Kinderen
alle pijlers
Verstoten door je eigen kind?
maandag 26 januari 2009 om 21:13
Ik heb een dochter van inmiddels tien jaar oud.
Bijna haar hele leventje voed ik haar alleen op.
Papa komt alleen langs wanneer hij zin heeft.
Ik heb altijd gevochten om ze een band te laten hebben.
Maar Papa komt en gaat wanneer hij wil.
Papa heeft een contact stoornis en leeft met zijn gedachten in een tunnel.
Hij stoot haar af
Trekt haar aan.
Ik probeer de dingen goed te praten.
Haar te vertellen dat het niet aan haar ligt.
Papa had de afgelopen vier maanden niks meer van zich laten horen
Niet op haar verjaardag niet met de feestdagen.
Ik kan nog hele verhalen vertellen over Papa maar dat heeft denk ik niet zoveel zin.
Ik heb verteld tegen Papa dat als hij dochter wil zien dat hij netjes binnen moet komen even een hallo/hoegaat/beleefd praatje moet houden.
Dit omdat dochter ook een contactstoornis heeft en rust en duidelijkheid heel belangrijk voor haar is.
Als haar wereldje te veel splits krijgt ze angst en wordt ze onrustig.
Papa wilde dit niet
Papa vind alles onzin.
Naar vier maanden wilde Papa dit opeens wel.
De afgelopen vier maanden is dochter veel meer naar mij toegegroeid
Ook zij stoot af en trekt aan.
Maar dit leek minder te worden en het ging zelfs beter met haar contacten op school.
Voor het eerst sinds jaren kwam ze weer op schoot of haalde ze een knuffel.
Om het verhaal niet te lang te maken,
Dochter is dit weekend bij Papa geweest.
Ik kreeg een draak terug
Ze wil niet praten
Ze vindt alles stom
Voelt angst durft niet te slapen en heeft buikpijn.
Troosten mag ik niet
Aanraken wil ze niet
Praten wordt weg lopen.
Of te wel we zijn weer terug bij af.
Zij en Papa lijken veel op elkaar
Hij laat haar aan haar lot over en heeft geen verwachting gewoon omdat hij in zijn eigen wereld leeft.
Dochter geeft mij sterk het gevoel hier niet te willen zijn
Mij weer als moeder niet te willen
Zelfs juf vertelde dat ze vandaag weer oud gedrag zag
Vriendinnen van haar waar ze vandaag weer ruzie mee had.
En ik weet het inmiddels niet meer
Ik heb gepraat
Ik heb haar laten gaan
Haar verteld dat het pijn doet dat ze mij zo afstoot en ik er zo graag voor haar wilde zijn
Zelfs aangeboden dat als ze liever bij Papa wil zijn ik dat best wil regelen.
Maar dochter blijft afstoten en wil niet praten
Ik weet het echt niet meer.
Misschien kunnen jullie mee kijken in dit verhaal?
Zie ik iets over hoofd?
Wil mijn dochter mij niet?
Bijna haar hele leventje voed ik haar alleen op.
Papa komt alleen langs wanneer hij zin heeft.
Ik heb altijd gevochten om ze een band te laten hebben.
Maar Papa komt en gaat wanneer hij wil.
Papa heeft een contact stoornis en leeft met zijn gedachten in een tunnel.
Hij stoot haar af
Trekt haar aan.
Ik probeer de dingen goed te praten.
Haar te vertellen dat het niet aan haar ligt.
Papa had de afgelopen vier maanden niks meer van zich laten horen
Niet op haar verjaardag niet met de feestdagen.
Ik kan nog hele verhalen vertellen over Papa maar dat heeft denk ik niet zoveel zin.
Ik heb verteld tegen Papa dat als hij dochter wil zien dat hij netjes binnen moet komen even een hallo/hoegaat/beleefd praatje moet houden.
Dit omdat dochter ook een contactstoornis heeft en rust en duidelijkheid heel belangrijk voor haar is.
Als haar wereldje te veel splits krijgt ze angst en wordt ze onrustig.
Papa wilde dit niet
Papa vind alles onzin.
Naar vier maanden wilde Papa dit opeens wel.
De afgelopen vier maanden is dochter veel meer naar mij toegegroeid
Ook zij stoot af en trekt aan.
Maar dit leek minder te worden en het ging zelfs beter met haar contacten op school.
Voor het eerst sinds jaren kwam ze weer op schoot of haalde ze een knuffel.
Om het verhaal niet te lang te maken,
Dochter is dit weekend bij Papa geweest.
Ik kreeg een draak terug
Ze wil niet praten
Ze vindt alles stom
Voelt angst durft niet te slapen en heeft buikpijn.
Troosten mag ik niet
Aanraken wil ze niet
Praten wordt weg lopen.
Of te wel we zijn weer terug bij af.
Zij en Papa lijken veel op elkaar
Hij laat haar aan haar lot over en heeft geen verwachting gewoon omdat hij in zijn eigen wereld leeft.
Dochter geeft mij sterk het gevoel hier niet te willen zijn
Mij weer als moeder niet te willen
Zelfs juf vertelde dat ze vandaag weer oud gedrag zag
Vriendinnen van haar waar ze vandaag weer ruzie mee had.
