Zorgen om een kind

Heb lang getwijfeld er een topic over te openen, maar loop hier toch tegen aan



Ik ben sinds een paar maanden een stiefmama in de zin dat ik nu ook meedraai in het gezin.



Ik maak mij zorgen met name om de oudste van mijn vriend.

Een vreselijk lief manneke,met problemen die bij mij het vermoeden geven dat deze in de aan autisme verwante stoornissen zitten.

Ik klap dit maar gelijk op tafel en nee ik wil geen stempels drukken, ik zou graag zien dat hij hulp krijgt bij zijn worstelingen en deze ook gericht zijn en daar is uiteraard onderzoek voor nodig. door iemand die er voor geleerd heeft.

Maarja... ik ben zijn mama niet dus niet mee bemoeien. Het enige wat ik kan is wanneer hij hier is op mijn gevoel varen en proberen in zijn behoefte te voorzien.Ik kan alleen niet geven wat ik denk dat hij nodig heeft en dat ook niet aansturen. De enige tool die ik heb is met zijn vader praten maar die wil hier absoluut niets mee.

Ik weet het, dat moet ik respecteren maar iedere keer als ik hem zo zie ploeteren, tegen zoveel onbegrip aan zie lopen breekt mijn hart en ik kan er niets mee



Als ik nu de enige zou zijn die deze vermoedens heeft zou ik nog aan mijzelf kunnen twijfelen maar van de buitenwereld krijg ik keer op keer vragen" heeft hij iets? is er iets met hem?



Ik wil niet de arrogante stiefmoeder zijn die het zogenaamd beter weet, ik heb zelf ook kinderen en voor hen ben ik ook niet de alwetende en vaar op gevoel.Maar dan kan ik wat met mijn gevoel en hier houdt het op bij bespreekbaar maken.



Ik kan het alleen zo moeilijk loslaten iedere keer weer als ik hem in situaties zie komen wat moeilijk is en ik weinig kan want niet mee bemoeien.



Ik weet het even niet geloof ik .

quote:isa33 schreef op 11 mei 2012 @ 10:35:

Een aanrader vind ik het boek: Geef me de 5. Het boek zou jou handvaten kunnen geven, waardoor het in het gezin in elk geval wat gemakkelijker gaat.



Ik vind het trouwens een heel goed boek, ook voor kinderen die 'niets' mankeren. De aanpak schept duidelijkheid, is helder en voorspelbaar voor kinderen. En welk kind is daar nu niet bij gebaat?





Dat is idd een heel goed boek, heb het ooit gelezen omdat ik een autistisch kind in mijn zeer naaste familie heb en idd staan daar ook handvaten in die gewoon voor ieder kind goed kunnen werken.



Zoals ik al zei ben ik niet onbekend met de stoornis.

quote:qwerttu schreef op 11 mei 2012 @ 11:07:

Maar je kunt toch als stiefouder niet even zelfstandig verzinnen dat een kind een andere aanpak nodig heeft? Dat is toch net zo goed een motie van wantrouwen richting je partner? Ik zou de ouders van dit jongetje hun eigen weg laten zoeken en in de aanpak van het jongetje de vader volgen. Hij zít al in het vizier, er wórdt al extra naar hem gekeken, het hangt ècht niet van jou af of hij wel of niet geholpen wordt, mocht die hulp inderdaad noodzakelijk zijn.



Jouw rol is, zoals Soya ook al beschreef: er zijn voor je partner. En dat ben je niet als je als surrogaat-moeder wel even in je eentje een andere aanpak gaat proberen.



Ik geloof best dat je intenties goed zijn, maar nogmaals: je speelt nog maar net een rol in dit gezin. Speel die rol gewoon rustig op de achtergrond als het om zijn kinderen gaat, als ze je op de voorgrond willen hebben, word je vanzelf uitgenodigd.



Ik ben verantwoordelijk voor mijn manier van omgang met de kinderen en dit is nu precies wat juist het lastige is van stiefmoeder zijn. Je mag lol maken met ze, knuffelen, tranen drogen,luisteren, brood smeren, naar school brengen, wassen , opruimen etc. maar als je zorgen hebt dan ineens stopt je rol want niet je verantwoordelijkheid en daar zoek ik juist een weg in. Want zorgen voor kinderen is automatisch ook betrokken zijn en zorgen krijgen OM de kinderen wanneer deze er zijn.

En dat is ook vice versa dus we praten veel over hoe dit allemaal in het vat gegoten gaat worden.

Ik volg geen aanpak waar ik zelf ook niet achter sta en dat verwacht ik andersom ook niet. We zullen een gezamelijke manier van een gezin aansturen moeten maken.En dat is enkel wat ik in dit geval bespreekbaar wil maken, maar mij ook als ook ouder zijnde heel bewust van ben dat het gevoelig ligt. Dat maakt het simpelweg lastig want mijn zorgen neemt het niet weg als ik loslaat.Dus mee bemoeien voelt niet goed en loslaten voelt niet goed.

Nogmaals het is een gevecht tussen rationeel en emotineel.

quote:Kastanjez schreef op 11 mei 2012 @ 12:16:

Qwerttu, misschien heb ik met 'aanpak' een verkeerd woord gebruikt. Aanpak suggereert een plan, een methode, wat niet al. Wat ik eigenlijk bedoelde is, het enige waar Consuela op dit moment iets kan doen haar eigen benadering naar het kind toe. Daar kan ze misschien iets in veranderen waarvan ze denkt dat het nuttig is, beter werkt, toch? Dat kan iets heel kleins zijn (ik pieker me suf maar kom even niet op een voorbeeld) maar gewoon jezelf al bewuster worden/zijn van hoe je met een kind omgaat en daar misschien af en toe net andere keuzes in maken, kan in deze situatie misschien al helpen.Ik snap wel wat je bedoelt kastanjez,wat ik net al schreef ben ik wel verantwoordelijk voor het deel wat wel bij mij ligt en dat is hoe ik met hem omga.

Misschien geen inhoudelijke reactie maar wel een hele lieve Leo-niesje