Kinderen
alle pijlers
Zij wel Ik niet
vrijdag 17 juni 2011 om 17:37
Momenteel ben ik (37, man ) inmiddels twee jaar bezig met de vraag of ons gezin wel of niet graag een tweede kind wil. We kunnen deze beslissing helaas niet als gezin samen nemen. Dit omdat het onderwerp zo zwaar beladen is voor mijn vrouw ( 37 ) dat de tranen in haar ogen springen als het onderwerp aangeraakt wordt. Het onderwerp is taboe. Ze voelt zich simpelweg niet compleet zonder tweede kind.
Waar ik naar op zoek ben is een dialoog met mensen die dat wel kunnen. Overwegingen die me misschien wat meer richting geven.
Het liefste zou ik deze beslissing als gezin samen nemen. Maar het onderwerp is taboe. Dus dan maar zo. Hieronder wil ik de context van ons gezin schetsen. Hopelijk brengt het wat duidelijkheid
Vanaf de buitenkant ziet ons gezin er gelukkig uit.
Onze dochter ( 3 ) is sociaal en kan gelukkig snel contact maken met andere kinderen. Zoals alle kinderen ervaar ik haar natuurlijk als het perfecte kind en ik geef haar graag alles wat ze nodig heeft om verder te komen in het leven. Wat voor positieve/negatieve invloed een tweede kind op haar zal hebben weet ik simpelweg niet.
De relatie met mijn vrouw is simpelweg problematisch. We leven meer als broer en zus dan als geliefden. Ik praat graag over wat ik denk en voel. Zij niet Daar proberen we samen aan te werken. Intimiteit bestaat gelukkig nog wel. Soms is het ook afstandelijk en koud. Zelf kan ik daar wel mee leven. Op de een of andere manier voel ik me gewoon beter bij haar dan zonder haar.
Nu speelt dus een tweede kind.Mijn eerste gevoel zegt dat een tweede kind onze relatie kan breken omdat we samen niet goed presteren onder druk en het al zo moeizaam gaat.
Maar dat is maar mijn eerste gevoel.
Ik wil echter mijn vrouw niet breken en ons gezin niet kapot maken door deze beslissing. Vandaar dat ik er al zo lang mee bezig ben.
Daarom ben ik eigenlijk op zoek naar het echte gevoel in mezelf dat zegt dat een tweede kind past. Ik kan dat gevoel namelijk niet vinden.
Heeft iemand hier ervaring mee?
Waar ik naar op zoek ben is een dialoog met mensen die dat wel kunnen. Overwegingen die me misschien wat meer richting geven.
Het liefste zou ik deze beslissing als gezin samen nemen. Maar het onderwerp is taboe. Dus dan maar zo. Hieronder wil ik de context van ons gezin schetsen. Hopelijk brengt het wat duidelijkheid
Vanaf de buitenkant ziet ons gezin er gelukkig uit.
Onze dochter ( 3 ) is sociaal en kan gelukkig snel contact maken met andere kinderen. Zoals alle kinderen ervaar ik haar natuurlijk als het perfecte kind en ik geef haar graag alles wat ze nodig heeft om verder te komen in het leven. Wat voor positieve/negatieve invloed een tweede kind op haar zal hebben weet ik simpelweg niet.
De relatie met mijn vrouw is simpelweg problematisch. We leven meer als broer en zus dan als geliefden. Ik praat graag over wat ik denk en voel. Zij niet Daar proberen we samen aan te werken. Intimiteit bestaat gelukkig nog wel. Soms is het ook afstandelijk en koud. Zelf kan ik daar wel mee leven. Op de een of andere manier voel ik me gewoon beter bij haar dan zonder haar.
Nu speelt dus een tweede kind.Mijn eerste gevoel zegt dat een tweede kind onze relatie kan breken omdat we samen niet goed presteren onder druk en het al zo moeizaam gaat.
Maar dat is maar mijn eerste gevoel.