En ik weet het inmiddels niet meer
Ik heb gepraat
Ik heb haar laten gaan
Haar verteld dat het pijn doet dat ze mij zo afstoot en ik er zo graag voor haar wilde zijn
Zelfs aangeboden dat als ze liever bij Papa wil zijn ik dat best wil regelen.
Maar dochter blijft afstoten en wil niet praten
Ik weet het echt niet meer.
Misschien kunnen jullie mee kijken in dit verhaal?
Zie ik iets over hoofd?
Wil mijn dochter mij niet?
maandag 26 januari 2009 om 21:17
He Manderijn, wat ontzettend naar voor je zeg!
Zou het zo kunnen zijn dat je dochter het allemaal even niet meer weet.. Ze voelt zich veilig bij jou, en kan zich daarom even helemaal laten gaan. Dat dit voor jou niet leuk is heeft ze denk ik niet eens door, ze zal het niet bewust doen.
Tips heb ik niet voor je, maar ik zou dochter laten zien dat je er voor haar bent, dat je ook als zij je afstoot nog evenveel van haar houd.
Zou het zo kunnen zijn dat je dochter het allemaal even niet meer weet.. Ze voelt zich veilig bij jou, en kan zich daarom even helemaal laten gaan. Dat dit voor jou niet leuk is heeft ze denk ik niet eens door, ze zal het niet bewust doen.
Tips heb ik niet voor je, maar ik zou dochter laten zien dat je er voor haar bent, dat je ook als zij je afstoot nog evenveel van haar houd.
maandag 26 januari 2009 om 21:19
Waarom is dochter een weekend bij papa geweest, dat vraag ik me af. Je beschrijft een heel verhaal waarom het níet verstandig is dat papa veel contact met haar heeft en dat hij dit ook niet wil/er niet toe in staat is en dat je dochter dat ook niet trekt. En dan gaat ze er opeens een heel weekend heen?
Zit daar nog veel tussen, qua verhaal wat je hebt weggelaten?
Zit daar nog veel tussen, qua verhaal wat je hebt weggelaten?
maandag 26 januari 2009 om 21:20
Zo je verhaal gelezen te hebben, is er niet iets gebeurd dit weekend? Ik ken je ex en je dochter natuurlijk niet maar dat ze na 1 weekend zo omdraait en klaagt over buikpijn, niet willen slapen etc. Is er geen vertrouwenspersoon (juf van school, moeder van een vriendinnetje, oma) die haar wel aan het praten krijgt?
maandag 26 januari 2009 om 21:26
Laat haar even. Laat haar even in haar eigen wereldje zitten. Je trekt teveel nu aan haar, dat kan ze niet aan en daarom stoot ze je af.
Het is voor haar erg moeilijk om een vader te hebben die er alleen zo nu en dan wel eens is.
Je dochter blijft bij jou omdat jij haar verzorgende bent. Toon je volwassenheid nu door haar even te laten zijn.
Het is voor haar erg moeilijk om een vader te hebben die er alleen zo nu en dan wel eens is.
Je dochter blijft bij jou omdat jij haar verzorgende bent. Toon je volwassenheid nu door haar even te laten zijn.
maandag 26 januari 2009 om 21:29
Misschien is het zo dat ze zich veilig genoeg voelt dat ze zich laat gaan
maar ze wil niks van mij
Ik moet haar met rust laten
Ze gedraagt zich ook ronduit kwetsend mij heel hard uitlachen als ik iets laat vallen.
Als ik een liedje zing, zing ik vals.
Als ik voorbij loop stink ik.
Dit heb ik maanden niet meer gezien en gehoord van haar.
Waarom ze wel naar Papa gaat
Goeie vraag...
Ze wil heel graag zelf.
Ze mist hem.
Ze aanbid hem bijna
Alles wat hij doet is leuk
Terwijl hij het hele weekend op zijn bed ligt en het over laat aan anderen.
Het ontbreken van structuur zorgt er bij haar voor dat ze kan doen wat ze wil
En dat is het liefst ook de hele dag hangen
Tv kijken
Op de DS
Het zelfde tunnel idee veilig binnen in huis.
de rechter heeft besloten dat ze één keer in de twee weken daar heen moet.
Wie ben ik om haar vader te ontnemen als zij het wel leuk vindt?
Ik kan dat dus niet terwijl alles in mij schreeuwt dat dit zo slecht is voor haar.
Ik ben bang om voor een rechter te moeten vechten voor mijn kind.
Want wat als ze helemaal niet meer bij mij wil zijn.
Inmiddels is haar contactstoornis zo erg dat de school en hulpverlening ook denkt dat zij niet naar vervolg onderwijs zou kunnen.
Ze zou ontsporen en niet om kunnen gaan met haar vrijheid.
Ze is daarin het zelfde als haar Papa.
Als het niet bevalt loopt ze weg en gaat ze haar eigen gang afgesloten van iedereen.
Het is zo erg als je zo diep van je kind houd en haar zo graag wil beschermen liefhebben en wil knuffelen dat zij dit niet van je wil.
maar ze wil niks van mij
Ik moet haar met rust laten
Ze gedraagt zich ook ronduit kwetsend mij heel hard uitlachen als ik iets laat vallen.
