Kinderen
alle pijlers
Ongewenste kinderwens
vrijdag 16 april 2010 om 15:46
Hallo! Ik lees al af en toe mee op dit forum maar nu heb ik me ook aangemeld. Ik heb namelijk zelf een 'probleem' waar ik graag deskundig advies over wil
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
vrijdag 16 april 2010 om 15:53
Ik ben ook jong moeder geworden. Zwanger op mijn 21e, zoon is geboren toen ik 22 en man 26 was. We waren toen drie jaar getrouwd, werkten en studeerden allebei en woonden in een mooi appartement met genoeg ruimte.
Ik wilde altijd al moeder worden, als kind al. Ik liep al jaren te dromen over kinderen krijgen, moeder zijn etc.
Toch ben ik blij dat mijn man dat nog ene beetje heeft kunnen remmen. Het is niet niks. Het is niet makkelijk. Niets is meer handig, gaat vanzelf, verloopt soepel als je kinderen hebt. Natuurlijk is moeder worden het mooiste wat me overkomen is. Maar tegelijkertijd ook het meest moeilijke, energrievretende wat er bestaat.
Inmiddels ben ik bijna 28, zoons zijn 5 en (morgen!) 3. Man begint in september weer met een studie, ik ben nu aan het afstuderen. Het is zwaar, heel erg zwaar. Kids, studie en baan zijn slecht te combineren.
Wat ik jou aanraadt: met 23/24 ben je nog steeds een extreem jonge moeder. Echt. Ik ben met mijn 28 lentes verreweg de jongste van het schoolplein. Wacht gewoon tot je studie af is, tot je een iets logischere leeftijd hebt om kinderen te krijgen.
Gebruik de komende jaren om jezelf te ontwikkelen en aan je relatie te werken. Als je ooit kinderen krijgt is dat vaak een zware dobber voor je relatie, dus je kunt nu wel wat teambuilding gebruiken.
Succes!
Ik wilde altijd al moeder worden, als kind al. Ik liep al jaren te dromen over kinderen krijgen, moeder zijn etc.
Toch ben ik blij dat mijn man dat nog ene beetje heeft kunnen remmen. Het is niet niks. Het is niet makkelijk. Niets is meer handig, gaat vanzelf, verloopt soepel als je kinderen hebt. Natuurlijk is moeder worden het mooiste wat me overkomen is. Maar tegelijkertijd ook het meest moeilijke, energrievretende wat er bestaat.
Inmiddels ben ik bijna 28, zoons zijn 5 en (morgen!) 3. Man begint in september weer met een studie, ik ben nu aan het afstuderen. Het is zwaar, heel erg zwaar. Kids, studie en baan zijn slecht te combineren.
Wat ik jou aanraadt: met 23/24 ben je nog steeds een extreem jonge moeder. Echt. Ik ben met mijn 28 lentes verreweg de jongste van het schoolplein. Wacht gewoon tot je studie af is, tot je een iets logischere leeftijd hebt om kinderen te krijgen.
Gebruik de komende jaren om jezelf te ontwikkelen en aan je relatie te werken. Als je ooit kinderen krijgt is dat vaak een zware dobber voor je relatie, dus je kunt nu wel wat teambuilding gebruiken.
Succes!
vrijdag 16 april 2010 om 15:56
Ik snap dat je je gevoel niet zomaar uit kan schakelen, maar ik ga het toch zeggen: meid, je bent nog zo jong, geniet eerst eens van je vrijheid! Kinderen hebben is niet alleen maar leuk, kan heel zwaar zijn voor je relatie en er zijn nog zoveel dingen die je nu kan doen en straks niet meer. Ik wil ook wel eens iets heel graag, maar soms is het toch beter om nog even te wachten. Ik ben zelf bijvoorbeeld zwanger geraakt toen ik nog studeerde (ik was inmiddels wel 25 trouwens) en dat heeft mijn carriere behoorlijk in de weg gestaan. Mijn studie is daardoor ook mislukt. Bovendien studeren jullie allebei nog, dus een fatsoenlijk inkomen om je kind te onderhouden hebben jullie waarschijnlijk ook niet. Je moet natuurlijk doen wat je goed lijkt (al valt je vriend bedonderen door de pil te vergeten daar niet onder), maar echt: straks zit je op je 24e al thuis met 3 kids en denk je: "Had ik maar....." Want weet je wat het is met een kinderwens? Die komt weer terug en terug, zodat je over 2 jaar weer met precies hetzelfde gevoel zit als nu.
vrijdag 16 april 2010 om 15:58
Een kinderwens is normaal, maar als het je hele leven beheerst zoals ik je verhaal vind klinken, dan zijn wat gesprekken met een psycholoog denk ik best goed voor je.
