Mijn draai vinden in het leven

Hoi viva-forummers,

Omdat hier vaak scherpe adviezen gegeven worden, dacht ik: ik maak ook eens een topic aan, ik kan wel wat heldere inzichten gebruiken.

Ik zal proberen het kort te houden. Ik ben een 26-jarige meid en heb het momenteel moeilijk met meerdere dingen. Afgelopen september ben ik begonnen met een nieuwe hbo-opleiding in de kunst. Ik ben er pas laat achtergekomen dat hierin mijn echte passie ligt, daarvoor heb ik een slepend schoolverleden gehad vanwege een slaapstoornis (die overigens nu eindelijk verholpen is) echter heb ik hierdoor jaren in een soort isolement gezeten, dit is al begonnen op de middelbare school. Af en toe had ik vriendinnen, maar ik miste het fundament van dagelijks aanwezig zijn en bij dingen betrokken worden, vanwege mijn slaapproblemen. Rond mijn 20ste heb ik de havo afgerond via een thuisstudie, daarna aan een opleiding journalistiek begonnen. Ik was daar een van de ouderen en kon daardoor moeilijk aansluiting vinden bij klasgenoten. Het probleem is dat het isolement waar ik in mijn jeugd in zat er nog steeds een beetje in zit bij mij. Soms. Ga ik liever niet naar feestjes dan wel, en de vriendinnen die ik nu heb zijn meer kennissen met wie ik af en toe afspreek. Ik zit nu echt op een tweespoor: enerzijds ben ik super blij dat ik eindelijk mijn echte passie heb gevonden, namelijk de kunst. Anderzijds merk ik heel erg de leegte die ik soms heb vanwege mijn ziekteverleden. Ik ben een sociaal persoon en heb mezelf eigenlijk pas echt leren kennen toen mijn ziekte eindelijk verholpen werd. Maar de sociale contacten die ik opdeed waren meestal werkgerelateerd en verwaterden weer zodra dat voorbij was. Mijn opleiding is momenteel zodanig zwaar dat ik bijna geen tijd heb voor andere dingen en mijn klas bestaat uit 17 jarigen, daar moet ik het dus niet van hebben.
Mijn woonsituatie is als volgt: ik woon bij mijn vriend maar heb zelf nog een woonruimte in een grote stad. Soms denk ik: breek nou eens echt los en ga weer op jezelf, je hebt nog zoveel in te halen...

Mijn vraag is eigenlijk: hoe kan ik mijn leven als 26 jarige wat leuker maken? Ik heb het gevoel dat ik van alles zou moeten doen en er veel meer uit kan halen. Maar soms lijk ik te bang om stappen te zetten.... Meer mensen die door ziekte in een isolement zijn beland? En het daarna moeilijk vonden om hun weg te vinden?

Celaena_Aelin schreef: ↑

22-02-2018 11:13

Het klinkt alsof er onderhuids nog veel verdriet zit over je slaapstoornis en de gevolgen daarvan. Klopt dat?

Ja dat is zeker waar, ik ben soms meer met mijn verleden bezig dan ik zou willen, en alles wat ik gemist heb. Dat komt ook omdat ik ervaar hoe moeilijk het nu is om een nieuw leven met vrienden en alles wat daarbij hoort op te bouwen. Veel mensen zijn erg op zichzelf gericht, of vergeten afspraken, noem maar op... en dan ga ik weer piekeren: ''ja had ik maar een vriendinnengroep van vroeger, dan had ik nog iets om op terug te vallen.'' Bah... moeilijk.

Silvertjj schreef: ↑

22-02-2018 11:21

Ik begrijp je helemaal. Ik zit op dit moment nog in mijn isolement en probeer er ook steeds meer uit te komen. Dus ik lees even mee haha.

Ah wat naar Silvertij, komt dat ook door een ziekte?

Bedankt voor de reacties tot nu toe. Dropfruitje wat jij zegt ben ik het helemaal mee eens, je moet het zelf doen. Dat heb ik ook echt ondervonden, maar het gaat met vallen en opstaan. Ik ben vaak degene die bijvoorbeeld het initiatief neemt qua afspreken met de vrienden die ik nog heb, maar ik krijg het niet altijd terug.

Zo had ik bijvoorbeeld een reis gepland met een vriendin van me, die nu doodleuk zegt toch geen geld meer te hebben. Voor haar betekende het misschien niet zoveel, maar ik had me er heel erg op verheugd. Daarnaast denk ik ergens een beetje een fobie opgelopen te hebben voor sociale dingen, ik stuntel me soms een weg door het leven (voor mijn gevoel, opleiding hier, baantje daar, verandert vaak, was toen ook vanwege mijn ziekte) en ik voel me vaak onrustig van binnen, omdat ik nog 100 dingen wil. Ergens straalt het misschien van me af... Concreet weet ik wat ik moet doen, ik ben alleen soms bang dat ik alsnog teleurgesteld wordt of me altijd leeg zal voelen vanbinnen. Pfff, het klinkt melodramatisch maar zit er deze week echt even doorheen.