Als ik een liedje zing, zing ik vals.
Als ik voorbij loop stink ik.
Dit heb ik maanden niet meer gezien en gehoord van haar.
Waarom ze wel naar Papa gaat
Goeie vraag...
Ze wil heel graag zelf.
Ze mist hem.
Ze aanbid hem bijna
Alles wat hij doet is leuk
Terwijl hij het hele weekend op zijn bed ligt en het over laat aan anderen.
Het ontbreken van structuur zorgt er bij haar voor dat ze kan doen wat ze wil
En dat is het liefst ook de hele dag hangen
Tv kijken
Op de DS
Het zelfde tunnel idee veilig binnen in huis.
de rechter heeft besloten dat ze één keer in de twee weken daar heen moet.
Wie ben ik om haar vader te ontnemen als zij het wel leuk vindt?
Ik kan dat dus niet terwijl alles in mij schreeuwt dat dit zo slecht is voor haar.
Ik ben bang om voor een rechter te moeten vechten voor mijn kind.
Want wat als ze helemaal niet meer bij mij wil zijn.
Inmiddels is haar contactstoornis zo erg dat de school en hulpverlening ook denkt dat zij niet naar vervolg onderwijs zou kunnen.
Ze zou ontsporen en niet om kunnen gaan met haar vrijheid.
Ze is daarin het zelfde als haar Papa.
Als het niet bevalt loopt ze weg en gaat ze haar eigen gang afgesloten van iedereen.
Het is zo erg als je zo diep van je kind houd en haar zo graag wil beschermen liefhebben en wil knuffelen dat zij dit niet van je wil.
maandag 26 januari 2009 om 21:31
Ik heb hier (contactstoornis e.d.) de ballen verstand van, maar ik geloof niet dat je dochter jou niet meer wil, want een lievere en betere mama kan ze zich niet wensen. Volgens mij reageert ze zo op jou omdat ze veel om je geeft en weet dat jij veel om haar geeft. Om een of andere reden krijgt degene die het belangrijkst is in een kinderleventje altijd de volle laag als het niet lekker gaat. Blijf haar rust en duidelijkheid bieden, dat is iig vertrouwd voor haar en hopelijk komt het praten dan vanzelf. En anders...weet ik het ook niet. Heel veel liefs en sterkte
maandag 26 januari 2009 om 21:35
Ik doe mijn best om haar te laten gaan.
Maar het blijft lastig.
Juist omdat de achteruitgang zo snel is gegaan en ik niet weet of er iets is gebeurd?
In elk ander verhaal zou je de vader opbellen en vertellen wat er aan de hand is.
Al kwam ie maar even een kopje thee drinken om haar gerust te stellen?
Maar buiten die twee weken wil hij niks
Niet bellen geen contact
Hij is nog nooit op haar school geweest.
Nooit bij belangrijke dingen aanwezig.
Ik vind het gewoon erg moeilijk en vooral pijnlijk.
Ik zit hier alleen.
Wil haar een veilig gevoel geven.
Echt familie die eens met haar kan praten heb ik niet.
Maar het blijft lastig.
Juist omdat de achteruitgang zo snel is gegaan en ik niet weet of er iets is gebeurd?
In elk ander verhaal zou je de vader opbellen en vertellen wat er aan de hand is.
Al kwam ie maar even een kopje thee drinken om haar gerust te stellen?
Maar buiten die twee weken wil hij niks
Niet bellen geen contact
Hij is nog nooit op haar school geweest.
Nooit bij belangrijke dingen aanwezig.
Ik vind het gewoon erg moeilijk en vooral pijnlijk.
Ik zit hier alleen.
Wil haar een veilig gevoel geven.
Echt familie die eens met haar kan praten heb ik niet.
maandag 26 januari 2009 om 21:39
@ Intiem,
Er is vroeger hulpverlening geweest maar na zoveel jaar is dat gestopt.
Dit omdat ze vonden dat ik het prima alleen aan kon.
Dat ik precies door heb waar het bij haar in zit.
Laatst heb ik opnieuw hulp aangevraagd al is het alleen maar om advies in te winnen.
Maar ze vonden mijn hulpvraag niet voldoende.
Ik lees uit de meeste reacties dat even laten gaan het beste is.
Dat zal ik ook gaan proberen.
Ik zie alleen als een berg op tegen de volgende weekenden.
Want zolang hij af en toe om de hoek komt kijken zo lang blijft ze mij afstoten.
Er is vroeger hulpverlening geweest maar na zoveel jaar is dat gestopt.
Dit omdat ze vonden dat ik het prima alleen aan kon.
Dat ik precies door heb waar het bij haar in zit.
Laatst heb ik opnieuw hulp aangevraagd al is het alleen maar om advies in te winnen.
Maar ze vonden mijn hulpvraag niet voldoende.
Ik lees uit de meeste reacties dat even laten gaan het beste is.
Dat zal ik ook gaan proberen.
Ik zie alleen als een berg op tegen de volgende weekenden.
Want zolang hij af en toe om de hoek komt kijken zo lang blijft ze mij afstoten.
maandag 26 januari 2009 om 21:45
quote:Manderijn schreef op 26 januari 2009 @ 21:13:
Dit omdat dochter ook een contactstoornis heeft en rust en duidelijkheid heel belangrijk voor haar is.
