Kinderen
alle pijlers
Zoon (bijna 6) bang..??
maandag 20 december 2010 om 14:33
Ik weet niet meer waar ik de antwoorden moet zoeken of hoe ik er mee om moet gaan. Ik ben dus op zoek naar misschien wat nieuwe invalshoeken/inzichten/ervaringen?
Mijn verhaal is als volgt:
Ik ben een alleenstaande moeder met een zoontje van bijna 6. Sinds ruim 4 maanden heeft mijn zoontje van de ene op de andere dag geen enkel contact meer met zijn vader (die is boos op mij en heeft daaropvolgend alle contacten verbroken. Hij kijkt op geen enkele wijze meer naar onze zoon om en heeft zich niet meer laten horen of zien. Niemand weet of - en wanneer - hij evt. alsnog terugkomt).
Hoewel het natuurlijk te schandalig en onbegrijpelijk voor woorden is, is het - onder de omstandigheden - uiteindelijk voor alle betrokken partijen (waaronder ook onze zoon) het best dat zijn vader vertrokken is (ex heeft zowel mij als zoon enorm geterroriseerd en bedreigd. M.n. zoon heeft hier veel last van gehad).
Ik heb inmiddels een nieuwe relatie. Mijn vriend heeft zelf twee kinderen en de onderlinge contacten gaan goed. We slapen met enige regelmaat bij elkaar en op gezette tijden brengen we de kinderen samen. We hebben plannen om volgend jaar zomer te gaan samenwonen.
(bovenstaande informatie even genoemd omdat dit toch ook een grote verandering is in het leven van mijn zoontje: nieuwe mensen in ons leven, hij die mij moet 'delen' op sommige momenten, kinderen moeten hun plekje vinden t.o.v. ons/elkaar etc.).
Maar goed, hetgeen waar ik mee zit is het volgende: sinds nu ruim een maand is mijn zoontje ineens begonnen met 's avonds en 's nachts uit zijn bed te komen. Zowel gedurende de dag, maar ook 's avonds bij het naar bed gaan vraagt hij me continu of ik nog weg moet 's avonds. Hij heeft continu de bevestiging nodig dat ik niet weg ga. Ook overdag als ik met hem samen ben, doet hij niet anders dan mij continu, aan 1 stuk door, roepen, opzoeken, vragen waar ik ben, wat ik aan het doen ben.
Maar m.n. de keren dat hij 's avonds en 's nachts zijn bed uitkomt beginnen me op te breken.
Ik heb al zo ontzettend vaak met hem gesproken over waar dit vandaan komt (zelf wijt ik het aan het plotselinge vertrek van zijn vader en nu de angst dat ook ik bij hem wegga). Ik heb hem keer op keer uitgelegd hoe de situatie is, dat ik begrijp dat het voor hem erg moeilijk is en niet leuk dat papa er ineens niet meer is, het verschil uitgelegd tussen papa en mama, hem verzekerd dat ik nooit nooit nooit bij hem wegga, dat ik er altijd voor hem ben. En dat áls ik een avondje weg ben, dat mijn vriend er dan altijd voor hem is en dat mama altijd weer terugkomt.
Toch haalt dit alles niets uit: hij blijft zijn bed uit komen. Laatst zelfs tot 18x toe, verspreid over de avond en nacht. Hij komt dan met allerlei smoesjes (teen doet pijn, ik hoor iets tikken, ik heb dorst etc.). Dingen waarvan hij weet dat hij hiervoor zijn bed niet uit hoort te komen.
Of soms begint hij alleen maar te huilen als hij in bed ligt, of boven aan de trap staat. Als ik hem dan vraag wat er is, zegt hij dat hij het niet weet.
Ik heb echt al zo vaak met hem hierover gesproken, geprobeerd te achterhalen waar dit gedrag vandaan komt. Het enige wat eigenlijk elke keer weer terugkomt is dat hij niet weet waarom hij dit doet, of soms dat hij zegt dat hij toch bang is dat ik wegga. Ik kan hem nog zo vaak verzekeren dat dit niet gebeurd, maar het blijft maar terugkomen.
Ik weet onderhand niet meer wat ik er mee moet. Echt elke avond, elke nacht is het raak. Ik kan me goed iets voorstellen bij een evt. verlatingsangst. Alleen.. ik weet niet wat ik er mee moet. Ik merk dat mijn geduld op raakt. De ene keer lukt het me om rustig te blijven en hem steeds opnieuw weer rustig proberen te laten slapen. Een andere keer lukt me dit niet en word ik boos en geïrriteerd.
Laatst bij een logeerpartijtje bij zijn oma liet hij dit gedrag ook zien. De hele nacht lopen spoken, eruit komen om onzin dingen.
Pffff... heeft iemand enig idee wat ik hiermee moet? Al meerdere mensen hebben met mijn zoontje proberen te praten (ik, vriend, oma's). In het verleden ook al eens met hem naar een kinderpsycholoog geweest, maar daar liet hij amper iets los. Als ik hem nu vraag of hij opnieuw terug zou willen naar deze mevrouw om met haar te praten, dan geeft hij aan dit niet meer te willen.
Ik weet het onderhand echt niet meer...
Mijn verhaal is als volgt:
Ik ben een alleenstaande moeder met een zoontje van bijna 6. Sinds ruim 4 maanden heeft mijn zoontje van de ene op de andere dag geen enkel contact meer met zijn vader (die is boos op mij en heeft daaropvolgend alle contacten verbroken. Hij kijkt op geen enkele wijze meer naar onze zoon om en heeft zich niet meer laten horen of zien. Niemand weet of - en wanneer - hij evt. alsnog terugkomt).
