Kinderen
alle pijlers
Zorgen om een kind
donderdag 10 mei 2012 om 14:44
Heb lang getwijfeld er een topic over te openen, maar loop hier toch tegen aan
Ik ben sinds een paar maanden een stiefmama in de zin dat ik nu ook meedraai in het gezin.
Ik maak mij zorgen met name om de oudste van mijn vriend.
Een vreselijk lief manneke,met problemen die bij mij het vermoeden geven dat deze in de aan autisme verwante stoornissen zitten.
Ik klap dit maar gelijk op tafel en nee ik wil geen stempels drukken, ik zou graag zien dat hij hulp krijgt bij zijn worstelingen en deze ook gericht zijn en daar is uiteraard onderzoek voor nodig. door iemand die er voor geleerd heeft.
Maarja... ik ben zijn mama niet dus niet mee bemoeien. Het enige wat ik kan is wanneer hij hier is op mijn gevoel varen en proberen in zijn behoefte te voorzien.Ik kan alleen niet geven wat ik denk dat hij nodig heeft en dat ook niet aansturen. De enige tool die ik heb is met zijn vader praten maar die wil hier absoluut niets mee.
Ik weet het, dat moet ik respecteren maar iedere keer als ik hem zo zie ploeteren, tegen zoveel onbegrip aan zie lopen breekt mijn hart en ik kan er niets mee
Als ik nu de enige zou zijn die deze vermoedens heeft zou ik nog aan mijzelf kunnen twijfelen maar van de buitenwereld krijg ik keer op keer vragen" heeft hij iets? is er iets met hem?
Ik wil niet de arrogante stiefmoeder zijn die het zogenaamd beter weet, ik heb zelf ook kinderen en voor hen ben ik ook niet de alwetende en vaar op gevoel.Maar dan kan ik wat met mijn gevoel en hier houdt het op bij bespreekbaar maken.
Ik kan het alleen zo moeilijk loslaten iedere keer weer als ik hem in situaties zie komen wat moeilijk is en ik weinig kan want niet mee bemoeien.
Ik weet het even niet geloof ik .
Ik ben sinds een paar maanden een stiefmama in de zin dat ik nu ook meedraai in het gezin.
Ik maak mij zorgen met name om de oudste van mijn vriend.
Een vreselijk lief manneke,met problemen die bij mij het vermoeden geven dat deze in de aan autisme verwante stoornissen zitten.
Ik klap dit maar gelijk op tafel en nee ik wil geen stempels drukken, ik zou graag zien dat hij hulp krijgt bij zijn worstelingen en deze ook gericht zijn en daar is uiteraard onderzoek voor nodig. door iemand die er voor geleerd heeft.
Maarja... ik ben zijn mama niet dus niet mee bemoeien. Het enige wat ik kan is wanneer hij hier is op mijn gevoel varen en proberen in zijn behoefte te voorzien.Ik kan alleen niet geven wat ik denk dat hij nodig heeft en dat ook niet aansturen. De enige tool die ik heb is met zijn vader praten maar die wil hier absoluut niets mee.
Ik weet het, dat moet ik respecteren maar iedere keer als ik hem zo zie ploeteren, tegen zoveel onbegrip aan zie lopen breekt mijn hart en ik kan er niets mee
Als ik nu de enige zou zijn die deze vermoedens heeft zou ik nog aan mijzelf kunnen twijfelen maar van de buitenwereld krijg ik keer op keer vragen" heeft hij iets? is er iets met hem?
Ik wil niet de arrogante stiefmoeder zijn die het zogenaamd beter weet, ik heb zelf ook kinderen en voor hen ben ik ook niet de alwetende en vaar op gevoel.Maar dan kan ik wat met mijn gevoel en hier houdt het op bij bespreekbaar maken.
Ik kan het alleen zo moeilijk loslaten iedere keer weer als ik hem in situaties zie komen wat moeilijk is en ik weinig kan want niet mee bemoeien.
Ik weet het even niet geloof ik .
donderdag 10 mei 2012 om 14:53
Nou ja eigenlijk op veel vlakken.
Sociale interactie's, school( hij is ook dyslectiesch) met met name sociaal gezien levert het confrontatie op. Hij lijkt ook vaak zo ongelukkig, er komen nooit vriendjes spelen tussen zijn broers en zussen loopt dat regelmatig mis.