Als haar wereldje te veel splits krijgt ze angst en wordt ze onrustig.
Ik denk dat je hier de kern van het verhaal noemt. Je dochter is denk ik erg van slag van de veranderingen die een weekend bij haar vader betekenden. Als ze een ASS heeft weet ze zich waarschijnlijk geen raad met hoe ze zich hierdoor voelt en waarom
Dochter geeft mij sterk het gevoel hier niet te willen zijn
Mij weer als moeder niet te willen
Zelfs juf vertelde dat ze vandaag weer oud gedrag zag
Vriendinnen van haar waar ze vandaag weer ruzie mee had.
Ik ken je dochter en jou natuurlijk niet en weet ook niet hoe ze zich precies gedraagt, maar ik denk dat je dit misschien wat te veel op jezelf betrekt. Je geeft aan dat ze jou niet als moeder zou willen. Zegt ze dat? Of voel je je alleen afgewezen doordat ze niet in staat is om haar gedachten en emoties met je te delen en om fysiek contact aan te gaan, Dat laatste hoort natuurlijk wel bij een ASS en daar kan je helaas weinig aan doen. En zelfs als ze zegt dat ze jou niet als moeder wil kan ik me voorstellen dat dat uit onmacht voortkomt en niet omdat dat echt is wat ze zou willen...
En ik weet het inmiddels niet meer
Ik heb gepraat
Ik heb haar laten gaan
Haar verteld dat het pijn doet dat ze mij zo afstoot en ik er zo graag voor haar wilde zijn
Zelfs aangeboden dat als ze liever bij Papa wil zijn ik dat best wil regelen.
Maar dochter blijft afstoten en wil niet praten
Kan het ook zijn dat jij nu te veel van haar verwacht en dat dat de druk voor haar nog groter maakt? Het lijkt mij heel moeilijk voor een kind dat veel moeite lijkt te hebben om om te gaan met spanning en emoties, om er dan ook nog voor te moeten zorgen dat mama niet verdrietig wordt en zich afgestoten voelt. Ik kan me voorstellen dat je het heel lief bedoelt als je aanbiedt dat ze naar vader mag gaan,maar ik kan me ook voorstellen dat dit voor je dochter nog meer onduidelijkheid geeft en dat dit een soort vrije keuze waar iemand die een vaste structuur nodig heeft juist moeilijk mee om kan gaan. Veiligheid bieden door juist vast te houden aan de bestaande structuur en ruimte geven voor het verwerken van alle dingen die op haar af komen lijkt mij een eerste poging waard.
Wil mijn dochter mij niet?
Ik vind het eerlijk gezegd een erg heftige reactie. Het weekend met haar vader, een hele nieuwe en waarschijnlijk stressvolle situaties voor haar, is nog maar één dag voorbij...Wij volwassenen zouden ook van slag zijn door heftige gebeurtenissen (kijk maar naar je eigen emoties nu) en je dochter is pas 10 jaar en heeft bovendien een ASS...Ik kan me wel heel goed voorstellen dat je met je handen in het haar zit en graag zou willen dat het beter ging met haar. Misschien is begeleiding in het omgaan met een kind met ASS een idee?
Dit omdat dochter ook een contactstoornis heeft en rust en duidelijkheid heel belangrijk voor haar is.
Als haar wereldje te veel splits krijgt ze angst en wordt ze onrustig.
Ik denk dat je hier de kern van het verhaal noemt. Je dochter is denk ik erg van slag van de veranderingen die een weekend bij haar vader betekenden. Als ze een ASS heeft weet ze zich waarschijnlijk geen raad met hoe ze zich hierdoor voelt en waarom
Dochter geeft mij sterk het gevoel hier niet te willen zijn
Mij weer als moeder niet te willen
Zelfs juf vertelde dat ze vandaag weer oud gedrag zag
Vriendinnen van haar waar ze vandaag weer ruzie mee had.
Ik ken je dochter en jou natuurlijk niet en weet ook niet hoe ze zich precies gedraagt, maar ik denk dat je dit misschien wat te veel op jezelf betrekt. Je geeft aan dat ze jou niet als moeder zou willen. Zegt ze dat? Of voel je je alleen afgewezen doordat ze niet in staat is om haar gedachten en emoties met je te delen en om fysiek contact aan te gaan, Dat laatste hoort natuurlijk wel bij een ASS en daar kan je helaas weinig aan doen. En zelfs als ze zegt dat ze jou niet als moeder wil kan ik me voorstellen dat dat uit onmacht voortkomt en niet omdat dat echt is wat ze zou willen...
En ik weet het inmiddels niet meer
Ik heb gepraat
Ik heb haar laten gaan
Haar verteld dat het pijn doet dat ze mij zo afstoot en ik er zo graag voor haar wilde zijn
Zelfs aangeboden dat als ze liever bij Papa wil zijn ik dat best wil regelen.
