Overig
alle pijlers
Schrijf je mee?
woensdag 17 oktober 2012 om 23:15
Ideetje en hoop dat het ook een goed ideetje is:
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
Laten we met z'n allen eens een doorlopend verhaal schrijven. En voor de leuk: doorschrijven dus geen commentaar op het verhaal tussendoor. Gewoon omdat wij samen óók een verhaal kunnen schrijven. Het mág doorspekt zijn met totale onzin zolang het verhaal maar een béétje doorloopt. Gooi je haar, wellicht je schrijftalent en je fantasie los en wees creatief.
Wie doet er mee?
Edit: ik kom af en toe even meelezen en kijken wat jullie er van maken. Enjoy
O ja, de TO moet altijd beginnen dus, ik ga even lós:
Sarah keek om zich heen, zoals altijd diep verscholen in de kraag van haar jas, onzeker als altijd en blij dat het herfst was zodat ze zich kón verschuilen in die kraag. Dat onzekere had ze van haar vader welke altijd ook al zich minder leek te voelen dan anderen.
Maar ze leek uiterlijk niet op haar vader want ze was een frisse jonge, zelfs knappe vrouw die om welke reden ook zo onzeker was over zichzelf en zichzelf altijd weg leek te cijferen.
Haar vormeloze zwarte jas, haar lompe zwarte schoenen en haar standaard spijkerbroek deden haar dan ook niet opvallen tussen al die vele gehaaste voeten die van hun werk via het station waar Sarah stond te wachten op haar trein ook naar huis wilden.
De trein had weer eens vertraging en het was koud met veel wind.
Ze huiverde in haar jas en om warm te blijven liep ze zonder te kijken een paar stappen naar voren. Iets te ver want...
zaterdag 20 oktober 2012 om 21:01
had besloten naar haar moeder te gaan gisteren. Dan was ze niet tegen Thomas aangebotst op het station en had waarschijnlijk ook niet zo impulsief de trein naar Catweazle genomen met alle gevolgen vandien. Ze kon nog steeds niet geloven wat ze net gelezen had. Thomas? Haar bróer? Ze begreep er niks van. Nu snapte ze echter wel waarom Thomas haar gisteren niet wilde kussen. "Nee, tuurlijk niet," dacht ze schamper, "een broer kust zijn zus niet zo."
Ze probeerde alle gebeurtenissen nog eens op een rijtje te zetten. Haar botsing met Thomas op het station, zijn plotselinge vertrek uit de stationsrestauratie, zijn geagiteerde gesprek met de man op het perron, haar reisje naar Catweazle, de rendez-vouz in het pakhuis die vreselijk uit de hand liep, de redding door haar vader èn Thomas en nu deze brief. Hoe langer ze erover nadacht, hoe onduidelijker het hele verhaal werd.
Na een half uur riep ze zichzelf tot de orde, liep naar de badkamer en begon haar gezicht te wassen. Elke keer als ze in de spiegel keek schrok ze weer van zichzelf. Resoluut pakte ze een scheermes en haalde de nog overgebleven plukken van haar hoofd. Met tranen in haar ogen keek ze naar zichzelf. "Mijn god, wat gebeurt er toch allemaal?" vroeg ze haar spiegelbeeld. Ze droogde zich af en liep haar oude slaapkamer weer in.
In de kast vond ze nog een oude spijkerbroek en sweater die ze snel aantrok voor ze de trap weer afliep naar beneden.
Na even geaarzeld te hebben liep ze de keuken in.
Ze probeerde alle gebeurtenissen nog eens op een rijtje te zetten. Haar botsing met Thomas op het station, zijn plotselinge vertrek uit de stationsrestauratie, zijn geagiteerde gesprek met de man op het perron, haar reisje naar Catweazle, de rendez-vouz in het pakhuis die vreselijk uit de hand liep, de redding door haar vader èn Thomas en nu deze brief. Hoe langer ze erover nadacht, hoe onduidelijker het hele verhaal werd.
Na een half uur riep ze zichzelf tot de orde, liep naar de badkamer en begon haar gezicht te wassen. Elke keer als ze in de spiegel keek schrok ze weer van zichzelf. Resoluut pakte ze een scheermes en haalde de nog overgebleven plukken van haar hoofd. Met tranen in haar ogen keek ze naar zichzelf. "Mijn god, wat gebeurt er toch allemaal?" vroeg ze haar spiegelbeeld. Ze droogde zich af en liep haar oude slaapkamer weer in.