Hij kan het goed met mijn jongste zoon vinden, daar zit een leeftijds verschil van 5 jaar tussen. Harstikke fijn natuurlijk dat het goed klikt maar ik mis het spelen met zijn leeftijdsgenoten wat toch op een ander vlak zou zijn( denk ik).
Sociale interactie's, school( hij is ook dyslectiesch) met met name sociaal gezien levert het confrontatie op. Hij lijkt ook vaak zo ongelukkig, er komen nooit vriendjes spelen tussen zijn broers en zussen loopt dat regelmatig mis.
Hij kan het goed met mijn jongste zoon vinden, daar zit een leeftijds verschil van 5 jaar tussen. Harstikke fijn natuurlijk dat het goed klikt maar ik mis het spelen met zijn leeftijdsgenoten wat toch op een ander vlak zou zijn( denk ik).
donderdag 10 mei 2012 om 14:55
quote:nouschi schreef op 10 mei 2012 @ 14:50:
En de moeder van de jongen? Is dat een optie om daar mee te praten?
Dat zit ik te overwegen idd, maar wil mijn vriend daarin niet voorbij lopen.
Ik denk dat ik prima met zijn moeder kan praten, dat zal het probleem niet zijn.
God wat is dit moelijk..
Stiefmoeder zijn is niet enkel beetje meevogelen, je krijg er ook verantwoordelijkheidsgevoel bij en de daarmee gepaarde zorgen.
En de moeder van de jongen? Is dat een optie om daar mee te praten?
Dat zit ik te overwegen idd, maar wil mijn vriend daarin niet voorbij lopen.
Ik denk dat ik prima met zijn moeder kan praten, dat zal het probleem niet zijn.
God wat is dit moelijk..
Stiefmoeder zijn is niet enkel beetje meevogelen, je krijg er ook verantwoordelijkheidsgevoel bij en de daarmee gepaarde zorgen.
donderdag 10 mei 2012 om 14:57
quote:vlinder72 schreef op 10 mei 2012 @ 14:52:
Waarom wil je man hier niets van weten?
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?
Waarom wil je man hier niets van weten?
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?
donderdag 10 mei 2012 om 15:02
quote:actrice schreef op 10 mei 2012 @ 14:58:
Ik zou et niet op prijs stellen als de vriendin van mijn fictieve ex met mij een gesprek zou aangaan. Denk dat je het moet loslaten. Je kent het kind pas, je loopt op zaken vooruit.
Ik ken het kind niet pas en zijn moeder en ik hebben een prima verstandhouding, het gaat er niet om dat ik dat gesprek niet aan durf.Het is gewoon niet oke om aan mijn vriend voorbij te gaan en ik weet dat ik mij er uberhaupt niet mee moet bemoeien.
Dat maakt het alleen niet makkelijk als je zorgen hebt/deelt.
Ja loslaten is het sleutelwoord.. ik kan eigenlijk ook niets anders.
Maar wat zouden jullie dan doen?
Ik zou et niet op prijs stellen als de vriendin van mijn fictieve ex met mij een gesprek zou aangaan. Denk dat je het moet loslaten. Je kent het kind pas, je loopt op zaken vooruit.
Ik ken het kind niet pas en zijn moeder en ik hebben een prima verstandhouding, het gaat er niet om dat ik dat gesprek niet aan durf.Het is gewoon niet oke om aan mijn vriend voorbij te gaan en ik weet dat ik mij er uberhaupt niet mee moet bemoeien.
Dat maakt het alleen niet makkelijk als je zorgen hebt/deelt.
Ja loslaten is het sleutelwoord.. ik kan eigenlijk ook niets anders.
Maar wat zouden jullie dan doen?
donderdag 10 mei 2012 om 15:04
donderdag 10 mei 2012 om 15:06
quote:consuelabananahammok schreef op 10 mei 2012 @ 14:53:
Nou ja eigenlijk op veel vlakken.
Sociale interactie's, school( hij is ook dyslectiesch) met met name sociaal gezien levert het confrontatie op. Hij lijkt ook vaak zo ongelukkig, er komen nooit vriendjes spelen tussen zijn broers en zussen loopt dat regelmatig mis.
