen eerder tegen dit soort beperkingen oplopen (dat een ander niet doet of wil wat jij wil) dan de wat schuchtere kinderen. Die zijn eerder "slachtoffer" van de dominantjes (en moeten juist weer leren weerbaarder te zijn). Zo hebben alle 'soorten' kinderen hun eigen leermomenten, dus ik zou er niet teveel mee zitten.
Aan de andere kant herken ik het wel hoor, als moeder van een heel lief maar soms ook vreselijk pittig meisje. En ik kan dan ook best wel eens slikken als ik haar hoor katten.
Overigens herken ik dat delen (van speelgoed) e.d. weer niet bij mijn dochter. Als ze dat al had, dan was ze jonger, zeg een jaar of vier (toen wilde ze als eerste kiezen, de eerste zijn, vooral de roze beker, bord, etc.). Maar daar is ze nu ruimschoots overheen gegroeid.
Gewoon zo doorgaan met wat je doet, dan ben je juist bezig.
woensdag 15 december 2010 om 22:45
quote:Groll schreef op 15 december 2010 @ 22:37:
Je dochter is natuurlijk de baas in haar huis over haar eigen spullen en bepaalt zelf waar de ander mee mag spelen. Dat lijkt me heel gewoon.Echt waar? Mij niet. Als er een vriendje of vriendinnetje van dochter (4) komt spelen bepaalt dochter niet waar die ander mee mag spelen hoor. Dat bepalen die kinderen zelf. Afpakken mag niet maar verder mogen ze spelen met wat zij willen en niet wat met dochter toelaat.
Je dochter is natuurlijk de baas in haar huis over haar eigen spullen en bepaalt zelf waar de ander mee mag spelen. Dat lijkt me heel gewoon.Echt waar? Mij niet. Als er een vriendje of vriendinnetje van dochter (4) komt spelen bepaalt dochter niet waar die ander mee mag spelen hoor. Dat bepalen die kinderen zelf. Afpakken mag niet maar verder mogen ze spelen met wat zij willen en niet wat met dochter toelaat.
woensdag 15 december 2010 om 22:46
Hm, klinkt me niet heel bizar in de oren. Hier een meisje van 4, en die zegt ook weleens dingen 'ik heb lekker deze en jij lekker níehiet'. Dat probeer ik natuurlijk af te leren, maar ik vind het niet zorgwekkend en abnormaal eigenlijk.
Aan de andere kant: als zij iets heeft en een ander niet, dan is ze de eerste om te delen, het ligt er dus maar aan waar het precies om gaat en of er in de relatie tot het andere kind een bepaalde strijd zit of niet.
Aan de andere kant: als zij iets heeft en een ander niet, dan is ze de eerste om te delen, het ligt er dus maar aan waar het precies om gaat en of er in de relatie tot het andere kind een bepaalde strijd zit of niet.
woensdag 15 december 2010 om 22:48
Ik zou alleen wel heel erg oppassen met haar bestempelen als 'onaardig'. Als dat maar vaak genoeg gezegd of gedacht wordt wordt het vanzelf écht waarheid. Nu is het volgens mij nog normaal en corrigeerbaar gedrag, maar als je eenmaal te boek staat als 'onaardig' bij je ouders, dan is het een stuk lastiger.
woensdag 15 december 2010 om 22:51
Groll ik hoop niet dat jij kinderen hebt want dat worden geen leuke mensen met jouw instelling!
Maar verder; ik herken heel veel. Mijn vriendin zegt heel treffend over mijn dochter:" ze is alles "heel". Heel lief , heel slim, heel grappig, heel vervelend, en hhel stout".
Ik kan je dus niet helpen maar alleen maar instemmen met het gegeven dat het leeftijd is, en aan ons om nu manieren bij te brengen. Dochter heeft hier vorige week nog boos in een hoek gezeten omdat vriendinnetje met mij aan het spelen was met dochters speelgoed. Ze deed zo kattig over haar speelgoed dat ik haar heb weggestuurd.
