schoonmoeder als oppas..

Hallo!



Ik heb jullie mening nodig;



5 weken geleden ben ik bevallen van een zoon. Mijn vriend heeft al een zoon (3,5). Om die reden zijn we dus al bekend met het fenomeen "oppas zoeken". Die oppas vonden we voorheen in de moeder van mijn vriend. Een lieve vrouw die veel voor haar kleinkinderen over heeft.

Maar mijn schoonmoeder heeft ook behoorlijk wat lichamelijke mankementen. Zo heb ik haar al eens naar het ziekenhuis moeten brengen omdat ze was gevallen in de badkamer en ze heeft ons al geregeld 's nachts wakker gebeld voor verscheidene gezondheidsklachten. (Uiteenlopend van galsteenaanval tot hartklachten/benauwdheid)

Toch hadden we tot van de week geen twijfel over haar oppasskilss. We lieten de zoon van vriend met een gerust hart achter, als we eventjes weg moesten. Let wel, voor een hele dag niet, maar voor een uurtje of drie/vier is prima. Ze genieten daar allebei van.

Nu hoorden via de zus van schoonmoeder dat ze geregeld flauwvalt. Dit wisten we dus helemaal niet. De oorzaak van het flauwvallen is tot vinden in psychische hoek; paniekaanvallen, hyperventilatie etc. Volgens de zus van schoonmoeder gebeurt dat wel een aantal keer per week. Ik schrok hier wel van. Sowieso omdat het dus helemaal niet goed blijkt te gaan met schoonmoeder op dat vlak en wij er niets vanaf wisten. Maar ook omdat ze soms komt oppassen en ze dan toch wel kon flauwvallen. En een kind, ongeacht leeftijd, is toch wel afhankelijk van zijn oppas.

Nu heb ik over een paar weken een afspraak, het zal ongeveer een paar uurtjes duren. Mijn vriend is dan werken en we hadden dan gedacht om schoonmoeder op te laten passen op onze zoon (5 wk oud dus, dan 8 wk). Maar na deze informatie twijfel ik daar enorm over. Sterker nog, het voelt absoluut niet goed.

Ook mijn vriend heeft zijn bedenkingen om haar te laten oppassen, maar we zitten beiden met een loyaliteit. Ze vindt het zo ontzettend leuk en geniet van het oppassen. Maar de angst dat ze zal flauwvallen wanneer wij er niet zijn en de kindjes afhankelijk van haar zijn, is ontzettend groot.

Nu hebben we dit gisteren voorzichtig ter sprake gebracht. Voorzichtig ja, omdat schoonmoeder zich ontzettend snel aangevallen voelt en dan niet meer aanspreekbaar (kan enorm blijven hangen in het negatieve; zie je wel, ik doe alles verkeerd, ik kan ook nooit iets goed doen, jullie gunnen mij niets)

En jawel, wat we verwachtten gebeurde ook: Schoonmoeder barstte in huilen uit toen ik haar vroeg of het klopt dat ze flauwvalt. Ze schoot direct in de verdediging dat ze het onder controle heeft. Toen mijn vriend aangaf dat we het dan toch wel eng vonden om haar te laten oppassen op twee kinderen die compleet afhankelijk zijn van haar zorg, werd ze kwaad en begon te schreeuwen. Het riedeltje zoals hierboven beschreven kwam naar voren en we probeerden haar te kalmeren. Maar het werkte niet en ze werd steeds bozer en liep tegen de hysterie (hyperventileren, met gierende uithalen huilen, gooien met de deuren). Ik schrok hier echt van, heb haar nooit op die manier meegemaakt. Uiteindelijk nam de spanning niet af en hebben vriend en ik ervoor gekozen om haar eventjes met rust te laten. Dit leek te helpen en ze belde gisteravond nog eventjes op. Nog steeds boos en verontwaardigd na wat we hebben gezegd.

Vanmorgen belde de broer van mijn vriend. Ook boos op ons na het voorval van gisteren. Hij vindt dat we haar gebruiken voor de lasten en dat het egoistisch is dat we haar niet meer laten oppassen omdat ze "maar"geregeld flauwvalt. Ik sta op zich nog steeds achter die beslissing, vindt het gewoon eng (stel je voor dat ze flauwvalt als ze de baby op haar armen heeft en de trap af komt) maar ben door de tirade van broer van vriend diep van binnen ook gaan twijfelen.

Blazen we het niet op, moeten we haar geen kans geven. Mijn vriend is heel resoluut; ze past niet op totdat ze dat flauwvallen echt onder controle heeft.

Ik baal van de situatie en ben heel erg benieuwd naar jullie mening.

@Lotuzrose: Ik snap mijn twijfel ook niet. Gek he ! Ik sta ontzettend achter mijn mening, ik vind het eng. Maar ergens vind ik het ook gewoon zielig. Wanneer ze komt oppassen, is het voor zoon van vriend echt een feestje. Er worden lekkere dingen gemaakt/gebakken/gekookt en zoon geniet van de onbedeelde en volledige aandacht van zijn oma.

Ja, die woede-uitbarsting. Allemachtig, die had ik niet zien aankomen hoor. Heb er ook slecht door geslapen, terwijl vriend heerlijk lag te ronken naast me en vanmorgen uitgerust en vrolijk wakker werd. Hij is standvastig en trekt zich niets aan van de boze uitbarsting van zijn moeder en het telefoontje van zijn broer legt hij gewoon naast zich neer alsof dat gesprek helemaal niet heeft plaatsgevonden.

Door jullie reacties ben ik weer bevestigd dat het echt niet opgeblazen wordt en weet ik weer waarom ik die mening heb.

Dank jullie wel!

R80: Ergens denk ik wel dat ik weet waarom ze niets zegt: Ze wéét dan namelijk dat ze niet meer mag oppassen.

In het verleden (toen vriend nog samen was met zijn ex) mocht ze niet oppassen van ex van vriend. Niet vanwege de lichamelijke ongemakken maar omdat ex en schoonmoeder niet met elkaar door een deur konden. Vriend heeft daar uiteindelijk bij neer moeten leggen.

Schoonmoeder is een vrouw met gebruiksaanwijzing (dat blijkt nu maar weer) maar is heel zorgzaam en lief voor haar kleinkinderen.



Maar dit had ik weer eventjes nodig, nogmaals dank. Kort maar krachtig

roodmetwittestippen:

Ze komt wekelijks in het ziekenhuis en is op elke afdeling bekend met een flink dossier. Ook bij de psycholoog voor wat ondersteuning bij het verwerken van een naar verleden. Maar dat is voor mij nooit een reden geweest om haar te laten oppassen. Een naar verleden betekent namelijk geen naar heden.



En Jorina; Je hebt helemaal gelijk. Ik moet ook denken aan het welzijn van mijn kind en dat staat voorop.

Tonkje: Hij zag het wél aankomen, denk ik. Hij kent zijn moeder en broer al wat langer dan ik Hij had me al voorbereid, maar zo erg...nee. Ik ben wel wat gewend (werk in de psychiatrie) maar dit was wel heel bizar. Broer en moeder zijn overigens twee handen op één buik. Broer staat achter moeder, moeder staat achter broer. Prima, maar in dit geval niet echt realistisch.