Kinderen
alle pijlers
Problemen basisonderwijs.
woensdag 5 september 2012 om 19:59
Hoi beste lezers,
Ik zit met een soort onzekerheid in mijn maag, en vraag jullie wat jullie mening en advies is.
Ik ben een alleenstaande moeder van een zoon van bijna 7 jaar.
Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen hij ruim anderhalf jaar was. Vaders had direct (eerder) al een vriendin en is daar nu nog bij en heeft daar 2 kinderen bij. Er waren eerder heel veel problemen tussen ons. Ik heb deze laatste jaren de problemen laten varen. Ik ging nergens meer op in of tegen in. En heb gezegd dat het zijn eigen keuzes zijn die hij maakt.
Het heeft mijn heel wat jaren gekost om nu zo te denken en alles los te laten. Nu is alles in vrede en zijn we met zijn allen zelfs laatst bij de zwemdiploma uitreiking van onze zoon geweest. We hebben gepraat, gelachen en ontspannen. Niks aan het handje.
Afgelopen jaar heb ik een opleiding gevolgd, om aan het werk te kunnen komen. Immers werd ik eerder steeds afgewezen op sollicitaties of de brieven. Het was een moeilijk en pittig jaartje. Dat heeft ook wel invloed op mijn zoontje natuurlijk. Hij werd door vriendinnen van mij opgevangen zodat ik naar school en stage kon. Tussen door zijn er verbouwingen bezig geweest in en om het huis. (renovaties).
Mijn zoon heeft eerst bij een kinderopvang en gastouder gezeten zodat ik kon werken met behoud van uitkering. Bij de gastouder en kinderdag verblijf was er eigenlijks ook niets aan de hand. Gewoon de normale grens opzoeken speelgoed wel eens willen afpakken niet willen delen etc. Normaal gedrag. Ook goed gedrag! Luisterend en rustig vrolijk blij en delen met andere kinderen, samen spelen etc.
Toen hij naar groep 1 ging op een openbare basis school, veranderde dit eigenlijk compleet... Meer als in compleet, wat de juf mij allemaal vertelde. Dagelijks kwam ik mijn zoontje ophalen en vroeg ik hoe hij zich ontwikkelde, en dagelijks kreeg ik te horen dat hij kinderen sloeg, beet, schopte, duwde en spuugde. Ik herkende mijn zoon daar niet in. Thuis begon hij op een gegeven moment ook te veranderen. Snel boos worden, mij de schuld geven dat hij bijvoorbeeld van zijn fiets viel (Hij leerde fietsen). Op andere momenten ook.. Wat allemaal weet ik niet meer, die tijd zijn we immers voorbij. Maar ik wou wel mee helpen aan een oplossing op school, dus ik vroeg daar later het school jaar ook naar van: "Wat kunnen we hier aan doen, want dit kan niet zo langer." Het moest voor andere kinderen en voor de juffrouw en mijn zoontje wel leuk blijven. Ze adviseerde mij een maatschappelijk werkster. Maar ze had al geinformeerd en op school zat alles al vol. Dus ik vroeg haar wat ik anders kon doen. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij jeugdzorg en instantie nummero 3 terecht gekomen.
Yorneo kwam wekelijks bij mij thuis en ik legde alle kaarten op tafel. Was open en eerlijk. Ook over hoe ik reageerde en hoe ik handelde. Na een aantal maanden is er uit gekomen dat mijn zoon een bepaalde trigger nodig heeft om goed te willen presteren. Zoals vaak genoeg complimenteren (ook wanneer ik helemaal met andere dingen bezig was, moest ik mij bewust worden van zijn goede gedrag en als nog complimenteren). Zijn gevoel uitleggen wanneer hij boos was, begrip tonen en hem vertellen hoe hij het beter kon doen. En het grootste van alles rustig blijven. En oja! Niet zijn uitlatingen persoonlijk opvatten!
Alle handvatten, tips, stikkers, en lijstjes werkten heel goed! We werkten ook met duimpjes. Uiteindelijk is deze vrouw ook op school gekomen. Onderhand (door wachtlijst) zat mijn zoon al (op enkele maanden na) aan het eind van zijn 2de school jaar. De juf luisterde en werkte ook met deze handvatten. Mijn zoon ging steeds beter functioneren in de klas, en het ging steeds beter met hem. De afspraak onderling met de vrouw van instantie nummero 3 was ook dat deze handvatten, doorgevoerd zouden worden naar groep 3. Het zij zo.