Hij kan het goed met mijn jongste zoon vinden, daar zit een leeftijds verschil van 5 jaar tussen. Harstikke fijn natuurlijk dat het goed klikt maar ik mis het spelen met zijn leeftijdsgenoten wat toch op een ander vlak zou zijn( denk ik).
Dyslexie hoort in per definiti bij autisme hoor. Wel zie je vaak dat dyslexie en taalstoornissen samen gaan. Hetgeen wat jij beschrijft in de sociale interacties zou vanuit een taalstoornis kunnen komen, maar ook vanuit onzekerheid. Als school zich zorgen zou maken, was er denk ik al onderzoek gepland geweest of doorverwijzing naar bijvoorbeeld logopedie. Ik ben zelf logopedist, vandaar dat ik dit aanstip.
Jij denk dat hij ongelukkig is, maar dat weet je dus niet zeker. Je zou het hem kunnen vragen in de zin van: 'WIl je niet eens met die of die spelen uit de klas?'. Misschien speelt er wel een flinke onzekerheid doordat hij niet mee kan komen in de klas door de dyslexie of iets dergelijks. Ga eens met hem praten en oordeel niet. Vaak vinden kinderen het ook wel prima zo als het gaat.
Als ik jou was zou ik hier heel voorzichtig mee zijn naar mensen die dicht bij hem staan. Je kunt je zorgen uitspreken en vertellen wat je ziet, zonder een oordeel hieraan te verbinden. Dit ook richting zijn moeder, zo af en toe een balletje opgooien.
Soms zien ouders het zelf ook wel en kost het gewoon tijd voordat er actie is ondernomen. En zolang school geen problemen ervaart, is dit vaak een heel lang traject.
Succes.
Nou ja eigenlijk op veel vlakken.
Sociale interactie's, school( hij is ook dyslectiesch) met met name sociaal gezien levert het confrontatie op. Hij lijkt ook vaak zo ongelukkig, er komen nooit vriendjes spelen tussen zijn broers en zussen loopt dat regelmatig mis.
Hij kan het goed met mijn jongste zoon vinden, daar zit een leeftijds verschil van 5 jaar tussen. Harstikke fijn natuurlijk dat het goed klikt maar ik mis het spelen met zijn leeftijdsgenoten wat toch op een ander vlak zou zijn( denk ik).
Dyslexie hoort in per definiti bij autisme hoor. Wel zie je vaak dat dyslexie en taalstoornissen samen gaan. Hetgeen wat jij beschrijft in de sociale interacties zou vanuit een taalstoornis kunnen komen, maar ook vanuit onzekerheid. Als school zich zorgen zou maken, was er denk ik al onderzoek gepland geweest of doorverwijzing naar bijvoorbeeld logopedie. Ik ben zelf logopedist, vandaar dat ik dit aanstip.
Jij denk dat hij ongelukkig is, maar dat weet je dus niet zeker. Je zou het hem kunnen vragen in de zin van: 'WIl je niet eens met die of die spelen uit de klas?'. Misschien speelt er wel een flinke onzekerheid doordat hij niet mee kan komen in de klas door de dyslexie of iets dergelijks. Ga eens met hem praten en oordeel niet. Vaak vinden kinderen het ook wel prima zo als het gaat.
Als ik jou was zou ik hier heel voorzichtig mee zijn naar mensen die dicht bij hem staan. Je kunt je zorgen uitspreken en vertellen wat je ziet, zonder een oordeel hieraan te verbinden. Dit ook richting zijn moeder, zo af en toe een balletje opgooien.
Soms zien ouders het zelf ook wel en kost het gewoon tijd voordat er actie is ondernomen. En zolang school geen problemen ervaart, is dit vaak een heel lang traject.
Succes.
donderdag 10 mei 2012 om 15:07
Je kan je inlezen zodat je zelf wat handvaten heb naar het jochie toe.
Misschien dat je dan ook wat praktijkvoorbeelden kan vinden om je vriend te overtuigen om er verder naar te laten kijken.