Hoewel het natuurlijk te schandalig en onbegrijpelijk voor woorden is, is het - onder de omstandigheden - uiteindelijk voor alle betrokken partijen (waaronder ook onze zoon) het best dat zijn vader vertrokken is (ex heeft zowel mij als zoon enorm geterroriseerd en bedreigd. M.n. zoon heeft hier veel last van gehad).
Ik heb inmiddels een nieuwe relatie. Mijn vriend heeft zelf twee kinderen en de onderlinge contacten gaan goed. We slapen met enige regelmaat bij elkaar en op gezette tijden brengen we de kinderen samen. We hebben plannen om volgend jaar zomer te gaan samenwonen.
(bovenstaande informatie even genoemd omdat dit toch ook een grote verandering is in het leven van mijn zoontje: nieuwe mensen in ons leven, hij die mij moet 'delen' op sommige momenten, kinderen moeten hun plekje vinden t.o.v. ons/elkaar etc.).
Maar goed, hetgeen waar ik mee zit is het volgende: sinds nu ruim een maand is mijn zoontje ineens begonnen met 's avonds en 's nachts uit zijn bed te komen. Zowel gedurende de dag, maar ook 's avonds bij het naar bed gaan vraagt hij me continu of ik nog weg moet 's avonds. Hij heeft continu de bevestiging nodig dat ik niet weg ga. Ook overdag als ik met hem samen ben, doet hij niet anders dan mij continu, aan 1 stuk door, roepen, opzoeken, vragen waar ik ben, wat ik aan het doen ben.
Maar m.n. de keren dat hij 's avonds en 's nachts zijn bed uitkomt beginnen me op te breken.
Ik heb al zo ontzettend vaak met hem gesproken over waar dit vandaan komt (zelf wijt ik het aan het plotselinge vertrek van zijn vader en nu de angst dat ook ik bij hem wegga). Ik heb hem keer op keer uitgelegd hoe de situatie is, dat ik begrijp dat het voor hem erg moeilijk is en niet leuk dat papa er ineens niet meer is, het verschil uitgelegd tussen papa en mama, hem verzekerd dat ik nooit nooit nooit bij hem wegga, dat ik er altijd voor hem ben. En dat áls ik een avondje weg ben, dat mijn vriend er dan altijd voor hem is en dat mama altijd weer terugkomt.
Toch haalt dit alles niets uit: hij blijft zijn bed uit komen. Laatst zelfs tot 18x toe, verspreid over de avond en nacht. Hij komt dan met allerlei smoesjes (teen doet pijn, ik hoor iets tikken, ik heb dorst etc.). Dingen waarvan hij weet dat hij hiervoor zijn bed niet uit hoort te komen.
Of soms begint hij alleen maar te huilen als hij in bed ligt, of boven aan de trap staat. Als ik hem dan vraag wat er is, zegt hij dat hij het niet weet.
Ik heb echt al zo vaak met hem hierover gesproken, geprobeerd te achterhalen waar dit gedrag vandaan komt. Het enige wat eigenlijk elke keer weer terugkomt is dat hij niet weet waarom hij dit doet, of soms dat hij zegt dat hij toch bang is dat ik wegga. Ik kan hem nog zo vaak verzekeren dat dit niet gebeurd, maar het blijft maar terugkomen.
Ik weet onderhand niet meer wat ik er mee moet. Echt elke avond, elke nacht is het raak. Ik kan me goed iets voorstellen bij een evt. verlatingsangst. Alleen.. ik weet niet wat ik er mee moet. Ik merk dat mijn geduld op raakt. De ene keer lukt het me om rustig te blijven en hem steeds opnieuw weer rustig proberen te laten slapen. Een andere keer lukt me dit niet en word ik boos en geïrriteerd.
Laatst bij een logeerpartijtje bij zijn oma liet hij dit gedrag ook zien. De hele nacht lopen spoken, eruit komen om onzin dingen.
Pffff... heeft iemand enig idee wat ik hiermee moet? Al meerdere mensen hebben met mijn zoontje proberen te praten (ik, vriend, oma's). In het verleden ook al eens met hem naar een kinderpsycholoog geweest, maar daar liet hij amper iets los. Als ik hem nu vraag of hij opnieuw terug zou willen naar deze mevrouw om met haar te praten, dan geeft hij aan dit niet meer te willen.
Ik weet het onderhand echt niet meer...
maandag 20 december 2010 om 14:48
Er is nogal wat gebeurd in jullie leven de afgelopen tijd.
Ik kan me goed voorstellen dat hij nu die angst heeft dat mama misschien ook weggaat, arm ventje. Je hebt het, naar mijn idee, goed aangepakt door uit te leggen dat je niet weggaat. En dat als je een avondje toch weg bent, dat je altijd weer terug komt. Ik hoop dat het een fase is waar hij nu doorheen moet. Hij moet het vertrouwen krijgen dat jij echt niet weggaat.
En misschien is het wel een idee om hier hulp bij te zoeken. Het is toch zijn gevoel van veiligheid en geborgenheid waar hij nu in is aangetast. Je kunt ook een pedagoog raadplegen, of een andere kinderpsycholoog. Miscchien vind hij daar wel aansluiting bij en verteld hij wat meer.
Sterkte iig!
Ik kan me goed voorstellen dat hij nu die angst heeft dat mama misschien ook weggaat, arm ventje. Je hebt het, naar mijn idee, goed aangepakt door uit te leggen dat je niet weggaat. En dat als je een avondje toch weg bent, dat je altijd weer terug komt. Ik hoop dat het een fase is waar hij nu doorheen moet. Hij moet het vertrouwen krijgen dat jij echt niet weggaat.
