Kinderen
alle pijlers
Pesten
maandag 17 mei 2010 om 16:53
Ik kijk uit het raam en zie in het speeltuintje hierachter kinderen spelen.
Groot,klein het is druk want het is prachtig weer.
Een meisje van een jaar of 12 speelt wat achteraf met haar broertje.
Ik hang intussen uit het raam en sta het allemaal zo eens aan te kijken.
Ik hoor het meisje vragen of ze mee mag doen.
Ze wordt aan de kant geduwd,nee ze mag niet meespelen.
Ze pakt haar broertje bij de hand en loopt weg uit de speeltuin en wordt ook nog eens heel hard uitgelachen.
Verdrietig zie ik haar naar haar schoenen staren.
Ze loopt voor mijn huis langs en onze blikken kruizen elkaar,ik zie een intens verdrietige blik in haar ogen.
Ik mag niet meedoen en nu wordt ik ook nog uitgelachen zegt ze..
Ach meisje trek het je niet aan zeg ik,ik weet niet wat anders te zeggen want natuurlijk trekt ze zich het aan.
Mijn gedachten dwalen af naar vroeger toen ik een meisje van 12 was want ik ken dat gevoel van uitgelachen worden zo goed.
Dat gebeurde mij dagelijks.
Uitgelachen,genegeerd,buitengesloten ik ken het allemaal zo goed..
Wat had ik moeten doen?
Had ik voor dat meisje op moeten komen,had ik met die kinderen die haar uitlachten een gesprek aan moeten gaan?
Ik weet het niet wat ik had moeten doen,ik voel me laf omdat juist ik zo goed weet hoe dat meisje zich moet voelen..
Groot,klein het is druk want het is prachtig weer.
Een meisje van een jaar of 12 speelt wat achteraf met haar broertje.
Ik hang intussen uit het raam en sta het allemaal zo eens aan te kijken.
Ik hoor het meisje vragen of ze mee mag doen.
Ze wordt aan de kant geduwd,nee ze mag niet meespelen.
Ze pakt haar broertje bij de hand en loopt weg uit de speeltuin en wordt ook nog eens heel hard uitgelachen.
Verdrietig zie ik haar naar haar schoenen staren.
Ze loopt voor mijn huis langs en onze blikken kruizen elkaar,ik zie een intens verdrietige blik in haar ogen.
Ik mag niet meedoen en nu wordt ik ook nog uitgelachen zegt ze..
Ach meisje trek het je niet aan zeg ik,ik weet niet wat anders te zeggen want natuurlijk trekt ze zich het aan.
Mijn gedachten dwalen af naar vroeger toen ik een meisje van 12 was want ik ken dat gevoel van uitgelachen worden zo goed.
Dat gebeurde mij dagelijks.
Uitgelachen,genegeerd,buitengesloten ik ken het allemaal zo goed..
Wat had ik moeten doen?
Had ik voor dat meisje op moeten komen,had ik met die kinderen die haar uitlachten een gesprek aan moeten gaan?
Ik weet het niet wat ik had moeten doen,ik voel me laf omdat juist ik zo goed weet hoe dat meisje zich moet voelen..
maandag 17 mei 2010 om 17:01
Misschien had je haar vervelende gevoel kunnen erkennen, iets kunnen zeggen: "Meid, wat zul je je vervelend voelen nu. Wat gemeen van die andere kinderen, dit is niet zoals mensen met elkaar om horen te gaan."
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
maandag 17 mei 2010 om 17:09
quote:AlettaJacobs schreef op 17 mei 2010 @ 17:01:
Misschien had je haar vervelende gevoel kunnen erkennen, iets kunnen zeggen: "Meid, wat zul je je vervelend voelen nu. Wat gemeen van die andere kinderen, dit is niet zoals mensen met elkaar om horen te gaan."
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
Dat vind ik een heel goede opmerking.
En een dikke
Misschien had je haar vervelende gevoel kunnen erkennen, iets kunnen zeggen: "Meid, wat zul je je vervelend voelen nu. Wat gemeen van die andere kinderen, dit is niet zoals mensen met elkaar om horen te gaan."
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
Dat vind ik een heel goede opmerking.
En een dikke
maandag 17 mei 2010 om 17:11
quote:AlettaJacobs schreef op 17 mei 2010 @ 17:01:
Misschien had je haar vervelende gevoel kunnen erkennen, iets kunnen zeggen: "Meid, wat zul je je vervelend voelen nu. Wat gemeen van die andere kinderen, dit is niet zoals mensen met elkaar om horen te gaan."
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
Dat is ook wat ik me achteraf besef,dat ik iig iets meer had kunnen zeggen tegen dat meisje dan: 'ach trek het je niet aan'.