Verder lijkt het me beter om er nu naar te laten kijken en dat het jochie nu wat meer handvaten krijgt dan wachten tot hij nog slechter in zn vel zit. Misschien is het helemaal niet zo erg als jij denkt maar als er niet naar gekeken wordt dan weet je niets.
Ik ga er vanuit dat hij nog op de basisschool zit en daar is nu eenmaal meer mogelijk w.b. begeleiding als later op de middelbare.
Misschien dat je dan ook wat praktijkvoorbeelden kan vinden om je vriend te overtuigen om er verder naar te laten kijken.
Verder lijkt het me beter om er nu naar te laten kijken en dat het jochie nu wat meer handvaten krijgt dan wachten tot hij nog slechter in zn vel zit. Misschien is het helemaal niet zo erg als jij denkt maar als er niet naar gekeken wordt dan weet je niets.
Ik ga er vanuit dat hij nog op de basisschool zit en daar is nu eenmaal meer mogelijk w.b. begeleiding als later op de middelbare.
donderdag 10 mei 2012 om 15:09
quote:consuelabananahammok schreef op 10 mei 2012 @ 14:57:
[...]
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?
Door minder te benoemen en te oordelen kun je soms meer bereiken.
'Goh vandaag wilde hij met een vriendje spelen en dat kreeg hij niet voor elkaar'.
'Jeeh, we hadden vandaag zo'n miscommunicatie, blablabla'.
enz. Los brengen zonder oordeel en gewoon zo als het was. Zo plant je steeds een zaadje en dat zaadje gaat echt wel groeien hoor!
[...]
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?
Door minder te benoemen en te oordelen kun je soms meer bereiken.
'Goh vandaag wilde hij met een vriendje spelen en dat kreeg hij niet voor elkaar'.
'Jeeh, we hadden vandaag zo'n miscommunicatie, blablabla'.
enz. Los brengen zonder oordeel en gewoon zo als het was. Zo plant je steeds een zaadje en dat zaadje gaat echt wel groeien hoor!
donderdag 10 mei 2012 om 15:12
Nou je bent toch mede-verantwoordelijk voor het kind, als stiefmoeder, zou ik zeggen. Loslaten is niet zo eenvoudig. Hoe lang ken je hem al goed? (ik bedoel het zoontje)
Heb je al geprobeerd om 'oplossingsgericht' met je vriend te praten? Dus niet "Misschien is pietje wel autistisch" maar: "Ik heb via-via een goede psycholoog gevonden, wat zou je er van vinden om pietje eens te laten testen? Gewoon voor de zekerheid, misschien hebben ze goede tips." Misschien dat hij daar anders op reageert?
Wat zegt de school? Die heeft toch ook een taak om problemen te signaleren en een test aan te raden als dat nodig is? Hoe oud is de jongen ongeveer?
Heb je al geprobeerd om 'oplossingsgericht' met je vriend te praten? Dus niet "Misschien is pietje wel autistisch" maar: "Ik heb via-via een goede psycholoog gevonden, wat zou je er van vinden om pietje eens te laten testen? Gewoon voor de zekerheid, misschien hebben ze goede tips." Misschien dat hij daar anders op reageert?
Wat zegt de school? Die heeft toch ook een taak om problemen te signaleren en een test aan te raden als dat nodig is? Hoe oud is de jongen ongeveer?
donderdag 10 mei 2012 om 15:20
Lieve con,wat ben je toch betrokken weer..
Kun je niet eens in gesprek met de juf,terloops,als je je stiefkind gaat ophalen?
Misschien dat zij dan de rest van de trukendoos open kan gooien naar de ouders??
Off-topic: alles goed? wanneer kom je weer naar nog-wakker-topic? we missen je..
Kun je niet eens in gesprek met de juf,terloops,als je je stiefkind gaat ophalen?
Misschien dat zij dan de rest van de trukendoos open kan gooien naar de ouders??
Off-topic: alles goed? wanneer kom je weer naar nog-wakker-topic? we missen je..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 10 mei 2012 om 15:24
Ik zou voor een praktische benadering kiezen. Die diagnose heb je toch niets aan of mee zolang er praktisch niets veranderd.
In jullie huis kun je dus aan structuur en duidelijkheid werken door jezelf leuk in te lezen op ontwikkelingsstoornissen. Wellicht haalt de jongen daar al handvaten uit.
