25 jaar en een dubbele burnout

Hi allemaal,

Ik wilde het met jullie hebben over een onderwerp wat mij vrij gevoellig ligt.
De titel zegt het al. Ik ben 25 jaar en zit met een dubbele burnout thuis...
Het is een onderwerp waar ik mij zeker voor schaam en merk dat het bij sommige mensen ook een taboe is of dat mensen vinden dat je je aanstelt. Ik heb vaak het gevoel dat ik de enigste ben, maar ik weet toch zeker dat ik niet zo is!
Sommige weten binnen een maand alles weer op te pakken, helaas gaat dit bij mij wat langzamer. Toch wil ik mijn ervaringen met jullie delen en wat ik heb geleerd van deze burnout en mijn kijk heb veranderd op het leven. Sommige zullen het misschien ook doormaken, ik hoop dat ik jullie kan helpen. En alle tips zijn natuurlijk ook van harte welkom! : )

Waar begon het?
Ja, waar begon het? Dat is natuurlijk de hoofdvraag die ik mijzelf 1000x heb gesteld toen ik te horen kreeg dat ik in een ‘dubbele’ burnout zat. Nooit gedacht dat ik in een burnout zou komen en zeker niet op deze leeftijd! Niet nu ik in de top van mijn leven hoor te zitten. Ik heb helemaal geen tijd voor een burnout. Om hier achter te komen heb ik mijzelf een spiegel voor moeten houden hoe mijn leven er momenteel uit ziet.
Mijn leven was een druk leven. Ik woonde een jaar samen met mijn vriend in een klein maar fijn appartement. Ik werkte als secretaresse bij een druk kantoor en werkte zo’n 50u in de week, in de werkomgeving voelde ik mij niet op m'n gemak. Mijn relatie ging goed en ben super blij met hem. Ik was wel vaak alleen thuis, mijn vriend is militair en daarom 37 weken in het jaar weg. Iets wat ik soms zwaar vind, maar het is altijd zijn droom geweest dus ik steun hem en zal het nooit willen afnemen. Hij is in april 2017 terug gekomen van een uitzending, 5 maanden lang. Dit viel erg zwaar en het 5 maanden alleen zitten ging me ook niet in de koude kleren zitten. Tijdens zijn uitzending heeft mijn vriend ook het een en ander meegemaakt. Na zijn terugkomst is hij wel veranderd qua persoon en zijn kijk op het leven. Ik ben hier zeer begripvol naar en begrijp zijn problemen. Wat hij daadwerkelijk heeft meegemaakt kan ik me natuurlijk niet voorstellen, maar communicatie en begrip is hier het aller belangrijkste. Samen praaten we veel en probeer ik sterk voor hem te zijn. Het voelde ook alsof ik de sterke moest zijn van ons twee. Om de afstand tussen ons te beperken dat hij doordeweeks niet meer op de kazerne hoefte te slapen, hebben we een huis gekocht halverwege. Deze stond in september gepland, hierdoor kon hij elke dag thuis slapen.

