Kinderen
alle pijlers
panische zoon 16 mnd
maandag 19 december 2011 om 16:11
Ik ga er toch maar een topic over openen, ik kom er gewoon niet meer uit en ik vind het zo zielig voor onze Zoon.
Mijn man is al 2.5 maand heel erg ziek en in het ziekenhuis kunnen ze maar niks vinden.
Hij heeft erg veel pijn.
Mijn man probeert zich een beetje over zijn pijn heen te zetten en toch nog dingetjes in huis te doen en met onze zoon te spelen.
Zodra zoon op zijn tenen terecht komt of iets te grof is dan heeft mijn man heel erg veel pijn en moet zich echt weer even bij elkaar rapen.
Nu heb ik zwaar het vermoeden dat wij onze frustraties wat deze situatie onbewust en zeker niet gewenst over brengen op onze zoon.
De laatste tijd slaapt hij heel erg slecht. Inslapen gaat heel erg goed maar laat op de avond en 'snachts word hij krijsend wakker, hij strekt helemaal en daarna weer ineen.
Ook laat hij zich echt niet troosten wat ik ook probeer.
Ik ga dan op een deken met hem op de grond zitten en laat hem in mijn bij zijn maar uitrazen met het idee dat hij het kennelijk maar even kwijt moet.
Behalve het slapen is hij overdag ook snel ge ergert en snel huilerig ook de huil aanvallen van ‘snachts komen overdag voor.
Hij spuugt op de grond en gooit dingen waar hij lief mee speelt ineens weg.
Wij benaderen hem heel positief spelen veel met zijn 3 maar ook 1 op 1 samen met hem. Met de mega bloks, tekenen, samen in bad, lekker buiten enz.
We eten samen aantafel , staan met zijn 3 op en ik hou gewoon zijn ritme aan zoals hij hem al die tijd al kent.
Ik ben een beetje radeloos en moedeloos….
Iemand ideeën wat ik nog kan proberen of dat er misschien iets anders kan zijn?
Hij krijgt ook wat tandjes door, maar daar lijkt het niet aan te liggen. Hij trekt niet aan zijn oren heeft geen rode wangen en lijkt er gewoon net als de tanden hiervoor geen last van te hebben.
En als hij dit wel lijkt te hebben geven we een zetpilletje, maar dit is maar een enkele keer en duidelijk merkbaar.
Mijn man is al 2.5 maand heel erg ziek en in het ziekenhuis kunnen ze maar niks vinden.
Hij heeft erg veel pijn.
Mijn man probeert zich een beetje over zijn pijn heen te zetten en toch nog dingetjes in huis te doen en met onze zoon te spelen.
Zodra zoon op zijn tenen terecht komt of iets te grof is dan heeft mijn man heel erg veel pijn en moet zich echt weer even bij elkaar rapen.
Nu heb ik zwaar het vermoeden dat wij onze frustraties wat deze situatie onbewust en zeker niet gewenst over brengen op onze zoon.
De laatste tijd slaapt hij heel erg slecht. Inslapen gaat heel erg goed maar laat op de avond en 'snachts word hij krijsend wakker, hij strekt helemaal en daarna weer ineen.
Ook laat hij zich echt niet troosten wat ik ook probeer.
Ik ga dan op een deken met hem op de grond zitten en laat hem in mijn bij zijn maar uitrazen met het idee dat hij het kennelijk maar even kwijt moet.
Behalve het slapen is hij overdag ook snel ge ergert en snel huilerig ook de huil aanvallen van ‘snachts komen overdag voor.
Hij spuugt op de grond en gooit dingen waar hij lief mee speelt ineens weg.
Wij benaderen hem heel positief spelen veel met zijn 3 maar ook 1 op 1 samen met hem. Met de mega bloks, tekenen, samen in bad, lekker buiten enz.
We eten samen aantafel , staan met zijn 3 op en ik hou gewoon zijn ritme aan zoals hij hem al die tijd al kent.
Ik ben een beetje radeloos en moedeloos….
Iemand ideeën wat ik nog kan proberen of dat er misschien iets anders kan zijn?
Hij krijgt ook wat tandjes door, maar daar lijkt het niet aan te liggen. Hij trekt niet aan zijn oren heeft geen rode wangen en lijkt er gewoon net als de tanden hiervoor geen last van te hebben.
