Kinderen
alle pijlers
Oneindig veel ritueeltjes
donderdag 15 maart 2012 om 07:53
Mijn zoontje is bijna 3 jaar, en het lijkt soms wel alsof hij een dwangneurose heeft. Als de dingen niet gaan zoals zoals hij ze voorzien heeft, dan ontploft zijn wereld.
En dan heb ik het vooral over de kleinste dingen: wie de deur opendoet, wie het licht aandoet, hoever ik de verpakking van zijn koekje of banaan al mag opendoen zodat hij het verder zelf kan, in welke volgorde zijn schoenen aanmoeten en aan welke voet (niet altijd de juiste), hoeveel melk er in zijn beker mag...
Het zijn altijd van die simpele kleine dingen, maar hij verzint het ene na het andere en op het einde van de dag heb ik het wel gehad.
Zijn er nog mama's met zo'n pietje precies? Hoe ga je daarmee om?
Elk feit op zichzelf is eigenlijk te onbenullig om iets van te zeggen, maar je wil niet weten hoeveel ritueeltjes hij zo al zelf verzonnen heeft om gewoon in de auto te geraken.
Iemand een idee hoe je daar een grens aan stelt?
En dan heb ik het vooral over de kleinste dingen: wie de deur opendoet, wie het licht aandoet, hoever ik de verpakking van zijn koekje of banaan al mag opendoen zodat hij het verder zelf kan, in welke volgorde zijn schoenen aanmoeten en aan welke voet (niet altijd de juiste), hoeveel melk er in zijn beker mag...
Het zijn altijd van die simpele kleine dingen, maar hij verzint het ene na het andere en op het einde van de dag heb ik het wel gehad.
Zijn er nog mama's met zo'n pietje precies? Hoe ga je daarmee om?
Elk feit op zichzelf is eigenlijk te onbenullig om iets van te zeggen, maar je wil niet weten hoeveel ritueeltjes hij zo al zelf verzonnen heeft om gewoon in de auto te geraken.
Iemand een idee hoe je daar een grens aan stelt?
donderdag 15 maart 2012 om 07:59
Het klinkt mij eerder als zelfbepalendheid, passend bij zijn leeftijd, in de oren dan als rituelen. Volgens mij is dit helemaal normaal gedrag, maar wel lastig! Ik zou de strijd niet teveel aangaan en hem de ruimte geven om het voortouw te nemen. Behalve natuurlijk dingen die gewoon moeten en die dan goed uitleggen en ook 'snel' door de weerstand heengaan en niet teveel aandacht voor hebben. Choose your battles zeg maar.
donderdag 15 maart 2012 om 08:06
Lijkt mij ook vrij normaal hoor. Dochter van 2,5 kan ook helemaal uit d'r panty gaan als ik haar banaan te ver pel.
Broken cookie syndrome; de strijd gaat niet echt over het gebroken koekje, je peuter is bezig zijn plekje in de wereld te vinden / handhaven. Het gevoel van controle of macht is voor hem heel belangrijk. Zoals al werd gezegd: blijf rustig, pick your battles maar neem idd de leiding als dat moet (haast, gevaar, etc)
Sterkte en bedenk: ook dit gaat weer over..
Broken cookie syndrome; de strijd gaat niet echt over het gebroken koekje, je peuter is bezig zijn plekje in de wereld te vinden / handhaven. Het gevoel van controle of macht is voor hem heel belangrijk. Zoals al werd gezegd: blijf rustig, pick your battles maar neem idd de leiding als dat moet (haast, gevaar, etc)
Sterkte en bedenk: ook dit gaat weer over..
donderdag 15 maart 2012 om 08:06
Ja hoor, zelfde hier! Kleine man wil altijd zelf alles beslissen hoe alles gaat, welke deuren er open gaan of juist dicht moeten, hoe z'n broodje moet liggen, hoe ik z'n koekje in z'n hand moet leggen..
Ik denk altijd maar dat het erbij hoort. Hij zoekt grenzen op, en soms geef ik die hard aan (want geen tijd voor, dus niet zeuren, meegaan/doen/weetikhet) en soms lach ik er een beetje om maar ga ik er in mee en soms besteed ik er geen aandacht aan.
Kan af en toe best vermoeiend zijn ja.
Ik denk altijd maar dat het erbij hoort. Hij zoekt grenzen op, en soms geef ik die hard aan (want geen tijd voor, dus niet zeuren, meegaan/doen/weetikhet) en soms lach ik er een beetje om maar ga ik er in mee en soms besteed ik er geen aandacht aan.
