Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zaterdag 11 juni 2016 om 20:46
Ik schrik een beetje van de reacties hier. Er is niet duidelijk wat TO precies heeft en waar ze dan last van heeft, dus hoe kun je dan beoordelen of zij de zorg van een kind kan dragen? En ik vind het ook nogal wat om te verkondigen dat TO geen kind zou 'mogen' krijgen, zoals ik het lees heeft TO een lastige jeugd gehad door de ziektes van haar moeder, en heeft ze ook nog pech met een spierziekte enzo, en dan zou zelfs een kind haar niet gegund zijn... Triest vind ik dat.
Neem aan dat TO zelf wel weet waar haar beperkingen liggen en dat zij heel goed over deze keuze heeft nagedacht, dan zal dat heus wel goedkomen. Zoveel mensen mankeren wat.
TO, gefeliciteerd met je zwangerschap ik zou proberen stress te vermijden (is echt niet goed voor je kindje), neem de telefoon niet meer op als je vader belt (want die luistert blijkbaar toch niet), en vraag je af of deze situatie echt zin heeft. Het levert je volgens mij alleen maar stress op en ik vraag me af hoe dst zal gaan, jouw kindje en je moeder met munchhausen..
Neem aan dat TO zelf wel weet waar haar beperkingen liggen en dat zij heel goed over deze keuze heeft nagedacht, dan zal dat heus wel goedkomen. Zoveel mensen mankeren wat.
TO, gefeliciteerd met je zwangerschap ik zou proberen stress te vermijden (is echt niet goed voor je kindje), neem de telefoon niet meer op als je vader belt (want die luistert blijkbaar toch niet), en vraag je af of deze situatie echt zin heeft. Het levert je volgens mij alleen maar stress op en ik vraag me af hoe dst zal gaan, jouw kindje en je moeder met munchhausen..
zaterdag 11 juni 2016 om 21:50
quote:Ceviche schreef op 11 juni 2016 @ 20:46:
Ik schrik een beetje van de reacties hier. Er is niet duidelijk wat TO precies heeft en waar ze dan last van heeft, dus hoe kun je dan beoordelen of zij de zorg van een kind kan dragen? En ik vind het ook nogal wat om te verkondigen dat TO geen kind zou 'mogen' krijgen, zoals ik het lees heeft TO een lastige jeugd gehad door de ziektes van haar moeder, en heeft ze ook nog pech met een spierziekte enzo, en dan zou zelfs een kind haar niet gegund zijn... Triest vind ik dat.
Neem aan dat TO zelf wel weet waar haar beperkingen liggen en dat zij heel goed over deze keuze heeft nagedacht, dan zal dat heus wel goedkomen. Zoveel mensen mankeren wat.
TO, gefeliciteerd met je zwangerschap ik zou proberen stress te vermijden (is echt niet goed voor je kindje), neem de telefoon niet meer op als je vader belt (want die luistert blijkbaar toch niet), en vraag je af of deze situatie echt zin heeft. Het levert je volgens mij alleen maar stress op en ik vraag me af hoe dst zal gaan, jouw kindje en je moeder met munchhausen..Bedankt voor je reactie. Ikzelf schrik niet meer van deze reactie's. Tegenwoordig lijkt dit eerder de norm dan een uitzondering. Als je een uitkering hebt, dan is het 'not done' om nog enigsinds geluk te ervaren. Je moet mensen eens horen als mijn vriend mij een keer mee op vakantie neemt of iets soortgelijks. Of dat ik een keer de hond uitlaat, of boodschappen doe. Dan vind men dat je ook best kan werken. Helaas is er erg weinig empathie te vinden bij veel mensen.
Ik schrik een beetje van de reacties hier. Er is niet duidelijk wat TO precies heeft en waar ze dan last van heeft, dus hoe kun je dan beoordelen of zij de zorg van een kind kan dragen? En ik vind het ook nogal wat om te verkondigen dat TO geen kind zou 'mogen' krijgen, zoals ik het lees heeft TO een lastige jeugd gehad door de ziektes van haar moeder, en heeft ze ook nog pech met een spierziekte enzo, en dan zou zelfs een kind haar niet gegund zijn... Triest vind ik dat.
Neem aan dat TO zelf wel weet waar haar beperkingen liggen en dat zij heel goed over deze keuze heeft nagedacht, dan zal dat heus wel goedkomen. Zoveel mensen mankeren wat.