Een studie kiezen die niet bevalt maar niet durven te stoppen ivm vertraging van een jaar met je kinderwens... sorry, maar dat gaat heel ver vind ik.
Een studie kiezen die niet bevalt maar niet durven te stoppen ivm vertraging van een jaar met je kinderwens... sorry, maar dat gaat heel ver vind ik.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
vrijdag 16 april 2010 om 16:03
Ik zou ook maar eens serieus gaan kijken naar waarom je dit nu zo graag wil. Vanaf je 12e??? Beetje dromen ok hoor maar ik denk dat je a) een te rooskleurig beeld hebt, en b) blijkbaar niet tevreden bent met je leven zoals dat nu is. Misschien goed om daar eens over na te denken.
O, en je laatste vraag over alleenstaand ouderschap haalt je verdere verhaal een beetje onderuit. Volgens mij zit je wel degelijk na denken om je zwanger te laten maken door ofwel je vriend, die dan bij je weggaat, of toch een of andere one-night-stand. En dit laat dan meteen maar weer zien dat je er nog niet aan toe bent.
Zo.
O, en je laatste vraag over alleenstaand ouderschap haalt je verdere verhaal een beetje onderuit. Volgens mij zit je wel degelijk na denken om je zwanger te laten maken door ofwel je vriend, die dan bij je weggaat, of toch een of andere one-night-stand. En dit laat dan meteen maar weer zien dat je er nog niet aan toe bent.
Zo.
vrijdag 16 april 2010 om 16:03
Ik heb op mijn 18e een periode gehad dat ik dacht: als ik nu zwanger zou worden zou ik dat wel leuk vinden.
Ik had niet eens een vriend en was volgens mij nog maagd toen, maar de wens was er wel.
Later is dat weg gegaan toen ik ging studeren. Ik kwam in een 'nieuwe' wereld terecht waar mensen nog helemaal niet met kinderen bezig waren, en ik eigenlijk ook niet meer. (Sterker nog, ze walgen van kinderen maar dat vind ik ook onzin want over een paar jaar begint er vast een babyboom)
Bij mij kwam het op mijn 18e omdat ik in een soort 'gat' zat. (ook letterlijk qua woonplaats, haha). Vrienden en vriendinnen waren uitgevlogen om te gaan studeren. Ik had een tussenjaartje waarin ik ging werken. Tussen de dertigers met baby's, misschien kwam het ook daar vandaan.
Je schrijft dat je vriend het nog lang niet wil. Dat is duidelijk. Dan moet je je daarbij neerleggen en een manier vinden waarop je je kinderwens in de kast kunt zetten, voorlopig.
Richt je op de kinderen van je familie, zonder steeds te denken: had ik ook maar...
Ik ga ook veel met mijn neefjes en nichtjes om maar ben blij dat ik de gebroken nachten niet heb, het vroege opstaan en dat ik ze na een dag oppassen kan teruggeven aan hun pa en ma.
(Ben nu 27 by the way. Geen kinderen, geen partner en ook eigenlijk geen problemen daarmee, nu)
Ik had niet eens een vriend en was volgens mij nog maagd toen, maar de wens was er wel.
Later is dat weg gegaan toen ik ging studeren. Ik kwam in een 'nieuwe' wereld terecht waar mensen nog helemaal niet met kinderen bezig waren, en ik eigenlijk ook niet meer. (Sterker nog, ze walgen van kinderen maar dat vind ik ook onzin want over een paar jaar begint er vast een babyboom)
Bij mij kwam het op mijn 18e omdat ik in een soort 'gat' zat. (ook letterlijk qua woonplaats, haha). Vrienden en vriendinnen waren uitgevlogen om te gaan studeren. Ik had een tussenjaartje waarin ik ging werken. Tussen de dertigers met baby's, misschien kwam het ook daar vandaan.
Je schrijft dat je vriend het nog lang niet wil. Dat is duidelijk. Dan moet je je daarbij neerleggen en een manier vinden waarop je je kinderwens in de kast kunt zetten, voorlopig.
Richt je op de kinderen van je familie, zonder steeds te denken: had ik ook maar...