Dat werkte goed. 2 dagen later was ze super sociaal met haar speelgoed.
Ik snapte best dat nieuwe spullen van Sinterklaas moeilijk te delen zijn maar als je dat niet kan, dan neem je maar geen kindjes mee naar huis.
Maar verder; ik herken heel veel. Mijn vriendin zegt heel treffend over mijn dochter:" ze is alles "heel". Heel lief , heel slim, heel grappig, heel vervelend, en hhel stout".
Ik kan je dus niet helpen maar alleen maar instemmen met het gegeven dat het leeftijd is, en aan ons om nu manieren bij te brengen. Dochter heeft hier vorige week nog boos in een hoek gezeten omdat vriendinnetje met mij aan het spelen was met dochters speelgoed. Ze deed zo kattig over haar speelgoed dat ik haar heb weggestuurd.
Dat werkte goed. 2 dagen later was ze super sociaal met haar speelgoed.
Ik snapte best dat nieuwe spullen van Sinterklaas moeilijk te delen zijn maar als je dat niet kan, dan neem je maar geen kindjes mee naar huis.
woensdag 15 december 2010 om 23:00
Grappig Neele, zou mijn dochter ook zo kunnen doen. En die is alles ook Heel. Inderdaad HEEL lief (!) en soms ook HEEL irritant haha. En ze kan ook Heel Boos worden als ze Heel Verontwaardigd is.
TO, pas er inderdaad mee op dat je 'leert' omgaan met het feit dat ook jouw kind minder leuke trekjes kan hebben, maar dat haar niet meteen een onaardig kind maakt. Ze is vast een heel leuk en lief meisje en ja, soms kun je daarnaast ook wel eens niet zo lief zijn. Hoort er allemaal bij. En volwassenen leren kinderen hoe je met elkaar 'hoort' om te gaan (as if).
TO, pas er inderdaad mee op dat je 'leert' omgaan met het feit dat ook jouw kind minder leuke trekjes kan hebben, maar dat haar niet meteen een onaardig kind maakt. Ze is vast een heel leuk en lief meisje en ja, soms kun je daarnaast ook wel eens niet zo lief zijn. Hoort er allemaal bij. En volwassenen leren kinderen hoe je met elkaar 'hoort' om te gaan (as if).
woensdag 15 december 2010 om 23:07
Ik ben trouwens nog niet zo heel erg thuis in de kleuterwereld, maar dochter speelt nogal eens bij vriendjes en ik krijg hier ook wel het één en ander over de vloer. En eigenlijk komt het gewoon regelmatig voor bij die kleintjes dat ze ergens op zo'n middag een keer 'ruzie' hebben omdat de één we naar buiten wil en de ander niet, de één wil kleien en de ander niet, omdat de één liever met het broertje of zusje van de ander speelt dan met het kind in kwestie, enzovoorts. Komt ook allemaal weer goed. En alle onaardige dingen die ik mijn dochter hoor zeggen hoor ik nét zo hard van andere kinderen, ik zie daar maar weinig verschil in. De ene keer is het haar 'schuld' dat er ruzie is, de andere keer de gooit het andere kind de kont tegen de krib.
Ze leren nog maar net samen spelen met 4/5.
Ze leren nog maar net samen spelen met 4/5.
woensdag 15 december 2010 om 23:22
Ik zou dit geen 'onaardige dochter' noemen, maar een sociaal (nog) onhandige dochter.
Ik herken dit volledig. Mijn dochter was op die leeftijd precies hetzelfde. Nu (ze is 10) heeft ze nog trekjes. Maar nu kan ik met haar praten en uitleggen hoe ze dingen beter kan aanpakken/oplossen.
M'n zoon had/heeft dit gedrag niet. Wellicht is het een beetje een meidentrekje?
Ik herken dit volledig. Mijn dochter was op die leeftijd precies hetzelfde. Nu (ze is 10) heeft ze nog trekjes. Maar nu kan ik met haar praten en uitleggen hoe ze dingen beter kan aanpakken/oplossen.