Mijn klachten kwamen eind april. Een paar weken nadat mijn vriend was terug gekomen. Ik voelde me vaak niet lekker en werd telkens erg misselijk en ziek. Dit kwam met steeds meer regelmaat terug dus begon ik mij hier wel zorgen om te maken. Ernstige steken in de buik en vaak het gevoel dat ik moest overgeven, wat soms ook gebeurde. Ik ben niet dol op dokters, maar naar mate het erger werd moest ik er wel aan geloven. Ik kreeg elke week andere medicatie van de huisarts, omdat niks hielp. Week na week voelde ik me steeds zwakker worden en moest ik mij ook gaan ziekmelden op werk. De huisarts bestreed alleen mijn symptonen maar keek niet naar de oorzaak waardoor ik erin bleef hangen. Ik dwong een onderzoek af en kreeg deze gelukkig toegewezen. In het ziekenhuis allerlei onderzoeken gehad gericht op mijn darmen en maag. De uitslag kwam niet veel naar boven maar adviseerde wel om naar een dietiste te gaan, wellicht moest ik mijn eetpatroon wat meer aanpassen vanwege een prikkelbare darm. De dietiste vertelde mij na de eerste afspraak dat ik waarschijnlijk een lactose intollerantie had. Ik was gek op melk, kaas en chocolade dus mijn grootste nachtmerrie was uitgekomen. Maar aan de andere kant voelde ik me opgelucht en blij dat we nu eindelijk wisten wat het was. Meteen dezelfde dag heb ik mijn hele dieet omgegooid en ze verzekerde me dat ik me binnen 1 a 2 weken beter zou voelen (ik slikte toen ook nog medicijnen die me maag rustig hielden). De eerste week ging het goed, ik kon weer werken en had de draad weer opgepakt met mijn nieuwe dieet. Maar na die week ging het weer snel bergafwaarts en voelde ik alweer snel de steken en misselijkheid omhoog komen. Onderweg naar mijn werk s’ochtends in de trein werd ik zo misselijk dat ik bij een perron eruit moest springen en over moest geven. Dit gebeurde steeds vaker waardoor ik een paar keer mijn werk niet heb gehaald. Inmiddels met het gehele proces waren we al 3 maanden verder en voelde ik mij nog steeds niet beter, het werdt steeds erger. Mijn energie werd minder en ik sliep veel, ik voelde me erg depressief worden en moest soms zomaar huilen. Mijn buik kon zich soms zo opzetten dat het letterlijk leek alsof ik zwanger was. Ik maakte me zorgen. Tijdens een super warme zomerdag was ik alleen thuis (mijn vriend sliep toen op de kazerne). Ik voelde mij deze dag alleen en lag op de bank omdat ik weinig energie had. Ik maakte me druk over van alles. De laatste paar maanden was ik zo achteruit gegaan dat ik vaak de deur niet uitkon en ik steeds meer in mijn depressie verder zakte. Ik ging steeds meer nadenken over het leven en hoe de wereld in elkaar zat. Ik zat vooral met de gedachte dat de wereld langzaam kapot gaat en niemand er wat aan deed. Het leven boeide me niet veel meer. Op het moment dat ik dacht ‘het is goed geweest’. (Ik vind het best moeilijk om dit toe te geven dat ik zo dacht). Kroop ik in het hoekje van me bank en ontspande me volledig. Op de een of andere manier voelde ik mezelf ook langzaam wegzakken en kreeg het heel erg benauwd. Dit gevoel was zo eng dat ik bang was helemaal niet meer wakker te worden. Ik raakte in paniek en greep naar me telefoon. Ik belde mijn moeder op en die was meteen naar me toegekomen. Ik heb een verleden met paniekaanvallen en dit leek er sterk op. Mijn energie was volledig weg en ik at weinig en ik zag er dood ziek uit met een wit gezicht en donkere ogen. De volgende dag zijn we direct naar de huisarts gegaan omdat mijn familie dit niet langer meer vond kunnen. We hebben een andere huisarts gesproken en mijn verhaal verteld (ik heb geen fijne jeugd gehad dus liep al met een rugzakje). Hij kwam al snel tot de conclusie dat ik al voor een langere tijd in een burnout zat en hier was mee doorgelopen. Hij gaf me het advies meteen rust te nemen en voor mezelf te kiezen en me grenzen aan te geven. Over een lactose intollerantie was geen sprake (een maand lang mijn dieet heb aangepast) en moest meteen stoppen met alle medicijnen. Ik voelde me eindelijk begrepen en iemand die goed naar mijn situatie keek. De klachten die ik kreeg met mijn darmen en maag was mijn lichaam die mij waarschuwde dat ik rust moest nemen. Maanden lang liep ik hiermee door, dit heeft het vele malen erger gemaakt lichamelijk en geestelijk. De dokters gaan er niet snel vanuit dat de oorzaak ook geestelijk kan zijn. Ik kon me goed vinden in de conclusie van de huisarts en wist dat me lichaam aangaf op te zijn. Vanaf april was ik al bezig en het was nu augustus, het werdt eens tijd! Maar had ik verwacht dat een burnout me letterlijk zo ziek kon maken? Absoluut niet.