En misschien is het wel een idee om hier hulp bij te zoeken. Het is toch zijn gevoel van veiligheid en geborgenheid waar hij nu in is aangetast. Je kunt ook een pedagoog raadplegen, of een andere kinderpsycholoog. Miscchien vind hij daar wel aansluiting bij en verteld hij wat meer.
Sterkte iig!
maandag 20 december 2010 om 14:50
He, wat een moeilijke situatie voor jullie allebei. Ik kan me goed voorstellen dat je zoontje bang is dat jij weg gaat, tenslotte is zijn vader ook zomaar verdwenen. Ik denk dan ook dat uitleggen niets oplost, hij moet met de tijd het vertrouwen terug krijgen dat niet iedereen zomaar weg gaat uit zijn leven.
Persoonlijk lijkt het slaaptekort mij het grootste probleem (al is dat misschien omdat ik daar zelf echt slecht tegen kan) samen met zijn gevoel van onveiligheid.
Daarom zou ik hem denk ik gewoon in bed nemen als hij 's nachts naar jou toe komt. Dan slapen jullie allebei verder en voelt hij zich veilig. Na een aantal maanden, kun je dan proberen om dit rustig af te bouwen.
Veel succes en een voor je zoontje
Persoonlijk lijkt het slaaptekort mij het grootste probleem (al is dat misschien omdat ik daar zelf echt slecht tegen kan) samen met zijn gevoel van onveiligheid.
Daarom zou ik hem denk ik gewoon in bed nemen als hij 's nachts naar jou toe komt. Dan slapen jullie allebei verder en voelt hij zich veilig. Na een aantal maanden, kun je dan proberen om dit rustig af te bouwen.
Veel succes en een voor je zoontje
Het is zoals het is
maandag 20 december 2010 om 15:03
Ik denk dat je zoontje heef veel bevestiging nodig heeft. En dan niet alleen in gesprek, maar ook om zelf te zien dat je er nog bent ('s nachts). Je zegt dat je zoon voor onzindingen uit bed komt, maar dat is natuurlijk niet waar. Hij gebruikt onzindingen als excuus, maar de echte reden ligt ergens anders.
Ik denk dat dit een kwestie is van blíjven bevestigen, net zolang totdat het vertrouwen terug is.
Ik denk dat dit een kwestie is van blíjven bevestigen, net zolang totdat het vertrouwen terug is.
The time is now
maandag 20 december 2010 om 15:04
quote:Youk79 schreef op 20 december 2010 @ 14:50:
Persoonlijk lijkt het slaaptekort mij het grootste probleem (al is dat misschien omdat ik daar zelf echt slecht tegen kan) samen met zijn gevoel van onveiligheid.
Daarom zou ik hem denk ik gewoon in bed nemen als hij 's nachts naar jou toe komt. Dan slapen jullie allebei verder en voelt hij zich veilig. Na een aantal maanden, kun je dan proberen om dit rustig af te bouwen.Eens
Persoonlijk lijkt het slaaptekort mij het grootste probleem (al is dat misschien omdat ik daar zelf echt slecht tegen kan) samen met zijn gevoel van onveiligheid.
Daarom zou ik hem denk ik gewoon in bed nemen als hij 's nachts naar jou toe komt. Dan slapen jullie allebei verder en voelt hij zich veilig. Na een aantal maanden, kun je dan proberen om dit rustig af te bouwen.Eens
The time is now
maandag 20 december 2010 om 15:20
Bedankt voor jullie snelle reacties.
Ik heb hem een tijdlang elke avond en nacht bij mij in bed gehad. Wanneer ik dan zelf 's avonds in bed kroop, zocht hij letterlijk contact met me door een hand of een voet uit te steken zodat hij letterlijk kon voelen dat ik er was.
Op zich had ik hier geen problemen mee, tot het moment kwam dat wanneer we bij mijn vriend sliepen en ik op zulke momenten dus níet bij hem (zoon) in bed lag maar bij mijn vriend, dat hij er daar dus ook elke keer uitkwam. Puur om te controleren of ik er nog wel was.
Ik snap heel goed wat hier aan de hand is (bang dat ik toch weg ben), maar dit is natuurlijk niet goed. Hij moet het vertrouwen weer zien terug te krijgen en te leren weer in zijn eigen bed te slapen, verzekerd van het feit dat ik er ben. Ik heb het idee dat hij hoe langer ik hem bij mij in bed zou houden, hoe moeilijker het voor hem wordt. Ik ben dus ook weer begonnen met hem in zijn eigen bed te laten slapen. Maar met dus als gevolg dat hij er om de haverklap uitkomt (zowel thuis als op andere adressen waar hij/we logeert/logeren).
Recente ontwikkeling: net, ongeveer een 1/2 uurtje terug, hoor ik ineens dat mijn ex vandaag mijn zoontje weer ziet. Ik wist van niets. Mijn zoontje was bij mijn ex-schoonmoeder en zij belt mij om dit te vertellen (ex was naar zijn broer gegaan om aldaar mijn zoontje te zien; hij wist dat mijn zoontje daar vandaag zou spelen).
Ik hoorde dit net over de telefoon en ben helemaal 'flabbergasted'. Zoals gezegd is mijn ex ruim 4 maanden uit beeld geweest en ineens is hij er dus nu weer. Zowel ik als mijn zoontje wisten hier niets van. Mijn ex-schoonmoeder vertelde dat ze mijn zoontje vanochtend verteld heeft dat hij vandaag papa zou gaan zien.
Ik zit hier met bonkend hart achter mijn pc. Mijn ex is enorm onvoorspelbaar en is in het verleden allesbehalve goed geweest voor zowel mij als mijn zoontje. Helaas heeft hij wel gedeelde voogdij (ten tijde van het opstellen van het convenant speelde dit alles nog niet en heb ik hierin toegestemd).
