Overig
alle pijlers
Je suis Kruidvat. Really?
donderdag 17 maart 2016 om 09:08
Een grappig bedoelde column van ene Fleur, hier op Viva. Die denkt dat het leuk om een quote die herinnerd aan de slachting 7 mensen te gebruiken voor haar eigen schattige crisisje. Te walgelijk.
Wat sta jij mottig voor je uit te staren,” zei de Kameel. Mottig is een Vlaams woord voor, ik citeer: aangevreten, mistig, mal, nevelig, nors, onhelder, onaangenaam, onwel, pokdalig, vuil.
Ik heb het net pas opgezocht, maar had ook op het moment dat hij het zei wel een idee wat hij bedoelde. En hij had gelijk. Ik voelde me inderdaad mottig. Het was zo’n dag dat ik even niet wist wat nu eens aan te vangen met de rest van mijn leven. Dat heb ik soms. Wat in dit geval de schuld was van mijn timeline-bewoners, die, als ze eens níet reizen in tropische oorden, wel bezig zijn met spannende carrièreswitches of nuttige zaken aangaande mens en maatschappij. Nu moet ik natuurlijk niet alles geloven wat ik daar zie of lees, maar toch. Dan vraag ik me ineens af waarom ík nooit eens met een huifkar door Ierland trek, een louterend boek schrijf of orang-oetanweeshuis sticht. Wanneer denk ik me nou eens écht nuttig te gaan maken?
“Ik heb een kleine existentiële crisis geloof ik,” zuchtte ik dan ook tegen de Kameel, terwijl ik me tegen zijn brede borst wierp. Hij lachte vertederd, want hij is bekend met mijn kleine existentiële crisissen. ‘Dat gaat zo wel weer over. Daar hoef je niet zo theatraal voor te doen.’
“Maar ik bén theatraal!” riep ik.
Daar had hij inderdaad niet van terug. “Ga dan in elk geval nu even iets nuttigs doen,” sprak hij vermanend. Iets nuttigs doen, zie je, daar had je het gelazer al.
Maar hij had gelijk. “Ik ga naar het Kruidvat,” zei ik. “De shampoo is óók nog op. En ik heb hielkloven.”
De Kameel wenste mij en m’n hielkloven veel plezier in het Kruidvat. “En vergeet je touw niet!” schaterde hij me na. Mottig stapte ik met m’n molensteen op de fiets. Het Kruidvat. Ook dat nog.
Totdat ik aankwam. En besefte dat het Kruidvat het, net als ik, ook allemaal niet weet. Ze modderen maar wat aan in die chaos van 2+2=2 gratis en 1+1= Ariel Pods, alle combinaties mogelijk en soms weer niet, scheermesjes uitgezonderd of nee, toch gratis scheerschuim en een schattig vogelbadje. Sommige schappen waren leeg, andere puilden uit, er krijste de hele tijd ten minste één kind en het personeel stond óf in de weg óf was nergens te bekennen.
Je suis Kruidvat. Ik werd er rustig van. Ineens was er ruimte voor vrolijkere levensvragen. Wat bijvoorbeeld ‘normaal haar’ was. En of er een kans bestond dat ik dat ook had, zonder dat ik dat ooit geweten heb. Of micellair water het antwoord was op al mijn reinigingsproblematiek, of dat ik juist moest vasthouden aan mijn facewashroutine. Ik peinsde geruime tijd over het feit dat voetproducten bijna altijd van Duitse makelij zijn, of daar een historische verklaring voor is en wat dat zegt over Duitse voeten. Met een zware tas en een licht gemoed trok ik weer huiswaarts.
“Hé, je leeft nog!” zei de Kameel. “Was het leuk in het Kruidvat?”
“Heel leuk,” zei ik. “En nuttig.”
Ik denk dat ik er een louterend boek over ga schrijven.
Wat sta jij mottig voor je uit te staren,” zei de Kameel. Mottig is een Vlaams woord voor, ik citeer: aangevreten, mistig, mal, nevelig, nors, onhelder, onaangenaam, onwel, pokdalig, vuil.