Ik wil echter mijn vrouw niet breken en ons gezin niet kapot maken door deze beslissing. Vandaar dat ik er al zo lang mee bezig ben.
Daarom ben ik eigenlijk op zoek naar het echte gevoel in mezelf dat zegt dat een tweede kind past. Ik kan dat gevoel namelijk niet vinden.
Heeft iemand hier ervaring mee?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:55
Nee, niet direct ervaring. Wat rot voor je. En jullie gezin. Volgens mij spelen er twee dingen door elkaar: jullie relatie en de wens tot wel/geen tweede kind. Al raken ze elkaar, volgens mij kun je ze beter wel uit elkaar trekken. Mij lijkt dat de beslissing tot een tweede kind pas echt goed gemaakt kan worden als jullie relatie beter in elkaar steekt. Daarmee bedoel ik dat jullie beter op elkaar afgestemd raken en uitzoeken of er nog voldoende gevoelens van partnerliefde zijn. Misschien is relatietherapie een overweging. Een hele stap, maar wel uit ervaring: zeer nuttig als jullie er beiden voor open staan. Pas als dit stukje uitgezocht is en je zeker weet dat je samen wilt blijven, kun je denk ik pas echt ja of nee zeggen tegen een tweede. Helaas kan het ook zo zijn dat je gevoel nee blijft zeggen. Een echt compromis is niet te sluiten, je kunt immers geen half kind krijgen. Ik denk echter dat een kind tegen je zin krijgen niet fair is naar een kind. Maar alleen jij kunt inschatten of je gevoelens niet zullen veranderen als er toch een tweede is. Veel succes bij je verdere besluiten.
vrijdag 17 juni 2011 om 17:56
Je wilt je dochter alles geven, maar je vrouw wil je niet alles geven?
Jouw vrouw wil op haar 37e (!!) misschien geen 'dialoog' meer. De tijd dingt voor haar.
Ik snap bovendien helemaal niet waar je over wilt praten. Waarom zou een kind jullie relatie breken? Zoals je het beschrijft, lijkt me dat een veto op een 2e kind jullie relatie zeker ook gaat breken.
Wat zijn jouw concrete bezwaren tegen een tweede kind?
Jouw vrouw wil op haar 37e (!!) misschien geen 'dialoog' meer. De tijd dingt voor haar.
Ik snap bovendien helemaal niet waar je over wilt praten. Waarom zou een kind jullie relatie breken? Zoals je het beschrijft, lijkt me dat een veto op een 2e kind jullie relatie zeker ook gaat breken.
Wat zijn jouw concrete bezwaren tegen een tweede kind?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:57
quote:lilalinda schreef op 17 juni 2011 @ 17:52:
Wat denk je in een dialoog met vreemden te vinden, dat je thuis niet vindt?
Wat maakt het uit, wat buitenstaanders van jullie situatie vinden?Nou zeg. Misschien heeft een buitenstaander wel een andere, verhelderende kijk op de situatie. Hij zit met z'n handen in het haar, daarom openen de meeste mensen toch topics op het forum?
Wat denk je in een dialoog met vreemden te vinden, dat je thuis niet vindt?
Wat maakt het uit, wat buitenstaanders van jullie situatie vinden?Nou zeg. Misschien heeft een buitenstaander wel een andere, verhelderende kijk op de situatie. Hij zit met z'n handen in het haar, daarom openen de meeste mensen toch topics op het forum?
vrijdag 17 juni 2011 om 17:58
Ik heb geen ervaring met deze situatie maar vind het wel naar voor je. Zou je niet eerst met je vrouw praten over 'het samen presteren onder druk'? Ervaart zij de relatie ook als moeizaam? Of is het voor haar eigenlijk wel goed zo en begrijpt ze jou niet?
Misschien is het belangrijk eerst aan jullie relatie te werken en dan pas aan evt. gezinsuitbreiding.