M'n zoon had/heeft dit gedrag niet. Wellicht is het een beetje een meidentrekje?
woensdag 15 december 2010 om 23:43
herkenbaar!
Hier 2 jongens en een meisje (net 6). Wat ik vooral ervaar is het verschil tussen de jongens en mijn dochter.
Als er vriendjes van mijn zoontjes (10 en 8) komen spelen, is het grappen, grollen, duwen, trekken, springen, stoeien, veel lawaai en af en toe lego.
Als het te erg wordt, stuur ik ze naar buiten (wat ze graag doen). Maar er is bijna nooit een onvertogen woord.
Komt er een vriendinnetje spelen bij mijn dochter, dan wordt ze bazig, jaloers en kan ze voortdurend bij mij komen jengelen en ze wordt vooral heel kattig. Kortom voortdurend ruzie.
WIj hebben dat nu aangepakt door te zeggen dat er voorlopig geen speelafspraakjes gemaakt worden, eerst maar even "gezellig" worden.
Dit geldt trouwens niet voor de buurtkindjes die binnen komen lopen. Gaat het dan fout, dan bemiddel ik, leg ik uit, weet ik wat, wat ik allemaal uit de truckendoos haal, maar lukt het niet, dan gaat buurtkindje lekker naar huis.
Nu ik dit zo type bedenk ik me opeens (off topic trouwens) dat ik zo geirriteerd word van kindjes die komen spelen ipv de opvang. Gaat het dan mis tussen de kinderen, zit je er tot 18 uur mee. Speelafspraakjes voor mijn dochter maak ik dus zo vrij kort (van 3 tot 16.30)
Hier 2 jongens en een meisje (net 6). Wat ik vooral ervaar is het verschil tussen de jongens en mijn dochter.
Als er vriendjes van mijn zoontjes (10 en 8) komen spelen, is het grappen, grollen, duwen, trekken, springen, stoeien, veel lawaai en af en toe lego.
Als het te erg wordt, stuur ik ze naar buiten (wat ze graag doen). Maar er is bijna nooit een onvertogen woord.
Komt er een vriendinnetje spelen bij mijn dochter, dan wordt ze bazig, jaloers en kan ze voortdurend bij mij komen jengelen en ze wordt vooral heel kattig. Kortom voortdurend ruzie.
WIj hebben dat nu aangepakt door te zeggen dat er voorlopig geen speelafspraakjes gemaakt worden, eerst maar even "gezellig" worden.
Dit geldt trouwens niet voor de buurtkindjes die binnen komen lopen. Gaat het dan fout, dan bemiddel ik, leg ik uit, weet ik wat, wat ik allemaal uit de truckendoos haal, maar lukt het niet, dan gaat buurtkindje lekker naar huis.
Nu ik dit zo type bedenk ik me opeens (off topic trouwens) dat ik zo geirriteerd word van kindjes die komen spelen ipv de opvang. Gaat het dan mis tussen de kinderen, zit je er tot 18 uur mee. Speelafspraakjes voor mijn dochter maak ik dus zo vrij kort (van 3 tot 16.30)
donderdag 16 december 2010 om 00:57
quote:nuska schreef op 15 december 2010 @ 22:45:
[...]
Echt waar? Mij niet. Als er een vriendje of vriendinnetje van dochter (4) komt spelen bepaalt dochter niet waar die ander mee mag spelen hoor. Dat bepalen die kinderen zelf. Afpakken mag niet maar verder mogen ze spelen met wat zij willen en niet wat met dochter toelaat.
Ik begreep eruit dat het om speelgoed ging dat het kind gekregen had voor Sinterklaas, of voor verjaardagen. Dan is het van jou, je bent er zuinig op en je laat het niet door jaloerse of onverschillige kinderen mollen. Mijn ouders moesten er heel hard voor werken in hun tijd.