Ik heb het net pas opgezocht, maar had ook op het moment dat hij het zei wel een idee wat hij bedoelde. En hij had gelijk. Ik voelde me inderdaad mottig. Het was zo’n dag dat ik even niet wist wat nu eens aan te vangen met de rest van mijn leven. Dat heb ik soms. Wat in dit geval de schuld was van mijn timeline-bewoners, die, als ze eens níet reizen in tropische oorden, wel bezig zijn met spannende carrièreswitches of nuttige zaken aangaande mens en maatschappij. Nu moet ik natuurlijk niet alles geloven wat ik daar zie of lees, maar toch. Dan vraag ik me ineens af waarom ík nooit eens met een huifkar door Ierland trek, een louterend boek schrijf of orang-oetanweeshuis sticht. Wanneer denk ik me nou eens écht nuttig te gaan maken?
“Ik heb een kleine existentiële crisis geloof ik,” zuchtte ik dan ook tegen de Kameel, terwijl ik me tegen zijn brede borst wierp. Hij lachte vertederd, want hij is bekend met mijn kleine existentiële crisissen. ‘Dat gaat zo wel weer over. Daar hoef je niet zo theatraal voor te doen.’
“Maar ik bén theatraal!” riep ik.
Daar had hij inderdaad niet van terug. “Ga dan in elk geval nu even iets nuttigs doen,” sprak hij vermanend. Iets nuttigs doen, zie je, daar had je het gelazer al.
Maar hij had gelijk. “Ik ga naar het Kruidvat,” zei ik. “De shampoo is óók nog op. En ik heb hielkloven.”
De Kameel wenste mij en m’n hielkloven veel plezier in het Kruidvat. “En vergeet je touw niet!” schaterde hij me na. Mottig stapte ik met m’n molensteen op de fiets. Het Kruidvat. Ook dat nog.
Totdat ik aankwam. En besefte dat het Kruidvat het, net als ik, ook allemaal niet weet. Ze modderen maar wat aan in die chaos van 2+2=2 gratis en 1+1= Ariel Pods, alle combinaties mogelijk en soms weer niet, scheermesjes uitgezonderd of nee, toch gratis scheerschuim en een schattig vogelbadje. Sommige schappen waren leeg, andere puilden uit, er krijste de hele tijd ten minste één kind en het personeel stond óf in de weg óf was nergens te bekennen.
Je suis Kruidvat. Ik werd er rustig van. Ineens was er ruimte voor vrolijkere levensvragen. Wat bijvoorbeeld ‘normaal haar’ was. En of er een kans bestond dat ik dat ook had, zonder dat ik dat ooit geweten heb. Of micellair water het antwoord was op al mijn reinigingsproblematiek, of dat ik juist moest vasthouden aan mijn facewashroutine. Ik peinsde geruime tijd over het feit dat voetproducten bijna altijd van Duitse makelij zijn, of daar een historische verklaring voor is en wat dat zegt over Duitse voeten. Met een zware tas en een licht gemoed trok ik weer huiswaarts.
“Hé, je leeft nog!” zei de Kameel. “Was het leuk in het Kruidvat?”
“Heel leuk,” zei ik. “En nuttig.”
Ik denk dat ik er een louterend boek over ga schrijven.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
donderdag 17 maart 2016 om 09:14
donderdag 17 maart 2016 om 09:17
quote:prik schreef op 17 maart 2016 @ 09:14:
[...]
Dat vat wat mij betreft het niveau van alle Viva-columns aardig samen.Ik ben gestopt na die Nienke, dacht dat het niet erger kon. Wel dus. Mijn oog viel erop, op de homepage. En ik dacht nog 'dat zal wel slaan op de lont in het Kruidvat ofzo. En dat we allemaal onze verantwoordelijkheid hebben daarin. Of zo' Boy was i wrong.
[...]
Dat vat wat mij betreft het niveau van alle Viva-columns aardig samen.Ik ben gestopt na die Nienke, dacht dat het niet erger kon. Wel dus. Mijn oog viel erop, op de homepage. En ik dacht nog 'dat zal wel slaan op de lont in het Kruidvat ofzo. En dat we allemaal onze verantwoordelijkheid hebben daarin. Of zo' Boy was i wrong.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
donderdag 17 maart 2016 om 09:30
quote:juul29 schreef op 17 maart 2016 @ 09:24:
Smakeloos en onbegrijpelijk dat Viva dit zomaar plaatst. Ik weet niet wat ik erger vind, de totale onnozelheid van de schrijfster of het gebrek aan tact van de redactie.Zijn we toch wel gewend van viva, ken je dat stukje nog over 10 voordelen om een donkere man te daten? Ook zo'n succes
Smakeloos en onbegrijpelijk dat Viva dit zomaar plaatst. Ik weet niet wat ik erger vind, de totale onnozelheid van de schrijfster of het gebrek aan tact van de redactie.Zijn we toch wel gewend van viva, ken je dat stukje nog over 10 voordelen om een donkere man te daten? Ook zo'n succes
donderdag 17 maart 2016 om 09:33
donderdag 17 maart 2016 om 09:34
quote:Maackii schreef op 17 maart 2016 @ 09:22:
Je suis werd al ver voor de aanslag gebruikt. Mijn Franse vriendin hoorde ik het al zeggen daarvoor en aangezien de auteur uit een oa Franstalig land komt geef ik haar het voordeel van de twijfel.
