Overig
alle pijlers
Rustig relaxen in de trein?
zaterdag 13 februari 2010 om 11:41
Vrijdagmiddag 17:30 uur. Na een lange en intensieve werkweek stap ik eindelijk richting weekend. In de trein is het gelukkig niet heel druk dus zonder al te veel moeite bemachtig ik een zitplaats. Met een tijdschriftje en m'n iPod installeer ik mij en langzaam warmt mijn lichaam zich weer een beetje op. Ik droom een beetje weg, denk aan alles wat er die week is gebeurd en net als ik tevreden constateer dat m'n werklijstje bijna volledig weggewerkt is, wordt mijn dagdroom ruw verstoord.
Een oude vrouw komt naast mij zitten. Ze is niet dik, er is ruimte zat op het tweepersoonsbankje maar toch presteert ze het om praktisch bij mij op schoot te gaan zitten. Ik verschuif iets en probeer weer in m'n dagdroom te raken. Helaas, vrouwtje zit verlegen om een babbel. Uit fatsoen haal ik één oortje uit m'n iPod waarop ik terecht gewezen wordt op het feit dat het onfatsoenlijk is om maar half te luisteren als iemand tegen je praat. Ik ben een beetje onder de indruk van de bestraffende toon en verwijder dus ook maar het andere oortje.
Die vrouw steekt een hele klaagzang af over haar kinderen die zo druk zijn, de bussen die zo slecht rijden, de weersomstandigheden die voor ouderen zo lastig zijn. Kortom: weinig positiviteit. Ik besluit hierop om vriendelijk te knikken en uit te leggen dat ik niet zo in de stemming ben voor een social talk. Ik probeer m'n oortjes weer terug te stoppen maar helaas, dat pikt de vrouw niet. Ik krijg een gigantische preek dat het met de verdraagzaamheid ook al ver te zoeken is in deze verloederde maatschappij. Ze laat de hele coupé mee genieten, en ik kan alleen maar verbouwereerd het tafereeltje - waar ik zelf onbedoeld en steeds meer ongewild deel van uit maak - aanschouwen.
Zo vriendelijk mogelijk maak ik de vrouw duidelijk dat nergens in de regels van de NS staat dat je verplicht bent te socializen met je medereiziger, dat ik best wel babbeltjes wil aangaan met vreemden maar absoluut niet met iemand die alleen maar negativiteit uitstraalt en ik besluit betoog met het vriendelijke verzoek om mij vooral met rust te laten.
De boodschap komt over, ze laat mij met rust maar buigt zich demonstratief de andere kant op om met haar buurman aan de andere kant van het pad een gesprek aan te gaan. Ik kruip weer terug in m'n iPod en tijdschrift en probeer me niet meer door haar te laten afleiden.
Eenmaal op de fiets naar huis realiseerde ik me eigenlijk dat ik in mijn optiek niets fout heb gedaan en alleen te kennen heb gegeven op een nette en correcte manier dat ik graag naar m'n muziek wilde luisteren en m'n blaadje wilde lezen. Dat moet toch kunnen of ben ik nou zelf onderdeel van de verloedering?
Een oude vrouw komt naast mij zitten. Ze is niet dik, er is ruimte zat op het tweepersoonsbankje maar toch presteert ze het om praktisch bij mij op schoot te gaan zitten. Ik verschuif iets en probeer weer in m'n dagdroom te raken. Helaas, vrouwtje zit verlegen om een babbel. Uit fatsoen haal ik één oortje uit m'n iPod waarop ik terecht gewezen wordt op het feit dat het onfatsoenlijk is om maar half te luisteren als iemand tegen je praat. Ik ben een beetje onder de indruk van de bestraffende toon en verwijder dus ook maar het andere oortje.
Die vrouw steekt een hele klaagzang af over haar kinderen die zo druk zijn, de bussen die zo slecht rijden, de weersomstandigheden die voor ouderen zo lastig zijn. Kortom: weinig positiviteit. Ik besluit hierop om vriendelijk te knikken en uit te leggen dat ik niet zo in de stemming ben voor een social talk. Ik probeer m'n oortjes weer terug te stoppen maar helaas, dat pikt de vrouw niet. Ik krijg een gigantische preek dat het met de verdraagzaamheid ook al ver te zoeken is in deze verloederde maatschappij. Ze laat de hele coupé mee genieten, en ik kan alleen maar verbouwereerd het tafereeltje - waar ik zelf onbedoeld en steeds meer ongewild deel van uit maak - aanschouwen.