Maar misschien is dat nu anders, krijgen ze het van speel-o-theken of is het gewoon niet zoveel meer waard. Kinderen hebben tegenwoordig enorm veel speelgoed.
Ik vind het ook raar dat je je eigen kind zou afvallen in haar eigen huis, tenzij het om mishandeling zou gaan. De anderen kunnen nog altijd weg als het ze niet bevalt, jouw kind kan dat niet, die kan alleen nog naar zijn moeder lopen om om bijval te vragen.
[...]
Echt waar? Mij niet. Als er een vriendje of vriendinnetje van dochter (4) komt spelen bepaalt dochter niet waar die ander mee mag spelen hoor. Dat bepalen die kinderen zelf. Afpakken mag niet maar verder mogen ze spelen met wat zij willen en niet wat met dochter toelaat.
Ik begreep eruit dat het om speelgoed ging dat het kind gekregen had voor Sinterklaas, of voor verjaardagen. Dan is het van jou, je bent er zuinig op en je laat het niet door jaloerse of onverschillige kinderen mollen. Mijn ouders moesten er heel hard voor werken in hun tijd.
Maar misschien is dat nu anders, krijgen ze het van speel-o-theken of is het gewoon niet zoveel meer waard. Kinderen hebben tegenwoordig enorm veel speelgoed.
Ik vind het ook raar dat je je eigen kind zou afvallen in haar eigen huis, tenzij het om mishandeling zou gaan. De anderen kunnen nog altijd weg als het ze niet bevalt, jouw kind kan dat niet, die kan alleen nog naar zijn moeder lopen om om bijval te vragen.
donderdag 16 december 2010 om 03:18
quote:Groll schreef op 16 december 2010 @ 00:57:
[...]
Ik begreep eruit dat het om speelgoed ging dat het kind gekregen had voor Sinterklaas, of voor verjaardagen. Dan is het van jou, je bent er zuinig op en je laat het niet door jaloerse of onverschillige kinderen mollen. Mijn ouders moesten er heel hard voor werken in hun tijd.
Maar misschien is dat nu anders, krijgen ze het van speel-o-theken of is het gewoon niet zoveel meer waard. Kinderen hebben tegenwoordig enorm veel speelgoed.
Ik vind het ook raar dat je je eigen kind zou afvallen in haar eigen huis, tenzij het om mishandeling zou gaan. De anderen kunnen nog altijd weg als het ze niet bevalt, jouw kind kan dat niet, die kan alleen nog naar zijn moeder lopen om om bijval te vragen.
Als er met bepaald speelgoed niet door andere kinderen gespeeld mag worden vanwege het risico dat het kapot gaat, dan wordt er bij mij thuis niet door mijn kinderen met dat speelgoed gespeeld als er vriendjes of vriendinnetjes over de vloer zijn. Inderdaad, speelgoed genoeg dus dan kiezen mijn kids maar iets anders uit om met elkaar mee te spelen.
En ik corrigeer mijn kinderen wel degelijk als ze zich tegenover andere kinderen bij mij thuis misdragen. Of wil jij dat jouw kinderen de naam krijgen dat het bij hen niet leuk spelen is omdat andere kinderen altijd moeten doen wat jouw kinderen willen en jij als moeder die andere kinderen ook nog een keer op hun huid zit terwijl je eigen kinderen zich misdragen?
Toen ik nog kind was was ik snel klaar met dat soort kinderen en moeders, zoek maar een ander om te koeieneren, er zijn genoeg leukere kinderen (met aardigere moeders) om mee te spelen.
[...]
Ik begreep eruit dat het om speelgoed ging dat het kind gekregen had voor Sinterklaas, of voor verjaardagen. Dan is het van jou, je bent er zuinig op en je laat het niet door jaloerse of onverschillige kinderen mollen. Mijn ouders moesten er heel hard voor werken in hun tijd.
Maar misschien is dat nu anders, krijgen ze het van speel-o-theken of is het gewoon niet zoveel meer waard. Kinderen hebben tegenwoordig enorm veel speelgoed.