In groep 3 kwam mijn zoon in de klas. Frisse moed verder en volle hoop en geloof dat het goed zou gaan. Tot mijn hoop en geloof de grond in werd geboord naar mijn gevoel. Juf van groep 3 had haar schema en haar leswijzen zo dat zij geen aandacht voor deze handvatten en dergelijke, tijd had. Ik heb haar uitgelegd dat het eigenlijk weinig tijd in beslag nam. Ze hoefde hem een compliment te geven en hij kon een duimpje sparen. Die kon hij eigenlijk zelf pakken. Daarop zei ze dat ze niemand voortrekt en dat ze dat niet kon doen want andere kinderen voelen zich dan voorbij gelopen. Ik heb haar uitgelegd dat als het uitgelegd wordt dat kinderen het best kunnen begrijpen, de ene kind is het andere niet en de een heeft meer moeite met iets als de andere. Daar hoort, naar mijn mening, ook een juffrouw in gespecialiseerd in te zijn.. Toch?? Immers horen kinderen begeleid te worden. Uit onderzoek kwam ook vanuit instantie nummero 3 naar voren (die school zelf heeft ingevuld) dat mijn zoon onder normaal gedrag valt en niet naar het gedrag van buitensporige gedrag waar hij extra hulp bij nodig heeft. Elke keer als ik met handvatten of met tips aan kwam werd het van de hand gewezen. En zij gaf les zoals zij dat altijd deed en niet anders. Halve wegen het jaar van groep 3 heeft de juf mij gevraagd om naar een kinderpsychologe te gaan met me zoon omdat zij dacht dat het ADHD zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven... Ik heb kinderen gezien die ADHD hadden en dat zie ik minimaal op mijn zoon terug komen! Ik werd nu zelf opstandig en had zoiets van dat ga ik niet doen. Ik heb al met jeugdzorg gezeten, die heeft hier ook handvatten aangerijkt, jullie redden je er maar mee!
Maar uiteindelijk (door mensen in mijn omgeving vrienden, familie) ben ik naar de huisarts gegaan en heb het bij hem neergelegd. Hij zou dit voorleggen bij de kinderpsychologe en kijken wat hij bepaald. Want scholen kunnen niet zomaar kinderen doorsturen en zeggen dat ze een rugzakje op krijgen zodat school dan wel verder kan met ze. (ja, ik heb mijn eigen mening er wel bij vermeld) OKey, we werden opgeroepen door de kinderpsychologe en hadden een aantal afspraken. Mijn zoon alleen met hem. Ik alleen met hem. Wij alle beiden met hem. En er zou iemand op school komen en in de klas zitten om mijn zoon te observeren. Standaard procedure. Alles ging goed. Tussen door werd mij verteld dat mijn zoon goed reageert, wat hij weet dat weet hij, wat hij niet weet dat weet hij niet en dat maakt hem verder ook niet uit. Lekker nieuwsgierig zoals een "normaal"kind betaamd. Okey. Goed nieuws. Laatste gesprek samen kreeg ik van hem te horen dat wij op 1 lijn zitten en dat de kinderpsychologe dus ook gewoon een "normaal" jochie voor zich ziet zitten, maar we moesten nog wel afwachten, wat de persoon die op mijn zoon zijn school is geweest, in te brengen heeft. Daar zouden ze over vergaderen.
Ondertussen is er school vakantie geweest en is mijn zoon over naar groep 4. Ik had me al voor bereid dat dit niet in eens een ander verhaal zou worden met goh uw zoon doet het fantastisch in de klas! Nee ik zou er klaar voor zijn en ik zou het lekker laten gaan en we horen het allemaal nog wel. Mijn afspraak bij de kinderpsychologe is 21 september.
