Overig
alle pijlers
The Never Ending Question nr. 83
zaterdag 29 oktober 2011 om 18:38
Ja, maar ik heb chronische rhinitis, dus altijd wel een beetje snotterig. Adem niet vaak door m'n neus. Heb nu wel heel fijne neusspray, voor 2x daags, daar daardoor heb ik m'n neus vaak stuk aan de binnenkant.
Ik heb er nog helemaal niet naar gekeken.
Ben je vanavond ook (weer) helemaal alleen en baal je daarvan?
Ik heb er nog helemaal niet naar gekeken.
Ben je vanavond ook (weer) helemaal alleen en baal je daarvan?
anoniem_11168 wijzigde dit bericht op 29-10-2011 18:39
Reden: VEEEEL te laat
Reden: VEEEEL te laat
% gewijzigd
zaterdag 29 oktober 2011 om 18:58
Ah Julia, ik kan me indenken hoe rot dat voelt. Zou je zo uitnodigen voor een film maar dat resulteert in geouwehoer en niet in de film (Amelie ) die man graag wil kijken
Dus niet alleen thuis maar met man en 3 poezen. Gaan zo in huis van schoonzusje de film kijken. Die zijn een weekend weg en hun kitten is alleen en dat vind ik zo zielig
*Julia! Wil je gezelschap van een kitten? *
Wat ga jij doen vanavond?
Dus niet alleen thuis maar met man en 3 poezen. Gaan zo in huis van schoonzusje de film kijken. Die zijn een weekend weg en hun kitten is alleen en dat vind ik zo zielig
*Julia! Wil je gezelschap van een kitten? *
Wat ga jij doen vanavond?
zaterdag 29 oktober 2011 om 19:04
Lief choco, samen Amélie kijken had ik ook best gewild hoor! En een kitten, vind ze echt fantastisch, maar ben er waaaanzinnig allergisch voor (snotwatervallen en oogleden die niet meer omhoog willen) Zit voor de zoveelste avond alleen, omdat vriend liever bij zijn moeder op de bank zit... Dat ik vervolgens weer alleen zit, kan m maar weinig schelen. Kan haar ogen wel uitkrabben. En die van hem ook, WORDT EENS VOLWASSEN!!! En knip die navelstreng eens door!
Ik ga nu zo met een bord op schoot, lachen om homevideo's kijken. En daarna weet ik 't nog niet.
Vind jij 't soms ook heel moeilijk om positief te denken als iets je enorm tegenzit?
Ik ga nu zo met een bord op schoot, lachen om homevideo's kijken. En daarna weet ik 't nog niet.
Vind jij 't soms ook heel moeilijk om positief te denken als iets je enorm tegenzit?
zaterdag 29 oktober 2011 om 19:08
*Als er geen katten waren geweest, had ik je uitgenodigd En om het je positief te maken, geef het tijd en dan komt het vast goed. Mijn man en schoonmoeder waren ook zo hecht, echt bah wat afschuwelijk. Na een aantal jaar (leuker kan ik het niet maken ) ging dat veranderen. Nu is hij genavelstrengd aan mij Komt tijd, komt raad. Rustig aan *geeft glaasje roosvicee en een roseetje *
zaterdag 29 oktober 2011 om 19:22
Lief choco 'n Roseetje had ik wel heerlijk gevonden. Lieve mensen om me heen met wie ik dat zou willen delen hebben 't zelf moeilijk. Lieve zus heeft 't nu zwaar, vriendin gaat vanavond naar familie om crematie opa te regelen en anderen kan ik er niet over vertellen omdat zij de situatie niet goed kennen. Bah. En al hoge telefoonrekening, (en magere loonstrook) dus bellen met vriendin ver weg is ook niet zo fijn nu. En moeder.. tja.. die vind sowieso dat ik vriend moet laten gaan omdat ik beter verdien, dus die gaat me ook niet helpen relativeren. Ik ben intussen al bijna 7jr samen met vriend. Denk niet dat 't ooit verandert, want dan zal hij de eerste stap moeten zetten en dat gaat ie niet doen. Laat staan moeder. Nou, proost met een roseetje, ik ga even dom lachen om die stomme filmpjes die ik al minstens 100x gezien heb.. Dankje lieve choco!!
