Overig
alle pijlers
Vorige levens
zondag 28 februari 2010 om 14:31
ik vind het altijd wel interessant om verhalen te horen van mensen die allerlei plaatsen en details uit vorige levens beschrijven die blijken te kloppen. En dan heb ik het niet over mensen die beweren Jeanne d'Arc geweest te zijn, maar mensen die met details komen over een eenvoudige boerenvrouw uit een of ander gehucht.
Op de een of andere manier ben ik altijd erg gefascineerd van het tijdperk 1880-1940. Waarom weet ik niet, maar ik wil dat graag verklaren met het idee dat ik in dat tijdperk ook geleefd heb.
Op de een of andere manier ben ik altijd erg gefascineerd van het tijdperk 1880-1940. Waarom weet ik niet, maar ik wil dat graag verklaren met het idee dat ik in dat tijdperk ook geleefd heb.
zondag 28 februari 2010 om 14:36
Ik weet niet wat ik was. Mijn moeder was een joods meisje dat op haar 12e is vergast in een concentratiekamp. Veel details zijn bekend, en zelfs wie het was.
Ik he zelf niet zozeer een tijdperk dat mijn fascineert. Ik heb wel veel angst en verdriet in kerken, zo erg dat ik een afkeer van religie heb ontwikkeld. Ik wil nog steeds uitvinden wat dat betekent.
Ik he zelf niet zozeer een tijdperk dat mijn fascineert. Ik heb wel veel angst en verdriet in kerken, zo erg dat ik een afkeer van religie heb ontwikkeld. Ik wil nog steeds uitvinden wat dat betekent.
zondag 28 februari 2010 om 15:13
quote:appeltje72 schreef op 28 februari 2010 @ 15:04:
Ik heb het gevoel dat ik een oude ziel heb. Dat ik in vorige levens veel heb meegemaakt ofzo. Maar wie of waar precies...geen idee.
Ik weet dat ik een oude ziel ben.
Bezig met haar laatste leven
Toevallig, (niet naar op zoek, of zo), heb ik in mijn leven 2 aurareaders ontmoet.
En die zagen allebei het zelfde.
Ik ben ervan overtuigd, dat je reincarneert.
Enne, mijn laatste leven, was niet het leukste.
Al heb ik in de andere levens geen inzicht natuurlijk.
Ik heb het gevoel dat ik een oude ziel heb. Dat ik in vorige levens veel heb meegemaakt ofzo. Maar wie of waar precies...geen idee.
Ik weet dat ik een oude ziel ben.
Bezig met haar laatste leven
Toevallig, (niet naar op zoek, of zo), heb ik in mijn leven 2 aurareaders ontmoet.
En die zagen allebei het zelfde.
Ik ben ervan overtuigd, dat je reincarneert.
Enne, mijn laatste leven, was niet het leukste.
Al heb ik in de andere levens geen inzicht natuurlijk.
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
zondag 28 februari 2010 om 15:48
Ik geloof er wel in.
Ikzelf heb namelijk een aantal herinneringen bij me al zo lang als ik me kan herinneren over mijn kindertijd.
Omdat in die herinneringen alles heel gedetailleerd is en ik ook weet met wie en waar het afspeelde, en ik in volle overtuiging mijn moeder vroeg of ze dat ook nog wist van vroeger, keek ze heel vreemd op, en zei dat ze dit zich niet kon herinneren en toen ik er later over nadacht kloppen bepaalde dingen ook niet in de situatie en zeker niet in de tijd waarin ik kind was.
Ik ben het gaan nazoeken en het klopt. Wat ik dacht dat gebeurd is, is gebeurd, alleen in een tijd dat ik nog niet geboren was.
Die herinneringen zijn stukjes van mij die voor mijn gevoel van mij zijn, bij mij horen, onderdeel zijn van mijn 'zijn'. Net zo echt als herinneringen die ik van vorig jaar heb, of van de basisschool.
Soms als ik het iemand vertel vinden ze het bijzonder, sporen ze me aan om meer te gaan spitten in het verleden, om erachter gekomen wie ik dan wel geweest zou zijn.
Ik hoef het niet te weten. Ik ben nog steeds dezelfde. Ik hoef er geen naam en geen gezicht bij.
Ik was niet belangrijk, ik was zomaar een dochter die met haar moeder regelmatig ergens op bezoek ging waarvan ik alle details nog weet. Wie er waren, wat er gedaan werd, en vooral de inrichting van het huis. Waar het huis stond.
Dat betreffende huis ben ik dus jarenlang voorbijgereden en altijd keek ik daar even naar in de veronderstelling dat ik daar als kind met mijn moeder regelmatig kwam (wat mijn moeder dus ontkende). Toen een jaar of 10 geleden het huis gesloopt werd, zag bepaalde dingen uit de inrichting dus voor oud vuil in de tuin staan...dat gaf me kippevel, én het bewijs dat ik daar toch geweest moest zijn. De spullen uit de tuin waren van minimaal 100 jaar geleden.
Ikzelf heb namelijk een aantal herinneringen bij me al zo lang als ik me kan herinneren over mijn kindertijd.
Omdat in die herinneringen alles heel gedetailleerd is en ik ook weet met wie en waar het afspeelde, en ik in volle overtuiging mijn moeder vroeg of ze dat ook nog wist van vroeger, keek ze heel vreemd op, en zei dat ze dit zich niet kon herinneren en toen ik er later over nadacht kloppen bepaalde dingen ook niet in de situatie en zeker niet in de tijd waarin ik kind was.
Ik ben het gaan nazoeken en het klopt. Wat ik dacht dat gebeurd is, is gebeurd, alleen in een tijd dat ik nog niet geboren was.
Die herinneringen zijn stukjes van mij die voor mijn gevoel van mij zijn, bij mij horen, onderdeel zijn van mijn 'zijn'. Net zo echt als herinneringen die ik van vorig jaar heb, of van de basisschool.
Soms als ik het iemand vertel vinden ze het bijzonder, sporen ze me aan om meer te gaan spitten in het verleden, om erachter gekomen wie ik dan wel geweest zou zijn.
Ik hoef het niet te weten. Ik ben nog steeds dezelfde. Ik hoef er geen naam en geen gezicht bij.
Ik was niet belangrijk, ik was zomaar een dochter die met haar moeder regelmatig ergens op bezoek ging waarvan ik alle details nog weet. Wie er waren, wat er gedaan werd, en vooral de inrichting van het huis. Waar het huis stond.
Dat betreffende huis ben ik dus jarenlang voorbijgereden en altijd keek ik daar even naar in de veronderstelling dat ik daar als kind met mijn moeder regelmatig kwam (wat mijn moeder dus ontkende). Toen een jaar of 10 geleden het huis gesloopt werd, zag bepaalde dingen uit de inrichting dus voor oud vuil in de tuin staan...dat gaf me kippevel, én het bewijs dat ik daar toch geweest moest zijn. De spullen uit de tuin waren van minimaal 100 jaar geleden.
dinsdag 2 maart 2010 om 06:24
