Psyche
alle pijlers
Angst om lesbisch te zijn.
zaterdag 24 januari 2015 om 19:23
Beste lezers,
Ik ben een vrouw van 22jaar.
Al 3 jaar kamp ik met een probleem: angst om lesbisch te zijn/worden.
Het begon 3jaar geleden toen ik droom had waarin ik lesbisch was, ik stond op met een heel raar gevoel omdat de droom zo echt leek.
Sinds die dag ben ik me beginnen afvragen of ik misschien lesbisch ben, voortdurend gaan kijken/tekens opzoeken.
Ik heb het met ups en downs, in die 3 jaar heb ik 3 relaties gehad waarvan 1tje die meer vriendschappelijk voelde ( voor mij terug een teken dat ik lesbisch was, terwijl dat eigenlijk perfect kan als hetero ook)
De andere 2 relaties was ik echt verliefd en ik dacht er toen zelden aan, behalve als het eventjes minder goed ging.
Nu is het de laatste 6maanden terug zo erg ( ben vrijgezel).
Volgende maand ga ik naar de psycholoog voor de 1e keer (heb al een intake gesprek gedaan en daar denken ze aan: Dwang en angststoornis)
Ben ook naar dokter gegaan en krijg nu een lichte anti depressiva.
Ik voel me totaal niet meer gelukkig en heb geen energie meer, omdat deze vraag me 24/24 bezighoudt.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld op een datingsite en er was een vrouw die me aanvinkte als leuk.
Ze is natuurlijk lebisch en voor mij zag ik dat als teken: wat een toeval ? ik moet toch lesbisch zijn?
1e reactie.
2e reactie: zo'n mooie vrouwelijke dame ( ik ben ook vrouwelijk dus kan ik dan misschien ook lesbisch zijn he)
3e reactie: vreemd gevoel ( oooh neen, ik voel me verliefd)
4e reactie: Dat vreemd gevoel is angst paniek...
5e reactie: misschien moet ik es met haar praten (experimenteren) = heb ik niet gedaan, de gedachte maakte me ZO overdreven paniekerig.
6e reactie: Opzoeken op internet ( ik google zoveel over lesbische en biseksuele dingen)
Nu is het zo dat ik nog nooit verliefd ben geweest op een vrouw, wel al een paar keer op mannen en geraak ook zeker opgewonden van seks met mannen.
Ik vind vrouwen wel mooier dan mannen meestal, en kan een naakte vrouw best opwindend vinden (borsten,..)
Ik ben ook niet bang voor de reactie van andere mensen mocht ik lesbisch zijn, heb al tegen 3 vriendinnen verteld over mijn angst.
Hun reactie: jij bent de laatste die lesbisch kan zijn en waarom??
1. Je praat constant over mannen
2. Je bent al verliefd geweest op mannen en relaties gehad met mannen waarmee je echt een toekomst zag.
3. Je ben obsessief bezig met je looks, je wilt er supergoed uitzien om de aandacht van mannen te stelen.
Nu moet ik wel zeggen dat ik de laatste tijd echt meer rare dingen denk zoals dat ik iemand zou kunnen vermoorden of dat ik me opgewonden voel door mijn nichtje (kindje van 6maand oud) of dat ik iemand pijn ga doen...
Vroeger rond mijn 15e was ik enorm bang om dood te gaan en daar constant mee bezig en toen dit over ging dacht ik constant dat ik ziektes had en zocht ik alle ziektes op via internet.
Ik tel ook al heel lang mijn calorieën op, dagelijks. Ik plan ook elke dag tot op de seconde en herhaal dit meerdere malen in mijn hoofd.
En zo heb ik nog wel wat dingen...
Ik wil gewoon zo graag zeker zijn dat ik niet lesbisch ben , en mijn hart zegt :neen. ( voel alleen maar paniekaanvallen) Maar mijn stomme gedachten zeggen: ja!