Ik vind het ook raar dat je je eigen kind zou afvallen in haar eigen huis, tenzij het om mishandeling zou gaan. De anderen kunnen nog altijd weg als het ze niet bevalt, jouw kind kan dat niet, die kan alleen nog naar zijn moeder lopen om om bijval te vragen.
Als er met bepaald speelgoed niet door andere kinderen gespeeld mag worden vanwege het risico dat het kapot gaat, dan wordt er bij mij thuis niet door mijn kinderen met dat speelgoed gespeeld als er vriendjes of vriendinnetjes over de vloer zijn. Inderdaad, speelgoed genoeg dus dan kiezen mijn kids maar iets anders uit om met elkaar mee te spelen.
En ik corrigeer mijn kinderen wel degelijk als ze zich tegenover andere kinderen bij mij thuis misdragen. Of wil jij dat jouw kinderen de naam krijgen dat het bij hen niet leuk spelen is omdat andere kinderen altijd moeten doen wat jouw kinderen willen en jij als moeder die andere kinderen ook nog een keer op hun huid zit terwijl je eigen kinderen zich misdragen?
Toen ik nog kind was was ik snel klaar met dat soort kinderen en moeders, zoek maar een ander om te koeieneren, er zijn genoeg leukere kinderen (met aardigere moeders) om mee te spelen.
donderdag 16 december 2010 om 08:49
Groll, dat begrijp ik niet. Opvoeden houdt toch niet op bij de voordeur? Dat is toch niet iets dat je alleen maar buiten en bij anderen doet? Ook binnenshuis heeft een kind zich aan (gedrags)regels te houden en als een kind zich dan onuitstaanbaar gedraagt door spelende vriendjes af te katten of te koeieneren, dan zou jij daar dus niks van zeggen? Vreemd. Ik denk dat mijn dochter dan snel klaar zou zijn met jouw kind, net wat Dammes zegt.
donderdag 16 december 2010 om 11:00
Ik zal wel hard uit de hoek komen maar ik vind de opvoedtechnieken van Groll echt garant staan voor het opvoeden van egoistische zelfingenomen mensen.
Hoe zou jij het vinden als je kind thuis kwam met het verhaal dat hij ergens gespeeld had waar hij niets aan mocht raken?
En dat het kind des huizes dat wel mocht want "hij was immers in zijn huis met zijn speelgoed"?
Zou voor mij, terwijl ik me niet met de vriendschappen van mijn dochter bemoei, de reden zijn dat ze daar niet meer ging spelen.
Ik ben wellicht helemaal de andere kant op.
Ik weet nog dat ik door een vriendin werd aangesproken in de zandbak.
Ze had me binnen een uur horen zeggen tegen mijn kind " dat kindjes mag ook met jouw spullen spelen, in de zandbak delen we alles' en later "nee, dat is van dat kindje dus blijf maar af".
Vriendin had gelijk.
Dochter kwam er op deze manier altijd bekaaid af.
En omdat ik een groot voorstander van "samen spelen, samen delen" ben, heb ik dat dus nooit meer gezegd.
Hoe zou jij het vinden als je kind thuis kwam met het verhaal dat hij ergens gespeeld had waar hij niets aan mocht raken?
En dat het kind des huizes dat wel mocht want "hij was immers in zijn huis met zijn speelgoed"?
Zou voor mij, terwijl ik me niet met de vriendschappen van mijn dochter bemoei, de reden zijn dat ze daar niet meer ging spelen.
Ik ben wellicht helemaal de andere kant op.
Ik weet nog dat ik door een vriendin werd aangesproken in de zandbak.
Ze had me binnen een uur horen zeggen tegen mijn kind " dat kindjes mag ook met jouw spullen spelen, in de zandbak delen we alles' en later "nee, dat is van dat kindje dus blijf maar af".
Vriendin had gelijk.
Dochter kwam er op deze manier altijd bekaaid af.