Zo vriendelijk mogelijk maak ik de vrouw duidelijk dat nergens in de regels van de NS staat dat je verplicht bent te socializen met je medereiziger, dat ik best wel babbeltjes wil aangaan met vreemden maar absoluut niet met iemand die alleen maar negativiteit uitstraalt en ik besluit betoog met het vriendelijke verzoek om mij vooral met rust te laten.
De boodschap komt over, ze laat mij met rust maar buigt zich demonstratief de andere kant op om met haar buurman aan de andere kant van het pad een gesprek aan te gaan. Ik kruip weer terug in m'n iPod en tijdschrift en probeer me niet meer door haar te laten afleiden.
Eenmaal op de fiets naar huis realiseerde ik me eigenlijk dat ik in mijn optiek niets fout heb gedaan en alleen te kennen heb gegeven op een nette en correcte manier dat ik graag naar m'n muziek wilde luisteren en m'n blaadje wilde lezen. Dat moet toch kunnen of ben ik nou zelf onderdeel van de verloedering?
zaterdag 13 februari 2010 om 14:41
Toen ik 30 januari met de trein van Apeldoorn naar Nijmegen ging, vond ik het wél leuk dat een oud-collega (toevallig) in Arnhem instapte en in mijn coupé kwam zitten! We hebben dus tot Nijmegen gezellig zitten kletsen!
Maar blijkbaar straal ik ook iets uit, waardoor mensen altijd tegen me aan willen kletsen. Ik doe dan meestal mijn ogen dicht óf ga buitenlands praten...
Maar blijkbaar straal ik ook iets uit, waardoor mensen altijd tegen me aan willen kletsen. Ik doe dan meestal mijn ogen dicht óf ga buitenlands praten...
zaterdag 13 februari 2010 om 14:57
Het was in ieder geval geen vieze oude vent die steeds dichter tegen je aan gaat zitten. Had ik gisteren weer eens.
Of iemands stinkende hond die het nodig vindt om onder/voor jouw stoel te gaan liggen ipv de stoel van de eigenaar. Had ik eerder vorige week.
Volgende week ga ik maar weer vroeg in de spits reizen. Een stuk minder gekken en overlast
Of iemands stinkende hond die het nodig vindt om onder/voor jouw stoel te gaan liggen ipv de stoel van de eigenaar. Had ik eerder vorige week.
Volgende week ga ik maar weer vroeg in de spits reizen. Een stuk minder gekken en overlast
zaterdag 13 februari 2010 om 15:17
Heel netjes gedaan TO! Wat zijn er toch een hoop mensen met een bord voor hun kop.
Ik reis bijna wekelijks van Den Haag naar Groningen (en terug ) voor mijn werk. Een reis van 2 uur en 3 kwartier. Ik probeer dan gewoon te werken. Laptop erbij, telefoon erbij, dus stilte coupé is geen optie. En toch presteren met name oudere mensen het om gezellig een babbeltje met me te willen maken. Ik geef vaak netjes aan dat ik door wil werken. Stiekem moet ik grijnzen als ze zich vervolgens verontschuldigen en net zo hard doorkletsen tegen me. Irritanter vind ik het als ze vervolgens uitgebreid met me mee gaan kijken...
Rust in de trein heb ik nog nooit echt gevonden.
Ik reis bijna wekelijks van Den Haag naar Groningen (en terug ) voor mijn werk. Een reis van 2 uur en 3 kwartier. Ik probeer dan gewoon te werken. Laptop erbij, telefoon erbij, dus stilte coupé is geen optie. En toch presteren met name oudere mensen het om gezellig een babbeltje met me te willen maken. Ik geef vaak netjes aan dat ik door wil werken. Stiekem moet ik grijnzen als ze zich vervolgens verontschuldigen en net zo hard doorkletsen tegen me. Irritanter vind ik het als ze vervolgens uitgebreid met me mee gaan kijken...
Rust in de trein heb ik nog nooit echt gevonden.
zaterdag 13 februari 2010 om 15:24
quote:Olive01 schreef op 13 februari 2010 @ 15:17:
Heel netjes gedaan TO! Wat zijn er toch een hoop mensen met een bord voor hun kop.