TO, gefeliciteerd met je zwangerschap ik zou proberen stress te vermijden (is echt niet goed voor je kindje), neem de telefoon niet meer op als je vader belt (want die luistert blijkbaar toch niet), en vraag je af of deze situatie echt zin heeft. Het levert je volgens mij alleen maar stress op en ik vraag me af hoe dst zal gaan, jouw kindje en je moeder met munchhausen..Bedankt voor je reactie. Ikzelf schrik niet meer van deze reactie's. Tegenwoordig lijkt dit eerder de norm dan een uitzondering. Als je een uitkering hebt, dan is het 'not done' om nog enigsinds geluk te ervaren. Je moet mensen eens horen als mijn vriend mij een keer mee op vakantie neemt of iets soortgelijks. Of dat ik een keer de hond uitlaat, of boodschappen doe. Dan vind men dat je ook best kan werken. Helaas is er erg weinig empathie te vinden bij veel mensen.
zaterdag 11 juni 2016 om 22:01
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 21:50:
[...]
Bedankt voor je reactie. Ikzelf schrik niet meer van deze reactie's. Tegenwoordig lijkt dit eerder de norm dan een uitzondering. Als je een uitkering hebt, dan is het 'not done' om nog enigsinds geluk te ervaren. Je moet mensen eens horen als mijn vriend mij een keer mee op vakantie neemt of iets soortgelijks. Of dat ik een keer de hond uitlaat, of boodschappen doe. Dan vind men dat je ook best kan werken. Helaas is er erg weinig empathie te vinden bij veel mensen.Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
[...]
Bedankt voor je reactie. Ikzelf schrik niet meer van deze reactie's. Tegenwoordig lijkt dit eerder de norm dan een uitzondering. Als je een uitkering hebt, dan is het 'not done' om nog enigsinds geluk te ervaren. Je moet mensen eens horen als mijn vriend mij een keer mee op vakantie neemt of iets soortgelijks. Of dat ik een keer de hond uitlaat, of boodschappen doe. Dan vind men dat je ook best kan werken. Helaas is er erg weinig empathie te vinden bij veel mensen.Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zaterdag 11 juni 2016 om 22:32
Ik gun iedereen het geluk van een kind, maar een kind krijgen en hebben is wel een enorme aanslag op je lijf. Dan vind ik het bijzonder dat dat allemaal wel kan, maar dat je niet (echt helemaal geen enkele dag) kunt werken. Ik denk niet dat je helemaal kunt beseffen wat het betekent om een kind te hebben als je er geen een hebt, het lijkt mij heel erg wat je allemaal te verduren hebt gehad met je ouders. Ook heel vervelend dat er geen begrip voor je is, maar ik snap wel dat ouders zich zorgen kunnen maken, ook al doen ze dit op een vervelende manier...
Find people who will make you better (M. Obama)
zaterdag 11 juni 2016 om 23:16
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 17:23:
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
Eens, en ik ben zelf ziek geweest, waarbij de toekomst er toen totaal niet gunstig uitzag.
Maar ik kan je nog sterker vertellen: ik heb tijdens die periode lotgenoten gekend, die weigerden te werken omdat ze dan geen energie meer voor het huishouden en leuke dingen zouden hebben. Terwijl ik me de touwtyfus werkte en amper een leven had. Toch heb ik daar geen spijt van want ik heb mezelf tenminste onderhouden ook al kostte me dat veel.
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
Eens, en ik ben zelf ziek geweest, waarbij de toekomst er toen totaal niet gunstig uitzag.
Maar ik kan je nog sterker vertellen: ik heb tijdens die periode lotgenoten gekend, die weigerden te werken omdat ze dan geen energie meer voor het huishouden en leuke dingen zouden hebben. Terwijl ik me de touwtyfus werkte en amper een leven had. Toch heb ik daar geen spijt van want ik heb mezelf tenminste onderhouden ook al kostte me dat veel.
zondag 12 juni 2016 om 07:33
quote:IBIopviva schreef op 11 juni 2016 @ 22:01:
[...]
Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
TO is onterecht negatief??
Lees eens de reacties in dit topic. Er zitten reacties tussen die overduidelijk en zonder mis te verstane woorden botweg concluderen (op basis waarvan???) dat TO een kind opzadelt met haar issues, dat TO onverstandig bezig is omdat ze zwanger is, dat TO niet in staat is om een kind op te voeden etc etc etc.
Jeetje, vind dit nogal wat hoor.
Wie zijn wij om dit soort uitspraken te doen.
[...]
Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
TO is onterecht negatief??
