Bizarre acties medisch personeel

-kuuk- schreef: ↑

18-12-2016 00:10

Ik lag in het ziekenhuis ivm een plotselinge ernstige ziekte. Door de gevolgen daarvan waren mijn beide onderbenen geamputeerd. Een paar dagen na die amputatie werd ik met bed en al naar de röntgen gereden. De röntgen-laborant vond het allemaal maar erg veel werk om foto's van een liggende patiënt te maken. Hij vroeg dan ook "Is het niet mogelijk dat je even gaat staan?" Door de morfine was mijn drempel om beleefd te blijven iets lager en antwoorde ik met "Wat denk je? Op mijn handen?"



Of de fertiliteitsarts jaren daarna: "Ach meisje, moet jij wel een kind willen? Je hebt ook al geen benen."



Of de cardioloog in opleiding, terwijl ik vóór haar zit (geen bureau er tussen!) zonder dat ik protheses aan heb: "Heb je last van vocht in je enkels?"

Ik had haar net mijn voorgeschiedenis met amputatie verteld, dus antwoorde met "Uhhh... Nee, al 5 jaar géén vocht meer in mijn enkels!!"

Daarop zei ze "Oh, dat is mooi!"





Ik heb overigens ook bijzonder goede ervaring met diverse ziekenhuizen! Petje af voor de verpleging!

Zeg me dat dit niet waar is! Er staan echt schokkende verhalen in dit topic maar van dit viel mijn mond letterlijk open. Dit soort mensen zouden gestraft moeten worden.

Wat een verhalen zeg daar valt mijn mond echt van open. Natuurlijk worden er in alle werksituaties fouten gemaakt en zijn er werknemers horkerig. Maar juist in een beroep waarin je klanten op hun kwetsbaarst zijn verwacht je toch wat meer empathie.

Ik kreeg als 18 jarige een arts waarbij ik niet meer op controle durfde te komen omdat ze me elke keer afsnauwde en ik het gevoel kreeg alsof ik haar tijd verdeed. Met als gevolg dat ik vrij lang met een onderbehandelde ziekte rond liep.
Na twee jaar ben ik verhuisd en ook van ziekenhuis gewisseld en daar trof ik een arts die super begripvol was en die het allemaal goed heeft opgepakt. Nu ben ik al jarenlang weer verhuisd maar van ziekenhuis wissel ik niet meer!

Zo wat een heftige verhalen zeg!

WoW, heftige verhalen allemaal. Iemand ooit iets teruggekoppeld aan de arts?

Tellen de sociale teams ook mee?

Ik moest een paar jaar terug voor mijn zorg daar naartoe. Dat "keukentafelgesprek" (wat, voor alle duidelijkheid, dus verplicht in je eigen huis is!) werd gevoerd met de insteek "hoe waag jij te beweren dat jij dure specialistische zorg nodig hebt" en "leg ons eens even uit waarom wij, het meest geweldige zorgteam ever, niet goed genoeg zijn voor jou". Aan het begin van het gesprek werd gezegd dat, als ik geen antwoord wou geven op een vraag, ik dat mocht zeggen. Toen ik bij een van de vragen aangaf dat ik daar geen antwoord op wilde geven (omdat die wond nog te vers was en ik echt niet inzag wat die informatie met mijn zorgbehoefte te maken had) reageerde de dame van dat zorgteam heel teleurgesteld, alsof ik haar een traktatie ontnam. Verder werden er verhoortechnieken gebruikt om mij andere antwoorden dan op de formulieren stonden te ontlokken (zodat ze konden bewijzen dat mijn hulpverleners hadden overdreven en ik dus best naar hun team kon). Ik vond dat heel naar. Sowieso vond ik dat hele gesprek heel naar, en dat gaf ik ook aan. Maar het was zo nodig en het moest echt... woest was ik, toen in het gespreksverslag alleen maar letterlijke teksten uit de formulieren stonden die er door mijn hulpverleners waren ingediend. Echt gewoon kopiëren en plakken. Het lettertype was niet eens aangepast.

Nu weiger ik contact met hen zo veel mogelijk.

O, en ja, ik heb dit aangegeven. De diepgaande reactie: 'dat is niet de bedoeling' (tuthola zelf) en 'het was niet hun intentie dus het is niet erg' (leidinggevende).

Shine_bright101 schreef: ↑

27-08-2017 20:05

WoW, heftige verhalen allemaal. Iemand ooit iets teruggekoppeld aan de arts?

Ik heb het toentertijd gemeld bij de klachtencommissie van het ziekenhuis. Het ging niet om een arts, al had ik daar ook wel een melding van kunnen doen eigenlijk, maar om een baliemedewerker die ik aan de telefoon kreeg. Desbetreffende persoon was ronduit bot en ongevoelig. Ik kreeg uiteindelijk wel de behandeling waar ik om vroeg (stond ook duidelijk op de verwijsbrief van de huisarts, wat ik aan de telefoon heb voorgelezen). Maar ik heb huilend opgehangen. De klachtencommissie heeft er toen meteen werk van gemaakt en gezorgd dat die persoon een verplichte cursus klantvriendelijkheid moest volgen en is ook aangesproken op het vertoonde gedrag. Persoon zelf was zich van geen kwaad bewust en kon mijn telefoontje nog herinneren, zeiden ze van de de klachtencommissie. Aangezien mijn brief naar hen heel helder was geloofden ze mij en niet de desbetreffende persoon. Netjes!

Ik was van plan om een klacht in te dienen, ik heb toen eerst nog gebeld dat ik een klacht wilde indienen. De persoon aan de telefoon vertelde me dat de co-assistenten allemaal maar een aantal weken op die afdeling zitten: ze was er dus waarschijnlijk al niet meer. Een klacht indienen kon alleen via een formulier op de website. Dat was zo omslachtig dat ik het heb laten zitten.

Wat daarin ook meespeelde was dat ik de persoon in kwestie toch niet meer te spreken zou krijgen. Ik wilde niet zo zeer een klacht indienen om mijn gelijk te halen, maar wel een gesprek met diegene om haar duidelijk te maken hoe haar gedrag op mij overkwam. Zodat ze er van kan leren en ik wilde excuses.

Ik moet zeggen dat ik het jammer vond dat het indienen van een klacht zo omslachtig moest: dat was wel demotiverend. En dat lijkt me nou niet de bedoeling van een klachtencommissie.