Maar dochter blijft afstoten en wil niet praten
Kan het ook zijn dat jij nu te veel van haar verwacht en dat dat de druk voor haar nog groter maakt? Het lijkt mij heel moeilijk voor een kind dat veel moeite lijkt te hebben om om te gaan met spanning en emoties, om er dan ook nog voor te moeten zorgen dat mama niet verdrietig wordt en zich afgestoten voelt. Ik kan me voorstellen dat je het heel lief bedoelt als je aanbiedt dat ze naar vader mag gaan,maar ik kan me ook voorstellen dat dit voor je dochter nog meer onduidelijkheid geeft en dat dit een soort vrije keuze waar iemand die een vaste structuur nodig heeft juist moeilijk mee om kan gaan. Veiligheid bieden door juist vast te houden aan de bestaande structuur en ruimte geven voor het verwerken van alle dingen die op haar af komen lijkt mij een eerste poging waard.
Wil mijn dochter mij niet?
Ik vind het eerlijk gezegd een erg heftige reactie. Het weekend met haar vader, een hele nieuwe en waarschijnlijk stressvolle situaties voor haar, is nog maar één dag voorbij...Wij volwassenen zouden ook van slag zijn door heftige gebeurtenissen (kijk maar naar je eigen emoties nu) en je dochter is pas 10 jaar en heeft bovendien een ASS...Ik kan me wel heel goed voorstellen dat je met je handen in het haar zit en graag zou willen dat het beter ging met haar. Misschien is begeleiding in het omgaan met een kind met ASS een idee?
maandag 26 januari 2009 om 21:50
@Espy
Dank voor je reactie!
Denk wel dat je gelijk hebt als je zegt dat ik mij hierin wel erg aangesproken voel
Ze heeft er idd helemaal niks aan als zij zich nu ook bezig moet gaan houden met mijn gevoelens.
Ik moet er juist voor haar zijn.
Begeleiding op dat gebied kan zeker geen kwaad.
Ik zal daar morgen nog eens naar zoeken.
In welke hoek moet ik dat zoeken?
Ik vind het zo vreselijk voor haar dat ze zoveel angst en onrust voelt.
Tis zo moeilijk om je kind te laten gaan als je haar zo graag wilt helpen.
Ben jij van mening dat ik de bezoekjes een halt toe moet roepen?
Denk je dat ik haar daar op de lange termijn mee zou helpen?
Misschien vreemd maar ik heb altijd gedacht dat het voor haar het beste zou zijn als ze zelf zou gaan merken dat het niet fijn is om daar te zijn ze wel thuis wilde blijven.
Ik wil namelijk niet dat ze denkt dat ik het haar zou verbieden.
Maar Papa wil geen verantwoording nemen.
Dus moet ik het wel doen.....
Dank voor je reactie!
Denk wel dat je gelijk hebt als je zegt dat ik mij hierin wel erg aangesproken voel
Ze heeft er idd helemaal niks aan als zij zich nu ook bezig moet gaan houden met mijn gevoelens.
Ik moet er juist voor haar zijn.
Begeleiding op dat gebied kan zeker geen kwaad.
Ik zal daar morgen nog eens naar zoeken.
In welke hoek moet ik dat zoeken?
Ik vind het zo vreselijk voor haar dat ze zoveel angst en onrust voelt.
Tis zo moeilijk om je kind te laten gaan als je haar zo graag wilt helpen.
Ben jij van mening dat ik de bezoekjes een halt toe moet roepen?
Denk je dat ik haar daar op de lange termijn mee zou helpen?
Misschien vreemd maar ik heb altijd gedacht dat het voor haar het beste zou zijn als ze zelf zou gaan merken dat het niet fijn is om daar te zijn ze wel thuis wilde blijven.
Ik wil namelijk niet dat ze denkt dat ik het haar zou verbieden.
Maar Papa wil geen verantwoording nemen.
Dus moet ik het wel doen.....
maandag 26 januari 2009 om 21:52
Oh, zie nu natuurlijk dat je al hulpverlening hebt gehad. Maar nu ze naar vader gaat elke twee weken is er in ieder geval wel een hele concrete hulpvraag over een nieuwe situatie die dus ook nieuwe problemen teweegbrengt.
Sterkte in ieder geval, je situatie is ontzettend zwaar. Misschien is het ook een idee om met andere ouders in eenzenfde situatie contact te hebben (kijk bv eens op http://www.balansdigitaal.nl/)
Sterkte in ieder geval, je situatie is ontzettend zwaar. Misschien is het ook een idee om met andere ouders in eenzenfde situatie contact te hebben (kijk bv eens op http://www.balansdigitaal.nl/)
maandag 26 januari 2009 om 21:57
Espy heb je hier zelf ook ervaring mee?
We gaan nu weer een periode in van nieuwe testen.
De rugzakbegeleiding loopt af en de laatste test was vijf jaar geleden.
Ik hou echt helemaal niet van stickers plakken en lang heb ik de problemen ook ontkend.
Gewoon omdat ik het zo graag anders voor haar wilde en hoopte dat het een fase was.
Ik ga meteen op de link klikken
Dank je wel.
We gaan nu weer een periode in van nieuwe testen.
De rugzakbegeleiding loopt af en de laatste test was vijf jaar geleden.
Ik hou echt helemaal niet van stickers plakken en lang heb ik de problemen ook ontkend.
Gewoon omdat ik het zo graag anders voor haar wilde en hoopte dat het een fase was.
