Overig
alle pijlers
Vader vriendin overleden
maandag 26 juli 2010 om 12:50
Toen mijn moeder plotseling overleed kreeg ik geen hap door mijn keel en heb ik dagen niets gegeten.
Ik was gewoon blij met een luisterend oor en eventueel een knuffel. Ow en ook na de begrafenis nog aandacht aan haar geven en over een jaar een kaartje sturen of bellen op de sterfdag. Dat waardeer ikzelf in ieder geval enom
Ik was gewoon blij met een luisterend oor en eventueel een knuffel. Ow en ook na de begrafenis nog aandacht aan haar geven en over een jaar een kaartje sturen of bellen op de sterfdag. Dat waardeer ikzelf in ieder geval enom
maandag 26 juli 2010 om 12:52
maandag 26 juli 2010 om 12:53
wat lief van je!
Een jaar of 15 geleden overleed ook een vader onverwachts van een van onze vrienden. Wij kenden de betreffende vader alleen van verjaardagen.
We waren jong, dachten er eigenlijk niet over na, vonden het uiteraard zielig allemaal en dachten joh, we gaan maar (schreef ik al dat we jong en onbezonnen waren?!).
Tot op de dag van vandaag waardeert hij het enorm dat we zijn gekomen. Hadden we weer een lesje volwassenheid geleerd
Misschien kan je het avondeten verzorgen, zoiets was al geopperd volgens mij. Of gewoon een tas boodschappen halen voor de volgende dag. En natuurlijk tissues aanslepen en warme knuffels uitdelen.
Succes, het zal voor jou ook best moeilijk zijn!
Een jaar of 15 geleden overleed ook een vader onverwachts van een van onze vrienden. Wij kenden de betreffende vader alleen van verjaardagen.
We waren jong, dachten er eigenlijk niet over na, vonden het uiteraard zielig allemaal en dachten joh, we gaan maar (schreef ik al dat we jong en onbezonnen waren?!).
Tot op de dag van vandaag waardeert hij het enorm dat we zijn gekomen. Hadden we weer een lesje volwassenheid geleerd
Misschien kan je het avondeten verzorgen, zoiets was al geopperd volgens mij. Of gewoon een tas boodschappen halen voor de volgende dag. En natuurlijk tissues aanslepen en warme knuffels uitdelen.
Succes, het zal voor jou ook best moeilijk zijn!
maandag 26 juli 2010 om 12:56
Vraag aan haar wat je voor haar kunt doen. Of er praktische zaken zijn die je van haar over kunt nemen. (Even boodschappen doen, werkgever inlichten, oppassen op kinderen, telefoonnummers zoeken van uitvaartdiensten, andere zaken regelen, kan van alles zijn) Mits je hier zelf tijd voor hebt.
Als je iets mee wilt nemen kun je inderdaad denken aan bloemen. Wit of andere kleur zou mij niet uitmaken, gewoon iets dat bij haar past. Doe er een kaartje bij waar je iets persoonlijks opzet.
Als je iets mee wilt nemen kun je inderdaad denken aan bloemen. Wit of andere kleur zou mij niet uitmaken, gewoon iets dat bij haar past. Doe er een kaartje bij waar je iets persoonlijks opzet.
maandag 26 juli 2010 om 12:58
Het meest simpele ( aandacht) is het meest waard. Toen mijn vader overleed waren de meeste van mijn vriendinnen op vakantie, en helaas de personen van wie ik het meest verwachtte lieten niets horen. Dat heeft heel veel zeer gedaan. Een smsje, een belletje en een kaartje betekenen zoveel. Een warme maaltijd na een hele drukke dag, het zijn de meest eenvoudige dingen.
En wees niet boos of teleurgesteld als je niet thuis krijgt bij je vriendin. Waarschijnlijk weet ze van voren niet meer hoe ze het van achteren heeft.