Hoe nu verder?
Augustus was een gespannen tijd met arboartsen gesprekken met me werkgever en tussenpersonen. Er werd een pauze ingelast van 6 weken. Na 6 weken zouden we kijken naar reintegratie op het werk. Ik werd ingeschreven bij een instantie voor een psygoloog, alleen was daar een wachttijd van 2 maanden. Ik maakte me erg druk wat mijn collega’s wel niet zouden denken. Ik was constant bezig met mijn werk omdat ik wist dat ik de enige persoon was die wist hoe bepaalde dingen werkte. Het was ontzettend moeilijk om los te laten en was elke dag bezig met ‘Wat vinden andere mensen ervan dat ik thuis zit?’, ‘Vinden ze dat ik me aanstel?’,’Mag ik nog wel terugkomen op werk?’. Om me heen reageerde iedereen met begrip en hoopte dat ik me weer snel beter zou gaan voelen. De eerste weken sliep ik enorm veel, s’nachts zo’n 10 a 12 uur per nacht en in de middag sliep ik vaak ook nog 3 uurtjes. Ik liet het allemaal toe, want ik merkte dat mijn lichaam toe was aan deze rust. Ik heb wel geleerd dat je goed moet luisteren naar je eigen lichaam. Wat voel ik en waarom voel ik me zo? Zoek je grenzen niet op als je lichaam aangeeft anders te willen.
Mijn verhuizing zat eraan te komen dus hier keek ik natuurlijk wel erg tegenop. Ik probeerde wel veel energie te sparen voor de verhuizing. Er moest nog veel worden ingepakt maar probeerde dit langzaam te doen, beetje bij beetje. Ik merkte dat ik veel op mijn vriend moest leunen met alles. Hij was nu de gene die alles in zijn eentje moest regelen en doen. Ik voelde me hier wel vaak schuldig over omdat ik de sterke moest zijn van ons twee en voelde soms alsof ik hem tekort deed. Ik praatte hier wel met hem over, ook dat dit veel van hem zal vragen en hij soms ook zo zijn moeilijke momenten zal krijgen. Ik had mezelf namelijk voorgenomen om aan mezelf te denken en te doen en laten wat ik wilde. Ik vond dit moeilijk omdat hij ook zo zijn eigen problemen had door de uitzending. Maar ik moest wel omdat dat was juist het gene was wat ik te weinig heb gedaan.
De verhuizing verliep soepel en mijn familie heeft veel geholpen. Het was een geheel nieuwe omgeving en start en ik kende er eigenlijk niet veel. Wel voelde ik me erg thuis in ons nieuwe huis wat uiteraard het belangrijkste was. Mijn vriend moest 1 week na de verhuizing voor 3 weken weg. Ik zag er tegenop om zo kort na de verhuizing al alleen te zijn voor langere tijd. Maar ik had het 5 maanden alleen gered dus ach, deze 3 weken lukte me dan ook wel hoor! Nadat mijn vriend weg was voelde ik me alweer snel depressief worden en bleef soms dagen in bed liggen. Ik was weer moe en niks maakte me meer uit. De dagen vlogen voorbij en ik voelde me nutteloos. Mijn familie zat een uur van mij vandaan. Ik merkte dat ik moeite had om naar buiten te gaan. Supermarkten werden mij teveel drukke plekken kon ik niet handelen, restaurants of winkels. Teveel prikkels. Ik kreeg constant paniekaanvallen en kluisterde daardoor mezelf aan huis, want thuis kreeg ik geen aanvallen. De trein was een hel. Ik kon er niet uit wanneer ik wilde, alleen bij perrons en dit benauwde me waardoor ik weer in een paniekaanval ging. Ik had contact met mijn vriend en vertelde dat het slecht met me ging, hij zat in het buitenland maar heeft geregeld dat hij meteen naar huis kon voor mij. Ik ben hem hier nog eeuwig dankbaar voor. Ik was niet meer alleen en hij hielp mij met de deur uitgaan. De 6 weken waren al bijna om en ik moest weer aan de reintegratie beginnen. Ik gaf al aan er niet klaar voor te zijn, maar ik dacht proberen kan altijd! Mijn treinprobleem was nog niet opgelost, maar ik kon niet alles ontwijken. Ik moest en zal het proberen anders werdt mijn wereld te klein. De reis was 45 min. naar werk en ik zou 3 x per week komen lunchen om te starten. De 1ste keer ging redelijk in de trein, de 2de keer moeilijker en de 3de keer kwam ik niet verder dan 3 stations. Ik heb het meerdere keren geprobeerd maar ik kwam niet verder. Ik moest weer de reintegratie afkappen, ik kon het nog niet aan. Een moeilijke beslissing kijkend op werkvlak en voelde me ook een mislukkeling. Ik had het er zwaar mee maar moest voor mezelf kiezen. Beter worden staat op nummer 1. Mijn werk en tussenpersonen begon wel steeds moeilijker te doen, maar ik was een werknemer die ziek thuis was komen te zitten. Een werknemer mag dan niet worden ontslagen. Ik kon werk nog niet geheel los laten maar beetje bij beetje lukte het me wel om me niet constant druk te maken. Weer gesprek bij de arboarts (een andere ivm met nieuwe woonplaats) en daar heb ik een uur mee gepraat. De arts begreep me volledig en stelde voor om een lange rust in de stellen.