Ik ga meteen op de link klikken
Dank je wel.
maandag 26 januari 2009 om 22:03
ja en nu zie ik je reactie pas, gaat lekker zo
Ik weet niet wat je al voor begeleiding hebt gehad, maar dit kan bijv in de kinderpsychiatrie, er zijn veel gespecialiseerde autisme centra.
Ik denk niet dat de bezoekjes stoppen een optie is als dit rechterlijk bepaald is. Bovendien heeft ze haar vader waarschijnlijk ook nodig ook al is het heel moeilijk voor haar. Zij kan niet inzien dat hij de verantwoording niet neemt zoals volwassenen dat wel kunnen en al helemaal niet begrijpen hoe slecht dit misschien wel voor haar is...maar wat dan wel goed is weet ik zo ook niet. Het langzaamaan opbouwen in plaats van meteen hele weekenden klinkt niet slecht...mischien het vooraf bespreken wat er gaat gebeuren in het weekend....haar reacties erop benoemen, maar niet afkeuren...Misschien ook dat het minder wordt na een aantal weekenden, ze is er natuurlijk nu pas een keer geweest...
Ik weet niet wat je al voor begeleiding hebt gehad, maar dit kan bijv in de kinderpsychiatrie, er zijn veel gespecialiseerde autisme centra.
Ik denk niet dat de bezoekjes stoppen een optie is als dit rechterlijk bepaald is. Bovendien heeft ze haar vader waarschijnlijk ook nodig ook al is het heel moeilijk voor haar. Zij kan niet inzien dat hij de verantwoording niet neemt zoals volwassenen dat wel kunnen en al helemaal niet begrijpen hoe slecht dit misschien wel voor haar is...maar wat dan wel goed is weet ik zo ook niet. Het langzaamaan opbouwen in plaats van meteen hele weekenden klinkt niet slecht...mischien het vooraf bespreken wat er gaat gebeuren in het weekend....haar reacties erop benoemen, maar niet afkeuren...Misschien ook dat het minder wordt na een aantal weekenden, ze is er natuurlijk nu pas een keer geweest...
maandag 26 januari 2009 om 22:07
Mandarijn, ik snap hoe het werkt maar dan vanuit je dochter...
Jij bent er altijd, je gaat niet weg. Maar dat dient soms getest te worden. En alles wat er in haar hoofd om gaat moet op jou afgereageerd. Want vader laat gewoon niets meer van zich horen als het hem uitkomt. Die geweldige man. Die ze wil blijven pleasen.
Helaas, het gaat nooit meer over.
Een dochter wil haar vader blijven pleasen, wat voor klootzak het ook is.
En ik kan het weten, mijn ouders zijn al 36 jaar uit elkaar.
Maar haar gedrag naar jou gaat weer veranderen. En jullie band zal altijd sterk blijven. Als jij geen nare dingen over de vader zegt. En als je volhoudt. Ze zal inzien dat jij er altijd voor haar was.
Die draak blijft waarschijnlijk nog een tijdje. Pik het niet. Je stinkt niet. En als ze dat vindt moet ze maar op haar kamer gaan zitten. Dan kan ze je niet ruiken..
Zoek iemand om je verhaal aan kwijt te kunnen.
Want dat moet je. Kwijt kunnen wat een vreselijk kind je op dit moment hebt.
En je moet ondertussen proberen blijven te begrijpen waarom ze zo doet.
Zonder dat je het allemaal hoeft te pikken.
Sterkte!
Jij bent er altijd, je gaat niet weg. Maar dat dient soms getest te worden. En alles wat er in haar hoofd om gaat moet op jou afgereageerd. Want vader laat gewoon niets meer van zich horen als het hem uitkomt. Die geweldige man. Die ze wil blijven pleasen.
Helaas, het gaat nooit meer over.
Een dochter wil haar vader blijven pleasen, wat voor klootzak het ook is.
En ik kan het weten, mijn ouders zijn al 36 jaar uit elkaar.
Maar haar gedrag naar jou gaat weer veranderen. En jullie band zal altijd sterk blijven. Als jij geen nare dingen over de vader zegt. En als je volhoudt. Ze zal inzien dat jij er altijd voor haar was.
Die draak blijft waarschijnlijk nog een tijdje. Pik het niet. Je stinkt niet. En als ze dat vindt moet ze maar op haar kamer gaan zitten. Dan kan ze je niet ruiken..
Zoek iemand om je verhaal aan kwijt te kunnen.
Want dat moet je. Kwijt kunnen wat een vreselijk kind je op dit moment hebt.
En je moet ondertussen proberen blijven te begrijpen waarom ze zo doet.
Zonder dat je het allemaal hoeft te pikken.
Sterkte!
maandag 26 januari 2009 om 22:09
Wat een rotsituatie zeg!