Lees eens de reacties in dit topic. Er zitten reacties tussen die overduidelijk en zonder mis te verstane woorden botweg concluderen (op basis waarvan???) dat TO een kind opzadelt met haar issues, dat TO onverstandig bezig is omdat ze zwanger is, dat TO niet in staat is om een kind op te voeden etc etc etc.
Jeetje, vind dit nogal wat hoor.
Wie zijn wij om dit soort uitspraken te doen.
zondag 12 juni 2016 om 07:47
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:31:
[...]
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Misschien moet je je wat meer verdiepen in psychiatrische aandoeningen (opleiding psychologie bijvoorbeeld) en wat meer verdieping in bepaalde (spier)ziekten is ook niet verkeerd. Als je dat gedaan hebt dan zal ik je reactie wat serieuzer nemen.
Op deze manier draag je niets bij namelijk.
Maar je kunt niet werken. Ik vind dat nogal wat hoor.
Ik heb mijn kinderwens voorlopig en wellicht definitief aan kant gezet, aangezien ik al een aantal jaar psychische problemen heb. Ik weet niet wat je hebt (buiten die spierziekte) waardoor je bent afgekeurd, maar dat gebeurt heus niet zomaar TO. Dus ja, ik snap de reactie van Jo wel.
[...]
Ik vind jou reactie weinig genuanceerd en erg zwart wit. Als je psychische klachten hebt wil dat niet zeggen dat men dan onstabiel is. En kan een persoon met lichamelijke (iemand in een rolstoel bijvoorbeeld) klachten geen kind opvoeden? Dus deze mensen kunnen dit geluk niet ervaren want dat is onverantwoord? Misschien moet je je wat meer verdiepen in psychiatrische aandoeningen (opleiding psychologie bijvoorbeeld) en wat meer verdieping in bepaalde (spier)ziekten is ook niet verkeerd. Als je dat gedaan hebt dan zal ik je reactie wat serieuzer nemen.
Op deze manier draag je niets bij namelijk.
Maar je kunt niet werken. Ik vind dat nogal wat hoor.
Ik heb mijn kinderwens voorlopig en wellicht definitief aan kant gezet, aangezien ik al een aantal jaar psychische problemen heb. Ik weet niet wat je hebt (buiten die spierziekte) waardoor je bent afgekeurd, maar dat gebeurt heus niet zomaar TO. Dus ja, ik snap de reactie van Jo wel.
zondag 12 juni 2016 om 07:54
Wat een reacties. TO stelt toch een hele andere vraag? Ik vind t hier zo storend dat wanneer je een topic opent over 'Spanje of Egypte, wat beter is om met een baby naar toe te gaan' dat je dan reacties krijgt als 'Waarom op vakantie met een baby?! Waar betaal je t van?! Enz'
To: Gefeliciteerd met je zwangerschap! Mooi dat jullie voor de liefde gaan. Jullie zullen vast alle voors en tegens tegen elkaar opgewogen hebben. Want inderdaad kinderen opvoeden is hier ook een stuk zwaarder dan ik van te voren kon indenken.
Wat je ouders betreft, hou t contact minimaal. Wees 1xduidelijk, schrijf desnoods een brief met de tekst zoals in je post. Kies voor jezelf en je gezin en geniet van deze bijzondere tijd. Laat t niet overschaduwen door hun ideeën. Hun mening is geen feit!
Probeer t een beetje los te laten.. Hoe moeilijk ook
To: Gefeliciteerd met je zwangerschap! Mooi dat jullie voor de liefde gaan. Jullie zullen vast alle voors en tegens tegen elkaar opgewogen hebben. Want inderdaad kinderen opvoeden is hier ook een stuk zwaarder dan ik van te voren kon indenken.
Wat je ouders betreft, hou t contact minimaal. Wees 1xduidelijk, schrijf desnoods een brief met de tekst zoals in je post. Kies voor jezelf en je gezin en geniet van deze bijzondere tijd. Laat t niet overschaduwen door hun ideeën. Hun mening is geen feit!
Probeer t een beetje los te laten.. Hoe moeilijk ook
zondag 12 juni 2016 om 08:06
TO je geeft aan al jaren stabiel te zijn wat betreft je schildklier. Heeft je arts het wel met je gehad over ophogen tijdens de zwangerschap? Je hebt dan namelijk zo'n 25% meer hormoon nodig. (ik ga er hier even van uit dat hij te langzaam werkt)
Link: hier
Hier staat ook goede info: https://www.schildklier.n ... s_schildkliermagazine.pdf
Link: hier
Hier staat ook goede info: https://www.schildklier.n ... s_schildkliermagazine.pdf
zondag 12 juni 2016 om 09:20
quote:IBIopviva schreef op 11 juni 2016 @ 22:01:
[...]
Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
Vind je dat? Ik lees echt vreselijk ongenuanceerde en belachelijke reacties. Ik vind zelfs dat to daar nog netjes ip reageert ook.
Ik zie haar overigens ook op de vriendelijke en behulpzame reacties reageren
Jezus Mina wat een veroordelingen op basis van de OP en dan ook nog dat gezeik of iemand wel 'van onze belastingcentjes' keuzes mag maken. Niet normaal.
Geen wonder dat mensen met psychische problemen zich zo gestigmatiseerd voelen. Het is ook zo.
(Ibi, dit is algemene reactie, niet op jou persoonlijk)
To, als ik je OP lees zou ik het toch begrenzen naar je ouders toe en anders meer afstand nemen.
Heel veel sterkte met alles!
[...]
Ik vind je onterecht negatief. Mensen spreken hun verbazing uit en ook hun zorgen over het algemeen. Je lijkt nogal selectief te reageren.
Vind je dat? Ik lees echt vreselijk ongenuanceerde en belachelijke reacties. Ik vind zelfs dat to daar nog netjes ip reageert ook.
Ik zie haar overigens ook op de vriendelijke en behulpzame reacties reageren
Jezus Mina wat een veroordelingen op basis van de OP en dan ook nog dat gezeik of iemand wel 'van onze belastingcentjes' keuzes mag maken. Niet normaal.
Geen wonder dat mensen met psychische problemen zich zo gestigmatiseerd voelen. Het is ook zo.
(Ibi, dit is algemene reactie, niet op jou persoonlijk)
To, als ik je OP lees zou ik het toch begrenzen naar je ouders toe en anders meer afstand nemen.
Heel veel sterkte met alles!
zondag 12 juni 2016 om 11:16
quote:RennieGirl schreef op 12 juni 2016 @ 08:06:
TO je geeft aan al jaren stabiel te zijn wat betreft je schildklier. Heeft je arts het wel met je gehad over ophogen tijdens de zwangerschap? Je hebt dan namelijk zo'n 25% meer hormoon nodig. (ik ga er hier even van uit dat hij te langzaam werkt)
Link: hier
Hier staat ook goede info: https://www.schildklier.n ... s_schildkliermagazine.pdf
Hallo, ben ik weer. Dank je voor je reactie. Ik ben onder controle. Ik wist ook al op dag 1 dat ik zwanger was. Dus ik was er vroeg bij. En mijn medicijnen zijn idd verhoogd. En gelukkig blijven alle waarden stabiel. Elke maand wordt mijn bloed ook gecontroleerd. Waar ik wel huiverig voor ben, is dat ik over 3 maanden over moet stappen op een ander merk. Omdat thyrax niet meer geleverd kan worden. Ik hoop dat ik daar goed op reageer.
Maar dit is dan weer een andere discussie.
TO je geeft aan al jaren stabiel te zijn wat betreft je schildklier. Heeft je arts het wel met je gehad over ophogen tijdens de zwangerschap? Je hebt dan namelijk zo'n 25% meer hormoon nodig. (ik ga er hier even van uit dat hij te langzaam werkt)
Link: hier
Hier staat ook goede info: https://www.schildklier.n ... s_schildkliermagazine.pdf
Hallo, ben ik weer. Dank je voor je reactie. Ik ben onder controle. Ik wist ook al op dag 1 dat ik zwanger was. Dus ik was er vroeg bij. En mijn medicijnen zijn idd verhoogd. En gelukkig blijven alle waarden stabiel. Elke maand wordt mijn bloed ook gecontroleerd. Waar ik wel huiverig voor ben, is dat ik over 3 maanden over moet stappen op een ander merk. Omdat thyrax niet meer geleverd kan worden. Ik hoop dat ik daar goed op reageer.
Maar dit is dan weer een andere discussie.
zondag 12 juni 2016 om 11:22
quote:juliaaana schreef op 12 juni 2016 @ 09:20:
[...]
Vind je dat? Ik lees echt vreselijk ongenuanceerde en belachelijke reacties. Ik vind zelfs dat to daar nog netjes ip reageert ook.