De gedachte het te zijn maakt me zo ongelukkig, ik droom al mijn hele leven tot op de dag van vandaag van een toekomst met een man en krijg er zelfs kriebels van.
Als dit niet kan gebeuren zou ik dat zo erg vinden pf.
Ik weet dat het misschien allemaal niet uitmaakt voor velen, wat je bent en in welk hokje je nu past...Maar voor mij is dit super belangrijk !
Groetjes x
Ik ben een vrouw van 22jaar.
Al 3 jaar kamp ik met een probleem: angst om lesbisch te zijn/worden.
Het begon 3jaar geleden toen ik droom had waarin ik lesbisch was, ik stond op met een heel raar gevoel omdat de droom zo echt leek.
Sinds die dag ben ik me beginnen afvragen of ik misschien lesbisch ben, voortdurend gaan kijken/tekens opzoeken.
Ik heb het met ups en downs, in die 3 jaar heb ik 3 relaties gehad waarvan 1tje die meer vriendschappelijk voelde ( voor mij terug een teken dat ik lesbisch was, terwijl dat eigenlijk perfect kan als hetero ook)
De andere 2 relaties was ik echt verliefd en ik dacht er toen zelden aan, behalve als het eventjes minder goed ging.
Nu is het de laatste 6maanden terug zo erg ( ben vrijgezel).
Volgende maand ga ik naar de psycholoog voor de 1e keer (heb al een intake gesprek gedaan en daar denken ze aan: Dwang en angststoornis)
Ben ook naar dokter gegaan en krijg nu een lichte anti depressiva.
Ik voel me totaal niet meer gelukkig en heb geen energie meer, omdat deze vraag me 24/24 bezighoudt.
Vandaag zat ik bijvoorbeeld op een datingsite en er was een vrouw die me aanvinkte als leuk.
Ze is natuurlijk lebisch en voor mij zag ik dat als teken: wat een toeval ? ik moet toch lesbisch zijn?
1e reactie.
2e reactie: zo'n mooie vrouwelijke dame ( ik ben ook vrouwelijk dus kan ik dan misschien ook lesbisch zijn he)
3e reactie: vreemd gevoel ( oooh neen, ik voel me verliefd)
4e reactie: Dat vreemd gevoel is angst paniek...
5e reactie: misschien moet ik es met haar praten (experimenteren) = heb ik niet gedaan, de gedachte maakte me ZO overdreven paniekerig.
6e reactie: Opzoeken op internet ( ik google zoveel over lesbische en biseksuele dingen)
Nu is het zo dat ik nog nooit verliefd ben geweest op een vrouw, wel al een paar keer op mannen en geraak ook zeker opgewonden van seks met mannen.
Ik vind vrouwen wel mooier dan mannen meestal, en kan een naakte vrouw best opwindend vinden (borsten,..)
Ik ben ook niet bang voor de reactie van andere mensen mocht ik lesbisch zijn, heb al tegen 3 vriendinnen verteld over mijn angst.
Hun reactie: jij bent de laatste die lesbisch kan zijn en waarom??
1. Je praat constant over mannen
2. Je bent al verliefd geweest op mannen en relaties gehad met mannen waarmee je echt een toekomst zag.
3. Je ben obsessief bezig met je looks, je wilt er supergoed uitzien om de aandacht van mannen te stelen.
Nu moet ik wel zeggen dat ik de laatste tijd echt meer rare dingen denk zoals dat ik iemand zou kunnen vermoorden of dat ik me opgewonden voel door mijn nichtje (kindje van 6maand oud) of dat ik iemand pijn ga doen...
Vroeger rond mijn 15e was ik enorm bang om dood te gaan en daar constant mee bezig en toen dit over ging dacht ik constant dat ik ziektes had en zocht ik alle ziektes op via internet.
Ik tel ook al heel lang mijn calorieën op, dagelijks. Ik plan ook elke dag tot op de seconde en herhaal dit meerdere malen in mijn hoofd.