De eerste dag op school. Mijn zoontje is gewoon rustig en ik vraag naar zijn dag. Er komt niet al te veel uit dan alleen leuk. Ik door vragen met wat ze allemaal hebben gedaan, rekenen krijg ik als antwoord.. Okeyyy Geen vragen naar vakanties?? Vanmiddag gaan we wel knutselen, zonder enige enthousiasme. Ik denk okey. Ik in de 2de deel van de middag na school naar de juf gegaan en gevraagd hoe het ging. Hahaha ja je raad het al. Niet opletten, afleiden, afgeleid, niet verantwoordelijk met zijn werktaakjes. Continu achter hem aan zitten dat hij die werk taakjes moet doen. etc etc etc. Ik zei toen nuchter en dood leuk. Ik heb de 21 ste een afspraak en we gaan het wel horen wat daar uit komt. Toen zei ze ja ik heb van mijn collega alles al gehoord van hoe en wat en over uw zoon. Ik dacht, tja het zal niet. Het zal niet in een keer veranderen. Maar de 1ste dag al!! Ik vertelde dit aan mijn vriendin, want die was ook wel nieuwsgierig. En die vond dit heel raar. Dat kun je niet allemaal al zeggen naar 1 dag. Die jongen moet eerst inkomen hij heeft net die vakantie achter de rug en komt nu weer in een ritme. Dan gelijk al zeggen wat hem mankeert?!? Ik zei, tja.. Laat maar, we zullen het wel zien. Maar ondertussen vreet ik me eigenlijk wel op.. Ik moet zeggen sinds zin zwemdiploma (dat was afgelopen weekend 1 september) is hij heel leuk en makkelijk in omgang en heel rustig. Nee is nee en daar laat hij het deze dagen bij... Heel leuk. En dan krijg je dit van school te horen.
Ik moet zeggen hij is wel een halfbloedje en hij is nou misschien op 2 andere na de enige op school... Ik heb al eerder bij groep 1 en 2 zitten denken is hij misschien een pispaal omdat hij "er niet bij zou horen"... Ik denk nee maar dat kan niet... Maar al met al vraag ik mij werkelijk af wat ik nu moet doen... JA zoiezo afwachten op de resultaten.
Ik begrijp ook dat school regels heeft en een beleid heeft en ook te kmpen heeft met crisis en dergelijke dingen meer.. Maar jeugdzorg is er ook geweest en nog pakken ze het niet verder op... Ik heb dingen gezegd daar luisteren ze niet naar...
Ben ik nu fout??? Denk ik nu heel verkeerd?? Wat is jullie mening en eventueel tips erbij die jullie mij kunnen geven. Ik zou jullie heel dankbaar zijn.
Als ik het verkeerd zie, zeg het me dan ook, geef ook aan waarom. Ik ben wel iemand die mijn fouten durft toe te geven, maar ze moeten wel een reden hebben. Ik wil mijzelf ook kunnen verdedigen als ik het niet terecht vindt. Boos wordt ik niet, maar een discussie ga ik ook niet uit de weg. Maar help mij om een goed beeld te krijgen, wat nou aan de hand zou kunnen zijn en of dit kan/mag. Of ervaringen delen noem het maar op. Alles wat kan helpen graag!!
Liefssss
Ik zit met een soort onzekerheid in mijn maag, en vraag jullie wat jullie mening en advies is.
Ik ben een alleenstaande moeder van een zoon van bijna 7 jaar.
Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen hij ruim anderhalf jaar was. Vaders had direct (eerder) al een vriendin en is daar nu nog bij en heeft daar 2 kinderen bij. Er waren eerder heel veel problemen tussen ons. Ik heb deze laatste jaren de problemen laten varen. Ik ging nergens meer op in of tegen in. En heb gezegd dat het zijn eigen keuzes zijn die hij maakt.
Het heeft mijn heel wat jaren gekost om nu zo te denken en alles los te laten. Nu is alles in vrede en zijn we met zijn allen zelfs laatst bij de zwemdiploma uitreiking van onze zoon geweest. We hebben gepraat, gelachen en ontspannen. Niks aan het handje.
Afgelopen jaar heb ik een opleiding gevolgd, om aan het werk te kunnen komen. Immers werd ik eerder steeds afgewezen op sollicitaties of de brieven. Het was een moeilijk en pittig jaartje. Dat heeft ook wel invloed op mijn zoontje natuurlijk. Hij werd door vriendinnen van mij opgevangen zodat ik naar school en stage kon. Tussen door zijn er verbouwingen bezig geweest in en om het huis. (renovaties).
Mijn zoon heeft eerst bij een kinderopvang en gastouder gezeten zodat ik kon werken met behoud van uitkering. Bij de gastouder en kinderdag verblijf was er eigenlijks ook niets aan de hand. Gewoon de normale grens opzoeken speelgoed wel eens willen afpakken niet willen delen etc. Normaal gedrag. Ook goed gedrag! Luisterend en rustig vrolijk blij en delen met andere kinderen, samen spelen etc.
