Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:36
Wat ik vooral lees is dat TO de warmte en onvoorwaardelijke steun mist van haar ouders. Dat lijkt mij een erg groot gemis in je leven.
Ik lees ook dat ze zich nooit echt hebben bekommerd om haar gezondheid, nu ook niet aangezien vader elke dag belt dat ze een baan moet zoeken, lijkt mij niet rijmen met bezorgdheid om haar 'toestand'...
Ik lees ook dat ze zich nooit echt hebben bekommerd om haar gezondheid, nu ook niet aangezien vader elke dag belt dat ze een baan moet zoeken, lijkt mij niet rijmen met bezorgdheid om haar 'toestand'...
zaterdag 11 juni 2016 om 16:37
quote:Chippies123 schreef op 11 juni 2016 @ 16:21:
Jeetje ik verbaas me over sommige reacties. To krijgt niet in haar eentje een kind, maar samen met haar partner. Waarom zouden ze daar niet voor kunnen zorgen? .Nou hebben wij geen idee wat voor lichamelijke klachten en psychische klachten heeft, maar als je loept en je komt dan ook een topic tegen over problemen binnen hun relatie, tsja, ....
Jeetje ik verbaas me over sommige reacties. To krijgt niet in haar eentje een kind, maar samen met haar partner. Waarom zouden ze daar niet voor kunnen zorgen? .Nou hebben wij geen idee wat voor lichamelijke klachten en psychische klachten heeft, maar als je loept en je komt dan ook een topic tegen over problemen binnen hun relatie, tsja, ....
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:37
quote:south schreef op 11 juni 2016 @ 16:27:
[...]
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.
Nee dat kan je niet, maar TO is niet alleen he?
En terughoudendheid is wat anders dan een moeder met Munschausen en een vader die vind dat ze moet gaan werken terwijl ze een spierziekte heeft. Dan ga je dat niet lopen roepen maar maak je je zorgen over dat moet met de spierziekte en een kind. Ga je niet je zieke kind nog een baan opdringen erbij.
[...]
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.
Nee dat kan je niet, maar TO is niet alleen he?
En terughoudendheid is wat anders dan een moeder met Munschausen en een vader die vind dat ze moet gaan werken terwijl ze een spierziekte heeft. Dan ga je dat niet lopen roepen maar maak je je zorgen over dat moet met de spierziekte en een kind. Ga je niet je zieke kind nog een baan opdringen erbij.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:38
quote:south schreef op 11 juni 2016 @ 16:27:
[...]
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.Dus jij vind mijn ouders enigzinds terughoudend? Je bent terughoudend als je zegt tegen iemand die afgekeurd is dat ze toch maar in een fabriek moet gaan werken? Dit allemaal omwillend van mijn kind. Moet je voorstellen hoe mama zich voelt als ze thuis komt van een dagje werken in een fabriek.
[...]
Ben jij tijdens je zwangerschap ergens een formulier tegen gekomen waarop je aan kon geven wat voor soort kind je kreeg dan?
Dat heb je gewoon niet voor het kiezen.
Zoals ik al eerder schreef, ik vind TO nogal naïef.
Het zal vast allemaal gaan lukken, dat geloof ik. Maar enige terughoudendheid, zoals de ouders van TO vind ik zeker op zijn plaats.Dus jij vind mijn ouders enigzinds terughoudend? Je bent terughoudend als je zegt tegen iemand die afgekeurd is dat ze toch maar in een fabriek moet gaan werken? Dit allemaal omwillend van mijn kind. Moet je voorstellen hoe mama zich voelt als ze thuis komt van een dagje werken in een fabriek.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:39
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:20:
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.Hoe dit en je OP op mij overkomen is dat jij nog een grote behoefte hebt, een behoefte waarvan je wil dat je ouders die vervullen. Zolang jij die wens hebt zul je steeds weer gekwetst worden wanneer je ouders hier niet aan voldoen. De enige remedie die ik zie is dat je die behoefte gaat onderzoeken/erkennen, gaat erkennen en accepteren dat je ouders die nooit zullen gaan vervullen. Dan kun je loskomen van je ouders en ben je niet meer afhankelijk van hun nukken en grillen. Wel heel belangrijk hierbij is dat je zelf die behoefte gaat vervullen en dus jezélf die erkenning gaat geven waar je zo naar smacht.