Ik ga ook veel met mijn neefjes en nichtjes om maar ben blij dat ik de gebroken nachten niet heb, het vroege opstaan en dat ik ze na een dag oppassen kan teruggeven aan hun pa en ma.
(Ben nu 27 by the way. Geen kinderen, geen partner en ook eigenlijk geen problemen daarmee, nu)
vrijdag 16 april 2010 om 16:07
En met voldoende inkomen, heb je ook een stuk minder kans op relatiestrubbelingen.... geldproblemen zijn niet voor niets zo'n grote factor bij echtscheidingen...
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
vrijdag 16 april 2010 om 16:08
Ga aan andere anti-conceptie, dat je in ieder geval niet voor je gevoel met iedere nieuwe pilstrip een kans in het water gooit. Prikpil of het hormoonstaafje. Tot zover de praktische tips.
Praat erover met je vriend. Je moet dat gevoel met iemand delen en daaris hij toch wel de aangewezen persoon voor.
Probeer de komende 5 jaar je op iets anders te focussen, ga reizen, een pottenbakkerscursus volgen, meedoen aan lingo, maar ga niet zitten simmen over je kinderwens. Da's enkel jezelf plagen.
Veel sterkte!
Praat erover met je vriend. Je moet dat gevoel met iemand delen en daaris hij toch wel de aangewezen persoon voor.
Probeer de komende 5 jaar je op iets anders te focussen, ga reizen, een pottenbakkerscursus volgen, meedoen aan lingo, maar ga niet zitten simmen over je kinderwens. Da's enkel jezelf plagen.
Veel sterkte!
vrijdag 16 april 2010 om 16:09
Ik ben een 'jonge' moeder van 23. Tsja, ik ervaar het dus niet als zwaar, maar dat is persoonlijk.
Ik vind het écht fantastisch. En ja, natuurlijk zitten er zware dagen tussen en is het niet altijd feest. Maar goed, dat is het ook niet als je 30 bent
Ik heb een goed vangnet, dochter kan en gaat vaak uit logeren. Vriend en ik werken er allebei naast en onze relatie is niet veranderd. Alleen maar leuker eigenlijk. Vriend is wel iets ouder dan ik, 30.
Ik had het niet anders willen doen.
Ik vind het écht fantastisch. En ja, natuurlijk zitten er zware dagen tussen en is het niet altijd feest. Maar goed, dat is het ook niet als je 30 bent
Ik heb een goed vangnet, dochter kan en gaat vaak uit logeren. Vriend en ik werken er allebei naast en onze relatie is niet veranderd. Alleen maar leuker eigenlijk. Vriend is wel iets ouder dan ik, 30.
Ik had het niet anders willen doen.
vrijdag 16 april 2010 om 16:10
Je klinkt meer obsessief dan me goed lijkt voor het kind waarvan jij eventueel moeder gaat zijn. Wat als kind een gebruiksaanwijzing heeft of een moeilijk karakter en niet de zonnige roze wolk is die je erbij voorstelt?
Is het een optie voor jou of jullie om voor een poosje weekendpleegouders te worden? Of kun je een andere manier verzinnen om iets te betekenen in het leven van een kind zonder dat je gelijk aan een kind van jou begint?
Hele flauwe: maar heb je al een huisdier om al je overtollige liefde op los te laten (moet dan wel een aanhankelijk soort zijn natuurlijk).
En het lijkt me heel handig om te gaan studeren in de richting waarvan je denkt dat die bij je past. Als je eenmaal kinderen hebt is switchen niet meer zo makkelijk.
Alleenstaand ouderschap is altijd mogelijk natuurlijk maar bepaald niet een leuke optie. Kind heeft geen ander referentiepunt dan jou. Jij hebt niemand waarmee je het ouderschap kan delen. Complicaties bij eventueel later aan te gaan relaties (past kind en geliefde wel bij elkaar, is geliefde goed genoeg voor jouw kind). Om het nog niet te hebben over het eeuwige 'waar laat ik mijn kind als ik werk/studeer/uitga/tijd voor mezelf nodig heb'.
Is het een optie voor jou of jullie om voor een poosje weekendpleegouders te worden? Of kun je een andere manier verzinnen om iets te betekenen in het leven van een kind zonder dat je gelijk aan een kind van jou begint?
Hele flauwe: maar heb je al een huisdier om al je overtollige liefde op los te laten (moet dan wel een aanhankelijk soort zijn natuurlijk).