Kan af en toe best vermoeiend zijn ja.
donderdag 15 maart 2012 om 08:35
Ligt er aan. Hebben we haast of moeten we ergens op tijd zijn, dan bereid ik mijn peuter alvast voor. We gaan dit nu doen, daarna dat, mama doet de deur open vandaag en op slot enz. Vaak verzin ik iets wat ze ook graag doet wat niet veel tijd kost, zodat ze toch het gevoel heeft er wat invloed op te hebben (in ons geval is dat de sleutel van het fietsslot omdraaien bijvoorbeeld). Zo zijn stampende driftbuien nog enigszins te voorkomen. Niet altijd natuurlijk, maar duidelijkheid doet al veel.
Op andere dagen met meer tijd kan het voorkomen dat ik inderdaad de deur weer dicht doe en haar die laat openmaken.
En mocht ze wel als een stampvoetende driftkikker op de vloer belanden, dan zorg ik meestal dat ze zo ligt dat ze zichzelf en niemand pijn kan doen, laat haar even gaan en als het dan wat minder wordt, troost ik haar even (het is niet leuk om zo boos te zijn he) en dan leid ik meestal de aandacht af en op iets nieuws/anders/orde van de dag.
Op andere dagen met meer tijd kan het voorkomen dat ik inderdaad de deur weer dicht doe en haar die laat openmaken.
En mocht ze wel als een stampvoetende driftkikker op de vloer belanden, dan zorg ik meestal dat ze zo ligt dat ze zichzelf en niemand pijn kan doen, laat haar even gaan en als het dan wat minder wordt, troost ik haar even (het is niet leuk om zo boos te zijn he) en dan leid ik meestal de aandacht af en op iets nieuws/anders/orde van de dag.
donderdag 15 maart 2012 om 08:44
Voor een kind zijn het juist die kleine ritueeltjes die ze houvast geven in een wereld die steeds maar groter wordt.
Voorspelbaarheid en vaste volgordes zijn dan belangrijk, ik merk het hier thuis ook. Zeker bij het slapengaan en als we gaan eten.
Ook ontwikkelt je peuter een bepaalde mate van autonomie. Zelluf doen dus.
Voorspelbaarheid en vaste volgordes zijn dan belangrijk, ik merk het hier thuis ook. Zeker bij het slapengaan en als we gaan eten.
Ook ontwikkelt je peuter een bepaalde mate van autonomie. Zelluf doen dus.
donderdag 15 maart 2012 om 09:16
Hallo Ficachu,
Mijn zoon had dat, en nog steeds (in mindere mate). Achteraf blijkt dat hij autisme heeft. Hij is nu 11 en hij was al 9 maanden toen we al wat dingetjes begonnen te merken. Hij schrikte heel veel van geluiden en aanrakingen en hij huilde nauwelijks, ook niet als hij gevallen was en onder het bloed zat.
Misschien kan je een verwijsbrief van je huisarts aanvragen, maar ik zou nog een jaartje wachten, want hij is nog te jong om onderzocht te worden; mijn ervaring is dat met die leeftijd niet makkelijk is om een diagnose te stellen.
Wat bij mijn zoon helpt, is eers een ritueel afsluiten om een nieuwe te beginnen. Bij voorbeeld, als papa hem vandaag naar bed brengt, ipv mama: Mama brengt jou vanavond niet naar bed; papa brent jou naar bed; morgen brengt mama weer jou naar bed.
Mijn zoon had dat, en nog steeds (in mindere mate). Achteraf blijkt dat hij autisme heeft. Hij is nu 11 en hij was al 9 maanden toen we al wat dingetjes begonnen te merken. Hij schrikte heel veel van geluiden en aanrakingen en hij huilde nauwelijks, ook niet als hij gevallen was en onder het bloed zat.
Misschien kan je een verwijsbrief van je huisarts aanvragen, maar ik zou nog een jaartje wachten, want hij is nog te jong om onderzocht te worden; mijn ervaring is dat met die leeftijd niet makkelijk is om een diagnose te stellen.
Wat bij mijn zoon helpt, is eers een ritueel afsluiten om een nieuwe te beginnen. Bij voorbeeld, als papa hem vandaag naar bed brengt, ipv mama: Mama brengt jou vanavond niet naar bed; papa brent jou naar bed; morgen brengt mama weer jou naar bed.
donderdag 15 maart 2012 om 09:48
Ik denk dat er in iedere 2/3 jarige een autist schuilt.
Ze houden allemaal van voorspelbaarheid en rituelen.
Geef eens wat meer uit handen, laat hem zelf de deur open doen, zelf het koekje open maken of de banaan pellen, zelf de melk in schenken.
Dat zal al een heleboel schelen.
Kost wel veel geduld en veel Dreft () maar je kind vaart hier wel bij en dat is ook wat waard.
Ze houden allemaal van voorspelbaarheid en rituelen.
Geef eens wat meer uit handen, laat hem zelf de deur open doen, zelf het koekje open maken of de banaan pellen, zelf de melk in schenken.