En omdat ik een groot voorstander van "samen spelen, samen delen" ben, heb ik dat dus nooit meer gezegd.
donderdag 16 december 2010 om 11:01
quote:zusenzo schreef op 16 december 2010 @ 08:51:
(zijn dit niet gewoon meisjes dingen?? ik heb zoons en herken het wel, maar niet van mijn zoons maar wel van de meisjes die hier komen spelen, ik generaliseer nu wel een beetje maar het is toch wel een meisjes ding dit geloof ik)
Zeker weten dat het een meisjes ding is! Meisjes zijn nou eenmaal vaak echt miniheksen.
En aan ons moeders de schone taak ze daar in te begeleiden...
(zijn dit niet gewoon meisjes dingen?? ik heb zoons en herken het wel, maar niet van mijn zoons maar wel van de meisjes die hier komen spelen, ik generaliseer nu wel een beetje maar het is toch wel een meisjes ding dit geloof ik)
Zeker weten dat het een meisjes ding is! Meisjes zijn nou eenmaal vaak echt miniheksen.
En aan ons moeders de schone taak ze daar in te begeleiden...
donderdag 16 december 2010 om 12:03
Wees alsjeblieft voorzichtig met je dochter als onaardig te bestempelen... Ze doet haar (soms onbeholpen) best.... Aan jou de taak om haar te begeleiden om constructiever met zichzelf en andere mensen om te gaan...
Je dochter klinkt onzeker, alsof ze zich vaak overdonderd voelt en probeert zich staande te houden door beter te willen zijn dan anderen. Ik kan me voorstellen dat dat dat een manier is waarop ze thuis waardering krijgt als ze meer, beter, groter etc is en dat ze daarom in een voor haar onzekere situatie daar (op een knullige manier) haar zekerheid zoekt. Geef je haar en je zoon veel complimentjes om hun prestaties? Ik kan me voorstellen dat ze dat bij haar grote broer niet doet, maar als je veel prestaties benadrukt dan ziet zij natuurlijk ook dat zoon veel dingen beter kan en dan kan ik me voorstellen dat ze dat als er een vriendinnetje bij haar is op diezelfde manier wil compenseren.
Volgens mij is ze op zoek naar houvast, naar zekerheid naar erkenning en doet dat op een nogal knullige manier waar ze op de lange termijn niet zoveel mee opschiet.
In plaats van veel energie inzetten op haar gedrag corrigeren zou ik proberen haar te begeleiden om op krachtigere manieren houvast, zekerheid en erkenning van haar persoon te vinden zonder daarbij andere kindjes de loef te hoeven af steken...
Ik denk dat het belangrijk is dat je haar volledig en onvoorwaardelijk waardeert om wie ze is, niet om wat ze heeft of doet. Daardoor ondersteun je haar zelfvertrouwen. Ik zou opletten geen complimenten te maken over beter, groter, mooier, meer... nooit vergelijken tussen kinderen....
Daarnaast is het denk ik belangrijk (op een niet verwijtende toon) te praten over samen spelen en wat ze prettig vind en wat niet en samen bedenken hoe ze ermee om kan gaan als ze zich onzeker voelt. En het idee uitdragen dat het leuk is om samen te spelen met speelgoed, maar dat het ook prima is om sommige dingen voor zichzelf wil houden. Dat ze die dan beter ergens op kan bergen voor er iemand komt spelen. Ook zou ik heel expliciet erkennen dat ze het lastig vind als andere kindjes er met haar speelgoed vandoor gaan.... Dat ze soms niet weet hoe ze daarmee om moet gaan en dan hoopt dat jij haar komt steunen...Erkennen dat die gevoelens er zijn en mogen zijn en haar begeleiden om daar op een constructieve manier mee om te gaan.