Ik weet dus nu helemaal niet meer hoe ik mijn zoontje straks aantref. Toeval wil dat mijn eigen moeder hem nu ophaalt bij mijn ex-schoonmoeder. Mijn zoontje logeert vannacht bij mijn moeder. Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ze mij vanavond belt om te laten weten hoe het ging/gaat met mijn zoontje.
Pffff, wat een gedoe... Ik heb er steeds wel rekening mee gehouden dat mijn ex zich vroeg of laat wel weer zou melden, maar mijn vriend en ik hadden gedacht dat dit via mij zou lopen (middels een sms/mail die mijn ex mij zou sturen om zoon te kunnen zien). Nu heeft hij dus dit moment aangegrepen en heeft hij mijn zoontje dus gezien. Zonder dat ik van iets wist.
In het verleden heeft mijn ex ons zoontje herhaaldelijk uitgehoord, bedreigd en gemanipuleerd over de relatie die ik nu heb met mijn nieuwe vriend. Hij heeft ons zoontje hier schandalig tussen in gezet. Ik kreeg zoonlief vaak volkomen overstuur weer thuis na een dergelijk bezoek.
En nu... maar afwachten en bidden en smeken dat het goed gegaan is.
Ik vind het ook van mijn ex-schoonmoeder schandalig dat ze dit toegestaan heeft. Zij blijft natuurlijk de moeder van mijn ex, maar ik vind dat ze mij hierin had moeten kennen en het mij niet als voldongen feit achteraf pas vertellen. Ze weet hoe mijn ex is, óók hoe hij onze zoon behandeld heeft...
Tsjeezus... ik weet het niet meer...
Ik heb hem een tijdlang elke avond en nacht bij mij in bed gehad. Wanneer ik dan zelf 's avonds in bed kroop, zocht hij letterlijk contact met me door een hand of een voet uit te steken zodat hij letterlijk kon voelen dat ik er was.
Op zich had ik hier geen problemen mee, tot het moment kwam dat wanneer we bij mijn vriend sliepen en ik op zulke momenten dus níet bij hem (zoon) in bed lag maar bij mijn vriend, dat hij er daar dus ook elke keer uitkwam. Puur om te controleren of ik er nog wel was.
Ik snap heel goed wat hier aan de hand is (bang dat ik toch weg ben), maar dit is natuurlijk niet goed. Hij moet het vertrouwen weer zien terug te krijgen en te leren weer in zijn eigen bed te slapen, verzekerd van het feit dat ik er ben. Ik heb het idee dat hij hoe langer ik hem bij mij in bed zou houden, hoe moeilijker het voor hem wordt. Ik ben dus ook weer begonnen met hem in zijn eigen bed te laten slapen. Maar met dus als gevolg dat hij er om de haverklap uitkomt (zowel thuis als op andere adressen waar hij/we logeert/logeren).
Recente ontwikkeling: net, ongeveer een 1/2 uurtje terug, hoor ik ineens dat mijn ex vandaag mijn zoontje weer ziet. Ik wist van niets. Mijn zoontje was bij mijn ex-schoonmoeder en zij belt mij om dit te vertellen (ex was naar zijn broer gegaan om aldaar mijn zoontje te zien; hij wist dat mijn zoontje daar vandaag zou spelen).
Ik hoorde dit net over de telefoon en ben helemaal 'flabbergasted'. Zoals gezegd is mijn ex ruim 4 maanden uit beeld geweest en ineens is hij er dus nu weer. Zowel ik als mijn zoontje wisten hier niets van. Mijn ex-schoonmoeder vertelde dat ze mijn zoontje vanochtend verteld heeft dat hij vandaag papa zou gaan zien.
Ik zit hier met bonkend hart achter mijn pc. Mijn ex is enorm onvoorspelbaar en is in het verleden allesbehalve goed geweest voor zowel mij als mijn zoontje. Helaas heeft hij wel gedeelde voogdij (ten tijde van het opstellen van het convenant speelde dit alles nog niet en heb ik hierin toegestemd).
Ik weet dus nu helemaal niet meer hoe ik mijn zoontje straks aantref. Toeval wil dat mijn eigen moeder hem nu ophaalt bij mijn ex-schoonmoeder. Mijn zoontje logeert vannacht bij mijn moeder. Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ze mij vanavond belt om te laten weten hoe het ging/gaat met mijn zoontje.
Pffff, wat een gedoe... Ik heb er steeds wel rekening mee gehouden dat mijn ex zich vroeg of laat wel weer zou melden, maar mijn vriend en ik hadden gedacht dat dit via mij zou lopen (middels een sms/mail die mijn ex mij zou sturen om zoon te kunnen zien). Nu heeft hij dus dit moment aangegrepen en heeft hij mijn zoontje dus gezien. Zonder dat ik van iets wist.
In het verleden heeft mijn ex ons zoontje herhaaldelijk uitgehoord, bedreigd en gemanipuleerd over de relatie die ik nu heb met mijn nieuwe vriend. Hij heeft ons zoontje hier schandalig tussen in gezet. Ik kreeg zoonlief vaak volkomen overstuur weer thuis na een dergelijk bezoek.
En nu... maar afwachten en bidden en smeken dat het goed gegaan is.
Ik vind het ook van mijn ex-schoonmoeder schandalig dat ze dit toegestaan heeft. Zij blijft natuurlijk de moeder van mijn ex, maar ik vind dat ze mij hierin had moeten kennen en het mij niet als voldongen feit achteraf pas vertellen. Ze weet hoe mijn ex is, óók hoe hij onze zoon behandeld heeft...