Dat zal al een heleboel schelen.
Kost wel veel geduld en veel Dreft () maar je kind vaart hier wel bij en dat is ook wat waard.
donderdag 15 maart 2012 om 09:55
och die peuters heh. heb hier ook dametje van bijna 3 en die kan t ons behoorlijk pittig maken. nu ben ik nog hoogzwanger ook, dus kan ik niet veel hebben en vraag ik haar misschien te veel geduld of zelfredzaamheid.
grappig dat die gepelde banaan al een paar keer is genoemd, want daar kan zij ook heel erg op reageren.
de hele dag heeft ze "honger" maar als we gaan eten, wilt ze niks meer. melk wilt ze ineens uit een tuit. ze wilt zichzelf aankleden, maar als t niet lukt gaat ze miepen en huilen, terwijl ze weet dat ik haar gewoon wil helpen, schoenen aan en uit kan ze zelf, maar niet als ik wil dat ze het zelf doet... en van die dingen als een deur openen terwijl zij het had willen doen: "sorry, ik wist niet dat jij dat zelf wilde doen, zal ik de deur weer dicht doen dat jij het kan doen, of...."
doordat ik vanaf t begin altijd al niet zomaar "nee" heb gezegd, maar het altijd heb uitgelegd Waarom, kan ik veel dingen bij dr inpraten en ombuigen. maar gisteren hadden we beide te weinig slaap en oei hebben we veel buitjes gehad... diepe zucht, het hoort erbij..
ghhghh en die ritueeltjes van welke schoen eerst aan moet, heb jij dat stiekem ook niet? let maar eens op, als iemand je 1 voor 1 de schoenen aan geeft, doe jij ze dan in die volgorde aan, of zet je ze eerst klaar, naast elkaar om ze dan zonder na denken aan te trekken? doe je eerst je sjaal om en dan je jas erover of andersom? die gewenningen beginnen vroeg
mn man verschoont zn ondergoed 's avonds, ik 's ochtends... wie is logischer?
grappig dat die gepelde banaan al een paar keer is genoemd, want daar kan zij ook heel erg op reageren.
de hele dag heeft ze "honger" maar als we gaan eten, wilt ze niks meer. melk wilt ze ineens uit een tuit. ze wilt zichzelf aankleden, maar als t niet lukt gaat ze miepen en huilen, terwijl ze weet dat ik haar gewoon wil helpen, schoenen aan en uit kan ze zelf, maar niet als ik wil dat ze het zelf doet... en van die dingen als een deur openen terwijl zij het had willen doen: "sorry, ik wist niet dat jij dat zelf wilde doen, zal ik de deur weer dicht doen dat jij het kan doen, of...."
doordat ik vanaf t begin altijd al niet zomaar "nee" heb gezegd, maar het altijd heb uitgelegd Waarom, kan ik veel dingen bij dr inpraten en ombuigen. maar gisteren hadden we beide te weinig slaap en oei hebben we veel buitjes gehad... diepe zucht, het hoort erbij..
ghhghh en die ritueeltjes van welke schoen eerst aan moet, heb jij dat stiekem ook niet? let maar eens op, als iemand je 1 voor 1 de schoenen aan geeft, doe jij ze dan in die volgorde aan, of zet je ze eerst klaar, naast elkaar om ze dan zonder na denken aan te trekken? doe je eerst je sjaal om en dan je jas erover of andersom? die gewenningen beginnen vroeg
mn man verschoont zn ondergoed 's avonds, ik 's ochtends... wie is logischer?
donderdag 15 maart 2012 om 09:58
quote:zusenzoo schreef op 15 maart 2012 @ 09:48:
Ik denk dat er in iedere 2/3 jarige een autist schuilt.
.
Ik heb ook een gezonde dochter en er is echt een verschil. Een kind met autisme raakt echt in paniek als het anders gaat en een gezond kind wordt boos. Bij een kind met autisme heeft straf geen zin, bij een gezond kind wel.
Ik wil niet zeggen dat het kind van TO autisme heeft, maar als zijn gedrag heel strak is en het gaat om het ritueel en niet om zijn zin te krijgen, zou ik wel naar andere kenmerken kijken. Mijn zoon zou ook een gezond kind en het zat tussen mijn oren, heel lang zelfs.
Ik denk dat er in iedere 2/3 jarige een autist schuilt.
.
Ik heb ook een gezonde dochter en er is echt een verschil. Een kind met autisme raakt echt in paniek als het anders gaat en een gezond kind wordt boos. Bij een kind met autisme heeft straf geen zin, bij een gezond kind wel.