En als hij dit wel lijkt te hebben geven we een zetpilletje, maar dit is maar een enkele keer en duidelijk merkbaar.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
maandag 19 december 2011 om 16:23
Natuurlijk merkt hij onbewust wat er thuis speelt. Hij ziet dat papa pijn heeft etc. Maar wellicht kun je hem ook wat meer "alleen"laten spelen. ik lees dat jullie heel veel samen doen en dat is natuurlijk prima, maar kinderen (zelfs zo jong) hebben ook ruimte voor zichzelf nodig. Even aanmodderen, en zelf de dingen ontdekken (met uiteraard paps of mams op veilige afstand om in te grijpen.) Ik merk het bij onze zoon als schoonmams op bezoek is. Die wil de hele dag elke minuut met zoon bezig zijn en zoon wordt daar pisnijdig om. Die heeft gewoon af en toe even tijd voor zichzelf nodig, even lekker zelf spelen zonder "bemoeiing van anderen"Het driftige en slecht slapen herken ik. Hier is dat grotendeels over nu zoon (18 maanden) een groot bed heeft. Als jij hem bij je in bed neemt, slaapt hij dan beter? Het is geen echte oplossing, maar misschien wil hij juist nu even de warmte van zn mams en paps voelen 's nachts.
maandag 19 december 2011 om 16:32
Nee we laten hem ook lekker alleen, hij heeft een plekje onder trap met zijn speelgoed. Maar hij zoekt ons veel op maar als hij lekker alleen bezig is laten we dat zo.
Ik neem hem niet in bed. Hij vind het niet fijn en wij ook niet.
Dan gaat hij naar de lichtjes van de wekker enzo en als hij klaar is met huilen wil hij spelen! Als ik hem daarna weer in bed leg gaat hij weer gewoon slapen!
Ik neem hem niet in bed. Hij vind het niet fijn en wij ook niet.
Dan gaat hij naar de lichtjes van de wekker enzo en als hij klaar is met huilen wil hij spelen! Als ik hem daarna weer in bed leg gaat hij weer gewoon slapen!
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
maandag 19 december 2011 om 16:34
Ben je al bij de huisarts geweest?
Als het alleen om ´vervelend gedrag´ zou gaan, dan zou ik denken; ja natuurlijk krijgt hij mee dat er wat speelt thuis. Maar het ´s nachts wakker worden-strekken-ineen plus huilbuien... ik zou in ieder geval lichamelijke oorzaken willen uitsluiten.
Peuterpuberteit, sprongetjes en kiezen zullen zeker meespelen, maar ik ken maar weinig kinderen die daar ´s nachts wakker van worden. Zeker omdat het inslapen wel goed gaat vind ik dat een beetje vreemd.
Ik zou eerder denken aan nieuwe voedingsmiddelen waar hij misschien allergisch voor is.
Hij zal zeker het nodige meekrijgen van de spanningen thuis, dat kan ook haast niet anders maar dan zou ik eerder vervelende dingen verwachten, zoals bijv. knijpen of bijten, niet willen eten, niet willen gaan slapen.
En beterschap voor je man. Leuk is anders.
Als het alleen om ´vervelend gedrag´ zou gaan, dan zou ik denken; ja natuurlijk krijgt hij mee dat er wat speelt thuis. Maar het ´s nachts wakker worden-strekken-ineen plus huilbuien... ik zou in ieder geval lichamelijke oorzaken willen uitsluiten.
Peuterpuberteit, sprongetjes en kiezen zullen zeker meespelen, maar ik ken maar weinig kinderen die daar ´s nachts wakker van worden. Zeker omdat het inslapen wel goed gaat vind ik dat een beetje vreemd.
Ik zou eerder denken aan nieuwe voedingsmiddelen waar hij misschien allergisch voor is.
Hij zal zeker het nodige meekrijgen van de spanningen thuis, dat kan ook haast niet anders maar dan zou ik eerder vervelende dingen verwachten, zoals bijv. knijpen of bijten, niet willen eten, niet willen gaan slapen.
En beterschap voor je man. Leuk is anders.
maandag 19 december 2011 om 16:38
Ik zal eens beginnen met het consulatiebureau, al heb ik toch geen vertrouwen in hun.
Hij eet wel aardig, is erg selectief maar eet wel.
Slaan doet hij niet, wel dat spugen. Hij aaaaaiiiitttt wel heel erg hard. Maar of hij dat nou express doet denk ik niet.
Nog iemand een tip om rustig te kunnen blijven. Ik vind het namelijk erg lastig.
Hij eet wel aardig, is erg selectief maar eet wel.
Slaan doet hij niet, wel dat spugen. Hij aaaaaiiiitttt wel heel erg hard. Maar of hij dat nou express doet denk ik niet.