Nog even over dat 'liegen'. Volgens mij doet ze dat omdat ze jouw steun zoekt in een voor haar moeilijke situatie, ze vindt het (best begrijpelijk) lastig haar speelgoed te delen, voelt zich niet stevig genoeg om daar mee om te gaan en zoekt daarin huilend jouw steun. Jij biedt haar niet de steun die ze zoekt, maar vertelt haar dat zij het niet goed doet. Dus gaat ze weer alleen haar strijd aan en neemt daarbij de vrijheid jou andere woorden in de mond te leggen... Ik zie dat als onbeholpenheid... Ik neem aan dat als zij een andere manier had geweten om met de voor haar lastige situatie om te gaan en zich meer erkent had gevoeld in haar gevoel en ondersteund in constructieve manieren om daarmee om te gaan, dat ze dan niet de behoefte had gevoeld om te liegen.
Je dochter klinkt onzeker, alsof ze zich vaak overdonderd voelt en probeert zich staande te houden door beter te willen zijn dan anderen. Ik kan me voorstellen dat dat dat een manier is waarop ze thuis waardering krijgt als ze meer, beter, groter etc is en dat ze daarom in een voor haar onzekere situatie daar (op een knullige manier) haar zekerheid zoekt. Geef je haar en je zoon veel complimentjes om hun prestaties? Ik kan me voorstellen dat ze dat bij haar grote broer niet doet, maar als je veel prestaties benadrukt dan ziet zij natuurlijk ook dat zoon veel dingen beter kan en dan kan ik me voorstellen dat ze dat als er een vriendinnetje bij haar is op diezelfde manier wil compenseren.
Volgens mij is ze op zoek naar houvast, naar zekerheid naar erkenning en doet dat op een nogal knullige manier waar ze op de lange termijn niet zoveel mee opschiet.
In plaats van veel energie inzetten op haar gedrag corrigeren zou ik proberen haar te begeleiden om op krachtigere manieren houvast, zekerheid en erkenning van haar persoon te vinden zonder daarbij andere kindjes de loef te hoeven af steken...
Ik denk dat het belangrijk is dat je haar volledig en onvoorwaardelijk waardeert om wie ze is, niet om wat ze heeft of doet. Daardoor ondersteun je haar zelfvertrouwen. Ik zou opletten geen complimenten te maken over beter, groter, mooier, meer... nooit vergelijken tussen kinderen....
Daarnaast is het denk ik belangrijk (op een niet verwijtende toon) te praten over samen spelen en wat ze prettig vind en wat niet en samen bedenken hoe ze ermee om kan gaan als ze zich onzeker voelt. En het idee uitdragen dat het leuk is om samen te spelen met speelgoed, maar dat het ook prima is om sommige dingen voor zichzelf wil houden. Dat ze die dan beter ergens op kan bergen voor er iemand komt spelen. Ook zou ik heel expliciet erkennen dat ze het lastig vind als andere kindjes er met haar speelgoed vandoor gaan.... Dat ze soms niet weet hoe ze daarmee om moet gaan en dan hoopt dat jij haar komt steunen...Erkennen dat die gevoelens er zijn en mogen zijn en haar begeleiden om daar op een constructieve manier mee om te gaan.
Nog even over dat 'liegen'. Volgens mij doet ze dat omdat ze jouw steun zoekt in een voor haar moeilijke situatie, ze vindt het (best begrijpelijk) lastig haar speelgoed te delen, voelt zich niet stevig genoeg om daar mee om te gaan en zoekt daarin huilend jouw steun. Jij biedt haar niet de steun die ze zoekt, maar vertelt haar dat zij het niet goed doet. Dus gaat ze weer alleen haar strijd aan en neemt daarbij de vrijheid jou andere woorden in de mond te leggen... Ik zie dat als onbeholpenheid... Ik neem aan dat als zij een andere manier had geweten om met de voor haar lastige situatie om te gaan en zich meer erkent had gevoeld in haar gevoel en ondersteund in constructieve manieren om daarmee om te gaan, dat ze dan niet de behoefte had gevoeld om te liegen.
donderdag 16 december 2010 om 12:04
donderdag 16 december 2010 om 12:13
quote:Neele01 schreef op 16 december 2010 @ 11:00:
Ik zal wel hard uit de hoek komen maar ik vind de opvoedtechnieken van Groll echt garant staan voor het opvoeden van egoistische zelfingenomen mensen.