Ik zie haar overigens ook op de vriendelijke en behulpzame reacties reageren
Jezus Mina wat een veroordelingen op basis van de OP en dan ook nog dat gezeik of iemand wel 'van onze belastingcentjes' keuzes mag maken. Niet normaal.
Geen wonder dat mensen met psychische problemen zich zo gestigmatiseerd voelen. Het is ook zo.
(Ibi, dit is algemene reactie, niet op jou persoonlijk)
To, als ik je OP lees zou ik het toch begrenzen naar je ouders toe en anders meer afstand nemen.
Heel veel sterkte met alles!
Ja dat van die belastingcenten dat klopt die zijn belachelijk die reacties.
Ach misschien lees en reageer ik vanuit mijn eigen visie dat zou kunnen. Zelf opgevoed door een psychisch zeer onstabiele moeder heeft zo zijn sporen nagelaten. Zelf besloten dit een kind niet aan te willen doen en dan lees je hier iemand die dat zo weg schuift want man is er toch. Ja maar ook mannen kunnen dood of weg gaan en dan?
[...]
Vind je dat? Ik lees echt vreselijk ongenuanceerde en belachelijke reacties. Ik vind zelfs dat to daar nog netjes ip reageert ook.
Ik zie haar overigens ook op de vriendelijke en behulpzame reacties reageren
Jezus Mina wat een veroordelingen op basis van de OP en dan ook nog dat gezeik of iemand wel 'van onze belastingcentjes' keuzes mag maken. Niet normaal.
Geen wonder dat mensen met psychische problemen zich zo gestigmatiseerd voelen. Het is ook zo.
(Ibi, dit is algemene reactie, niet op jou persoonlijk)
To, als ik je OP lees zou ik het toch begrenzen naar je ouders toe en anders meer afstand nemen.
Heel veel sterkte met alles!
Ja dat van die belastingcenten dat klopt die zijn belachelijk die reacties.
Ach misschien lees en reageer ik vanuit mijn eigen visie dat zou kunnen. Zelf opgevoed door een psychisch zeer onstabiele moeder heeft zo zijn sporen nagelaten. Zelf besloten dit een kind niet aan te willen doen en dan lees je hier iemand die dat zo weg schuift want man is er toch. Ja maar ook mannen kunnen dood of weg gaan en dan?
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zondag 12 juni 2016 om 11:23
quote:rosanne12 schreef op 12 juni 2016 @ 07:47:
[...]
Maar je kunt niet werken. Ik vind dat nogal wat hoor.
Ik heb mijn kinderwens voorlopig en wellicht definitief aan kant gezet, aangezien ik al een aantal jaar psychische problemen heb. Ik weet niet wat je hebt (buiten die spierziekte) waardoor je bent afgekeurd, maar dat gebeurt heus niet zomaar TO. Dus ja, ik snap de reactie van Jo wel.Zelf heb ik ook bewust gewacht totdat ik mij mentaal weer sterk voel. Je kan niet altijd je eigen situatie vergelijken met die van een ander. Omdat dat voor iedereen anders is en zijn eigen persoonlijke keuze. Mijn partner en ik hebben echt een weloverwogen keuze gemaakt. Maar helaas zijn hier erg veel irrelevante (off topic) reacties, waarin mijn eigen persoonlijke keuze in twijfel wordt getrokken. Alleen omdat men toevallig een keer iets verteld is e.d.
[...]
Maar je kunt niet werken. Ik vind dat nogal wat hoor.
Ik heb mijn kinderwens voorlopig en wellicht definitief aan kant gezet, aangezien ik al een aantal jaar psychische problemen heb. Ik weet niet wat je hebt (buiten die spierziekte) waardoor je bent afgekeurd, maar dat gebeurt heus niet zomaar TO. Dus ja, ik snap de reactie van Jo wel.Zelf heb ik ook bewust gewacht totdat ik mij mentaal weer sterk voel. Je kan niet altijd je eigen situatie vergelijken met die van een ander. Omdat dat voor iedereen anders is en zijn eigen persoonlijke keuze. Mijn partner en ik hebben echt een weloverwogen keuze gemaakt. Maar helaas zijn hier erg veel irrelevante (off topic) reacties, waarin mijn eigen persoonlijke keuze in twijfel wordt getrokken. Alleen omdat men toevallig een keer iets verteld is e.d.
zondag 12 juni 2016 om 11:30
quote:IBIopviva schreef op 12 juni 2016 @ 11:22:
[...]
Ja dat van die belastingcenten dat klopt die zijn belachelijk die reacties.