Nog iemand een tip om rustig te kunnen blijven. Ik vind het namelijk erg lastig.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
maandag 19 december 2011 om 16:45
quote:Mies85 schreef op 19 december 2011 @ 16:38:
iemand een tip om rustig te kunnen blijven. Ik vind het namelijk erg lastig.Als ik zelf mijn geduld dreig te verliezen dan probeer ik me te herinneren dat mijn kinderen echt heel klein zijn. Ik zeg dan tegen mezelf: hij is pas 5, ze is pas 2... Waarschijnlijk zit je kindje gewoon even met zichzelf in de knoop. Hij heeft juist zo ontzettend een knuffel nodig van jullie.
iemand een tip om rustig te kunnen blijven. Ik vind het namelijk erg lastig.Als ik zelf mijn geduld dreig te verliezen dan probeer ik me te herinneren dat mijn kinderen echt heel klein zijn. Ik zeg dan tegen mezelf: hij is pas 5, ze is pas 2... Waarschijnlijk zit je kindje gewoon even met zichzelf in de knoop. Hij heeft juist zo ontzettend een knuffel nodig van jullie.
maandag 19 december 2011 om 17:12
Ja zo doe dat ook ongeveer. Ook neem ik tijdens het gedrijn even een momentje voor mezelf om te ademen.
Als hij zo doet blijf ik hem wel vrolijk en positief toespreken en benaderen. Is dat nou wel goed? Beloon ik zo zijn gedrag?
Als ik niks van hem wil zoals boodschappen doen ofzo dan laat ik hem maar als ik dat wel wil dan zeg ik zoooo zullen we lekker even boodschappen samen gaan doen? Dan negeer ik het zeg maar en laat ik het gedrag zien wat ik wel van hem wil zien.
Als hij zo doet blijf ik hem wel vrolijk en positief toespreken en benaderen. Is dat nou wel goed? Beloon ik zo zijn gedrag?
Als ik niks van hem wil zoals boodschappen doen ofzo dan laat ik hem maar als ik dat wel wil dan zeg ik zoooo zullen we lekker even boodschappen samen gaan doen? Dan negeer ik het zeg maar en laat ik het gedrag zien wat ik wel van hem wil zien.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
maandag 19 december 2011 om 17:21
Hoi Mies. Ik ken je nog van het augustus 2010 topic. Wat vervelend voor jullie dat je man zo ziek is en je zoontje er blijkbaar op reageert. Aan de andere kant: mijn dochter heeft het de laatste tijd ook niet altijd makkelijk. Ze is af en toe ook flink gefrustreerd en boos en tijdens de nachten lijkt ze wat angstig af en toe. Wij denken zelf dat ze soms eng droomt. Overdag lijkt het meer frustratie omdat ze zichzelf heel graag wil uiten, maar nig niet goed genieg kan praten.
maandag 19 december 2011 om 17:23
Mies, draai het eens om.
Als hij lief speelt, reageer dán juist; wat ben je lief. Wil je even samen spelen?
Je hebt de neiging om, als je kind even lief speelt of rustig is, juist dan tijd voor jezelf te nemen. Maar eigenlijk zeg je daarmee; als je lief bent trek ik me niks van jou aan. Dus dat moet je doorbreken.
Als hij boos is en jij benadert dat vrolijk, dan neem je hem niet serieus. Je kunt beter zeggen; jij bent boos zeg. Benoem zijn gedrag, als dat gedrag niet aanvaardbaar is, zeg dat dan ook; jij moet maar even uithuilen.
Als hij lief speelt, reageer dán juist; wat ben je lief. Wil je even samen spelen?
Je hebt de neiging om, als je kind even lief speelt of rustig is, juist dan tijd voor jezelf te nemen. Maar eigenlijk zeg je daarmee; als je lief bent trek ik me niks van jou aan. Dus dat moet je doorbreken.
Als hij boos is en jij benadert dat vrolijk, dan neem je hem niet serieus. Je kunt beter zeggen; jij bent boos zeg. Benoem zijn gedrag, als dat gedrag niet aanvaardbaar is, zeg dat dan ook; jij moet maar even uithuilen.
maandag 19 december 2011 om 17:24
Vervolg: het kan natuurlijk geen kwaad om bij het CB advies te vragen, zeker als je het er zelf ook moeilijk mee hebt. Maar ik denk zelf dat het misschien ook een fase is. Wij laten dochter vaak even uitrazen en knuffelen haar als ze weer rustig is. Ik vind het af en toe ook flink vermoeiend. Veel sterkte in ieder geval!
maandag 19 december 2011 om 20:17
Nou hij praat eigenlijk al aardig goed en hij kan zich aardig verstaanbaar maken. En alles wat hij dan zegt spreekt hij ook goed uit. Het kan zijn dat hij meer wil hoor... maar dat pik ik niet zo op.
