@paarsjurkje

Ik heb de discussie even gevolgd en wil toch mijn mening even ventileren.

Zelf ben ik 40+ en wilde nooit kinderen, ik behoor niet tot de mensen die spijt hebben en heb ze ook nog nooit ontmoet eerlijk gezegd. Iedereen die ik ken die een negatieve kinderwens had heeft dat nog steeds.

Maar ik herken veel in je verhaal echter wel de andere kant op. jaren geleden nog voordat ik trouwde met mijn huidige man (die overigens ook gelukkig geen kinderwens heeft) heb ik een tijdje samengewoond. Alhoewel ik heel duidelijk was over mijn gevoelens wat betreft kinderen nam hij me blijkbaar minder serieus. Onder het mom van het zal nog wel komen stapte hij onze relatie in. Deze strandde na enige tijd, ik zag er geen heil meer in, hij had wel een kinderwens en ik niet. Hoe begripvol hij ook was bij aanvang van het hele gebeuren niets bleek minder waar. De druk op mij werd verhoogd, familie van zijn zijde gingen zich er mee bemoeien en het werd er niet gezelliger op geloof me..



Uiteindelijk heb ik er een punt achter gezet. Had ik weer een man met een sterke kinderwens. Nu jaren later is ie gescheiden en ziet zijn kids nauwelijks maar dat terzijde.



Wat ik wil aangeven is dat het best moeilijk is om er samen uit te komen volgens mij. Ik heb de wens dan niet maar stel dat ik me zo zou hebben laten beinvoeden dan waren de gevolgen natuurlijk enorm groot. Geloof me erg groot want ik ken wel degelijk mensen die erg ongelukkig zijn sinds ze kind(eren) hebben. Wat een ramp!



Ik wens je heel veel wijsheid en volg vooral je gevoel. Denk aan wat voor jou belangrijk is maar verlies niet de belangen van je partner uit het oog. Een kind is niet zomaar iets maar een ontzetten grote verantwoording.



Groet