Hoe zou jij het vinden als je kind thuis kwam met het verhaal dat hij ergens gespeeld had waar hij niets aan mocht raken?
En dat het kind des huizes dat wel mocht want "hij was immers in zijn huis met zijn speelgoed"?
Zou voor mij, terwijl ik me niet met de vriendschappen van mijn dochter bemoei, de reden zijn dat ze daar niet meer ging spelen.
.
Ik denk dat het prima is om kind te leren dat hij/zij sommige dingen best voor zichzelf mag houden (misschien handig die dan van te voren op te bergen). Maar dat het wel gezellig is als je samen speelt met dingen.... en leuk is voor andere kinderen als die ook met jouw speelgoed mogen spelen. Want dat vind ze zelf ook leuk als ze bij andere kindjes gaat spelen...
Maar zou ook erkennen dat ze dat soms best lastig vindt om te zien dat andere kindjes met haar speelgoed spelen (dat gevoel mag er ook zijn)
Is denk ik goed om daar dan vóór een volgend kindje komt spelen even rustig samen over te hebben en te bedenken hoe ze het aan wil pakken dan kan ze zich voor bereiden. Dat is denk ik leerzamer voor haar dan te wachten tot met weer mis gaat en dan weer te corrigeren...
Ik zal wel hard uit de hoek komen maar ik vind de opvoedtechnieken van Groll echt garant staan voor het opvoeden van egoistische zelfingenomen mensen.
Hoe zou jij het vinden als je kind thuis kwam met het verhaal dat hij ergens gespeeld had waar hij niets aan mocht raken?
En dat het kind des huizes dat wel mocht want "hij was immers in zijn huis met zijn speelgoed"?
Zou voor mij, terwijl ik me niet met de vriendschappen van mijn dochter bemoei, de reden zijn dat ze daar niet meer ging spelen.
.
Ik denk dat het prima is om kind te leren dat hij/zij sommige dingen best voor zichzelf mag houden (misschien handig die dan van te voren op te bergen). Maar dat het wel gezellig is als je samen speelt met dingen.... en leuk is voor andere kinderen als die ook met jouw speelgoed mogen spelen. Want dat vind ze zelf ook leuk als ze bij andere kindjes gaat spelen...
Maar zou ook erkennen dat ze dat soms best lastig vindt om te zien dat andere kindjes met haar speelgoed spelen (dat gevoel mag er ook zijn)
Is denk ik goed om daar dan vóór een volgend kindje komt spelen even rustig samen over te hebben en te bedenken hoe ze het aan wil pakken dan kan ze zich voor bereiden. Dat is denk ik leerzamer voor haar dan te wachten tot met weer mis gaat en dan weer te corrigeren...
donderdag 16 december 2010 om 12:28
Misschien een keertje bij haar doen, iets pakken en dan zeggen 'lekker puh'. Ik weet nog dat mijn moeder dat vroeger bij mij deed om mij te laten merken dat dat niet leuk is als anderen dat zo doen. Zo ging ze ook op mijn tenen staan als ik op de hond z'n tenen trapte (niet hard hoor). Als ik zei 'au dat doet pijn' zei ze 'ja dat doet de hond ook pijn'.
Ik wilde vroeger ook altijd het blauwe potlood, maar alleen als er iemand anders mee aan het kleuren was. Overigens is het met mij helemaal goed gekomen hoor, ik ben nu een redelijk sociaal mens al zeg ik het zelf.
Ik wilde vroeger ook altijd het blauwe potlood, maar alleen als er iemand anders mee aan het kleuren was. Overigens is het met mij helemaal goed gekomen hoor, ik ben nu een redelijk sociaal mens al zeg ik het zelf.