Wij doen zeer veel aan die positieve aandacht, hij krijgt wel complimentjes als hij speelt als ik aan het koken ben ofzo. En dan zet ik even wat drinken een een koekje neer en zeg ik: liefje als je het wil staat het hier op tafel. En dan komt hij zo nu en dan een bouwseltje laten zien. Dus ook dát doen we.
Wij willen wel knuffelen als hij rustig is, maar hij word niet rustig! Dat is het nare. Als ik hem alleen zou laten door hem bijvoorbeeld even alleen in een hoekje te zetten ofzo of in bed te laten liggen dan blijft hij mega hard huilen. echt vreselijk panisch. Snot komt overal uit word helemaal rood en warm en konkelt over de grond.
Dood vermoeiend inderdaad.
Wij doen zeer veel aan die positieve aandacht, hij krijgt wel complimentjes als hij speelt als ik aan het koken ben ofzo. En dan zet ik even wat drinken een een koekje neer en zeg ik: liefje als je het wil staat het hier op tafel. En dan komt hij zo nu en dan een bouwseltje laten zien. Dus ook dát doen we.
Wij willen wel knuffelen als hij rustig is, maar hij word niet rustig! Dat is het nare. Als ik hem alleen zou laten door hem bijvoorbeeld even alleen in een hoekje te zetten ofzo of in bed te laten liggen dan blijft hij mega hard huilen. echt vreselijk panisch. Snot komt overal uit word helemaal rood en warm en konkelt over de grond.
Dood vermoeiend inderdaad.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
dinsdag 20 december 2011 om 09:31
Moeilijk voor je!!
Mijn zoontje is net een maand ouder, en had rond de 16 maanden ook een moeilijke fase, met veel frustratie-buien en s nachts wakker worden enzo. Dat duurde een paar weken, nu is dat alweer een stuk beter.
Als ik het zo hoor gaan jullie echt prima met jullie zoontje om hoor, ik denk niet dat je daar nog zoveel aan kunt verbeteren! Alle kinderen doorlopen van die fases, en de ene keer hebben ze er meer last van dan een andere keer. Niet dat dat het op dat moment makkelijker maakt om ermee om te gaan, maar het scheelt wel als je ervan uit gaat dat het vanzelf weer over kan gaan...
Ik denk wel dat spanningen thuis mee kunnen werken. Ik merk het ook, mijn vader ligt al een paar weken in het ziekenhuis, en we gaan dus veel op en neer en ik ben vaker weg dan normaal. Bovendien ben ik weer zwanger en erg misselijk, dus kan ik minder actief met hem doen.
En ik heb het idee dat dat zich uit in erg eenkennig en aanhankelijk gedrag naar mij toe (al kan dat natuurlijk ook best een fase zijn).
Mijn zoontje is net een maand ouder, en had rond de 16 maanden ook een moeilijke fase, met veel frustratie-buien en s nachts wakker worden enzo. Dat duurde een paar weken, nu is dat alweer een stuk beter.
Als ik het zo hoor gaan jullie echt prima met jullie zoontje om hoor, ik denk niet dat je daar nog zoveel aan kunt verbeteren! Alle kinderen doorlopen van die fases, en de ene keer hebben ze er meer last van dan een andere keer. Niet dat dat het op dat moment makkelijker maakt om ermee om te gaan, maar het scheelt wel als je ervan uit gaat dat het vanzelf weer over kan gaan...
Ik denk wel dat spanningen thuis mee kunnen werken. Ik merk het ook, mijn vader ligt al een paar weken in het ziekenhuis, en we gaan dus veel op en neer en ik ben vaker weg dan normaal. Bovendien ben ik weer zwanger en erg misselijk, dus kan ik minder actief met hem doen.
En ik heb het idee dat dat zich uit in erg eenkennig en aanhankelijk gedrag naar mij toe (al kan dat natuurlijk ook best een fase zijn).
dinsdag 20 december 2011 om 19:40
Ik vind het zo onwijs fijn om te lezen dat andere het toch wel herkennen.
Ja wij gingen ook voor mijn man veel op en neer naar het Ziekenhuis en hij ging zoveel als kon mee, want ja papa en zoon willen elkaar ook zien natuurlijk. En probeerde dan wel met zijn 3 te eten in het ZH.
Fijn om te horen dat je vind dat wij er goed mee omgaan!
Ja wij gingen ook voor mijn man veel op en neer naar het Ziekenhuis en hij ging zoveel als kon mee, want ja papa en zoon willen elkaar ook zien natuurlijk. En probeerde dan wel met zijn 3 te eten in het ZH.
Fijn om te horen dat je vind dat wij er goed mee omgaan!
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