En het lijkt me heel handig om te gaan studeren in de richting waarvan je denkt dat die bij je past. Als je eenmaal kinderen hebt is switchen niet meer zo makkelijk.
Alleenstaand ouderschap is altijd mogelijk natuurlijk maar bepaald niet een leuke optie. Kind heeft geen ander referentiepunt dan jou. Jij hebt niemand waarmee je het ouderschap kan delen. Complicaties bij eventueel later aan te gaan relaties (past kind en geliefde wel bij elkaar, is geliefde goed genoeg voor jouw kind). Om het nog niet te hebben over het eeuwige 'waar laat ik mijn kind als ik werk/studeer/uitga/tijd voor mezelf nodig heb'.
vrijdag 16 april 2010 om 16:10
He anakinskywalker,
Ik snap je probleem wel, ik heb het niet zo hevig als jou. Werk in de Kinderopvang, dus wel met kinderen en mijn vriend wou het net oz graag als ik. ben nu 23 en ben er ook echt aan toe, heb het echt uit moeten stellen. Vriendinnen van me werden (perongeluk) tienermoeder, door verkeerd gebruik van de pil... en jaloers dat ik was. Maar gelukkig genoeg gezond verstand en heb ik gewacht tot ik werkte, een huis had, mijn rijbewijs ben ik mee bezig maar ik ben er nu klaar voor. En blij dat ik ben!
Ik snap hoe moeilijk het is, maar laat je leven er niet door beheersen, met 23/24/25 is jong zat! Je hebt je hele leven nog, ik zou als ik jou was nu nog genieten van de dingen die je dan niet zo snel doet.
Ik snap je probleem wel, ik heb het niet zo hevig als jou. Werk in de Kinderopvang, dus wel met kinderen en mijn vriend wou het net oz graag als ik. ben nu 23 en ben er ook echt aan toe, heb het echt uit moeten stellen. Vriendinnen van me werden (perongeluk) tienermoeder, door verkeerd gebruik van de pil... en jaloers dat ik was. Maar gelukkig genoeg gezond verstand en heb ik gewacht tot ik werkte, een huis had, mijn rijbewijs ben ik mee bezig maar ik ben er nu klaar voor. En blij dat ik ben!
Ik snap hoe moeilijk het is, maar laat je leven er niet door beheersen, met 23/24/25 is jong zat! Je hebt je hele leven nog, ik zou als ik jou was nu nog genieten van de dingen die je dan niet zo snel doet.
vrijdag 16 april 2010 om 16:10
vrijdag 16 april 2010 om 16:11
Ik wil ook graag kinderen (liever gisteren dan vandaag), maar heb voor mezelf dezelfde eisen gesteld als jouw vriend (plus de eis dat mijn vriend er ook aan toe moet zijn).
Een stabiele basis lijkt me namelijk heel belangrijk. Bovendien kun je er dan zelf ook meer van genieten dan dat je je iedere maand weer af moet vragen hoe je het gaat redden of het huis voor de zoveelste keer te klein is (letterlijke en figuurlijk).
Een stabiele basis lijkt me namelijk heel belangrijk. Bovendien kun je er dan zelf ook meer van genieten dan dat je je iedere maand weer af moet vragen hoe je het gaat redden of het huis voor de zoveelste keer te klein is (letterlijke en figuurlijk).
vrijdag 16 april 2010 om 16:16
Als ik jouw verhaal zo lees, vraag ik me af waar die diepe kinderwens vandaan komt. En vooral op jouw leeftijd. Wat trekt je zo aan in het krijgen/ hebben van een kindje?
Ik bedoel dit absoluut niet veroordelend. Ik ben er gewoon erg nieuwsgierig naar.
Ik zelf wist ook al vrij jong dat ik moeder wilde worden, maar ben uiteindelijk op mijn 30e voor de eerste keer moeder geworden. Daarvoor was het inderdaad een verhaal van niet de juiste partner, mijn studie afronden etc.
Mijn persoonlijke ervaring is dat het hebben/ krijgen van een kind het heftigste is dat in mijn leven is gebeurd.
Ik vind het verstandig dat je niet zonder medeweten van je partner de pil zomaar de deur uit doet. Daarvoor wil ik je een compliment geven.
Ik hoop dat je er samen met je vriend uit komt en tot die tijd dat jullie samen besluiten om een kindje te willen, het geduld kunt opbrengen.