Nog zie ik die intens verdrietige ogen van dat meisje voor me.
Misschien had je haar vervelende gevoel kunnen erkennen, iets kunnen zeggen: "Meid, wat zul je je vervelend voelen nu. Wat gemeen van die andere kinderen, dit is niet zoals mensen met elkaar om horen te gaan."
Nee, je helpt haar er niet mee, maar soms voelt het al fijn dat iemand erkent wat pesten met je doet, en verklaart dat dat niet is zoals de dingen horen te zijn (dat is in ieder geval wat ik er het ergst aan vond: dat iedereen in mijn omgeving deed alsof het niet gebeurde, en dat ik zelf heel lang dacht dat het normaal was).
Dat is ook wat ik me achteraf besef,dat ik iig iets meer had kunnen zeggen tegen dat meisje dan: 'ach trek het je niet aan'.
Nog zie ik die intens verdrietige ogen van dat meisje voor me.
maandag 17 mei 2010 om 18:00
Vervelend. Toch denk ik zelf dat het vernederend voor dat meisje zou zijn als je partij voor haar kiest. Dat zou ik in haar plaats tenminste vinden, omdat het toch de eigen vriendjes zijn die dat doen. Interventie van een volwassene geeft aan dat je zo zwak bent dat je je kennelijk niet zelf verdedigen kan.
Maar in jouw plaats - ik zou echt niet weten wat te doen als buitenstaander, misschien met de ouders bespreken?
Maar in jouw plaats - ik zou echt niet weten wat te doen als buitenstaander, misschien met de ouders bespreken?
maandag 17 mei 2010 om 18:01
Door jouw opmerking, heeft ze in ieder geval niet alleen gestaan, in haar gevoel.
Echt hartstikke zielig.
Misschien kun je het een beetje in de gaten houden, en bij veelvuldig voorkomen, het meisje haar ouder(s) inlichten.
Zodat die er wat van kunnen zeggen.
Echt hartstikke zielig.
Misschien kun je het een beetje in de gaten houden, en bij veelvuldig voorkomen, het meisje haar ouder(s) inlichten.
Zodat die er wat van kunnen zeggen.
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
maandag 17 mei 2010 om 18:05
quote:stratego schreef op 17 mei 2010 @ 17:15:
Ik vind dit ook zo zielig, maar je hebt wat tegen haar gezegd, en niet de andere kant opgekeken
Nee dat niet maar ik had graag achteraf iets meer willen zeggen of doen.
Ik ken het meisje verder ook niet maar iets in haar blik vertelde me dat dit vaker gebeurd.
En hoewel het meisje zelf dit misschien wel helemaal niet beseft denk ik dan bij mezelf:' weer een kind dat behoorlijk beschadigd wordt'
Beseffen die pesters wel wat ze dat meiske aan doen?
Nee waarschijnlijk beseffen ze niet wat voor ellendig gevoel dit meisje over jaren nog kan hebben.
Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken om te weten hoe beschadigd iemand kan worden door pesten en dan ben ik nog niet eens fysiek gepest.
Op iedere school is tegenwoordig wel een pestprotocol en gelukkig maar,maar wordt er op scholen ook verteld wat voor gevolgen het pesten op de lange termijn kan hebben?
Ik weet van mezelf iig dat mijn zelfvertrouwen jarenlang 0,0 is geweest en ik nog steeds grote moeite heb met mensen vertrouwen en me open stellen..
Ik vind dit ook zo zielig, maar je hebt wat tegen haar gezegd, en niet de andere kant opgekeken
Nee dat niet maar ik had graag achteraf iets meer willen zeggen of doen.
Ik ken het meisje verder ook niet maar iets in haar blik vertelde me dat dit vaker gebeurd.
En hoewel het meisje zelf dit misschien wel helemaal niet beseft denk ik dan bij mezelf:' weer een kind dat behoorlijk beschadigd wordt'
Beseffen die pesters wel wat ze dat meiske aan doen?
Nee waarschijnlijk beseffen ze niet wat voor ellendig gevoel dit meisje over jaren nog kan hebben.
Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken om te weten hoe beschadigd iemand kan worden door pesten en dan ben ik nog niet eens fysiek gepest.
Op iedere school is tegenwoordig wel een pestprotocol en gelukkig maar,maar wordt er op scholen ook verteld wat voor gevolgen het pesten op de lange termijn kan hebben?
