Wanneer is genoeg genoeg? ( oude hond )

Mijn oudste hond is inmiddels dik 13 jaar. Een paar maanden terug in maart kon hij twee dagen niet meer op zijn achterpoten staan.Het is best een grote hond en hij weegt 35 kilo, dus het was niet zo makkelijk hem toch te helpen zijn plasje te doen. Hij heeft toen anabolen gekregen en dat werkte wel goed. Alleen krijgt hij ook al sinds drie jaar prednison en moet daar veel van plassen, van de anabolen nog meer en ik geef hem regelmatig een pijnstiller die ook weer zijn blaas werken. Als hij alle drie samen krijgt, moet hij ongeveer elke drie uur plassen of het gaat mis. Zijn favoriete plek om tegen aan te plassen is de stoffen bank, dus slaap ik maar ik op de bank, zodat hij mij liefdevol keihard met een poot vol in mijn gezicht wakker kan maken als het nodig is.

De laatste maand kreunt hij weer veel als hij gaat verliggen, jankt soms kort zonder aantoonbare reden en likt zn pootjes of de vloer. Het is allemaal niet heel vaak, maar toch vaak genoeg dat ik mij zorgen maak dat hij echt pijn heeft. Hij zakt steeds vaker door een voorpoot buiten en wil sinds een maand liefst niet meer de "grote ronde" mee. Die ronde is ongeveer 20 min op normaal tempo. Ik liep pas heel vroeg in de ochtend en dwong hem toch het grotere rondje mee te gaan. Als beloning daarvoor bleef hij 20 meter uit mijn buurt slenteren en negeerde mij totaal. Zo erg dat een andere voorbijganger vroeg of het mijn hond was, want hij liep er zo verdwaald bij haha. Hij had de grootste lol en ging als een echte zweefteef door het "moeras". Ik riep hem weer, want verderop was nog een stuk half afgezet voor schapen, maar meneer slentert door en staat achter het gaas. Ik loop de helling af om hem te laten zien dat hij eruit kan lopen, maar ja hij was nog steeds boos kennelijk, negeerde mij en beukte twee keer met zijn hoofd tegen de afzetting, die viel om en hij kroop eronderdoor..... Kennelijk had ie daar dan wel de kracht nog voor.

Als hij niet meer de langere stukken meeloopt zal het niet lang duren voor hij weer door zijn achterpoten zakt zei de dierenarts de laatste keer. Zijn achterpoten zijn wat onderontwikkeld qua spieren ( van oud vrouwtje geweest, amper km gemaakt de eerste 8 jaar van zijn leven ).

Bij honden kun je pijn heel moeiijk zien. Ik sprak laatst iemand uit de buurt, die hond likte ook steeds zijn voorpoten. Daar bleek uiteindelijk de lever gescheurd, maar de hond liet afgezien van het poten likken niets zien. Ik weet nu niet zo goed wat ik moet doen. Hem toch dwingen mee te lopen als de temperatuur het toe laat ( 's nachts of heel vroeg) en nog een keer zo een anabolen spuitje met hem halen. Hem het zelf maar aan laten geven? Hij loopt de laatste week steeds vaker gewoon naar huis als hij merkt dat ik iets verder wil lopen dan het kortste rondje. Hij steekt nog net geen middelvinger op voordat hij wegloopt.

Ik had er al vrede mee dat hij deze winter niet zal halen qua artrose. Dus zag deze zomer en misschien hopelijk najaar als laatste genieten samen. Ik vind het maar moeilijke keuzes allemaal, maar als ik erachter zou komen later dat hij veel pijn heeft geleden, zou ik mijzelf dat niet kunnen vergeven.

Eigenlijk vraag ik mij dus gewoon af hoe anderen dat doen. Hoe maak je zulke afwegingen zonder te egoïstisch te zijn.