In de kast vond ze nog een oude spijkerbroek en sweater die ze snel aantrok voor ze de trap weer afliep naar beneden.
Na even geaarzeld te hebben liep ze de keuken in.
zaterdag 20 oktober 2012 om 21:15
De keuken was leeg. Het was volstrekt stil in het huis. Ze liep naar de keukendeur en het verbaasde haar niet dat die stevig op slot zat, Intuïtief wist ze dat ze alle deuren en ramen wel zou kunnen proberen maar dat die allemaal potdicht zouden zitten en dat er geen werkende telefoon te vinden zou zijn. Ze zat opgesloten. En aangezien het huis ergens in de polder lag wist ze dat schreeuwen ook geen zin zou hebben. Het deerde haar niet, ergens wist ze dat ze in veiligheid was echter was er één groot probleem. Haar opdrachtgever zou haar zoeken en niet rusten voor hij met haar afgerekend had omdat ze haar plicht niet was nagekomen dus hoe veilig was ze nou echt?
Maar ze was moe en totaal murw en wilde gewoon even rust, voor zolang dat kón althans.
Ze liep naar de woonkamer, deed de gordijnen dicht en doofde alle lampen in de rest van het huis. Tot haar verbazing deed de televisie het wel. Zonder echt een zender te kiezen kroop ze op de bank en rolde zich op. Na 10 minuten kreeg ze het koud, liep in het donker naar boven en pakte een deken. Onderweg terug naar de woonkamer haalde ze in de keuken een glas water, ging weer op de bank liggen, veilig weggedoken in de deken.
Het was 20.00 uur en het journaal begon.
Sacha de Boer kondigde in het kort de onderwerpen aan. Het boeide Sarah allemaal niet tot plotseling
Maar ze was moe en totaal murw en wilde gewoon even rust, voor zolang dat kón althans.
Ze liep naar de woonkamer, deed de gordijnen dicht en doofde alle lampen in de rest van het huis. Tot haar verbazing deed de televisie het wel. Zonder echt een zender te kiezen kroop ze op de bank en rolde zich op. Na 10 minuten kreeg ze het koud, liep in het donker naar boven en pakte een deken. Onderweg terug naar de woonkamer haalde ze in de keuken een glas water, ging weer op de bank liggen, veilig weggedoken in de deken.
Het was 20.00 uur en het journaal begon.
Sacha de Boer kondigde in het kort de onderwerpen aan. Het boeide Sarah allemaal niet tot plotseling
zondag 21 oktober 2012 om 15:12
haar aandacht getrokken werd door een donker beeld waarop ze toch duidelijk het pakhuis in de Kerkhofstraat herkende. Een verslaggeefster in een rode winterjas ratelde met een microfoon in haar hand, opgewonden over de scoop die ze te pakken had: "een uur geleden in dit oude graanpakhuis in de Kerkhofstraat in Catweazle, is het lichaam van een nog onbekende man gevonden. De politie gaat uit van een misdrijf en wil met het oog op het onderzoek nog niets kwijt. Wel konden ze ons vertellen dat het waarschijnlijk gaat om een afrekening in het criminele circuit..." Sarah zat nu rechtop op de bank onder haar deken en kreeg kippenvel. Ze wilde weten wat er aan de hand is en wel nú! Ze besloot het huis te doorzoeken, op zoek naar eventuele aanwijzingen. Ze begon op zolder. Ze maakte het trapluik open, schoof de trap omlaag en klom vlug naar boven. Ze knipte de lamp aan, en keek om zich heen.
zondag 21 oktober 2012 om 19:13
Sinds de laatste keer, zo'n 12 jaar geleden, dat ze hier geweest was leek er weinig te zijn veranderd. Links nog wat oude meubels van haar grootouders, rechts de koffers met oude kleren waar haar zusje en zij zich vroeger altijd zo mee konden vermaken en recht tegenover haar, tegen de muur, de oude grote commode die vroeger bij haar ouders op de slaapkamer had gestaan. Het zag er redelijk stoffig, maar wel opgeruimd uit. Zo op het eerste gezicht was hier niks te vinden. Toch liep ze naar de commode en begon deze systematisch na te zoeken. Na een kwartier had ze alle laden en deurtjes open gemaakt, maar niks kunnen vinden. Ze keek nog eens om zich heen. Nee, zei haar intuïtie, hier moet je niet zijn.