Ik weet van mezelf iig dat mijn zelfvertrouwen jarenlang 0,0 is geweest en ik nog steeds grote moeite heb met mensen vertrouwen en me open stellen..
maandag 17 mei 2010 om 18:29
maandag 17 mei 2010 om 19:21
Lastig en herkenbaar. Laatst had ik een situatie die er wat weg van had. Zwiepje (bijna 5) was aan het spelen met een jongetje die in de buurt woont (bijna 8). Ik zit op het bankje en zij in de speeltuin op een buis. Ze hebben het over de school waar ze op zitten (allebei een andere) en het jongetje zegt: " ze behandelen met echt als stront op school." Hij begint zijn hele hart bij Zwiepje uit te storten, dat ze hem altijd pesten en schoppen en slaan, ook op de overblijf. Zwiepje zegt iets in de trant van: bij mij op school is het wel leuk, kom je lekker bij mij op school zitten. Daarna gaan ze verder spelen. Ik vond het zo zielig maar wist van verbazing even niet wat te zeggen en of ik wel wat moest zeggen want het jongetje leek wel opgelucht zijn verhaal kwijt te kunnen. Ik vind het wel lastig want elke keer als ik hem nu zie denk ik: arm kind, zullen zijn ouders het wel weten?
maandag 17 mei 2010 om 19:42
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 mei 2010 @ 18:29:
Op basis van één keer niet mee mogen spelen ( je kent het meisje verder niet, toch? ) kun je je geen beeld vormen van wat er speelt. Misschien was het kind met haar broertje op visite en kenden de andere kinderen haar niet?
Het meisje woont hier wel in de buurt.
Het is een vrij nieuwe buurt en we zijn hier in de winter komen wonen dus ik ken iedereen nog niet zo goed.
En verder tsja misschien maak ik er meer van dan dat het werkelijk is maar ik vond het zo zielig en vooral die verdrietige blik in haar ogen.
Op basis van één keer niet mee mogen spelen ( je kent het meisje verder niet, toch? ) kun je je geen beeld vormen van wat er speelt. Misschien was het kind met haar broertje op visite en kenden de andere kinderen haar niet?
Het meisje woont hier wel in de buurt.
Het is een vrij nieuwe buurt en we zijn hier in de winter komen wonen dus ik ken iedereen nog niet zo goed.
En verder tsja misschien maak ik er meer van dan dat het werkelijk is maar ik vond het zo zielig en vooral die verdrietige blik in haar ogen.
maandag 17 mei 2010 om 19:44
quote:Zwieber schreef op 17 mei 2010 @ 19:21:
Lastig en herkenbaar. Laatst had ik een situatie die er wat weg van had. Zwiepje (bijna 5) was aan het spelen met een jongetje die in de buurt woont (bijna 8). Ik zit op het bankje en zij in de speeltuin op een buis. Ze hebben het over de school waar ze op zitten (allebei een andere) en het jongetje zegt: " ze behandelen met echt als stront op school." Hij begint zijn hele hart bij Zwiepje uit te storten, dat ze hem altijd pesten en schoppen en slaan, ook op de overblijf. Zwiepje zegt iets in de trant van: bij mij op school is het wel leuk, kom je lekker bij mij op school zitten. Daarna gaan ze verder spelen. Ik vond het zo zielig maar wist van verbazing even niet wat te zeggen en of ik wel wat moest zeggen want het jongetje leek wel opgelucht zijn verhaal kwijt te kunnen. Ik vind het wel lastig want elke keer als ik hem nu zie denk ik: arm kind, zullen zijn ouders het wel weten?
Oeh dat klinkt toch behoorlijk ernstig.
Zie je de ouders van dat jochie wel eens?
Misschien dat je toch een keer een balletje op kunt gooien want dit is toch wel iets wat zijn ouders zouden moeten weten..
Lastig en herkenbaar. Laatst had ik een situatie die er wat weg van had. Zwiepje (bijna 5) was aan het spelen met een jongetje die in de buurt woont (bijna 8). Ik zit op het bankje en zij in de speeltuin op een buis. Ze hebben het over de school waar ze op zitten (allebei een andere) en het jongetje zegt: " ze behandelen met echt als stront op school." Hij begint zijn hele hart bij Zwiepje uit te storten, dat ze hem altijd pesten en schoppen en slaan, ook op de overblijf. Zwiepje zegt iets in de trant van: bij mij op school is het wel leuk, kom je lekker bij mij op school zitten. Daarna gaan ze verder spelen. Ik vond het zo zielig maar wist van verbazing even niet wat te zeggen en of ik wel wat moest zeggen want het jongetje leek wel opgelucht zijn verhaal kwijt te kunnen. Ik vind het wel lastig want elke keer als ik hem nu zie denk ik: arm kind, zullen zijn ouders het wel weten?
Oeh dat klinkt toch behoorlijk ernstig.
Zie je de ouders van dat jochie wel eens?
Misschien dat je toch een keer een balletje op kunt gooien want dit is toch wel iets wat zijn ouders zouden moeten weten..