Ik reis bijna wekelijks van Den Haag naar Groningen (en terug ) voor mijn werk. Een reis van 2 uur en 3 kwartier. Ik probeer dan gewoon te werken. Laptop erbij, telefoon erbij, dus stilte coupé is geen optie. En toch presteren met name oudere mensen het om gezellig een babbeltje met me te willen maken. Ik geef vaak netjes aan dat ik door wil werken. Stiekem moet ik grijnzen als ze zich vervolgens verontschuldigen en net zo hard doorkletsen tegen me. Irritanter vind ik het als ze vervolgens uitgebreid met me mee gaan kijken...
Rust in de trein heb ik nog nooit echt gevonden.Daar is de eerste klas toch voor uitgevonden.
Heel netjes gedaan TO! Wat zijn er toch een hoop mensen met een bord voor hun kop.
Ik reis bijna wekelijks van Den Haag naar Groningen (en terug ) voor mijn werk. Een reis van 2 uur en 3 kwartier. Ik probeer dan gewoon te werken. Laptop erbij, telefoon erbij, dus stilte coupé is geen optie. En toch presteren met name oudere mensen het om gezellig een babbeltje met me te willen maken. Ik geef vaak netjes aan dat ik door wil werken. Stiekem moet ik grijnzen als ze zich vervolgens verontschuldigen en net zo hard doorkletsen tegen me. Irritanter vind ik het als ze vervolgens uitgebreid met me mee gaan kijken...
Rust in de trein heb ik nog nooit echt gevonden.Daar is de eerste klas toch voor uitgevonden.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 13 februari 2010 om 15:28
quote:qwertu schreef op 13 februari 2010 @ 13:55:
Ik heb daar ook zo'n hekel aan, van die mensen die in de trein inderdaad strak tegen je aan komen zitten of veel breder gaan zitten dan nodig is. Brrrrr... En dan van die overvolle treinen in de spits, je wéét gewoon dat er iemand naast je komt te zitten en je kunt alleen maar hopen dat dat iemand is die zeg maar in de gaten heeft dat je aura óók een beetje ruimte nodig heeft.
Doet me denken aan die ene keer dat ik in de spits in de trein zat, tweezitsbankje, plek naast me was nog leeg en ik was moe en al nadrukkelijk naar buiten aan het kijken. Lees: "Ik heb geen zin in een praatje." Komt er iemand naast me zitten en jawel hoor: veel te dik donsjack aan, wat hij ook nog eens veel te breed uittrok, dus ik zat me al te ergeren, was al aan het zuchten... voel ik opeens een hand op mijn been. Ik haalde nog net niet uit, maar riep wel keihard door de trein dat 'ie met zijn poten van me af moest blijven.
Ahum... bleek er dus een goede vriend naast me aangeschoven te zijn die het wel grappig vond dat ik zo nadrukkelijk geen contact wilde dat ik zelfs niet opkeek toen ik naast 'm kwam zitten. Die had zich al helemaal verkneukeld om mijn reactie als hij z'n hand op mijn been zou leggen. Hilarisch!
Ik heb daar ook zo'n hekel aan, van die mensen die in de trein inderdaad strak tegen je aan komen zitten of veel breder gaan zitten dan nodig is. Brrrrr... En dan van die overvolle treinen in de spits, je wéét gewoon dat er iemand naast je komt te zitten en je kunt alleen maar hopen dat dat iemand is die zeg maar in de gaten heeft dat je aura óók een beetje ruimte nodig heeft.
Doet me denken aan die ene keer dat ik in de spits in de trein zat, tweezitsbankje, plek naast me was nog leeg en ik was moe en al nadrukkelijk naar buiten aan het kijken. Lees: "Ik heb geen zin in een praatje." Komt er iemand naast me zitten en jawel hoor: veel te dik donsjack aan, wat hij ook nog eens veel te breed uittrok, dus ik zat me al te ergeren, was al aan het zuchten... voel ik opeens een hand op mijn been. Ik haalde nog net niet uit, maar riep wel keihard door de trein dat 'ie met zijn poten van me af moest blijven.