Misschien is het belangrijk eerst aan jullie relatie te werken en dan pas aan evt. gezinsuitbreiding.
vrijdag 17 juni 2011 om 17:59
vrijdag 17 juni 2011 om 18:02
Eerlijk gezegd snap ik niet zo goed dat jullie een tweede kind willen als jullie zo'n relatie hebben .. het klinkt namelijk niet echt een super relatie als ik het zo lees .. is het niet verstandig om daar eerst aan te gaan werken en dan verder te kijken ?
Een kind krijgen in een niet stabiele relatie lijkt me zowel voor jullie als voor BEIDE kids niet echt heel fijn.
Een kind krijgen in een niet stabiele relatie lijkt me zowel voor jullie als voor BEIDE kids niet echt heel fijn.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:02
@lilalinda Het gaat me inderdaad niet om een oordeel van de situatie.
Daar ben ik inderdaad niet naar op zoek. Waar ik naar op zoek ben is naar een soort van antwoord op de volgende vragen :
* Hoe je zo'n taboe doorbreekt zonder iets echt kapot te maken
* Hoe je dat gevoel in jezelf hebt gevonden of als gezin hebt gevonden om te kiezen voor een tweede kind. Ook als je dat zelf niet kan vinden.
Daar ben ik inderdaad niet naar op zoek. Waar ik naar op zoek ben is naar een soort van antwoord op de volgende vragen :
* Hoe je zo'n taboe doorbreekt zonder iets echt kapot te maken
* Hoe je dat gevoel in jezelf hebt gevonden of als gezin hebt gevonden om te kiezen voor een tweede kind. Ook als je dat zelf niet kan vinden.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:06
vrijdag 17 juni 2011 om 18:09
quote:Annepiet schreef op 17 juni 2011 @ 17:55:
Misschien is relatietherapie een overweging. Een hele stap, maar wel uit ervaring: zeer nuttig als jullie er beiden voor open staan. Pas als dit stukje uitgezocht is en je zeker weet dat je samen wilt blijven, kun je denk ik pas echt ja of nee zeggen tegen een tweede. Helaas kan het ook zo zijn dat je gevoel nee blijft zeggen. Een echt compromis is niet te sluiten, je kunt immers geen half kind krijgen. Ik denk echter dat een kind tegen je zin krijgen niet fair is naar een kind. Maar alleen jij kunt inschatten of je gevoelens niet zullen veranderen als er toch een tweede is. Veel succes bij je verdere besluiten.
Misschien is relatietherapie inderdaad wel een goede eerste stap.
Eigenlijk hebben we hier een tijd geleden ook al aan gedacht
Soms heb je iemand nodig die hetzelfde zegt. Dank je.
Misschien is relatietherapie een overweging. Een hele stap, maar wel uit ervaring: zeer nuttig als jullie er beiden voor open staan. Pas als dit stukje uitgezocht is en je zeker weet dat je samen wilt blijven, kun je denk ik pas echt ja of nee zeggen tegen een tweede. Helaas kan het ook zo zijn dat je gevoel nee blijft zeggen. Een echt compromis is niet te sluiten, je kunt immers geen half kind krijgen. Ik denk echter dat een kind tegen je zin krijgen niet fair is naar een kind. Maar alleen jij kunt inschatten of je gevoelens niet zullen veranderen als er toch een tweede is. Veel succes bij je verdere besluiten.
Misschien is relatietherapie inderdaad wel een goede eerste stap.
Eigenlijk hebben we hier een tijd geleden ook al aan gedacht
Soms heb je iemand nodig die hetzelfde zegt. Dank je.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:10
Therapie. je geeft aan dat je vruw blokkeert wanneer het onderwerp ter sprake komt. Hoog tijd om te weten wat zij denkt en voelt, wat haar angsten zijn en wat er zo 'incompleet' is in haar beleving.
Ook tijd voor jou om tot de kern te komen. Ik begrijp nog steeds je bezwaren tegen een kind niet. Ik begrijp wel dat de relatie moeizaam verloopt en jullieelkaar zijn kwijtgeraakt, maar dat staat los van het al of niet een kind erbij willen. Maar je moet wel eerst nader tot elkaar komen, voor de vraag of er een tweede kind moet komen, zelfs aan de orde is.