Tsjeezus... ik weet het niet meer...
maandag 20 december 2010 om 15:33
Dat zou ik normaal gesproken ook zeker doen, ware het niet dat ik morgen moet werken en mijn moeder zou oppassen. Zij neemt hem dus mee naar haar huis en brengt hem morgen na mijn werk weer terug. Er is al veel geregel en geplan aan vooraf gegaan (oppas/logeren), dus dit terugdraaien is bijna niet mogelijk...
Ik denk dat ik maar even afwacht tot mijn moeder belt om te horen hoe het met mijn zoontje is. Als het echt niet gaat, kan ik hem alsnog ophalen/terug laten komen.
Morgen na mijn werk is mijn zoontje weer thuis bij me en slapen we thuis en zijn we t/m do.avond samen.
Ik weet ook niet hoe het gegaan is, dit bezoek van zijn vader. Misschien/hopelijk is het goed gegaan en zijn ze - zoals mijn schoonmoeder zei - leuk gaan sleetje rijden en was dat het. Maar toch.. het idee dat mijn ex er maar zo ineens weer is en hoe dit vanaf nu verder gaat.. BAH! Allesbehalve prettig (en dat is nog een understatement).
Ik denk dat ik maar even afwacht tot mijn moeder belt om te horen hoe het met mijn zoontje is. Als het echt niet gaat, kan ik hem alsnog ophalen/terug laten komen.
Morgen na mijn werk is mijn zoontje weer thuis bij me en slapen we thuis en zijn we t/m do.avond samen.
Ik weet ook niet hoe het gegaan is, dit bezoek van zijn vader. Misschien/hopelijk is het goed gegaan en zijn ze - zoals mijn schoonmoeder zei - leuk gaan sleetje rijden en was dat het. Maar toch.. het idee dat mijn ex er maar zo ineens weer is en hoe dit vanaf nu verder gaat.. BAH! Allesbehalve prettig (en dat is nog een understatement).
maandag 20 december 2010 om 15:34
Ach lieverd, wat een toestand! En inderdaad schandalig van je schoonmoeder. Dit zou ik haar ook even goed duidelijk maken. Dit kan niet zomaar!
Verder zou ik als de donder met zoonlief naar een kinderpsycholoog. Hij is nog maar 6, en met hem praten kan wel maar is ook moeilijk. Een psycholoog kan hem beter doorgronden, en nog belangrijker, kan jou begeleiden met hoe hier het beste mee om te gaan. Zoals je al aangeeft weet je niet zo goed hoe dat moet. En dat lijkt me logisch. Roep hulp in van mensen die er verstand van hebben. Dit gaat je heel veel helpen.
En als het even mogelijk is, dan zou ik inderdaad je zoontje zelf ophalen vanavond.
Sterkte en hou je hoofd koel hoor. Je doet je stinkende best zo te lezen en het is ook gewoon moeilijk
Verder zou ik als de donder met zoonlief naar een kinderpsycholoog. Hij is nog maar 6, en met hem praten kan wel maar is ook moeilijk. Een psycholoog kan hem beter doorgronden, en nog belangrijker, kan jou begeleiden met hoe hier het beste mee om te gaan. Zoals je al aangeeft weet je niet zo goed hoe dat moet. En dat lijkt me logisch. Roep hulp in van mensen die er verstand van hebben. Dit gaat je heel veel helpen.
En als het even mogelijk is, dan zou ik inderdaad je zoontje zelf ophalen vanavond.
Sterkte en hou je hoofd koel hoor. Je doet je stinkende best zo te lezen en het is ook gewoon moeilijk
maandag 20 december 2010 om 15:36
Het onvoorspelbare gedrag (weggaan, opduiken) van vader zijn gaat niet anders dan in zijn nadeel werken. Het gedrag van je zoontje is niet normaal, wel verklaarbaar. Grijp alsjeblieft in, want anders gaat hij hier ook later heel veel last van krijgen. En dan sta je echt machteloos, wanneer je je puberzoon ziet worstelen met het onvermogen om relaties aan te gaan.
maandag 20 december 2010 om 15:39
quote:isis72 schreef op 20 december 2010 @ 15:20:
Ik snap heel goed wat hier aan de hand is (bang dat ik toch weg ben), maar dit is natuurlijk niet goed. Hij moet het vertrouwen weer zien terug te krijgen en te leren weer in zijn eigen bed te slapen, verzekerd van het feit dat ik er ben.
...
Mijn ex is enorm onvoorspelbaar en is in het verleden allesbehalve goed geweest voor zowel mij als mijn zoontje. ...
Even twee zinnen uit je verhaal. Ik begrijp wel dat je zoontje niet zomaar durft te vertrouwen dat jij niet weg gaat, gezien wat je schrijft over de onvoorspelbaarheid van zijn vader.
Gezien alle gedoe zou ik hem gewoon bij je in bed nemen 's avonds, of in zijn bed gaan liggen. Snap dat je liever naast je vriend slaapt, maar ik denk dat hij deze veiligheid goed kan gebruiken. Zo te lezen is er al genoeg onzekerheid en onrust.
Wat betreft je ex, dat lijkt me een vreselijke situatie. Ik zou proberen snel een goede omgangsregeling af te spreken (1 middag in de week? Bij je ex-schoonmoeder?). Kunnen jullie samen met den mediator ofzo om de tafel?
Ik hoop dat je zoontje niet al te erg van streek is en dat je hem goed kunt troosten vanavond! Wat heftig allemaal voor zo'n jochie.