En wees niet boos of teleurgesteld als je niet thuis krijgt bij je vriendin. Waarschijnlijk weet ze van voren niet meer hoe ze het van achteren heeft.
maandag 26 juli 2010 om 13:21
Je kan misschien een pan soep meenemen. Als ze honger hebben is het zo opgewarmd, en als ze geen hap door hun keel krijgen kan je het zo in de vriezer of koelkast stoppen voor een ander moment.
Eigenlijk denk ik niet dat het gaat om wát je meeneemt, maar dat je er bent. Dat je luistert, of juist mee schreeuwt... Iedereen reageert er anders op en zal dus ook wat anders "willen".
Eigenlijk denk ik niet dat het gaat om wát je meeneemt, maar dat je er bent. Dat je luistert, of juist mee schreeuwt... Iedereen reageert er anders op en zal dus ook wat anders "willen".
maandag 26 juli 2010 om 13:32
Toen mijn vader eind vorig jaar onverwachts overleed hoorde ik van de meeste vriendinnen niks. Die vonden het ( hoorde ik achteraf te moeilijk) 1 van mijn dierbaarste vriendinnen heeft toen ze het hoorde alles laten vallen en was met een half uur bij me... Ik hoefde niets, niet te praten, niet te huilen.. helemaal niks.. ze heeft er voor gezorgd dat mijn kind gewoon doorging in zijn leventje.. dat mijn hond uitgelaten werd, mijn was gedaan werd.. alles... en dat was zo fijn.. Iemand op wie je terug kan vallen.. die een wijntje met je drinkt om het even te "vergeten" maar die er ook voor zorgde dat mijn leven niet stil stond... ( jullie begrijpen dat zij voor mij van onschatbare waarde is!!)
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 26 juli 2010 om 13:36
Ik zou alleen maar willen dat mijn vriendin bij me zou zijn en zou blijven slapen. Ze hoeft niets te doen of mee te nemen, behalve er voor me te zijn. Ongetwijfeld zou ik de eerste tijd toch niks door m'n keel kunnen krijgen en bloemen vind ik asociaties hebben met iets te vieren hebben, dus helemaal niet passend om voor mezelf te krijgen en ik zou er gezien de omstandigheden waarschijnlijk nog geen oog voor hebben ook.
maandag 26 juli 2010 om 13:39
De dagen rondom het overlijden van iemand zijn vaak heel erg druk. De uitvaart regelen, telefoon die continu gaat. En dat dan allemaal terwijl je zelf al zó verdrietig bent.
Ik denk dat je dus het beste met je vriendin (en evt haar moeder of broers/zussen) kunt overleggen wat je voor ze kunt betekenen. Ik vind die pan soep of bijvoorbeeld pasta erg lief. Eten schiet er vaak bij in op zo'n moment.
Sta niet raar te kijken als je vriendin nu even weinig tijd/aandacht voor jou heeft.
Het bloemetje vind ik een goed idee, schrijf iets persoonlijks op het kaartje. Misschien wil je vriendin muziek of een gedicht uitzoeken voor tijdens de uitvaart. Mogelijk kun je hierbij helpen.
Dring jezelf in elk geval niet op. Kijk naar de situatie. En heel belangrijk: vergeet haar verdriet niet ná de crematie of begrafenis. De drukte rondom het geregel is voorbij, iedereen gaat weer zn eigen gang, en de klap van het gemis komt opm zo'n moment juist extra hard aan bij de mensen die achterblijven na het overlijden.
Sterkte!
Ik denk dat je dus het beste met je vriendin (en evt haar moeder of broers/zussen) kunt overleggen wat je voor ze kunt betekenen. Ik vind die pan soep of bijvoorbeeld pasta erg lief. Eten schiet er vaak bij in op zo'n moment.
Sta niet raar te kijken als je vriendin nu even weinig tijd/aandacht voor jou heeft.
Het bloemetje vind ik een goed idee, schrijf iets persoonlijks op het kaartje. Misschien wil je vriendin muziek of een gedicht uitzoeken voor tijdens de uitvaart. Mogelijk kun je hierbij helpen.