Ach misschien lees en reageer ik vanuit mijn eigen visie dat zou kunnen. Zelf opgevoed door een psychisch zeer onstabiele moeder heeft zo zijn sporen nagelaten. Zelf besloten dit een kind niet aan te willen doen en dan lees je hier iemand die dat zo weg schuift want man is er toch. Ja maar ook mannen kunnen dood of weg gaan en dan?Ik wuif dat helemaal niet weg. Ik ben daar niet voor niets jaren voor in therapie geweest. En hoezo zo ik dat dan mijn kind aan doen? Het heeft zeker zijn sporen nagelaten, maar ik ben van ver gekomen en voel mij mentaal sterk genoeg. Ik ben trouwens (zoals je eerder heb kunnen lezen) vooral afgekeurd vanwege mijn lichamelijke klachten. En ik begrijp niet wat jou situatie/keuze met mijn persoonlijke keuze te maken heeft? Volgens mij is elk persoon en situatie verschillend. Ik vind het weinig genuanceerd als je je eigen ervaring op mij projecteerd en daar je mening op baseerd. Sorry...
[...]
Ja dat van die belastingcenten dat klopt die zijn belachelijk die reacties.
Ach misschien lees en reageer ik vanuit mijn eigen visie dat zou kunnen. Zelf opgevoed door een psychisch zeer onstabiele moeder heeft zo zijn sporen nagelaten. Zelf besloten dit een kind niet aan te willen doen en dan lees je hier iemand die dat zo weg schuift want man is er toch. Ja maar ook mannen kunnen dood of weg gaan en dan?Ik wuif dat helemaal niet weg. Ik ben daar niet voor niets jaren voor in therapie geweest. En hoezo zo ik dat dan mijn kind aan doen? Het heeft zeker zijn sporen nagelaten, maar ik ben van ver gekomen en voel mij mentaal sterk genoeg. Ik ben trouwens (zoals je eerder heb kunnen lezen) vooral afgekeurd vanwege mijn lichamelijke klachten. En ik begrijp niet wat jou situatie/keuze met mijn persoonlijke keuze te maken heeft? Volgens mij is elk persoon en situatie verschillend. Ik vind het weinig genuanceerd als je je eigen ervaring op mij projecteerd en daar je mening op baseerd. Sorry...
zondag 12 juni 2016 om 11:33
quote:Troeteltje schreef op 12 juni 2016 @ 07:33:
[...]
TO is onterecht negatief??
Lees eens de reacties in dit topic. Er zitten reacties tussen die overduidelijk en zonder mis te verstane woorden botweg concluderen (op basis waarvan???) dat TO een kind opzadelt met haar issues, dat TO onverstandig bezig is omdat ze zwanger is, dat TO niet in staat is om een kind op te voeden etc etc etc.
Jeetje, vind dit nogal wat hoor.
Wie zijn wij om dit soort uitspraken te doen.Dank je voor je reactie.
[...]
TO is onterecht negatief??
Lees eens de reacties in dit topic. Er zitten reacties tussen die overduidelijk en zonder mis te verstane woorden botweg concluderen (op basis waarvan???) dat TO een kind opzadelt met haar issues, dat TO onverstandig bezig is omdat ze zwanger is, dat TO niet in staat is om een kind op te voeden etc etc etc.
Jeetje, vind dit nogal wat hoor.
Wie zijn wij om dit soort uitspraken te doen.Dank je voor je reactie.
zondag 12 juni 2016 om 11:42
quote:Cateautje schreef op 11 juni 2016 @ 17:48:
Er is wel één ding dat ik niet zo goed vat en dat is dat het opvoeden van een kind zwaarder zou zijn dan het hebben van een baan. Waar halen jullie toch die onzin vandaan?
In de eerste periode moet je je bed uit om te voeden en dat kan als zwaar worden ervaren, maar het ligt er maar aan hoe je dat opvangt. Daarna gaat het langzamerhand steeds eenvoudiger.
Ik weet niet wat voor kinderen jullie op de wereld hebben gezet dat je daar zo uitgeput van bent geraakt, maar ik had de tijd van mijn leven en vind en vond het opvoeden van een kind het leukste dat er is.
Tja, als je het als taak ziet, dan is het minder natuurlijk, maar ik heb er van genoten. Dat kan dus ook.Niet ieder kind is een modelkind volgens het boekje. Je kunt ook heel wat aftobben met een kind. En zoals iemand hier al schreef; je kunt niet het "juiste model" bestellen.