Hoe gaat het nu?
We zijn nu inmiddels in januari 2018 en het begon allemaal in april/mei 2017. Na bijna een halfjaar kwamen we er pas achter dat ik in een burnout zat wat inmiddels een dubbele was geworden. Het verbaasd mij nog steeds wat een burnout met je kan doen. Voordat ik hem kreeg, was ik er ook sceptische over. Even rust en weer doorgaan en niet zeuren. Maar nu ik zelf dit meemaak, weet ik dat de mensen die een burnout hebben echt ziek zijn. In mijn omgeving heb ik vervelende reacties gehad omdat ze vinden dat het te lang duurt en ik mezelf aanstel. Dit maakte me vaak boos maar liet het ook net zo gauw weer los. Een mening hebben en het er niet mee eens zijn dat mag iedereen, maar begrip van je omgeving is het enige wat je kan vragen.
Inmiddels loop ik bij een psygoloog en behandelen we mijn paniekaanvallen. Het zijn geen makkelijke sessies maar ik weet dat ik er beter uitkom. Ik ben weer begonnen aan mijn hobbys en vind hier nu vee ontspanning in. Ook ben ik begonnen met mediteren om zo in balans te komen. Het leek me eerst wat zweferig maar het enige wat je doet is op je ademhaling letten en je hoofd leeg maken. Ik ben goed gaan kijken naar ‘Wat vind ik leuk om te doen’? Zowel op persoonlijk gebied als op werkgebied. Ik ben er nog steeds niet, maar met de week voel ik me meer mezelf worden. Ik krijg weer veel energie om weer dingen te doen en te kunnen genieten.

Wat heb ik geleerd?
Het klinkt raar maar ik ben blij dat ik mezelf op 25 jarige leeftijd ben tegen gekomen en een burnout heb gekregen. Ik probeer het negatieve om te draaien in het positieve en te bekijken wat het mij heeft gebracht. Ik ken mezelf beter als hiervoor en weet nu exact waar me grenzen liggen. Ik weet dat ik nooit meer de fout in zal gaan door niet naar mezelf te luisteren. Luisteren wat je lichaam zegt, luisteren naar je emoties en gevoelens. Zoek je ontspanning op door iets wat je leuk vindt om te doen en hoe dit erin. Ik spreek ook meer me gevoelens en gedachtes uit, ik stop het niet meer weg. Ik heb nu een mooie lijst voor mezelf opgesteld wat ik altijd al heb willen doen, wat ik leuk vind of waar ik van droom om een keer te mogen doen. Hiervan is er eentje een berg beklimmen. Met deze stap ben ik begonnen om te trainen en informatie te winnen. Ik heb mezelf voorgenomen om voor mijn 30ste op de top van die berg te staan. Om vooruit te kijken naar de dingen waar ik een gelukkig gevoel van krijg, voel ik me sterk. Voor veel mensen die hier nog niet staan.. Je gaat een hel door en soms weet je niet hoe het uitpakt. Maar zoals het in de natuur ook altijd gebeurd. Dingen worden eerst slecht voordat ze goed worden. Geniet van de kleine dingen die je gelukkig maken en probeer uit elk negatief iets een positief iets te halen. Niemand gun ik een burnout, zelfs mijn ergste vijand niet, maar ik gun het wel iedereen om dicht bij jezelf te staan om te kunnen genieten en van een burn-out een burn-up te maken!