Dring jezelf in elk geval niet op. Kijk naar de situatie. En heel belangrijk: vergeet haar verdriet niet ná de crematie of begrafenis. De drukte rondom het geregel is voorbij, iedereen gaat weer zn eigen gang, en de klap van het gemis komt opm zo'n moment juist extra hard aan bij de mensen die achterblijven na het overlijden.
Sterkte!
maandag 26 juli 2010 om 14:15
quote:biol schreef op 26 juli 2010 @ 13:32:
Toen mijn vader eind vorig jaar onverwachts overleed hoorde ik van de meeste vriendinnen niks. Die vonden het ( hoorde ik achteraf te moeilijk) 1 van mijn dierbaarste vriendinnen heeft toen ze het hoorde alles laten vallen en was met een half uur bij me... Ik hoefde niets, niet te praten, niet te huilen.. helemaal niks.. ze heeft er voor gezorgd dat mijn kind gewoon doorging in zijn leventje.. dat mijn hond uitgelaten werd, mijn was gedaan werd.. alles... en dat was zo fijn.. Iemand op wie je terug kan vallen.. die een wijntje met je drinkt om het even te "vergeten" maar die er ook voor zorgde dat mijn leven niet stil stond... ( jullie begrijpen dat zij voor mij van onschatbare waarde is!!)Wat lief van je vriendin!
Toen mijn vader eind vorig jaar onverwachts overleed hoorde ik van de meeste vriendinnen niks. Die vonden het ( hoorde ik achteraf te moeilijk) 1 van mijn dierbaarste vriendinnen heeft toen ze het hoorde alles laten vallen en was met een half uur bij me... Ik hoefde niets, niet te praten, niet te huilen.. helemaal niks.. ze heeft er voor gezorgd dat mijn kind gewoon doorging in zijn leventje.. dat mijn hond uitgelaten werd, mijn was gedaan werd.. alles... en dat was zo fijn.. Iemand op wie je terug kan vallen.. die een wijntje met je drinkt om het even te "vergeten" maar die er ook voor zorgde dat mijn leven niet stil stond... ( jullie begrijpen dat zij voor mij van onschatbare waarde is!!)Wat lief van je vriendin!
maandag 26 juli 2010 om 14:25
Het is al vaker gezegd maar zorg er gewoon voor dat je er nu bent voor je vriendin...maar ook straks in de periode na al het geregel.
Mijn ervaring is dat veel mensen na de begravenis/crematie verder gaat met zijn/haar eigen leven (wat logisch is) maar dat je zelf alleen achter blijft met je verdriet. Het is in september een jaar geleden dat mijn vader overleden is en er zijn nog maar heel weinig mensen die er naar vragen en echt willen weten hoe het met me gaat.
Mijn ervaring is dat veel mensen na de begravenis/crematie verder gaat met zijn/haar eigen leven (wat logisch is) maar dat je zelf alleen achter blijft met je verdriet. Het is in september een jaar geleden dat mijn vader overleden is en er zijn nog maar heel weinig mensen die er naar vragen en echt willen weten hoe het met me gaat.
maandag 26 juli 2010 om 14:27
De vader van mijn beste vriendin is 13 jaar geleden overleden (wij waren 12). Ik zag er als een berg tegenop om naar haar toe te gaan; wat moest ik doen, zeggen, meenemen, vragen... etc. Ik durfde gewoon niet. Mijn moeder is met me meegegaan. Eenmaal bij haar thuis zijn we in haar tuin gaan zitten op het randje van de zandbak en hebben daar zitten praten... ik weet niet eens meer waarover, zij ook niet. We hebben het hier nog regelmatig over en het is voor ons beide een heel mooi moment in onze vriendschap geworden/gebleven.
Dus volgens mij is bij haar langs gaan al ruim voldoende
Sterkte en ga vooral, alleen dat al zal ze nooit vergeten!
Dus volgens mij is bij haar langs gaan al ruim voldoende
Sterkte en ga vooral, alleen dat al zal ze nooit vergeten!
maandag 26 juli 2010 om 20:59