P.s. Een oud klasgenootje van me is in het laatste jaar van onze opleiding zwanger geworden en nog steeds niet afgestudeerd. Zij vindt dit enerzijds erg jammer, anderzijds zegt ze dat op het moment dat andere mensen in haar omgeving ( leeftijdsgenoten) aan kinderen gaan denken, zij carriere kan gaan maken. Omdat haar kindjes dan al op school zitten.
Er zitten voor haar dus voors en tegens aan het jong moeder zijn.
Ik bedoel dit absoluut niet veroordelend. Ik ben er gewoon erg nieuwsgierig naar.
Ik zelf wist ook al vrij jong dat ik moeder wilde worden, maar ben uiteindelijk op mijn 30e voor de eerste keer moeder geworden. Daarvoor was het inderdaad een verhaal van niet de juiste partner, mijn studie afronden etc.
Mijn persoonlijke ervaring is dat het hebben/ krijgen van een kind het heftigste is dat in mijn leven is gebeurd.
Ik vind het verstandig dat je niet zonder medeweten van je partner de pil zomaar de deur uit doet. Daarvoor wil ik je een compliment geven.
Ik hoop dat je er samen met je vriend uit komt en tot die tijd dat jullie samen besluiten om een kindje te willen, het geduld kunt opbrengen.
P.s. Een oud klasgenootje van me is in het laatste jaar van onze opleiding zwanger geworden en nog steeds niet afgestudeerd. Zij vindt dit enerzijds erg jammer, anderzijds zegt ze dat op het moment dat andere mensen in haar omgeving ( leeftijdsgenoten) aan kinderen gaan denken, zij carriere kan gaan maken. Omdat haar kindjes dan al op school zitten.
Er zitten voor haar dus voors en tegens aan het jong moeder zijn.
vrijdag 16 april 2010 om 16:16
quote:mamzelle schreef op 16 april 2010 @ 16:10:
Alleenstaand ouderschap is altijd mogelijk natuurlijk maar bepaald niet een leuke optie. Kind heeft geen ander referentiepunt dan jou. Jij hebt niemand waarmee je het ouderschap kan delen. Complicaties bij eventueel later aan te gaan relaties (past kind en geliefde wel bij elkaar, is geliefde goed genoeg voor jouw kind). Om het nog niet te hebben over het eeuwige 'waar laat ik mijn kind als ik werk/studeer/uitga/tijd voor mezelf nodig heb'.
Bedenk inderdaad dat je die gedachtes over one nightstands ed maar ver weg in je vriezer moet zetten. Je gunt je kind toch het liefste een "gewoon gezin" met twee ouders die liefdevol met elkaar onder een dak wonen?
Ik kan heel goed snappen dat het leven soms niet zo loopt en dat je je kind alleen op moet voeden, maar dat lijkt me niet iets wat je in je ideaalbeeld van "hoe kinderen te krijgen en opvoeden" zit.
Alleenstaand ouderschap is altijd mogelijk natuurlijk maar bepaald niet een leuke optie. Kind heeft geen ander referentiepunt dan jou. Jij hebt niemand waarmee je het ouderschap kan delen. Complicaties bij eventueel later aan te gaan relaties (past kind en geliefde wel bij elkaar, is geliefde goed genoeg voor jouw kind). Om het nog niet te hebben over het eeuwige 'waar laat ik mijn kind als ik werk/studeer/uitga/tijd voor mezelf nodig heb'.
Bedenk inderdaad dat je die gedachtes over one nightstands ed maar ver weg in je vriezer moet zetten. Je gunt je kind toch het liefste een "gewoon gezin" met twee ouders die liefdevol met elkaar onder een dak wonen?
Ik kan heel goed snappen dat het leven soms niet zo loopt en dat je je kind alleen op moet voeden, maar dat lijkt me niet iets wat je in je ideaalbeeld van "hoe kinderen te krijgen en opvoeden" zit.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
vrijdag 16 april 2010 om 16:28
Ik was ook jong moeder, 18 de eerste, 20 de tweede. (De eerste was ongepland btw) Ik vond het niet zwaar. Het enige 'zware' vond ik dat anderen altijd een oordeel hadden over het jonge ouderschap en ook met ongevraagde adviezen kwamen of met allerlei overjarig babyspul want als je zo jong bent kun je niks betalen.