Er is wel één ding dat ik niet zo goed vat en dat is dat het opvoeden van een kind zwaarder zou zijn dan het hebben van een baan. Waar halen jullie toch die onzin vandaan?
In de eerste periode moet je je bed uit om te voeden en dat kan als zwaar worden ervaren, maar het ligt er maar aan hoe je dat opvangt. Daarna gaat het langzamerhand steeds eenvoudiger.
Ik weet niet wat voor kinderen jullie op de wereld hebben gezet dat je daar zo uitgeput van bent geraakt, maar ik had de tijd van mijn leven en vind en vond het opvoeden van een kind het leukste dat er is.
Tja, als je het als taak ziet, dan is het minder natuurlijk, maar ik heb er van genoten. Dat kan dus ook.Niet ieder kind is een modelkind volgens het boekje. Je kunt ook heel wat aftobben met een kind. En zoals iemand hier al schreef; je kunt niet het "juiste model" bestellen.
zondag 12 juni 2016 om 11:43
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 19:19:
[...]
Heb je hulp gehad bij het verwerken van je jeugd? Ik neem aan dat als je moeder daadwerkelijk gediagnosticeerd is met MBP dat je jeugd op zijn minst nogal raar geweest moet zijn.
En niet om lullig te doen, want het zal vast lullig klinken, maar hoe groot is de kans dat jij met jouw verleden en jouw eigen psychische problemen je eigen kind niet belast? Heb je je verdiept in KOPP ?Ja, klopt. Het heeft zeker zijn sporen nagelaten. Ik ben van ver gekomen. Ik heb daarvoor jarenlang in therapie gezeten. Ik kan zeggen dat ik sinds anderhalf jaar mezelf mentaal sterk voel. En ik ben er van overtuigd dat dat zo blijft, ook bij tegenslagen. Dus ik ben echt niet meer bang dat ik mijn kindje daarmee ga belasten.
[...]
Heb je hulp gehad bij het verwerken van je jeugd? Ik neem aan dat als je moeder daadwerkelijk gediagnosticeerd is met MBP dat je jeugd op zijn minst nogal raar geweest moet zijn.
En niet om lullig te doen, want het zal vast lullig klinken, maar hoe groot is de kans dat jij met jouw verleden en jouw eigen psychische problemen je eigen kind niet belast? Heb je je verdiept in KOPP ?Ja, klopt. Het heeft zeker zijn sporen nagelaten. Ik ben van ver gekomen. Ik heb daarvoor jarenlang in therapie gezeten. Ik kan zeggen dat ik sinds anderhalf jaar mezelf mentaal sterk voel. En ik ben er van overtuigd dat dat zo blijft, ook bij tegenslagen. Dus ik ben echt niet meer bang dat ik mijn kindje daarmee ga belasten.
zondag 12 juni 2016 om 11:50
In februari van dit jaar vraag jij nog "hoe je met deze man moet omgaan?" en met die man bedoel je je vriend. Blijkbaar is een baby maken dan de juiste oplossing? Als je zelf al psychische en lichamelijke klachten hebt en een kind krijgt dan is het hebben van een stabiele relatie en een betrouwbare partner nog eens extra belangrijk. Ik hoop dat het voor je kind allemaal goed uitpakt, maar ik heb zo mijn twijfels als ik alles lees.
zondag 12 juni 2016 om 11:56
Goedemorgen Carin!
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt.
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt.
zondag 12 juni 2016 om 12:01
quote:simbalabimba schreef op 11 juni 2016 @ 18:39:
[...]
Als de relatie met hen vnml verdriet oplevert, zou ik het beperken tot een minimaal contact.
ik kan me niet voorstellen dat de relatie met je ouders beter wordt als jij wel buitenshuis zou gaan werken. Dat kan nooit de enige reden zijn voor de relatie zo 'ie nu is.
Als je ouders 'echt' opa en oma voor je kind willen zijn, zijn zij ook gebaat bij een goede verstandhouding.Bedankt voor je reactie. Ik wil zelf inderdaad ook vooral een goede verstandhouding met mijn ouders. En helaas is dat niet het geval. Ik hoop dat een gesprek gaat helpen. En anders zal ik ons contact op een laag pitje moeten zetten.
[...]
Als de relatie met hen vnml verdriet oplevert, zou ik het beperken tot een minimaal contact.
ik kan me niet voorstellen dat de relatie met je ouders beter wordt als jij wel buitenshuis zou gaan werken. Dat kan nooit de enige reden zijn voor de relatie zo 'ie nu is.