Het is slechts mijn visie.
[...]
Mijn moeder heeft idd een labeltje. NPS en syndroom van münchhausen by proxy. Maar nog steeds doet het mij pijn. Ik heb er in dit geval moeite mee om het van me af te laten glijden. Omdat ik zelf erg gelukkig ben met de komst van een kleintje, ik kan het niet goed verdragen dat zij dat niet zo hebben.Hoe dit en je OP op mij overkomen is dat jij nog een grote behoefte hebt, een behoefte waarvan je wil dat je ouders die vervullen. Zolang jij die wens hebt zul je steeds weer gekwetst worden wanneer je ouders hier niet aan voldoen. De enige remedie die ik zie is dat je die behoefte gaat onderzoeken/erkennen, gaat erkennen en accepteren dat je ouders die nooit zullen gaan vervullen. Dan kun je loskomen van je ouders en ben je niet meer afhankelijk van hun nukken en grillen. Wel heel belangrijk hierbij is dat je zelf die behoefte gaat vervullen en dus jezélf die erkenning gaat geven waar je zo naar smacht.
Het is slechts mijn visie.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:40
quote:Mellona schreef op 11 juni 2016 @ 16:26:
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. .
Een oma met Het Münchhausen-by-proxysyndroom ? Nou, die kun je missen als kiespijn.
http://www.nji.nl/Het-Mnchhausen-by-proxysyndroom
Wees je ervan bewust dat het pittig gaat worden en dat jij je ouders nodig gaat hebben. .
Een oma met Het Münchhausen-by-proxysyndroom ? Nou, die kun je missen als kiespijn.
http://www.nji.nl/Het-Mnchhausen-by-proxysyndroom
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:40
Ik proef dat je vader vooral bang is voor wat "de omgeving ervan zal denken".
Blijkbaar schaamt hij zich sowieso al, dat zijn dochter van een uitkering leeft. En nu zijn dochter ook nog kinderen gaat krijgen "op kosten van de staat"... Dat wil hij echt niet aan zijn vrienden en kennissen moeten vertellen.
Want in zijn idee betekent "een dochter die haar hand op houdt" een verlaging van zijn sociale status. Dus moet jij aan het werk worden geschopt, want alleen daarmee is zijn gevoel van schaamte uit de wereld.
Blijkbaar houdt hij zich er totaal niet mee bezig waaróm jij een uitkering krijgt, of het terecht is, hoe vervelend het voor jou is om arbeidsongeschikt te zijn, dat je zelf liever ook gewoon gezond had willen zijn en had willen werken.
En rot om te zeggen, maar: dat doet voor hem ook helemaal niet ter zake. De schaamte is zijn probleem.
Hoe vaak je hem er ook van probeert te overtuigen dat je ècht ziek bent, dat helpt niks. Hij wil gewoon geen uitkeringtrekkende dochter.
Dus bespaar je energie, en neem (hoe pijnlijk ook) afstand van je vader. Zijn standpunt gaat niet veranderen.
Toevoeging: Ik lees nu pas van de NPS van je moeder. Dan past je moeder eigenlijk nog beter in mijn verhaal dan je vader. Je moeder zal namelijk zéker geen dochter willen die met een schare kinderen van een uitkering leeft (lees: onderaan de maatschappelijke ladder staat).
Blijkbaar schaamt hij zich sowieso al, dat zijn dochter van een uitkering leeft. En nu zijn dochter ook nog kinderen gaat krijgen "op kosten van de staat"... Dat wil hij echt niet aan zijn vrienden en kennissen moeten vertellen.
Want in zijn idee betekent "een dochter die haar hand op houdt" een verlaging van zijn sociale status. Dus moet jij aan het werk worden geschopt, want alleen daarmee is zijn gevoel van schaamte uit de wereld.
Blijkbaar houdt hij zich er totaal niet mee bezig waaróm jij een uitkering krijgt, of het terecht is, hoe vervelend het voor jou is om arbeidsongeschikt te zijn, dat je zelf liever ook gewoon gezond had willen zijn en had willen werken.
En rot om te zeggen, maar: dat doet voor hem ook helemaal niet ter zake. De schaamte is zijn probleem.