Ze liep terug en ging weer naar de 1e verdieping. Ze schoof de trap weer terug op z'n plek en sloot het luik.
Toen liep ze de oude slaapkamer van haar zusje Lara in. Even leek het of ze terug in de tijd werd gezet, de kamer zag er nog net zo uit als toen Lara hier nog woonde, behalve dat de kamer nu opgeruimd was terwijl Lara altijd zo'n sloddevos was geweest. Ze liep rechtstreeks naar de inloopkast en trok de deur open. De kast was bijna leeg, op een stapel dekens die opgestapeld op een plank lagen na. Sarah liep naar de stapel toe, verplaatste deze, en zag ineens iets wat op een opening in de muur leek.
Ze liep terug en ging weer naar de 1e verdieping. Ze schoof de trap weer terug op z'n plek en sloot het luik.
Toen liep ze de oude slaapkamer van haar zusje Lara in. Even leek het of ze terug in de tijd werd gezet, de kamer zag er nog net zo uit als toen Lara hier nog woonde, behalve dat de kamer nu opgeruimd was terwijl Lara altijd zo'n sloddevos was geweest. Ze liep rechtstreeks naar de inloopkast en trok de deur open. De kast was bijna leeg, op een stapel dekens die opgestapeld op een plank lagen na. Sarah liep naar de stapel toe, verplaatste deze, en zag ineens iets wat op een opening in de muur leek.
zondag 28 oktober 2012 om 18:40
Het bleek echter een oude, verfomfaaide poster te zijn die tegen de achterkant van de kast hing.
Sarah was het beu in dit huis, ze wilde weten wat er aan de hand was met die moordzaak en haar familie.
Ze pakte de stapel dekens nog eens, en vond er ook een stuk oud tentzeil tussen.
Haar Jonge Woudlopers-ervaring van vroeger kw nu goed van pas. Met behulp van een kauwgum, een stuk waslijn en het tentzeil maakte ze een parachute en vouwde deze op zoals ze laatst op Wikipedia had gelezen.
Ze bond hem op haar rug, zette het raam van de dakkapel op zolder wijd open en nam, na een diepe zucht te hebben geslaakt, een aanloop. Ze sprong zo -hop!- door het raam van 2 hoog naar buiten. Tijdens haar val bedacht ze vanalles. Ten eerste, dat ze het touwtje om de 'parachute' mee te openen, was vergeten te bevestigen. Het hing nog aan de trapleuning. Ten tweede, dat 6 meter véél te laag is om überhaupt vanaf te parachuteren.
Ten derde, dat ze weer eens dom bezig was geweest.
Toen had ze geen tijd meer om te denken, want ze hoorde *KRAKKK* shit dat waren 2 enkels en 2 knieën.
Sarah was het beu in dit huis, ze wilde weten wat er aan de hand was met die moordzaak en haar familie.
Ze pakte de stapel dekens nog eens, en vond er ook een stuk oud tentzeil tussen.
Haar Jonge Woudlopers-ervaring van vroeger kw nu goed van pas. Met behulp van een kauwgum, een stuk waslijn en het tentzeil maakte ze een parachute en vouwde deze op zoals ze laatst op Wikipedia had gelezen.
Ze bond hem op haar rug, zette het raam van de dakkapel op zolder wijd open en nam, na een diepe zucht te hebben geslaakt, een aanloop. Ze sprong zo -hop!- door het raam van 2 hoog naar buiten. Tijdens haar val bedacht ze vanalles. Ten eerste, dat ze het touwtje om de 'parachute' mee te openen, was vergeten te bevestigen. Het hing nog aan de trapleuning. Ten tweede, dat 6 meter véél te laag is om überhaupt vanaf te parachuteren.
Ten derde, dat ze weer eens dom bezig was geweest.
Toen had ze geen tijd meer om te denken, want ze hoorde *KRAKKK* shit dat waren 2 enkels en 2 knieën.