En zo heb ik nog wel wat dingen...
Ik wil gewoon zo graag zeker zijn dat ik niet lesbisch ben , en mijn hart zegt :neen. ( voel alleen maar paniekaanvallen) Maar mijn stomme gedachten zeggen: ja!
De gedachte het te zijn maakt me zo ongelukkig, ik droom al mijn hele leven tot op de dag van vandaag van een toekomst met een man en krijg er zelfs kriebels van.
Als dit niet kan gebeuren zou ik dat zo erg vinden pf.
Ik weet dat het misschien allemaal niet uitmaakt voor velen, wat je bent en in welk hokje je nu past...Maar voor mij is dit super belangrijk !
Groetjes x
zaterdag 24 januari 2015 om 20:07
http://www.adfstichting.n ... ornis/Dwanggedachten.aspx :
Dwanggedachten
Dit zijn verontrustende gedachten, beelden of impulsen die men storend, zinloos en vervelend vindt maar die steeds terug blijven komen.
Het beeld kan ontstaan om iemand te willen slaan of vermoorden. Men kan ook bijvoorbeeld plots de gedachte krijgen: 'stel dat ik die persoon onder de trein ga duwen.'
Als iemand een obsessie heeft om zijn partner dood te steken, dan is vaak de enige manier om de angst te kunnen beteugelen, het opbergen van alle messen en scherpe voorwerpen en de kast op slot doen. Op de korte termijn vermindert dit de spanning, op de langere termijn houden deze handelingen juist de angst in stand omdat de dwanggedachten bevestigd worden door er aan toe te geven.
Seks
Ook kunnen mensen last hebben van beelden of gedachten met een seksuele inhoud. Zo kan iemand bijvoorbeeld last krijgen van pedofiele gedachten bij het zien van zijn buurjongetje. Hij schrikt hier erg van en durft niet meer bij de buren op bezoek te gaan. Deze beelden kunnen ook gaan over seks met dieren of over gewelddadige handelingen tijdens seks.
God
Onwenselijke gedachten kunnen ook betrekking hebben op religie. Iemand kan bijvoorbeeld dwangmatig denken: Jezus of Maria is gek. Men kan ook denken aan schuttingwoorden als men aan God denkt. Met name christenen vinden het heel erg dat ze zo ‘slecht’ denken en kunnen dan bijvoorbeeld een dwangmatig ritueel bedenken waarbij ze 10 keer het Onze Vader moeten bidden om deze gedachten te vereffenen.
Mensen proberen vaak met alle macht deze gedachten te onderdrukken, maar juist dán komen ze naar boven. Probeer maar eens niet te denken aan een roze olifant. U bent er dan zo mee bezig niet aan iets te denken, dat u er juist aan denkt.
Meer lezen?
Het duiveltje van de geest (eventueel te bestellen bij de ADF stichting) is een boek met specifieke informatie over heftige dwanggedachten. Ook kunt u op deze pagina het verslag lezen van een thema-avond over dit onderwerp met als titel: 'Dwanggedachten, het taboe doorbreken.'
Bronvermelding: naar: Sterk, F. & Swaen, S. Leven met een dwangstoornis. Houten: Bohn Stafleu Van Loghum. Bear, L. Duiveltje van de geest, uitg. Nieuwezijds
Dwanggedachten
Dit zijn verontrustende gedachten, beelden of impulsen die men storend, zinloos en vervelend vindt maar die steeds terug blijven komen.
Het beeld kan ontstaan om iemand te willen slaan of vermoorden. Men kan ook bijvoorbeeld plots de gedachte krijgen: 'stel dat ik die persoon onder de trein ga duwen.'
Als iemand een obsessie heeft om zijn partner dood te steken, dan is vaak de enige manier om de angst te kunnen beteugelen, het opbergen van alle messen en scherpe voorwerpen en de kast op slot doen. Op de korte termijn vermindert dit de spanning, op de langere termijn houden deze handelingen juist de angst in stand omdat de dwanggedachten bevestigd worden door er aan toe te geven.