Wat betreft diagnoses en alerte reacties kun je dan nog even afwachten hoe de komende jaren gaan verlopen. Als het goed is is het jongetje al in het vizier bij leerkrachten, andere familie, en zijn eigen ouders. Dat zijn véél mensen. Een diagnose is (helaas) niet zaligmakend.
In jullie huis kun je dus aan structuur en duidelijkheid werken door jezelf leuk in te lezen op ontwikkelingsstoornissen. Wellicht haalt de jongen daar al handvaten uit.
Wat betreft diagnoses en alerte reacties kun je dan nog even afwachten hoe de komende jaren gaan verlopen. Als het goed is is het jongetje al in het vizier bij leerkrachten, andere familie, en zijn eigen ouders. Dat zijn véél mensen. Een diagnose is (helaas) niet zaligmakend.
donderdag 10 mei 2012 om 15:24
quote:consuelabananahammok schreef op 10 mei 2012 @ 14:57:
[...]
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?Misschien herkent jouw partner dingen van zichzelf ? Kan je het niet en passant aankaarten met de moeder, zonder het meteen heel zwaar te maken ? Als zij het herkent, komt ze zelf wel met een reactie. Iemand schreef dat je weer heel betrokken bent, las ik ook in je verhaal, dus misschien moet je ook een beetje afstand nemen, uiteindelijk zijn zijn ouders verantwoordelijk, al snap ik wel dat je het zo sneu voor hem vindt.
[...]
Geen idee waarom mijn vriend er verder niets mee wil.
Hij ziet zelf zeker wel dat hij anders is( hij zegt dat ook vaak), maar vind denk ik dat ik overtrokken reageer en misschien is dat ook zo, maar een stemmetje blijft in mijn hoofd spoken, "stel dat ik het goed zie" wat loopt het mannetje aan sturing dan mis?Misschien herkent jouw partner dingen van zichzelf ? Kan je het niet en passant aankaarten met de moeder, zonder het meteen heel zwaar te maken ? Als zij het herkent, komt ze zelf wel met een reactie. Iemand schreef dat je weer heel betrokken bent, las ik ook in je verhaal, dus misschien moet je ook een beetje afstand nemen, uiteindelijk zijn zijn ouders verantwoordelijk, al snap ik wel dat je het zo sneu voor hem vindt.
donderdag 10 mei 2012 om 15:27
quote:mamzelle schreef op 10 mei 2012 @ 15:24:
Ik zou voor een praktische benadering kiezen. Die diagnose heb je toch niets aan of mee zolang er praktisch niets veranderd.
In jullie huis kun je dus aan structuur en duidelijkheid werken door jezelf leuk in te lezen op ontwikkelingsstoornissen. Wellicht haalt de jongen daar al handvaten uit.
Wat betreft diagnoses en alerte reacties kun je dan nog even afwachten hoe de komende jaren gaan verlopen. Als het goed is is het jongetje al in het vizier bij leerkrachten, andere familie, en zijn eigen ouders. Dat zijn véél mensen. Een diagnose is (helaas) niet zaligmakend.Daar ben ik het ook mee eens, want jij speelt natuurlijk ook een rol in zijn leven. Ik had vroeger een vriendin met een kind met Asperger, waar overal problemen mee waren, maar niet bij mij, want ik snapte hem gewoon, ook al heb ik dat zelf niet en kende ik verder ook niemand die dat had, maar voelde dingen aan en hield dus rekening daarmee. Hij is inmiddels volwassen en heeft mij wel eens verteld dat hij dat altijd zo fijn vond, omdat ik hem "goed" vond zoals hij was en gewoon snapte dat sommige dingen voor hem moeilijker/anders waren etc. en daar op inspeelde.
Ik zou voor een praktische benadering kiezen. Die diagnose heb je toch niets aan of mee zolang er praktisch niets veranderd.
In jullie huis kun je dus aan structuur en duidelijkheid werken door jezelf leuk in te lezen op ontwikkelingsstoornissen. Wellicht haalt de jongen daar al handvaten uit.