Ik snap heel goed wat hier aan de hand is (bang dat ik toch weg ben), maar dit is natuurlijk niet goed. Hij moet het vertrouwen weer zien terug te krijgen en te leren weer in zijn eigen bed te slapen, verzekerd van het feit dat ik er ben.
...
Mijn ex is enorm onvoorspelbaar en is in het verleden allesbehalve goed geweest voor zowel mij als mijn zoontje. ...
Even twee zinnen uit je verhaal. Ik begrijp wel dat je zoontje niet zomaar durft te vertrouwen dat jij niet weg gaat, gezien wat je schrijft over de onvoorspelbaarheid van zijn vader.
Gezien alle gedoe zou ik hem gewoon bij je in bed nemen 's avonds, of in zijn bed gaan liggen. Snap dat je liever naast je vriend slaapt, maar ik denk dat hij deze veiligheid goed kan gebruiken. Zo te lezen is er al genoeg onzekerheid en onrust.
Wat betreft je ex, dat lijkt me een vreselijke situatie. Ik zou proberen snel een goede omgangsregeling af te spreken (1 middag in de week? Bij je ex-schoonmoeder?). Kunnen jullie samen met den mediator ofzo om de tafel?
Ik hoop dat je zoontje niet al te erg van streek is en dat je hem goed kunt troosten vanavond! Wat heftig allemaal voor zo'n jochie.
Het is zoals het is
maandag 20 december 2010 om 15:40
Wat een lieve reactie, Noerie. Dank je wel, doet me goed!
Ik vind het inderdaad afschuwelijk om te zien wat er allemaal gebeurt en ik voor mijn gevoel machteloos sta toe te kijken. Ik denk dat het waarschijnlijk goed is, zoals jij zegt, dat ik hulp inroep. In de 1e plaats voor mijn zoontje zelf, maar ook voor mij. Ik weet soms echt gewoonweg niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Wat mijn schoonmoeder betreft: die zal ik zeker vertellen dat ik dit zeer zeker niet waardeer. Zij weet weliswaar niet van de problemen van mijn zoontje (uit bed komen en mij continu zoeken/roepen), maar ze weet wel dat haar zoon (vader dus van mijn zoontje) zich ruim 4 maanden niet heeft laten zien/horen richting zoon, hoe hij zich in het verleden gedragen heeft en dan staat ze nu maar zo ineens toe dat hij weer binnen komt walsen. Met alle mogelijke gevolgen van dien...
Het moeilijke aan dit hele verhaal (speelt al langer) is dat mijn ex dus de gedeelde voogdij heeft. En ik geen enkel concreet bewijs heb van de terroriseringen van mijn ex. Niet anders dan de uitspraken waar mijn zoontje mee thuis kwam en de dingen die mijn ex mij zelf wel eens door de telefoon toeschreeuwde. Ik heb in het verleden al herhaaldelijk gebeld met BJZ, de raad voor de kinderbescherming e.d. Het enige wat je kunt is hooguit zien te regelen dat hij zoon alleen nog onder toezicht mag zien, maar daarvoor moet dus een heel
onderzoek worden opgestart middels advocaten, rechters e.d. Iets waar ik geen geld voor heb om te beginnen, maar ook iets waarvan ik me afvraag hoe belastend dit is. Nog los van mijzelf, maar zeker ook voor zoonlief. En mijn ex kennende, die schuwt geen geweld en bedreigingen. Dat hebben we meermaals ervaren... (en ook politie bij gehad die uiteindelijk ook niet écht iets kan...)
Ik vind het inderdaad afschuwelijk om te zien wat er allemaal gebeurt en ik voor mijn gevoel machteloos sta toe te kijken. Ik denk dat het waarschijnlijk goed is, zoals jij zegt, dat ik hulp inroep. In de 1e plaats voor mijn zoontje zelf, maar ook voor mij. Ik weet soms echt gewoonweg niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Wat mijn schoonmoeder betreft: die zal ik zeker vertellen dat ik dit zeer zeker niet waardeer. Zij weet weliswaar niet van de problemen van mijn zoontje (uit bed komen en mij continu zoeken/roepen), maar ze weet wel dat haar zoon (vader dus van mijn zoontje) zich ruim 4 maanden niet heeft laten zien/horen richting zoon, hoe hij zich in het verleden gedragen heeft en dan staat ze nu maar zo ineens toe dat hij weer binnen komt walsen. Met alle mogelijke gevolgen van dien...
Het moeilijke aan dit hele verhaal (speelt al langer) is dat mijn ex dus de gedeelde voogdij heeft. En ik geen enkel concreet bewijs heb van de terroriseringen van mijn ex. Niet anders dan de uitspraken waar mijn zoontje mee thuis kwam en de dingen die mijn ex mij zelf wel eens door de telefoon toeschreeuwde. Ik heb in het verleden al herhaaldelijk gebeld met BJZ, de raad voor de kinderbescherming e.d. Het enige wat je kunt is hooguit zien te regelen dat hij zoon alleen nog onder toezicht mag zien, maar daarvoor moet dus een heel
onderzoek worden opgestart middels advocaten, rechters e.d. Iets waar ik geen geld voor heb om te beginnen, maar ook iets waarvan ik me afvraag hoe belastend dit is. Nog los van mijzelf, maar zeker ook voor zoonlief. En mijn ex kennende, die schuwt geen geweld en bedreigingen. Dat hebben we meermaals ervaren... (en ook politie bij gehad die uiteindelijk ook niet écht iets kan...)
maandag 20 december 2010 om 15:40
Ach, mijn hart breekt. Arm kind. Ik herken dat zoooo ontzettend uit mijn kindertijd. Bij mij was het een klasgenootje dat overleed op haar 10e. Ik heb echt heel lang tussen mijn ouders geslapen en ik moest ze gewoon aanraken om zeker te weten dat ze er waren en mij veilig te voelen. Ik denk dat je gewoon veel geduld en een lange adem nodig hebt. Dit kost tijd.