Hoe vaak je hem er ook van probeert te overtuigen dat je ècht ziek bent, dat helpt niks. Hij wil gewoon geen uitkeringtrekkende dochter.
Dus bespaar je energie, en neem (hoe pijnlijk ook) afstand van je vader. Zijn standpunt gaat niet veranderen.
Toevoeging: Ik lees nu pas van de NPS van je moeder. Dan past je moeder eigenlijk nog beter in mijn verhaal dan je vader. Je moeder zal namelijk zéker geen dochter willen die met een schare kinderen van een uitkering leeft (lees: onderaan de maatschappelijke ladder staat).
zaterdag 11 juni 2016 om 16:42
quote:S-Groot schreef op 11 juni 2016 @ 16:39:
[...]
Hoe dit en je OP op mij overkomen is dat jij nog een grote behoefte hebt, een behoefte waarvan je wil dat je ouders die vervullen. Zolang jij die wens hebt zul je steeds weer gekwetst worden wanneer je ouders hier niet aan voldoen. De enige remedie die ik zie is dat je die behoefte gaat onderzoeken/erkennen, gaat erkennen en accepteren dat je ouders die nooit zullen gaan vervullen. Dan kun je loskomen van je ouders en ben je niet meer afhankelijk van hun nukken en grillen. Wel heel belangrijk hierbij is dat je zelf die behoefte gaat vervullen en dus jezélf die erkenning gaat geven waar je zo naar smacht.
Het is slechts mijn visie.Helemaal mee eens, niet makkelijk overigens maar er zal een last van je schouders vallen als dit je enigszins lukt.
[...]
Hoe dit en je OP op mij overkomen is dat jij nog een grote behoefte hebt, een behoefte waarvan je wil dat je ouders die vervullen. Zolang jij die wens hebt zul je steeds weer gekwetst worden wanneer je ouders hier niet aan voldoen. De enige remedie die ik zie is dat je die behoefte gaat onderzoeken/erkennen, gaat erkennen en accepteren dat je ouders die nooit zullen gaan vervullen. Dan kun je loskomen van je ouders en ben je niet meer afhankelijk van hun nukken en grillen. Wel heel belangrijk hierbij is dat je zelf die behoefte gaat vervullen en dus jezélf die erkenning gaat geven waar je zo naar smacht.
Het is slechts mijn visie.Helemaal mee eens, niet makkelijk overigens maar er zal een last van je schouders vallen als dit je enigszins lukt.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:45
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 16:43:
Als je vader kan leven met een narcistische vrouw die ook nog lijdt aan MBP , dan snap ik niet dat je nog zo veel van je vader verwacht in emotionele steun en zo.Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.
Als je vader kan leven met een narcistische vrouw die ook nog lijdt aan MBP , dan snap ik niet dat je nog zo veel van je vader verwacht in emotionele steun en zo.Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:45
quote:Goede-Fee schreef op 11 juni 2016 @ 16:23:
[...]
Dan weet je waar het vandaan komt toch bij je moeder?En ondanks het label wat je moeder heeft heb je nog contact? Wow ! Dan zou ik alles wat zij zeggen op een laag pitje zetten. Heb je überhaupt nog wel vertrouwen in je ouders? Ik zou het niet hebben.
[...]
Dan weet je waar het vandaan komt toch bij je moeder?En ondanks het label wat je moeder heeft heb je nog contact? Wow ! Dan zou ik alles wat zij zeggen op een laag pitje zetten. Heb je überhaupt nog wel vertrouwen in je ouders? Ik zou het niet hebben.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:46
quote:damocles schreef op 11 juni 2016 @ 16:45:
[...]
Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.Dat je er naar snakt, dat begrijp ik. Maar dat je het echt ook nog verwacht, dat begrijp ik dan weer niet.
[...]
Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.Dat je er naar snakt, dat begrijp ik. Maar dat je het echt ook nog verwacht, dat begrijp ik dan weer niet.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:48
quote:damocles schreef op 11 juni 2016 @ 16:45:
[...]
Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.Kinderen hebben daar inderdaad grote behoefte aan. Een volwassene die bovenstaande gemist heeft als kind heeft vaak een groot gat. Zolang je dat gat niet zelf opvult blijf je dan vaak heel kwetsbaar (sommigen blijven het bij hun ouders zoeken, anderen in onevenwichtige relaties, of in verslavingen oid).