Toen hij naar groep 1 ging op een openbare basis school, veranderde dit eigenlijk compleet... Meer als in compleet, wat de juf mij allemaal vertelde. Dagelijks kwam ik mijn zoontje ophalen en vroeg ik hoe hij zich ontwikkelde, en dagelijks kreeg ik te horen dat hij kinderen sloeg, beet, schopte, duwde en spuugde. Ik herkende mijn zoon daar niet in. Thuis begon hij op een gegeven moment ook te veranderen. Snel boos worden, mij de schuld geven dat hij bijvoorbeeld van zijn fiets viel (Hij leerde fietsen). Op andere momenten ook.. Wat allemaal weet ik niet meer, die tijd zijn we immers voorbij. Maar ik wou wel mee helpen aan een oplossing op school, dus ik vroeg daar later het school jaar ook naar van: "Wat kunnen we hier aan doen, want dit kan niet zo langer." Het moest voor andere kinderen en voor de juffrouw en mijn zoontje wel leuk blijven. Ze adviseerde mij een maatschappelijk werkster. Maar ze had al geinformeerd en op school zat alles al vol. Dus ik vroeg haar wat ik anders kon doen. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij jeugdzorg en instantie nummero 3 terecht gekomen.
Yorneo kwam wekelijks bij mij thuis en ik legde alle kaarten op tafel. Was open en eerlijk. Ook over hoe ik reageerde en hoe ik handelde. Na een aantal maanden is er uit gekomen dat mijn zoon een bepaalde trigger nodig heeft om goed te willen presteren. Zoals vaak genoeg complimenteren (ook wanneer ik helemaal met andere dingen bezig was, moest ik mij bewust worden van zijn goede gedrag en als nog complimenteren). Zijn gevoel uitleggen wanneer hij boos was, begrip tonen en hem vertellen hoe hij het beter kon doen. En het grootste van alles rustig blijven. En oja! Niet zijn uitlatingen persoonlijk opvatten!
Alle handvatten, tips, stikkers, en lijstjes werkten heel goed! We werkten ook met duimpjes. Uiteindelijk is deze vrouw ook op school gekomen. Onderhand (door wachtlijst) zat mijn zoon al (op enkele maanden na) aan het eind van zijn 2de school jaar. De juf luisterde en werkte ook met deze handvatten. Mijn zoon ging steeds beter functioneren in de klas, en het ging steeds beter met hem. De afspraak onderling met de vrouw van instantie nummero 3 was ook dat deze handvatten, doorgevoerd zouden worden naar groep 3. Het zij zo.
In groep 3 kwam mijn zoon in de klas. Frisse moed verder en volle hoop en geloof dat het goed zou gaan. Tot mijn hoop en geloof de grond in werd geboord naar mijn gevoel. Juf van groep 3 had haar schema en haar leswijzen zo dat zij geen aandacht voor deze handvatten en dergelijke, tijd had. Ik heb haar uitgelegd dat het eigenlijk weinig tijd in beslag nam. Ze hoefde hem een compliment te geven en hij kon een duimpje sparen. Die kon hij eigenlijk zelf pakken. Daarop zei ze dat ze niemand voortrekt en dat ze dat niet kon doen want andere kinderen voelen zich dan voorbij gelopen. Ik heb haar uitgelegd dat als het uitgelegd wordt dat kinderen het best kunnen begrijpen, de ene kind is het andere niet en de een heeft meer moeite met iets als de andere. Daar hoort, naar mijn mening, ook een juffrouw in gespecialiseerd in te zijn.. Toch?? Immers horen kinderen begeleid te worden. Uit onderzoek kwam ook vanuit instantie nummero 3 naar voren (die school zelf heeft ingevuld) dat mijn zoon onder normaal gedrag valt en niet naar het gedrag van buitensporige gedrag waar hij extra hulp bij nodig heeft. Elke keer als ik met handvatten of met tips aan kwam werd het van de hand gewezen. En zij gaf les zoals zij dat altijd deed en niet anders. Halve wegen het jaar van groep 3 heeft de juf mij gevraagd om naar een kinderpsychologe te gaan met me zoon omdat zij dacht dat het ADHD zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven... Ik heb kinderen gezien die ADHD hadden en dat zie ik minimaal op mijn zoon terug komen! Ik werd nu zelf opstandig en had zoiets van dat ga ik niet doen. Ik heb al met jeugdzorg gezeten, die heeft hier ook handvatten aangerijkt, jullie redden je er maar mee!