Heb niet alle reacties gelezen, maar ik werk zelf met kinderen met een autistische stoornis. Het aantrekken en afstoten is toch iets wat inherent is aan de stoornis en dus niks met jou als ouder te maken heeft. Al voelt het natuurlijk wel zo, dat snap ik heel goed. Het klinkt heel raar, maar je moet het gedrag van je dochter niet 'persoonlijk' opvatten omdat zij hier ook weer niks mee kan en ze het niet bewust doet. Aangeven dat het jou pijn doet enz: idem. Zij kan hier niets mee, al is het natuurlijk heel begrijpelijk dat jij dit met haar wil delen en zo dichter bij haar wil komen (wat dus niet gebeurt). Ik denk dat het idd heel verwarrend is voor haar, de huidige situatie met haar vader en hoe hij met haar omgaat. Het voorstel om hem vaker te zien is denk ik niet iets waar zij wat mee kan, denk dat jullie (jij in dit geval eigenlijk) moet bepalen voor haar wat je denkt dat goed is. Keuzes maken is voor haar denk ik erg moeilijk. Het enige wat je m.i. kan doen is een luisterend oor bieden als zij iets kwijt wil hierover. Verder proberen door haar vervelende/kwetsende gedrag heen te kijken en haar ondersteunen (wat je allicht doet!). En heel belangrijk: wel je grenzen aangeven in gedrag wat wel/niet kan. Ze moet zich wel 'volgens de normen' blijven gedragen tegen jou, want geen enkele situatie mag zij als excuus zien om zich te botvieren op jou. Dus zo duidelijk en consequent mogelijk blijven...
Hoop dat je hierin iets herkent, ik spreek natuurlijk ook alleen maar uit eigen werkervaring en jij kent je dochter het beste.
Heel veel sterkte, het lijkt me een hele opgave.
Heb niet alle reacties gelezen, maar ik werk zelf met kinderen met een autistische stoornis. Het aantrekken en afstoten is toch iets wat inherent is aan de stoornis en dus niks met jou als ouder te maken heeft. Al voelt het natuurlijk wel zo, dat snap ik heel goed. Het klinkt heel raar, maar je moet het gedrag van je dochter niet 'persoonlijk' opvatten omdat zij hier ook weer niks mee kan en ze het niet bewust doet. Aangeven dat het jou pijn doet enz: idem. Zij kan hier niets mee, al is het natuurlijk heel begrijpelijk dat jij dit met haar wil delen en zo dichter bij haar wil komen (wat dus niet gebeurt). Ik denk dat het idd heel verwarrend is voor haar, de huidige situatie met haar vader en hoe hij met haar omgaat. Het voorstel om hem vaker te zien is denk ik niet iets waar zij wat mee kan, denk dat jullie (jij in dit geval eigenlijk) moet bepalen voor haar wat je denkt dat goed is. Keuzes maken is voor haar denk ik erg moeilijk. Het enige wat je m.i. kan doen is een luisterend oor bieden als zij iets kwijt wil hierover. Verder proberen door haar vervelende/kwetsende gedrag heen te kijken en haar ondersteunen (wat je allicht doet!). En heel belangrijk: wel je grenzen aangeven in gedrag wat wel/niet kan. Ze moet zich wel 'volgens de normen' blijven gedragen tegen jou, want geen enkele situatie mag zij als excuus zien om zich te botvieren op jou. Dus zo duidelijk en consequent mogelijk blijven...
Hoop dat je hierin iets herkent, ik spreek natuurlijk ook alleen maar uit eigen werkervaring en jij kent je dochter het beste.
Heel veel sterkte, het lijkt me een hele opgave.
maandag 26 januari 2009 om 22:14
@ Espy,
Overleg met vader is niet mogelijk.
Hij vindt dat er niks aan de hand is.
Problemen gaat hij zelf ook uit de weg.
Hij leeft in zijn eigen tunnel zonder sociale contacten.
Hij laat haar gerust de hele avond rond lopen terwijl hij zelf ligt te slapen.
Ik heb mij nooit bemoeid met dit soort dingen.
Als ik hem hier op aan zou spreken zou hij haar niet meer opzoeken.
Dat is altijd zo geweest.
Juist omdat ik wil dat zij haar vader kent heb ik altijd mijn mond gehouden omdat ik weet dat hij zo vertrokken is.
@ Neele,
Dank voor je reactie.
Ik zal zeker nooit weg gaan.
Ik wil ook niet dat zij denkt dat ik haar nu afkeur en schijnbaar geef ik haar nu wel dat gevoel door haar op de huid te willen zitten.
morgen als ze wakker is zal ik haar nog een keer vertellen dat ik heel goed snap dat ze van slag is.
En dat ze even bij moet komen.
En dat ik er voor haar ben als ze boos blij verdrietig of in de war is.
Door mijn verhaal een keer zo open te doen geeft het wel lucht!
Overleg met vader is niet mogelijk.
Hij vindt dat er niks aan de hand is.
Problemen gaat hij zelf ook uit de weg.
Hij leeft in zijn eigen tunnel zonder sociale contacten.
Hij laat haar gerust de hele avond rond lopen terwijl hij zelf ligt te slapen.
Ik heb mij nooit bemoeid met dit soort dingen.
Als ik hem hier op aan zou spreken zou hij haar niet meer opzoeken.
Dat is altijd zo geweest.
Juist omdat ik wil dat zij haar vader kent heb ik altijd mijn mond gehouden omdat ik weet dat hij zo vertrokken is.
@ Neele,
Dank voor je reactie.
Ik zal zeker nooit weg gaan.