maandag 20 december 2010 om 15:41
Ach wat sneu allemaal! Allereerst wil ik je veel sterkte wensen met dit alles! Ik heb iets soortgelijks meegemaakt met mijn dochter. Je zoontje is ontzettend in de war, hij heeft natuurlijk heel veel meegemaakt, en maakt nog veel mee door alle veranderingen. Hij klampt zich aan je vast omdat je het enige "vertrouwde"in zijn leven bent. Hij heeft op dit moment gewoon veel aandacht nodig, ik denk echt dat je die gewoon moet geven! Hoe lastig het voor jou misschien ook is, maar hij is je kind en heeft je nodig. Mijn dochter had precies hetzelfde, ik liet haar ook bij mij in bed slapen. Dat gaat echt vanzelf wel weer over, als zijn leven niet meer zo op zn kop staat.
Veel sterkte.
Veel sterkte.
maandag 20 december 2010 om 15:42
quote:isis72 schreef op 20 december 2010 @ 15:40:
Ik vind het inderdaad afschuwelijk om te zien wat er allemaal gebeurt en ik voor mijn gevoel machteloos sta toe te kijken. Ik denk dat het waarschijnlijk goed is, zoals jij zegt, dat ik hulp inroep. In de 1e plaats voor mijn zoontje zelf, maar ook voor mij. Ik weet soms echt gewoonweg niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Goed plan! Zou ik zeker doen! Zo te lezen zit je hier nog wel even mee.
Ik vind het inderdaad afschuwelijk om te zien wat er allemaal gebeurt en ik voor mijn gevoel machteloos sta toe te kijken. Ik denk dat het waarschijnlijk goed is, zoals jij zegt, dat ik hulp inroep. In de 1e plaats voor mijn zoontje zelf, maar ook voor mij. Ik weet soms echt gewoonweg niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Goed plan! Zou ik zeker doen! Zo te lezen zit je hier nog wel even mee.
Het is zoals het is
maandag 20 december 2010 om 15:49
Op zich is het dan wel goed dat je ex je zoon ziet als je zoon bij je schoonmoeder of zijn broer is. Kun je contact met je ex opnemen? Of is dat beter van niet? Dit, om tegen hem te zeggen dat het verwarrend is oor je zoon. Dat je het liefste van tevoren weet wanneer en het liefste op standaard momenten. Ik zeg maar wat: elke 2 weken op woensdagmiddag ofzo. Dan geef je hem wel ruimte (hij mag zijn zoon zien) maar hou je het een beetje in de hand.
Ik zou je schoonmoeder wel vertellen dat je zoontje het heel moeilijk heeft door al het gebeuren. Dit, zodat zij goed doordrongen is van het feit dat dit soort dingen niet goed zijn voor haar kleinzoon.
Ik zou echt deze week nog naar de dokter gaan voor een verwijsbrief en meteen ene psycholoog in de buurt bellen. Mijn stiefzoon had ook moeilijkheden door het overlijden van zijn moeder op jonge leeftijd en oma's die vele voor hem gezorgd hebben maar daarin geen goed hebben gedaan (al was het wel met de beste bedoelingen). Ik ben zo blij geweest met de psycholoog. Hierdoor begreep ik stiefzoon beter en zij heeft zoveel goede handvaten gegeven. En echt waar; hij bloeide snel erg op. Voor zoon fijn, maar ook voor mij. Ik hoef niet meer onzeekr te zijn over de aanpak, ik heb een praatpaal (de psycholoog) en het heeft echt alleen maar goedgedaan. Zo fijn!
Nogmaals sterkte!
Ik zou je schoonmoeder wel vertellen dat je zoontje het heel moeilijk heeft door al het gebeuren. Dit, zodat zij goed doordrongen is van het feit dat dit soort dingen niet goed zijn voor haar kleinzoon.
Ik zou echt deze week nog naar de dokter gaan voor een verwijsbrief en meteen ene psycholoog in de buurt bellen. Mijn stiefzoon had ook moeilijkheden door het overlijden van zijn moeder op jonge leeftijd en oma's die vele voor hem gezorgd hebben maar daarin geen goed hebben gedaan (al was het wel met de beste bedoelingen). Ik ben zo blij geweest met de psycholoog. Hierdoor begreep ik stiefzoon beter en zij heeft zoveel goede handvaten gegeven. En echt waar; hij bloeide snel erg op. Voor zoon fijn, maar ook voor mij. Ik hoef niet meer onzeekr te zijn over de aanpak, ik heb een praatpaal (de psycholoog) en het heeft echt alleen maar goedgedaan. Zo fijn!
Nogmaals sterkte!
maandag 20 december 2010 om 16:05
In de eerste plaats wil ik je veel sterkte wensen maar bij deze toch ook even een kritische noot. Het zal waarschijnlijk logistiek wel niet anders haalbaar zijn maar voor een ventje wat al zoveel te verstouwen heeft gekregen vind ik wel dat het opvanggebeuren een beetje onrustig klinkt. Of was een dag als vandaag toeval? Vandaag was hij dus bij jouw ex-schoonmoeder, ging hij spelen bij een ex-zwager, wordt hij opgehaald door jouw moeder alwaar hij blijft logeren waarna hij jou mogen pas weer terugziet. En bij wie slapen jullie dan? Zijn dit niet, afgezien van vader, ook al heel veel onzekerheden?
Lijkt me iig sowieso goed om hulp voor hem te zoeken.