Zal goed bedoeld zijn, maar dat vond ik erg vervelend. Ook staken mensen niet onder stoelen of banken dat ze dachten dat ons huwelijk nooit stand kon houdne, dat kan niet als je zo jong ouders bent geworden.
Het zorgen en moederen zelf vond ik heerlijk. Ik heb ook ondertussen mijn opleidingen moeten doen, niet ideaal maar wel te doen. Maar het is zeker niet iets wat ik zou aanraden, ik was constant in 2 werelden.
Maar goed om wat praktische tips te geven: Ik ben het met sommige voorgaande reacties eens. Je bent er erg obsesief mee bezig. Ik denk dat je vriend goede voorwaarden stelt en hij lijkt mij ook de meest verstandige in dit verhaal, en heel lief dat hij zelfs zijn kinderwens wat jaren naar voren wil schuiven om jou.
Realiseer je goed dat er ook nog een leven is na je moederschap, daarom is het zo belangrijk dat je een opleiding hebt!
Dat je nu een periode van 4 jaar nog niet kan overzien, duidt op een obsessie en het feit dat je er nog niet aan toe bent. Je bent kinderlijk er mee bezig. Die willen ook iets Nu en Acuut. Volwassen zijn houdt in rustig te tijd ervoor nemen, dingen plannen en de zaken op orde hebben.
Daarbij: Je haast zal je kinderen geen goed doen, echt niet. Ik ga ervan uit dat je een goede moeder wilt worden. Zorg daar dan ook voor. Dat doe je door een goede basis te maken. Je hebt nu die keus, zorg voor een warm plekje, een lieve vader, een huis, voldoende geld, een opleiding etc.
Zal goed bedoeld zijn, maar dat vond ik erg vervelend. Ook staken mensen niet onder stoelen of banken dat ze dachten dat ons huwelijk nooit stand kon houdne, dat kan niet als je zo jong ouders bent geworden.
Het zorgen en moederen zelf vond ik heerlijk. Ik heb ook ondertussen mijn opleidingen moeten doen, niet ideaal maar wel te doen. Maar het is zeker niet iets wat ik zou aanraden, ik was constant in 2 werelden.
Maar goed om wat praktische tips te geven: Ik ben het met sommige voorgaande reacties eens. Je bent er erg obsesief mee bezig. Ik denk dat je vriend goede voorwaarden stelt en hij lijkt mij ook de meest verstandige in dit verhaal, en heel lief dat hij zelfs zijn kinderwens wat jaren naar voren wil schuiven om jou.
Realiseer je goed dat er ook nog een leven is na je moederschap, daarom is het zo belangrijk dat je een opleiding hebt!
Dat je nu een periode van 4 jaar nog niet kan overzien, duidt op een obsessie en het feit dat je er nog niet aan toe bent. Je bent kinderlijk er mee bezig. Die willen ook iets Nu en Acuut. Volwassen zijn houdt in rustig te tijd ervoor nemen, dingen plannen en de zaken op orde hebben.
Daarbij: Je haast zal je kinderen geen goed doen, echt niet. Ik ga ervan uit dat je een goede moeder wilt worden. Zorg daar dan ook voor. Dat doe je door een goede basis te maken. Je hebt nu die keus, zorg voor een warm plekje, een lieve vader, een huis, voldoende geld, een opleiding etc.
vrijdag 16 april 2010 om 16:31
Ik had op mijn 18de een relatie en dacht ook dat ik er klaar voor zou zijn. Ik had een relatie met een jongen die veel ouder was. Gelukkig had hij die behoefte nog niet.
Nu ben ik ouder en snap ik echt niet waarom ik er toen klaar voor dacht te zijn. Heel bizar. Ben inmiddels alweer een paar jaar ouder en nog steeds bij dat ik geen kinderen heb. De relatie waarvan ik toen dacht dat ie goed was, bleek ook niet zo geweldig te zijn. Ben nu inmiddels ook samen met een andere man.
Dit kan voor jou natuurlijk anders zijn maar dit is mijn ervaring.
Nu ben ik ouder en snap ik echt niet waarom ik er toen klaar voor dacht te zijn. Heel bizar. Ben inmiddels alweer een paar jaar ouder en nog steeds bij dat ik geen kinderen heb. De relatie waarvan ik toen dacht dat ie goed was, bleek ook niet zo geweldig te zijn. Ben nu inmiddels ook samen met een andere man.
Dit kan voor jou natuurlijk anders zijn maar dit is mijn ervaring.