Maar uiteindelijk (door mensen in mijn omgeving vrienden, familie) ben ik naar de huisarts gegaan en heb het bij hem neergelegd. Hij zou dit voorleggen bij de kinderpsychologe en kijken wat hij bepaald. Want scholen kunnen niet zomaar kinderen doorsturen en zeggen dat ze een rugzakje op krijgen zodat school dan wel verder kan met ze. (ja, ik heb mijn eigen mening er wel bij vermeld) OKey, we werden opgeroepen door de kinderpsychologe en hadden een aantal afspraken. Mijn zoon alleen met hem. Ik alleen met hem. Wij alle beiden met hem. En er zou iemand op school komen en in de klas zitten om mijn zoon te observeren. Standaard procedure. Alles ging goed. Tussen door werd mij verteld dat mijn zoon goed reageert, wat hij weet dat weet hij, wat hij niet weet dat weet hij niet en dat maakt hem verder ook niet uit. Lekker nieuwsgierig zoals een "normaal"kind betaamd. Okey. Goed nieuws. Laatste gesprek samen kreeg ik van hem te horen dat wij op 1 lijn zitten en dat de kinderpsychologe dus ook gewoon een "normaal" jochie voor zich ziet zitten, maar we moesten nog wel afwachten, wat de persoon die op mijn zoon zijn school is geweest, in te brengen heeft. Daar zouden ze over vergaderen.
Ondertussen is er school vakantie geweest en is mijn zoon over naar groep 4. Ik had me al voor bereid dat dit niet in eens een ander verhaal zou worden met goh uw zoon doet het fantastisch in de klas! Nee ik zou er klaar voor zijn en ik zou het lekker laten gaan en we horen het allemaal nog wel. Mijn afspraak bij de kinderpsychologe is 21 september.
De eerste dag op school. Mijn zoontje is gewoon rustig en ik vraag naar zijn dag. Er komt niet al te veel uit dan alleen leuk. Ik door vragen met wat ze allemaal hebben gedaan, rekenen krijg ik als antwoord.. Okeyyy Geen vragen naar vakanties?? Vanmiddag gaan we wel knutselen, zonder enige enthousiasme. Ik denk okey. Ik in de 2de deel van de middag na school naar de juf gegaan en gevraagd hoe het ging. Hahaha ja je raad het al. Niet opletten, afleiden, afgeleid, niet verantwoordelijk met zijn werktaakjes. Continu achter hem aan zitten dat hij die werk taakjes moet doen. etc etc etc. Ik zei toen nuchter en dood leuk. Ik heb de 21 ste een afspraak en we gaan het wel horen wat daar uit komt. Toen zei ze ja ik heb van mijn collega alles al gehoord van hoe en wat en over uw zoon. Ik dacht, tja het zal niet. Het zal niet in een keer veranderen. Maar de 1ste dag al!! Ik vertelde dit aan mijn vriendin, want die was ook wel nieuwsgierig. En die vond dit heel raar. Dat kun je niet allemaal al zeggen naar 1 dag. Die jongen moet eerst inkomen hij heeft net die vakantie achter de rug en komt nu weer in een ritme. Dan gelijk al zeggen wat hem mankeert?!? Ik zei, tja.. Laat maar, we zullen het wel zien. Maar ondertussen vreet ik me eigenlijk wel op.. Ik moet zeggen sinds zin zwemdiploma (dat was afgelopen weekend 1 september) is hij heel leuk en makkelijk in omgang en heel rustig. Nee is nee en daar laat hij het deze dagen bij... Heel leuk. En dan krijg je dit van school te horen.
Ik moet zeggen hij is wel een halfbloedje en hij is nou misschien op 2 andere na de enige op school... Ik heb al eerder bij groep 1 en 2 zitten denken is hij misschien een pispaal omdat hij "er niet bij zou horen"... Ik denk nee maar dat kan niet... Maar al met al vraag ik mij werkelijk af wat ik nu moet doen... JA zoiezo afwachten op de resultaten.