Ook tijd voor jou om tot de kern te komen. Ik begrijp nog steeds je bezwaren tegen een kind niet. Ik begrijp wel dat de relatie moeizaam verloopt en jullieelkaar zijn kwijtgeraakt, maar dat staat los van het al of niet een kind erbij willen. Maar je moet wel eerst nader tot elkaar komen, voor de vraag of er een tweede kind moet komen, zelfs aan de orde is.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:10
vrijdag 17 juni 2011 om 18:14
Tjeee booyahh, jij vult heel wat in. TO schrijft expliciet dat hij zijn kind alles wil geven. Met dergelijke woorden rept hij -ook expliciet?- NIET over zijn relatie. Dat valt mij op. Nergens wordt gezegd dat hij de wensen van zijn vrouw maar moet inwilligen omdat zij dat zo wil. Maar het ontbreken van 'willen geven' (niet specifiek van een kind, maar geven in de breedst mogelijke zin) zegt iets over de staat van de relatie. Dat valt mij op in de tekst.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:19
Ik heb geen advies over het aanspreken van je vrouw. Wel hadden wij hetzelfde, man wilde graag een tweede, ik wist het niet.
Uiteindelijk ben was ik erg gevoelig voor het argument dat ik ons kind niet als enigst kind wilde laten opgroeien, aangezien wij beide bijna geen familie hebben.
De tweede is er al ruim 2,5 jaar en hij maakt ons compleet.
Uiteindelijk ben was ik erg gevoelig voor het argument dat ik ons kind niet als enigst kind wilde laten opgroeien, aangezien wij beide bijna geen familie hebben.
De tweede is er al ruim 2,5 jaar en hij maakt ons compleet.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:29
vrijdag 17 juni 2011 om 18:43
quote:baby_ernie80 schreef op 17 juni 2011 @ 18:29:
[...]
Haal jij lekker het hele concept van een forum in 1x onderuit
Juist niet, voordeel van een forum is dat je ook vragen krijgt niet je niet verwacht.
Vaak zoeken mensen op een forum vooral medestanders en meehuilers "oh, wat erg voor je".
Praten thuis is veel belangrijker!
Ik wil graag even weten wat TO Hier zoekt, meehuilen doe ik niet aan.
[...]
Haal jij lekker het hele concept van een forum in 1x onderuit
Juist niet, voordeel van een forum is dat je ook vragen krijgt niet je niet verwacht.
Vaak zoeken mensen op een forum vooral medestanders en meehuilers "oh, wat erg voor je".
Praten thuis is veel belangrijker!
Ik wil graag even weten wat TO Hier zoekt, meehuilen doe ik niet aan.
vrijdag 17 juni 2011 om 18:57
TO,
Wat een vervelend verhaal. Was jullie relatie al langer problematisch? Dwz: al voordat de kwestie wel/geen 2e kind aan de orde was? Of is dit vraagstuk juist de oorzaak van jullie relatieproblemen?
Het lijkt nu kort door de bocht alsof je twee keuzes (of eigenlijk geen keuzes) hebt:
* wel een kind: wat jullie relatie doet breken door stress/druk(te)
* geen kind: wat jullie relatie doet breken door de wens van je vrouw.
Je vrouw zegt zich 'simpelweg' niet compleet te voelen zonder tweede kind. Volgens mij ligt dat niet zo 'simpel', hoe vurig en irrationeel een kinderwens ook kan zijn. Ze zegt zich dan niet compleet te voelen. Heb je al gevraagd wat ze daar precies mee bedoelt?
Is zij ook bang voor de drukte? Jij zegt namelijk dat jullie beiden niet goed tegen de druk kunnen. Maar spreek jij dan ook echt voor haar?
Zij zal ook moeten begrijpen en aanvaarden dat -wanneer jij de wens voor een tweede kind niet voelt en gaat voelen- zij een tweede kind niet kan afdwingen.