Ik wil ook niet dat zij denkt dat ik haar nu afkeur en schijnbaar geef ik haar nu wel dat gevoel door haar op de huid te willen zitten.
morgen als ze wakker is zal ik haar nog een keer vertellen dat ik heel goed snap dat ze van slag is.
En dat ze even bij moet komen.
En dat ik er voor haar ben als ze boos blij verdrietig of in de war is.
Door mijn verhaal een keer zo open te doen geeft het wel lucht!
maandag 26 januari 2009 om 22:18
@ Chick26
Dank voor je reactie,
Ze geeft ook zelf aan dat ze niet zo goed snapt waarom ze zo "stout" doet.
Dat ze er niks aan kan doen.
Je ziet de ellende gewoon in haar ogen en das zo naar!
Wij werken hier de dag ook door met lijstjes en picto's die ze vandaag dus ook weg gooide omdat het onzin was.
Ik heb het weer rustig op tafel gelegd en haar verteld dat ik snap dat ze zich niet zo fijn voelt maar dat de regels hier het zelfde blijven en gemaakte afspraken gewoon na worden gekomen.
Dank voor je reactie,
Ze geeft ook zelf aan dat ze niet zo goed snapt waarom ze zo "stout" doet.
Dat ze er niks aan kan doen.
Je ziet de ellende gewoon in haar ogen en das zo naar!
Wij werken hier de dag ook door met lijstjes en picto's die ze vandaag dus ook weg gooide omdat het onzin was.
Ik heb het weer rustig op tafel gelegd en haar verteld dat ik snap dat ze zich niet zo fijn voelt maar dat de regels hier het zelfde blijven en gemaakte afspraken gewoon na worden gekomen.
maandag 26 januari 2009 om 23:11
Ik dacht wat Espy in haar eerste reactie zo mooi omschreef.
Dit is het gedrag van een kind dat niets kan met de situatie van afgelopen weekend. Zoveel indrukken/emoties, en daar niet mee om kunnen gaan.
Ze verwerkt dat, helaas voor jou, op deze manier. Die eigenlijk niets met jou te maken heeft, behalve dan dat je de dichtstbijzijnde persoon bent, en er dus het meeste 'last' van hebt.
Geef haar ruimte en veiligheid door je hetzelfde te gedragen als anders, en dus ook dezelfde regels te hanteren.
Structuur = veiligheid!
Kan best dat ze daar nu ook naar op zoek is. Geef de grenzen aan, en laat het binnen die grenzen aan haar om te knuffelen/praten enz.
Waarbij het natuurlijk wel goed is om te laten merken dat je ziet dat ze in de war is, en dat dat je heel lastig lijkt. Maar geen excuus voor....
Dit is het gedrag van een kind dat niets kan met de situatie van afgelopen weekend. Zoveel indrukken/emoties, en daar niet mee om kunnen gaan.
Ze verwerkt dat, helaas voor jou, op deze manier. Die eigenlijk niets met jou te maken heeft, behalve dan dat je de dichtstbijzijnde persoon bent, en er dus het meeste 'last' van hebt.
Geef haar ruimte en veiligheid door je hetzelfde te gedragen als anders, en dus ook dezelfde regels te hanteren.
Structuur = veiligheid!
Kan best dat ze daar nu ook naar op zoek is. Geef de grenzen aan, en laat het binnen die grenzen aan haar om te knuffelen/praten enz.
Waarbij het natuurlijk wel goed is om te laten merken dat je ziet dat ze in de war is, en dat dat je heel lastig lijkt. Maar geen excuus voor....
dinsdag 27 januari 2009 om 03:23
Wat een nare situatie voor jou Manderijn
Bedenk wel waar een mens het meest van houd wordt ook het hards tegenaan getrapt
Dus voel je niet gekwetst als je dochter nare dingen tegen jou zegt. Ze is een uitlaatklep nodig en die ben jij.
Als mijn zoon van een weekend bij zijn vader terugkomt is hij vaak helemaal hyper en sjagerijnig. Ik laat hem ff begaan en dan praten we erover. Papa is stom en ik haat papa. Dan zeg ik waarom praat je hier met papa niet over? Dat durft hij niet want hij is bang dat hij dan niet meer bij papa mag komen. Dus laat ik het zo, en mag hij 'tot een bepaald hoogte natuurlijk' tegen mij aantrappen.
Mijn zoon is heel vaak naar de school maatschappelijk werkster geweest. Misschien een idee voor jou?
Ik wens je veel sterkte met de situatie
Bedenk wel waar een mens het meest van houd wordt ook het hards tegenaan getrapt
Dus voel je niet gekwetst als je dochter nare dingen tegen jou zegt. Ze is een uitlaatklep nodig en die ben jij.
Als mijn zoon van een weekend bij zijn vader terugkomt is hij vaak helemaal hyper en sjagerijnig. Ik laat hem ff begaan en dan praten we erover. Papa is stom en ik haat papa. Dan zeg ik waarom praat je hier met papa niet over? Dat durft hij niet want hij is bang dat hij dan niet meer bij papa mag komen. Dus laat ik het zo, en mag hij 'tot een bepaald hoogte natuurlijk' tegen mij aantrappen.
Mijn zoon is heel vaak naar de school maatschappelijk werkster geweest. Misschien een idee voor jou?
Ik wens je veel sterkte met de situatie