Ik begrijp ook dat school regels heeft en een beleid heeft en ook te kmpen heeft met crisis en dergelijke dingen meer.. Maar jeugdzorg is er ook geweest en nog pakken ze het niet verder op... Ik heb dingen gezegd daar luisteren ze niet naar...
Ben ik nu fout??? Denk ik nu heel verkeerd?? Wat is jullie mening en eventueel tips erbij die jullie mij kunnen geven. Ik zou jullie heel dankbaar zijn.
Als ik het verkeerd zie, zeg het me dan ook, geef ook aan waarom. Ik ben wel iemand die mijn fouten durft toe te geven, maar ze moeten wel een reden hebben. Ik wil mijzelf ook kunnen verdedigen als ik het niet terecht vindt. Boos wordt ik niet, maar een discussie ga ik ook niet uit de weg. Maar help mij om een goed beeld te krijgen, wat nou aan de hand zou kunnen zijn en of dit kan/mag. Of ervaringen delen noem het maar op. Alles wat kan helpen graag!!
Liefssss
woensdag 5 september 2012 om 20:58
En dan even los van het handelingsplan verhaal. Heb jij nog vertrouwen in deze school, in de leerkrachten. Het vertrouwen dat er na het volgende gesprek wel een verandering gaat plaatsvinden en je kunt gaan samenwerken in plaats van tegen elkaar werken?
Wanneer jij dit gevoel niet hebt, is het wellicht een idee om over te stappen naar een andere school, waar jij het vertrouwen in het onderwijs weer terug kunt vinden en een nieuwe kans voor je zoon.
Wanneer jij dit gevoel niet hebt, is het wellicht een idee om over te stappen naar een andere school, waar jij het vertrouwen in het onderwijs weer terug kunt vinden en een nieuwe kans voor je zoon.
woensdag 5 september 2012 om 21:04
Daarbij heb ik het vertrouwen niet meer omdat ze zelf niet verder zijn gegaan met het aanpakken van handvatten. Ik heb mij opgesteld dat ik het probleem wou oplossen, ik heb vragen gesteld, ik heb gehandeld. Hun zijn er heel even aan begonnen en daarna niet meer opgepakt. Ondanks dat ik dat wel had gevraagd gemeld en gezegd. Als er dan alles wordt verworpen, dan heb je het gevoel alsof je niets bent. Als of hun het beter weten. Terwijl ik die handvatten niet bedacht had.
Maar als het goed zal gaan tuurlijk krijg ik mijn vertrouwen erop terug. Ik bedoel ik zou het voor mijn zoon fijn vinden dat hij wel op deze school kan blijven want hij vertoont geen tekenen van dat hij het niet leuk vindt of dat hij niet meer wilt gaan. Dus dan doe ik hem er niet zomaar af. Maar ik zou wel serieus genomen willen worden door de leraressen. En ik ben er ook zeker heilig van overtuigd dat we allemaal het beste voor mijn zoon willen.. Alleen gaan we allebei er verschillend mee om. Maar als ik mij dan al aan heb gepast door alles te vragen en alles op te volgen, dan vraag ik mij af wat ik hier in dan eventueel toch fout zou doen, dat school en ik niet op 1 lijn zitten. Of het gevoel te hebben dat ik niet serieus genomen wordt...
Maar als het goed zal gaan tuurlijk krijg ik mijn vertrouwen erop terug. Ik bedoel ik zou het voor mijn zoon fijn vinden dat hij wel op deze school kan blijven want hij vertoont geen tekenen van dat hij het niet leuk vindt of dat hij niet meer wilt gaan. Dus dan doe ik hem er niet zomaar af. Maar ik zou wel serieus genomen willen worden door de leraressen. En ik ben er ook zeker heilig van overtuigd dat we allemaal het beste voor mijn zoon willen.. Alleen gaan we allebei er verschillend mee om. Maar als ik mij dan al aan heb gepast door alles te vragen en alles op te volgen, dan vraag ik mij af wat ik hier in dan eventueel toch fout zou doen, dat school en ik niet op 1 lijn zitten. Of het gevoel te hebben dat ik niet serieus genomen wordt...
woensdag 5 september 2012 om 21:16
Je loopt bij een psycholoog, dat is een goede stap.