Als je ouders 'echt' opa en oma voor je kind willen zijn, zijn zij ook gebaat bij een goede verstandhouding.Bedankt voor je reactie. Ik wil zelf inderdaad ook vooral een goede verstandhouding met mijn ouders. En helaas is dat niet het geval. Ik hoop dat een gesprek gaat helpen. En anders zal ik ons contact op een laag pitje moeten zetten.
zondag 12 juni 2016 om 12:11
quote:Cateautje schreef op 12 juni 2016 @ 11:56:
Goedemorgen Carin!
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt.
Aah, dank je. Ik was gisteren eerlijk gezegd wel een beetje geschrokken van de (off topic) veroordelende reacties. Vooral de hoeveelheid. Maar ik heb echt lekker geslapen hoor. . Helaas ben ik tegenwoordig wel wat gewent. De maatschappij lijkt wat verhard te worden. Daarom is mijn vriendenkring ook wel wat geslonken . Helaas. Maar ik ben nu heel blij met de mensen die ik om me heen heb verzameld. En de rest mis ik totaal niet (nooit gedaan ook niet). Geen negatieviteit ( naast mijn ouders dan) meer.
Goedemorgen Carin!
Heb je al dat gruwel van hier een beetje van je af kunnen schudden? Het is niet de bedoeling dat je je druk maakt om een paar letters, geschreven door een aantal zwaar gefrustreerde vrouwen. Het is het niet waard.
Geniet lekker van je zwangerschap en het vooruitzicht van zo'n lief kroeltje in je arm en laat de wereld maar gewoon kletsen. Het is jouw leven en daar heeft niemand iets mee te maken.
Het is een feit dat als je een kind krijgt dat je dan een heel stuk sterker in je schoenen staat en het kan zomaar zijn dat je, als je moeder bent die bullshit van je ouders eenvoudigweg niet meer accepteert.
Ik wens je het allerbeste toe met je gezinnetje. Geniet van het leven, daar is het leven voor gemaakt.
Aah, dank je. Ik was gisteren eerlijk gezegd wel een beetje geschrokken van de (off topic) veroordelende reacties. Vooral de hoeveelheid. Maar ik heb echt lekker geslapen hoor. . Helaas ben ik tegenwoordig wel wat gewent. De maatschappij lijkt wat verhard te worden. Daarom is mijn vriendenkring ook wel wat geslonken . Helaas. Maar ik ben nu heel blij met de mensen die ik om me heen heb verzameld. En de rest mis ik totaal niet (nooit gedaan ook niet). Geen negatieviteit ( naast mijn ouders dan) meer.
zondag 12 juni 2016 om 12:15
Volledig afgekeurd verandert niet meer als je wel of geen kind krijgt. Dus de keuze was niet werk of kind, maar de keuze was afgekeurd met of afgekeurd zonder kind. Dit even als gedachte bij de discussie of Carin de keuze voor werken had moeten maken in plaats van de keuze voor het kind.
Dan vind ik bezorgd zijn nog heel wat anders dan steeds kritiek hebben en eisen stellen. Het klinkt naar een houten kop als iemand alleen belt met de mededeling dat je nu maar aan de slag moet. Terwijl je afgekeurd bent en zwanger. En als je niet zwanger was, kon je ook niet 'aan de slag' en 'de broek ophouden'. Ik ken wel mensen met deze meningen en je kunt er geen gesprek mee voeren, ze kennen maar een deuntje.
Carin, ik wens je een goede zwangerschap en houd het contact met je ouders wat korter en afstandelijker als het jou frustratie oplevert. Je hebt meer aan ondersteuning dan aan mensen die jouw energie nodig hebben om zichzelf te voeden.
Dan vind ik bezorgd zijn nog heel wat anders dan steeds kritiek hebben en eisen stellen. Het klinkt naar een houten kop als iemand alleen belt met de mededeling dat je nu maar aan de slag moet. Terwijl je afgekeurd bent en zwanger. En als je niet zwanger was, kon je ook niet 'aan de slag' en 'de broek ophouden'. Ik ken wel mensen met deze meningen en je kunt er geen gesprek mee voeren, ze kennen maar een deuntje.
Carin, ik wens je een goede zwangerschap en houd het contact met je ouders wat korter en afstandelijker als het jou frustratie oplevert. Je hebt meer aan ondersteuning dan aan mensen die jouw energie nodig hebben om zichzelf te voeden.