Veel sterkte
Lijkt me iig sowieso goed om hulp voor hem te zoeken.
Veel sterkte
maandag 20 december 2010 om 16:10
Mijn ex ervan proberen te overtuigen dat zijn gedrag schadelijk is voor zoon is onbegonnen werk. Ik heb in het verleden ontelbare pogingen ondernomen, maar dit heeft nooit ergens toe geleid. Sterker nog, het werd alleen maar erger (zowel voor mij als voor zoon). Nee, die weg hoef ik echt niet meer te bewandelen, hoe frustrerend het ook is om machteloos toe te moeten kijken.
Ik zou niets liever willen dan met zoon naar een goede psycholoog, maar ook hier ben ik in het verleden nat gegaan. Zoon is nl. nog minderjarig en omdat we gedeelde voogdij hebben vragen alle psychologen om een handtekening van zowel vader als moeder als zij met hun therapie willen beginnen. En in het verleden heeft ex dit altijd gesaboteerd. Weigerde simpelweg te tekenen. Dat zal dit keer niet anders zijn, vrees ik. Door schade en schande word ik wijzer (helaas...). Dus ook op dit vlak: ik weet gewoonweg niet wat ik moet!! En ondertussen gaat dit dus maar door: ex die naar zijn eigen believen het leven van zoon in en uit walst, ik die dit toe moet staan (heb geen enkel hard, concreet bewijs van de slechte en uiterst schadelijke omvang), zoonlief die hieraan overgeleverd is en ik die mag puinruimen...
Ik zou niets liever willen dan met zoon naar een goede psycholoog, maar ook hier ben ik in het verleden nat gegaan. Zoon is nl. nog minderjarig en omdat we gedeelde voogdij hebben vragen alle psychologen om een handtekening van zowel vader als moeder als zij met hun therapie willen beginnen. En in het verleden heeft ex dit altijd gesaboteerd. Weigerde simpelweg te tekenen. Dat zal dit keer niet anders zijn, vrees ik. Door schade en schande word ik wijzer (helaas...). Dus ook op dit vlak: ik weet gewoonweg niet wat ik moet!! En ondertussen gaat dit dus maar door: ex die naar zijn eigen believen het leven van zoon in en uit walst, ik die dit toe moet staan (heb geen enkel hard, concreet bewijs van de slechte en uiterst schadelijke omvang), zoonlief die hieraan overgeleverd is en ik die mag puinruimen...
maandag 20 december 2010 om 16:13
Wat ontzettend sneu voor je zoontje(ook voor jouw natuurlijk zoveel ellende met zo'n ex). Ik zou inderdaad proberen voor hem hulp te zoeken. En er zo veel mogelijk voor hem nu te zijn. Ik weet niet hoe vaak hij per week naar je moeder/ex-schoonmoeder gaat, maar ik kan me enigzins voorstellen dat hij het liefst bij jou is.Het is voor hem al verwarrend genoeg nu. Ik kan me ook voorstellen dat het als alleenstaande moeder moeilijk is te organiseren. Maar ik zou voorlopig je zoontje nergens anders laten slapen dan bij jou thuis. Is het geen optie om je moeder dan bij jou thuis te laten oppassen? Ik zou hem vanavond zeker zelf ophalen!
Veel succes!
Veel succes!
maandag 20 december 2010 om 16:13
Emmelie,
Ja, vandaag is echt een uitzondering. Alhoewel dit op zich voor zoon niet belastend zou moeten zijn. Ik heb hem verteld hoe deze dag zou verlopen (m.u.v. dus van dit onverwachte bezoek van zijn vader, waarvan ik niets wist) en dit was oke voor hem. Hij kent alle betrokkenen en is daar graag.
Maar goed, normaliter verlopen onze dagen niet zo, moge dat duidelijk zijn
Ja, vandaag is echt een uitzondering. Alhoewel dit op zich voor zoon niet belastend zou moeten zijn. Ik heb hem verteld hoe deze dag zou verlopen (m.u.v. dus van dit onverwachte bezoek van zijn vader, waarvan ik niets wist) en dit was oke voor hem. Hij kent alle betrokkenen en is daar graag.
Maar goed, normaliter verlopen onze dagen niet zo, moge dat duidelijk zijn
maandag 20 december 2010 om 16:15
Isis, wat betreft de therapie: ik zou als ik jou was zelf in therapie gaan, bij iemand die ook ervaring heeft met kinderen, en dan tips vragen over hoe jij met zoon om kunt gaan. Dan hoeft zoon zelf niet mee, en doordat jij je zekerder voelt en hem beter kunt steunen heeft zoon er toch veel aan.
Wat betreft je ex, er zitten hier forummers die veel van dat soort dingen weten en ik hoop dat die zich nog komen melden. Ik heb geen tips, alleen maar veel sterkte!
Wat betreft je ex, er zitten hier forummers die veel van dat soort dingen weten en ik hoop dat die zich nog komen melden. Ik heb geen tips, alleen maar veel sterkte!
Het is zoals het is
maandag 20 december 2010 om 16:16
Wat een heftig verhaal vind het heel sneu voor het jochie!
Maar als ik heel eerlijk ben vind ik helemaal niet dat je er zo goed mee omgaat.
Hij is bang jou te verliezen en jouw geduld raakt op? Met een gesprekje is dat niet opgelost hoor dat heeft tijd nodig. Waarom schakel je geen profesionele hulp in?
Maar als ik heel eerlijk ben vind ik helemaal niet dat je er zo goed mee omgaat.
Hij is bang jou te verliezen en jouw geduld raakt op? Met een gesprekje is dat niet opgelost hoor dat heeft tijd nodig. Waarom schakel je geen profesionele hulp in?