Ik kan niet beoordelen of dit de juiste psycholoog is voor jouw kind, er zit veel kwaliteitsverschil tussen psychologen.
Bij Snoezekind zagen de juffen van alles, maar de juiste diagnoses (die we inmiddels officieel hebben) hebben zij NOOIT geopperd. Juffen hebben verstand van lesmethodes, maar niet van diagnosticering.
Beloningsstickertjes plakken bij een kind lijkt me niet echt een belastend systeem voor de groep, dat wordt bij ons op school ruimhartig toegepast, of het nu voor je tafeldiploma is, of iets anders.
Heb je andere scholen in de buurt ? Je klinkt niet erg happy over deze school.
Als je kind "friemelig" is, dan wil een "tangle" nog wel eens helpen, Snoezekind heeft deze nu ook.
(Oh, plaatjesplakken is wéér uitgeschakeld ?)
[img]http://blog.jessar.nl/wp-content/galler ... jessar.jpg[/img]
Ik kan niet beoordelen of dit de juiste psycholoog is voor jouw kind, er zit veel kwaliteitsverschil tussen psychologen.
Bij Snoezekind zagen de juffen van alles, maar de juiste diagnoses (die we inmiddels officieel hebben) hebben zij NOOIT geopperd. Juffen hebben verstand van lesmethodes, maar niet van diagnosticering.
Beloningsstickertjes plakken bij een kind lijkt me niet echt een belastend systeem voor de groep, dat wordt bij ons op school ruimhartig toegepast, of het nu voor je tafeldiploma is, of iets anders.
Heb je andere scholen in de buurt ? Je klinkt niet erg happy over deze school.
Als je kind "friemelig" is, dan wil een "tangle" nog wel eens helpen, Snoezekind heeft deze nu ook.
(Oh, plaatjesplakken is wéér uitgeschakeld ?)
[img]http://blog.jessar.nl/wp-content/galler ... jessar.jpg[/img]
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
woensdag 5 september 2012 om 21:27
Snoesje666 Hihihih Nou ja, blij ben ik er niet van... Maar zo hopeloos dat ik zou overstappen ook niet. Geef niet zomaar op!
De kinderpsychologe leek/lijkt mij een aardige vent, alleen hij is niet zelf in de klas geweest. Dus wat hij misschien zou zien zou anders zijn als wat die man weer ziet. Iedereen heeft immers toch wel net even een andere kijk. Geeft ook helemaal niet.
Dat leek mij ook al met stikkersysteem, er waren door instantie nummero 3 zelfs 100de duimpjes geprint en geplastiviseert om de hele klas mee te laten doen aan de duimpjes. Zeker omdat ze te horen kreeg van de juf van groep 2 dat er meerdere kinderen zijn die ook druk waren en ook wel eens de mist in gingen. Dus hij was daar ook niet de enige in... Niet dat een juf gaat vertellen maar die en die heeft dit gedaan dus ach... Maar goed. Er werd wel gemaakt. En in groep 3 niet gebruikt.
Daar weet ik ook van dat de juf iedere keer van tactiek wisselde.. Dat heb ik haar ook gezegd dat mijn zoontje bijvoorbeeld daar al helemaal niet bij is gebaad. Hij heeft wel heel duidelijk structuur rust en regelmaat nodig en als je elke 2 a 3 weken de plaatsen in de klas al gaat wisselen of je reageert steeds verschillend op situaties, snap ik wel dat mijn zoon daar ook niet echt gelukkiger van wordt. Dat is meer dat me tegen staat. Maar ik geef niet op.
Er zijn nog 2 scholen in de buurt. Een katholieke en een christelijke school. Niet vanwege het geloof, maar ik kijk daar toch nog even niet naar.. Wil eerst dit zien op te lossen. Valt er echt niets aan te doen dan denk ik er wel over.
De kinderpsychologe leek/lijkt mij een aardige vent, alleen hij is niet zelf in de klas geweest. Dus wat hij misschien zou zien zou anders zijn als wat die man weer ziet. Iedereen heeft immers toch wel net even een andere kijk. Geeft ook helemaal niet.
Dat leek mij ook al met stikkersysteem, er waren door instantie nummero 3 zelfs 100de duimpjes geprint en geplastiviseert om de hele klas mee te laten doen aan de duimpjes. Zeker omdat ze te horen kreeg van de juf van groep 2 dat er meerdere kinderen zijn die ook druk waren en ook wel eens de mist in gingen. Dus hij was daar ook niet de enige in... Niet dat een juf gaat vertellen maar die en die heeft dit gedaan dus ach... Maar goed. Er werd wel gemaakt. En in groep 3 niet gebruikt.