Ahum... bleek er dus een goede vriend naast me aangeschoven te zijn die het wel grappig vond dat ik zo nadrukkelijk geen contact wilde dat ik zelfs niet opkeek toen ik naast 'm kwam zitten. Die had zich al helemaal verkneukeld om mijn reactie als hij z'n hand op mijn been zou leggen. Hilarisch!
zaterdag 13 februari 2010 om 15:45
zaterdag 13 februari 2010 om 15:49
Dank voor jullie reacties! Ik wist ook wel op dat moment dat ik eigenlijk te aardig was, maar zo'n zeikwijf brengt je dan toch aan het twijfelen. Echt, ik ben nog steeds verbaasd over wat er is gebeurd en vooral ook de manier waarop!
Ik ben dan trouwens ook weer te koppig om op te staan en een andere plek te gaan zoeken. Bovendien was het uiteindelijk al wel wat drukker en gunde ik het die vrouw ook niet dat ik de hele reis zou moeten staan omdat zij me weggejaagd zou hebben.
Qwertu, briljant verhaal van jou! Is mij ook wel eens overkomen. Ik zat de hele treinreis een beetje te dommelen en zag, toen ik het eindstation binnenreed, dat m'n pa al die tijd tegenover me zat. Hij had bewust niks gezegd, zich verheugend op het moment dat ik het in de gaten zou hebben.
Zo heb ik trouwens ook een keer de hele reis naast een hond gezeten. Ik ben dus doodsbenauwd voor die beesten en schrok me echt rot toen ik opstond om de trein te verlaten.
Overigens, die stiltecoupé is leuk uitgevonden maar gezien de wisselende lengte van de trein en de wisselende indeling, heeft mijn eerste prioriteit het überhaupt bemachtigen van een zitplaats. Bovendien heb ik het sterke vermoeden dat dat mens ook in een stiltecoupé haar klaagzang had laten horen. En dan was het dubbele irritatie geweest Ben in ieder geval blij dat ik volgens jullie geen loeder ben
Ik ben dan trouwens ook weer te koppig om op te staan en een andere plek te gaan zoeken. Bovendien was het uiteindelijk al wel wat drukker en gunde ik het die vrouw ook niet dat ik de hele reis zou moeten staan omdat zij me weggejaagd zou hebben.
Qwertu, briljant verhaal van jou! Is mij ook wel eens overkomen. Ik zat de hele treinreis een beetje te dommelen en zag, toen ik het eindstation binnenreed, dat m'n pa al die tijd tegenover me zat. Hij had bewust niks gezegd, zich verheugend op het moment dat ik het in de gaten zou hebben.
Zo heb ik trouwens ook een keer de hele reis naast een hond gezeten. Ik ben dus doodsbenauwd voor die beesten en schrok me echt rot toen ik opstond om de trein te verlaten.
Overigens, die stiltecoupé is leuk uitgevonden maar gezien de wisselende lengte van de trein en de wisselende indeling, heeft mijn eerste prioriteit het überhaupt bemachtigen van een zitplaats. Bovendien heb ik het sterke vermoeden dat dat mens ook in een stiltecoupé haar klaagzang had laten horen. En dan was het dubbele irritatie geweest Ben in ieder geval blij dat ik volgens jullie geen loeder ben
zaterdag 13 februari 2010 om 16:58
quote:Brummetje schreef op 13 februari 2010 @ 16:46:
Oh Q, dat doe ik ook wel vaker. Naar buiten blijven kijken, met muziek in, in de hoop dat niemand het waagt om aan mij te vragen of diegene naast me kan mogen komen zitten.
Soms heb je er gewoon ff geen zin in. Vragen? Ik vroeg dus echt nooit of ik naast iemand mocht zitten. Ik zeg dat ik ergens wil zitten als er bijvoorbeeld een tas staat. Zo aso die tassen op de zitplaatsen.
Oh Q, dat doe ik ook wel vaker. Naar buiten blijven kijken, met muziek in, in de hoop dat niemand het waagt om aan mij te vragen of diegene naast me kan mogen komen zitten.
Soms heb je er gewoon ff geen zin in. Vragen? Ik vroeg dus echt nooit of ik naast iemand mocht zitten. Ik zeg dat ik ergens wil zitten als er bijvoorbeeld een tas staat. Zo aso die tassen op de zitplaatsen.