Ik wil niet zeggen dat het kind van TO autisme heeft, maar als zijn gedrag heel strak is en het gaat om het ritueel en niet om zijn zin te krijgen, zou ik wel naar andere kenmerken kijken. Mijn zoon zou ook een gezond kind en het zat tussen mijn oren, heel lang zelfs.
donderdag 15 maart 2012 om 10:05
MEFS, ik heb twee jongens die beide haast gingen kotsen of stopten met ademhalen als ie anders liep dan anders, vooral oudste.
Driftbuien van 2 uur omdat hij geen slippers aan mocht buiten of omdat ik zijn jas al had gepakt waren van dagelijkse orde.
En ik zie dat hier (wel in veel mindere mate btw) echt terug in de opvang, tot het dwangmatige toe soms.
En ik heb geen autistische kinderen en zo ver ik weet zijn geen van de kindjes die ik opgevangen heb autistisch.
Ik snap waar je vandaan komt maar het is ook echt iets wat bij de leeftijd hoort.
Ik heb me wel zorgen gemaakt of hij autist was of niet, maar die bleken ongegrond dus nu sta ik er toch wat luchtiger in, gezien al mijn ervaring nu ook.
Driftbuien van 2 uur omdat hij geen slippers aan mocht buiten of omdat ik zijn jas al had gepakt waren van dagelijkse orde.
En ik zie dat hier (wel in veel mindere mate btw) echt terug in de opvang, tot het dwangmatige toe soms.
En ik heb geen autistische kinderen en zo ver ik weet zijn geen van de kindjes die ik opgevangen heb autistisch.
Ik snap waar je vandaan komt maar het is ook echt iets wat bij de leeftijd hoort.
Ik heb me wel zorgen gemaakt of hij autist was of niet, maar die bleken ongegrond dus nu sta ik er toch wat luchtiger in, gezien al mijn ervaring nu ook.
donderdag 15 maart 2012 om 11:12
Ik denk niet dat hij autistisch is. Hij is eerder boos dan paniekerig als het niet naar zijn zin gaat, en de driftbuien die hij had, hebben we met wat afkoeltijd snel onder controle gekregen.
Dus als hij nu zijn zin niet krijgt, gaat hij wel heel hard roepen of wenen, maar eens hij dan doorheeft dat ik er niet op reageer, herpakt hij zichzelf en probeert zijn vraag vriendelijker te herhalen, of soms komt hij met een compromis af dat ik eerder zelf in een gelijkaardige situatie heb voorgesteld.
Zo gebeurt het wel eens dat hij bij oma en opa niet wilt vertrekken, en dat hij dus eens hij in de auto is geraakt te boos is om nog dag te zwaaien.
Zodra we de hoek omzijn, beseft hij dan wat hij gemist heeft en begint hij te zeuren dat we moeten terugrijden omdat hij nog dag wil zeggen.
De eerste keer was dat een hele driftbui en hebben we na afloop samen naar oma gebeld om afscheid te nemen.
De tweede keer begon hij te wenen, maar zei dan al snel zelf dat we dan misschien thuis konden bellen naar oma.
Het gaat mij nu meer om de kleine dingen. Natuurlijk mag hij melk uitschenken, en de deur opendoen, en het licht aandoen, en en en... Maar soms past het niet, en dat gaat er bij hem nog niet in. Misschien moet ik gewoon een manier vinden om duidelijk te maken wanneer het niet past en dat op voorhand aankondigen.
En mijn geduld terugvinden, want alles kan zo ontzettend traag gaan...
Dus als hij nu zijn zin niet krijgt, gaat hij wel heel hard roepen of wenen, maar eens hij dan doorheeft dat ik er niet op reageer, herpakt hij zichzelf en probeert zijn vraag vriendelijker te herhalen, of soms komt hij met een compromis af dat ik eerder zelf in een gelijkaardige situatie heb voorgesteld.
Zo gebeurt het wel eens dat hij bij oma en opa niet wilt vertrekken, en dat hij dus eens hij in de auto is geraakt te boos is om nog dag te zwaaien.
Zodra we de hoek omzijn, beseft hij dan wat hij gemist heeft en begint hij te zeuren dat we moeten terugrijden omdat hij nog dag wil zeggen.
De eerste keer was dat een hele driftbui en hebben we na afloop samen naar oma gebeld om afscheid te nemen.
De tweede keer begon hij te wenen, maar zei dan al snel zelf dat we dan misschien thuis konden bellen naar oma.
Het gaat mij nu meer om de kleine dingen. Natuurlijk mag hij melk uitschenken, en de deur opendoen, en het licht aandoen, en en en... Maar soms past het niet, en dat gaat er bij hem nog niet in. Misschien moet ik gewoon een manier vinden om duidelijk te maken wanneer het niet past en dat op voorhand aankondigen.
En mijn geduld terugvinden, want alles kan zo ontzettend traag gaan...