Los van het feit dat het een kut blog is:pHet zal gerust, echter gezien de recente gebeurtenissen mag ze wel drie keer nadenken en dan beslissen het toch maar niet te gebruiken.
Je suis werd al ver voor de aanslag gebruikt. Mijn Franse vriendin hoorde ik het al zeggen daarvoor en aangezien de auteur uit een oa Franstalig land komt geef ik haar het voordeel van de twijfel.
Los van het feit dat het een kut blog is:pHet zal gerust, echter gezien de recente gebeurtenissen mag ze wel drie keer nadenken en dan beslissen het toch maar niet te gebruiken.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
donderdag 17 maart 2016 om 09:36
Ik ben het wel met je eens Bree. Humor is juist een hele goede manier om gebeurtenissen die eigenlijk onacceptabel zijn en buiten je controle liggen toch stukje bij beetje acceptabel te maken. Dat heeft alleen wel een soort halfwaardetijd in mijn beleving. En "Je suis" gebruiken in een niks-column over Kruidvat is voor de meeste mensen toch echt nog een beetje te vroeg. Het voegt ook echt niks toe aan deze column, of ik snap het niet dat kan ook
donderdag 17 maart 2016 om 09:37
Volgens mij bedoelt ze helemaal niet te refereren naar de aanslag. Maar ze had er idd nog eens even over na kunnen denken.
Verder is het gewoon een k*tblog. Totaal oninteressant en veulste popijopi geschreven. Ik vond enkel de blogs leuk van *hoeheetzeookalweerdieschreefoverhaardochter*. Sindsdien ist bagger.
Verder is het gewoon een k*tblog. Totaal oninteressant en veulste popijopi geschreven. Ik vond enkel de blogs leuk van *hoeheetzeookalweerdieschreefoverhaardochter*. Sindsdien ist bagger.
donderdag 17 maart 2016 om 09:40
quote:Enora schreef op 17 maart 2016 @ 09:37:
Totaal oninteressant en veulste popijopi geschreven.Daarnaast heel veel woordgebruik waarvan de schrijfster denkt dat het de column wat sjeu geeft, terwijl het het juist heel amateuristisch maakt. En het feit dat enige inhoud ontbreekt, wordt er alleen maar door benadrukt, terwijl het het waarschijnlijk moet verbloemen. Een goede column heeft aan normaal taalgebruik genoeg.
Totaal oninteressant en veulste popijopi geschreven.Daarnaast heel veel woordgebruik waarvan de schrijfster denkt dat het de column wat sjeu geeft, terwijl het het juist heel amateuristisch maakt. En het feit dat enige inhoud ontbreekt, wordt er alleen maar door benadrukt, terwijl het het waarschijnlijk moet verbloemen. Een goede column heeft aan normaal taalgebruik genoeg.
Oh dear, how sad, never mind.
donderdag 17 maart 2016 om 09:51
Laatst klikte ik op zo'n blog die elke keer onderaan mijn forumpagina verschijnt. Waarom? Omdat hij al weeeeken voorbij komt en ik me inmiddels afvroeg waarom (ohja en dat ik nu veel meer tijd over heb dan me lief is, dus me ook stierlijk verveelde). Maar goed, ik las dus een totaal inhoudloos, suffe blog van ene Sophie. Al weken geleden geschreven, 0 comments. En ik vroeg me af waarom die blogs of columns of wat het ook zijn überhaupt bestaan op Viva. Ze zijn stuk voor stuk beroerd en wie leest ze? Los van dit ene keertje lees ik ze nooit, maar is er iemand die het wel doet?