Wat betreft diagnoses en alerte reacties kun je dan nog even afwachten hoe de komende jaren gaan verlopen. Als het goed is is het jongetje al in het vizier bij leerkrachten, andere familie, en zijn eigen ouders. Dat zijn véél mensen. Een diagnose is (helaas) niet zaligmakend.Daar ben ik het ook mee eens, want jij speelt natuurlijk ook een rol in zijn leven. Ik had vroeger een vriendin met een kind met Asperger, waar overal problemen mee waren, maar niet bij mij, want ik snapte hem gewoon, ook al heb ik dat zelf niet en kende ik verder ook niemand die dat had, maar voelde dingen aan en hield dus rekening daarmee. Hij is inmiddels volwassen en heeft mij wel eens verteld dat hij dat altijd zo fijn vond, omdat ik hem "goed" vond zoals hij was en gewoon snapte dat sommige dingen voor hem moeilijker/anders waren etc. en daar op inspeelde.
donderdag 10 mei 2012 om 15:39
quote:actrice schreef op 10 mei 2012 @ 14:58:
Ik zou et niet op prijs stellen als de vriendin van mijn fictieve ex met mij een gesprek zou aangaan. Denk dat je het moet loslaten. Je kent het kind pas, je loopt op zaken vooruit.Dit dus. Als er echt iets is, wordt dat vast op school opgemerkt. Of door zijn moeder? Laat het voor nu los.
Ik zou et niet op prijs stellen als de vriendin van mijn fictieve ex met mij een gesprek zou aangaan. Denk dat je het moet loslaten. Je kent het kind pas, je loopt op zaken vooruit.Dit dus. Als er echt iets is, wordt dat vast op school opgemerkt. Of door zijn moeder? Laat het voor nu los.
donderdag 10 mei 2012 om 15:51
Hoe oud is het jochie precies? Autisme is namelijk in het algemeen pas 'officieel' vanaf het vijfde levensjaar vast te stellen.
Mijn broertje is ook autistisch. Scholen pikken dit niet altijd uit zichzelf op en willen niet altijd de verantwoordelijkheid voor zo'n kind nemen (weet ik uit ervaring).
Een diagnose kan voor een ouder enorm veel uitmaken en helpen. Als ouder heb je zo een stukje erkenning en wellicht ook recht op extra hulp. Ook naar eventuele derden, zoals school, sta je sterker mocht er iets aan de hand zijn.
Ik zou in overleg met je vriend en de moeder van het jongetje proberen gezamenlijk een oplossing te vinden. Benadruk vooral je zorg en, zoals anderen ook al gezegd hebben, niet het meer 'negatieve' gedeelte. Een bezoekje aan de huisarts is misschien een minder grote stap dan meteen naar een psycholoog, psychiater of orthopedagoog Je mag van een huisarts verwachten dat hij de symptomen van autisme herkent en je kan doorverwijzen indien dit nodig is.
Mocht de huisarts nou vinden dat er geen reden tot zorg is, zal ik het dan pas loslaten. Succes!
Mocht je wat meer over autisme willen weten, ik kan je er vanuit mijn ervaring veel over vertellen!
Mijn broertje is ook autistisch. Scholen pikken dit niet altijd uit zichzelf op en willen niet altijd de verantwoordelijkheid voor zo'n kind nemen (weet ik uit ervaring).
Een diagnose kan voor een ouder enorm veel uitmaken en helpen. Als ouder heb je zo een stukje erkenning en wellicht ook recht op extra hulp. Ook naar eventuele derden, zoals school, sta je sterker mocht er iets aan de hand zijn.
Ik zou in overleg met je vriend en de moeder van het jongetje proberen gezamenlijk een oplossing te vinden. Benadruk vooral je zorg en, zoals anderen ook al gezegd hebben, niet het meer 'negatieve' gedeelte. Een bezoekje aan de huisarts is misschien een minder grote stap dan meteen naar een psycholoog, psychiater of orthopedagoog Je mag van een huisarts verwachten dat hij de symptomen van autisme herkent en je kan doorverwijzen indien dit nodig is.
Mocht de huisarts nou vinden dat er geen reden tot zorg is, zal ik het dan pas loslaten. Succes!
Mocht je wat meer over autisme willen weten, ik kan je er vanuit mijn ervaring veel over vertellen!
donderdag 10 mei 2012 om 16:05