Daar weet ik ook van dat de juf iedere keer van tactiek wisselde.. Dat heb ik haar ook gezegd dat mijn zoontje bijvoorbeeld daar al helemaal niet bij is gebaad. Hij heeft wel heel duidelijk structuur rust en regelmaat nodig en als je elke 2 a 3 weken de plaatsen in de klas al gaat wisselen of je reageert steeds verschillend op situaties, snap ik wel dat mijn zoon daar ook niet echt gelukkiger van wordt. Dat is meer dat me tegen staat. Maar ik geef niet op.
Er zijn nog 2 scholen in de buurt. Een katholieke en een christelijke school. Niet vanwege het geloof, maar ik kijk daar toch nog even niet naar.. Wil eerst dit zien op te lossen. Valt er echt niets aan te doen dan denk ik er wel over.
donderdag 6 september 2012 om 05:48
...maar heeft je zoon al een rugzak/begeleidingsplan/officieel benoemd als zorgleerling? Zo niet, is de school namelijk helemaal niet verplicht een handelingsplan op te stellen
Dit klopt compleet niet! Een rugzakje krijg je niet zo maar. Er moet EERST een handelingsplan liggen, dan moet blijken dat wat er in staat gedurende een half jaar niet werkt en dat schol ' handelingsverlegen' is, en DAN kan je pas een rugzakje aanvragen.
Dit klopt compleet niet! Een rugzakje krijg je niet zo maar. Er moet EERST een handelingsplan liggen, dan moet blijken dat wat er in staat gedurende een half jaar niet werkt en dat schol ' handelingsverlegen' is, en DAN kan je pas een rugzakje aanvragen.
donderdag 6 september 2012 om 08:46
Sorry maar hier kon er geen indicatie voor een rugzak aangevraagd worden zonder dat er een heel handelingsplan gevolgd is. Pas als die gevolgd was en al de opties werkte niet mochten we een indicatie voor rugzak/speciale school aanvragen.
De school zal eerst zelf zijn uiterste best moeten doen om de leerling mee te krijgen voordat er hulp komt. Samen met de leraar en intern begeleider is er toen een handelingsplan op gesteld. Helaas werkte dit totaal niet voor mijn zoon.
Veel sterkte in ieder geval. ik heb me ook vaak zo machteloos gevoeld.
De school zal eerst zelf zijn uiterste best moeten doen om de leerling mee te krijgen voordat er hulp komt. Samen met de leraar en intern begeleider is er toen een handelingsplan op gesteld. Helaas werkte dit totaal niet voor mijn zoon.
Veel sterkte in ieder geval. ik heb me ook vaak zo machteloos gevoeld.
zondag 9 september 2012 om 21:12
@ Wikkie en cread
Ik heb dus geen handelsplan gekregen of voorgelegd gehad. Ik zal er alsnog achter aan gaan
Ik ben in ieder geval al een keer door jeugdzorg geholpen en nu de kinderpsychologe. Als dan blijkt dat er weinig of niets aan de hand is, vindt ik dat school hier dan wat mee moet gaan doen. Dan ligt het toch echt aan hun. Maar we wachten eerst de 21ste af.
Ik moet zeggen ik vindt het toch wel spannend en bereid me alvast op het ergste voor. Dat hij dus misschien toch een bepaalde vorm van "de paraplu" heeft. Dan kan het eventueel alleen maar mooier worden.. Toch?
Ik heb dus geen handelsplan gekregen of voorgelegd gehad. Ik zal er alsnog achter aan gaan
Ik ben in ieder geval al een keer door jeugdzorg geholpen en nu de kinderpsychologe. Als dan blijkt dat er weinig of niets aan de hand is, vindt ik dat school hier dan wat mee moet gaan doen. Dan ligt het toch echt aan hun. Maar we wachten eerst de 21ste af. Ik moet zeggen ik vindt het toch wel spannend en bereid me alvast op het ergste voor. Dat hij dus misschien toch een bepaalde vorm van "de paraplu" heeft. Dan kan het eventueel alleen maar mooier worden.. Toch?