Ik vind dat je daarom ook niet maar 'voor een tweede moet gaan' in de hoop dat dat gevoel van jou wel komt.
Hoe ga je met haar het gesprek aan? Je schrijft dat ze doorgaans meteen begint te huilen. Maw: hoe begin je het gesprek? (misschien dat een andere aanpak helpt om het taboe toch bespreekbaar te maken).
En hoe je het gevoel kan vinden en de beslissing maakt voor een tweede kind: ik denk dat je dat gevoel niet kunt afdwingen. Het is er of het is er niet.
Misschien komt dat gevoel wel bij jou als je goed op een rijtje zet wat jouw bezwaren zijn. Misschien kijk je er dan anders tegenaan, kun je het beter relativeren. Misschien heb je behoefte aan wat extra ondersteuning en is dat een opluchting voor je. Ik heb er geen ervaring mee, maar misschien heb je er toch wat aan.
Veel sterkte. Heb met jullie te doen!
Wat een vervelend verhaal. Was jullie relatie al langer problematisch? Dwz: al voordat de kwestie wel/geen 2e kind aan de orde was? Of is dit vraagstuk juist de oorzaak van jullie relatieproblemen?
Het lijkt nu kort door de bocht alsof je twee keuzes (of eigenlijk geen keuzes) hebt:
* wel een kind: wat jullie relatie doet breken door stress/druk(te)
* geen kind: wat jullie relatie doet breken door de wens van je vrouw.
Je vrouw zegt zich 'simpelweg' niet compleet te voelen zonder tweede kind. Volgens mij ligt dat niet zo 'simpel', hoe vurig en irrationeel een kinderwens ook kan zijn. Ze zegt zich dan niet compleet te voelen. Heb je al gevraagd wat ze daar precies mee bedoelt?
Is zij ook bang voor de drukte? Jij zegt namelijk dat jullie beiden niet goed tegen de druk kunnen. Maar spreek jij dan ook echt voor haar?
Zij zal ook moeten begrijpen en aanvaarden dat -wanneer jij de wens voor een tweede kind niet voelt en gaat voelen- zij een tweede kind niet kan afdwingen.
Ik vind dat je daarom ook niet maar 'voor een tweede moet gaan' in de hoop dat dat gevoel van jou wel komt.
Hoe ga je met haar het gesprek aan? Je schrijft dat ze doorgaans meteen begint te huilen. Maw: hoe begin je het gesprek? (misschien dat een andere aanpak helpt om het taboe toch bespreekbaar te maken).
En hoe je het gevoel kan vinden en de beslissing maakt voor een tweede kind: ik denk dat je dat gevoel niet kunt afdwingen. Het is er of het is er niet.
Misschien komt dat gevoel wel bij jou als je goed op een rijtje zet wat jouw bezwaren zijn. Misschien kijk je er dan anders tegenaan, kun je het beter relativeren. Misschien heb je behoefte aan wat extra ondersteuning en is dat een opluchting voor je. Ik heb er geen ervaring mee, maar misschien heb je er toch wat aan.
Veel sterkte. Heb met jullie te doen!
vrijdag 17 juni 2011 om 19:06
Het onderwerp van een tweede kind is taboe, zeg je. Maar uit je OP begrijp ik dat het voor jou geen taboe is. Het feit dat jij twijfelt over een tweede kind is taboe, je vrouw weigert erover te praten en accepteert dus eigenlijk niet jouw standpunt.
Geen gezonde situatie. Als jullie hier niet uit komen, zal je vrouw jou dan later geen verwijten gaan maken?
Je moet dit openbreken, met of zonder hulp van een relatietherapeut, anders is het op den duur funest voor je relatie.
Geen gezonde situatie. Als jullie hier niet uit komen, zal je vrouw jou dan later geen verwijten gaan maken?
Je moet dit openbreken, met of zonder hulp van een relatietherapeut, anders is het op den duur funest voor je relatie.