[...]
Ik wel, is heel menselijk, kinderen (ook als ze volwassen zijn) snakken naar acceptatie, waardering en liefde van hun ouders.Kinderen hebben daar inderdaad grote behoefte aan. Een volwassene die bovenstaande gemist heeft als kind heeft vaak een groot gat. Zolang je dat gat niet zelf opvult blijf je dan vaak heel kwetsbaar (sommigen blijven het bij hun ouders zoeken, anderen in onevenwichtige relaties, of in verslavingen oid).
zaterdag 11 juni 2016 om 16:51
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 16:46:
[...]
Dat je er naar snakt, dat begrijp ik. Maar dat je het echt ook nog verwacht, dat begrijp ik dan weer niet.Dat is ook niet rationeel, maar komt voort uit die grote behoefte. Vanaf een afstand is het zo klaar als een klontje, zit je er echter middenin dan kun je dat weleens missen en kan het helpen als iemand je erop wijst en op weg helpt.
[...]
Dat je er naar snakt, dat begrijp ik. Maar dat je het echt ook nog verwacht, dat begrijp ik dan weer niet.Dat is ook niet rationeel, maar komt voort uit die grote behoefte. Vanaf een afstand is het zo klaar als een klontje, zit je er echter middenin dan kun je dat weleens missen en kan het helpen als iemand je erop wijst en op weg helpt.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:52
zaterdag 11 juni 2016 om 16:53
quote:Minthe1314 schreef op 11 juni 2016 @ 16:52:
Ik snap je ouders eigenlijk wel. Een kind is echt niet altijd makkelijk. En je stelt je leven in en rond dit kind. Tja en eerlijk als je voor een kind kunt zorgen kun je ook werken.
Je zadelt je kind wel op met jouw spierziekte. Is deze ziekte ook erfelijk?
Ik snap je ouders eigenlijk wel. Een kind is echt niet altijd makkelijk. En je stelt je leven in en rond dit kind. Tja en eerlijk als je voor een kind kunt zorgen kun je ook werken.
Je zadelt je kind wel op met jouw spierziekte. Is deze ziekte ook erfelijk?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:53
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:31:
[...]
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Volgens mij wordt je ook niet zomaar 100% afgekeurd, als je alleen in een rolstoel zit.
[...]
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Volgens mij wordt je ook niet zomaar 100% afgekeurd, als je alleen in een rolstoel zit.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:54
Ken je deze site, carin ; http://www.munchhausenbyp ... erlevenden.html#erkenning ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:55
zaterdag 11 juni 2016 om 16:59
quote:Phoebe-Buffay schreef op 11 juni 2016 @ 16:53:
[...]
Volgens mij wordt je ook niet zomaar 100% afgekeurd, als je alleen in een rolstoel zit.
Ow je hebt wel eens een keuring gehad? Daarnaast maakt het verder niets uit. TO is afgekeurd en krijgt een kind. Mag je van alles van vinden maar dat was TO's probleem helemaal niet.
Hoe haar ouders doen dat is het probleem.
[...]
Volgens mij wordt je ook niet zomaar 100% afgekeurd, als je alleen in een rolstoel zit.
Ow je hebt wel eens een keuring gehad? Daarnaast maakt het verder niets uit. TO is afgekeurd en krijgt een kind. Mag je van alles van vinden maar dat was TO's probleem helemaal niet.
Hoe haar ouders doen dat is het probleem.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:02
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:38:
[...]
Moet je voorstellen hoe mama zich voelt als ze thuis komt van een dagje werken in een fabriek.
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.
[...]
Moet je voorstellen hoe mama zich voelt als ze thuis komt van een dagje werken in een fabriek.
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:03
quote:diaa schreef op 11 juni 2016 @ 17:02:
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Die zou ik nou niet inschakelen als hulp.
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Die zou ik nou niet inschakelen als hulp.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:05
quote:diaa schreef op 11 juni 2016 @ 17:02:
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Haar moeder is nogal eh....van het padje geweest. Of nog steeds. En pa stond daar bij en keek er naar. Waarom zou ze hun hulp nodig hebben ?
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Haar moeder is nogal eh....van het padje geweest. Of nog steeds. En pa stond daar bij en keek er naar. Waarom zou ze hun hulp nodig hebben ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.