zaterdag 29 oktober 2011 om 20:20
quote:Julia2 schreef op 29 oktober 2011 @ 19:22:
Denk niet dat 't ooit verandert, want dan zal hij de eerste stap moeten zetten en dat gaat ie niet doen. Laat staan moeder. [/i]Dan zit er maar 1 ding op: accepteren of weggaan. Ik vraag me soms weleens af waarom je eigenlijk nog bij je vriend bent. Is het gewenning/vertrouwdheid? Niet los kunnen laten? Vastklampen aan iets wat niet meer is? Gebrek aan eigenwaarde? Of is het daadwerkelijk ware liefde? Sorry voor deze kritische noot, maar iets in mij zegt dat dit misschien niet het beste is voor jou
Denk niet dat 't ooit verandert, want dan zal hij de eerste stap moeten zetten en dat gaat ie niet doen. Laat staan moeder. [/i]Dan zit er maar 1 ding op: accepteren of weggaan. Ik vraag me soms weleens af waarom je eigenlijk nog bij je vriend bent. Is het gewenning/vertrouwdheid? Niet los kunnen laten? Vastklampen aan iets wat niet meer is? Gebrek aan eigenwaarde? Of is het daadwerkelijk ware liefde? Sorry voor deze kritische noot, maar iets in mij zegt dat dit misschien niet het beste is voor jou
I am surrounded by morons
zaterdag 29 oktober 2011 om 21:01
Julia, allereerst een .
Ben het verder eens met de kritische vragen van Twis: Als je diep in je hart kijkt, wat betekent deze relatie dan voor je? Jij betekent (denk ik) veel voor je vriend, maar krijg jij ook positieve energie, nieuwe inzichten of minstens gelijkwaardige liefde van hem? En wat als je zou ontdekken dat zijn afhankelijkheid en onzekerheid niet overgaan en je de situatie gewoon zou moeten accepteren zoals ie is?
Is niet trouwens niet bedoeld om je in een hoek te drukken, maar gewoon ter overweging, van een kritische buitenstaander die met je begaan is.
Ben het verder eens met de kritische vragen van Twis: Als je diep in je hart kijkt, wat betekent deze relatie dan voor je? Jij betekent (denk ik) veel voor je vriend, maar krijg jij ook positieve energie, nieuwe inzichten of minstens gelijkwaardige liefde van hem? En wat als je zou ontdekken dat zijn afhankelijkheid en onzekerheid niet overgaan en je de situatie gewoon zou moeten accepteren zoals ie is?
Is niet trouwens niet bedoeld om je in een hoek te drukken, maar gewoon ter overweging, van een kritische buitenstaander die met je begaan is.
zaterdag 29 oktober 2011 om 21:36
Jullie benoemen precies waar ik al een tijdje tegenaan loop..! Is het een gewoonte of is 't liefde die nu in een diep dal staat.. Wanneer komt er verbetering? Komt er überhaupt verbetering of is dat hopen tegen beter weten in? Ik denk niet dat 't gebrek aan eigenwaarde is. Want ik ben degene die de keus heeft gemaakt dat hij niet meer bij mij kon wonen. Daarmee heb ik heel bewust voor mezelf gekozen.Op dit moment ís 't zeker niet gelijkwaardig tussen ons. Hij worstelt ontzettend met wat hij allemaal tegenkomt bij maatschappelijk werk.. Het nadeel is dat hij niet de eigenschap heeft om het positief om te buigen en blijft hangen in een zwart gat.. Dat is na ruzies ook zo, dan hebben we 't uitgesproken en is 't klaar, maar dan blijft hij zich de hele avond rot voelen, omdát we ruzie hebben gehad..
Ben heel bang voor wat er mogelijk komen gaat. En als ik moet loslaten, dan moet dat gebeuren... Maar er zit nog steeds heel veel liefde voor hem en een sprankje hoop...
Ik ga ff rondje buiten lopen, neus in de wind! Dank voor jullie reacties weer... Hou jullie op de hoogte! Sorry voor mijn offtopic gebeuren.
Ben heel bang voor wat er mogelijk komen gaat. En als ik moet loslaten, dan moet dat gebeuren... Maar er zit nog steeds heel veel liefde voor hem en een sprankje hoop...
Ik ga ff rondje buiten lopen, neus in de wind! Dank voor jullie reacties weer... Hou jullie op de hoogte! Sorry voor mijn offtopic gebeuren.
zaterdag 29 oktober 2011 om 21:44
Lijkt me goed, Juul, even een fris hoofd. Is ook verre van makkelijk, zeker als je echt van hem houdt, want waar leg je de grens inderdaad. Pas in elk geval goed op je zelf. Tuurlijk steun je hem, maar pas op dat de weegschaal niet te ver doorslaat. Het moet niet zo zijn dat jij 'zorgt' en hij voortdurend 'ontvangt'. Je verdient een gelijkwaardige relatie.