Seks
Ook kunnen mensen last hebben van beelden of gedachten met een seksuele inhoud. Zo kan iemand bijvoorbeeld last krijgen van pedofiele gedachten bij het zien van zijn buurjongetje. Hij schrikt hier erg van en durft niet meer bij de buren op bezoek te gaan. Deze beelden kunnen ook gaan over seks met dieren of over gewelddadige handelingen tijdens seks.
God
Onwenselijke gedachten kunnen ook betrekking hebben op religie. Iemand kan bijvoorbeeld dwangmatig denken: Jezus of Maria is gek. Men kan ook denken aan schuttingwoorden als men aan God denkt. Met name christenen vinden het heel erg dat ze zo ‘slecht’ denken en kunnen dan bijvoorbeeld een dwangmatig ritueel bedenken waarbij ze 10 keer het Onze Vader moeten bidden om deze gedachten te vereffenen.
Mensen proberen vaak met alle macht deze gedachten te onderdrukken, maar juist dán komen ze naar boven. Probeer maar eens niet te denken aan een roze olifant. U bent er dan zo mee bezig niet aan iets te denken, dat u er juist aan denkt.
Meer lezen?
Het duiveltje van de geest (eventueel te bestellen bij de ADF stichting) is een boek met specifieke informatie over heftige dwanggedachten. Ook kunt u op deze pagina het verslag lezen van een thema-avond over dit onderwerp met als titel: 'Dwanggedachten, het taboe doorbreken.'
Bronvermelding: naar: Sterk, F. & Swaen, S. Leven met een dwangstoornis. Houten: Bohn Stafleu Van Loghum. Bear, L. Duiveltje van de geest, uitg. Nieuwezijds
zaterdag 24 januari 2015 om 20:08
quote:blijfgewoonbianca schreef op 24 januari 2015 @ 20:05:
[...]
Ze raakt NIET opgewonden van dat kind. Ze is bang dat ze ooit eens misschien opgewonden raakt. En dat zou ze afschuwelijk vinden; daarom is ze ook zo angstig voor die gedachtes.
Zie je dat verschil niet?Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.
[...]
Ze raakt NIET opgewonden van dat kind. Ze is bang dat ze ooit eens misschien opgewonden raakt. En dat zou ze afschuwelijk vinden; daarom is ze ook zo angstig voor die gedachtes.
Zie je dat verschil niet?Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:09
Quote:
door Meijer m.(melchior)
‘Ik duw haar van de trap,’ flitst het door uw hoofd als uw dochtertje gezellig zit te spelen. Of u ziet plotseling haarscherp voor u hoe u onder die vrachtwagen schuift. Dwanggedachten: negentig procent van de mensen heeft ze. Waar komen ze vandaan?
Liefkozend buigt u zich over het pasgeboren wurm van de buren. Alleraardigste mensen, die u hoog hebt zitten en een warm hart toedraagt. In een flits is de gedachte daar. Hoe u het weerloze kind de keel dichtknijpt. U wilt het beslist niet, maar de scène dringt zich full colour en compleet met ontredderde ouders aan u op. Of u staat op het station. In de verte nadert met hoge snelheid een intercity. Onwillekeurig ziet u zichzelf naar de rand van het perron lopen en over de rand storten
– als u nú springt, kan de machinist met geen mogelijkheid meer stoppen. De gedachte aan het bloedbad vervult u met afschuw. U bent dik tevreden met uw leven. Maar een duiveltje roept: ‘Kom op, doe het dan, doe het dan!’
Seks met je schoonmoeder
Ieder mens denkt nu en dan dingen die hij eigenlijk niet wil denken. Zulke intrusies zijn volkomen normaal, ook wanneer ze ons de rillingen over de rug doen lopen. Volgens Fred Sterk en Sjoerd Swaen, auteurs van het boekje Leven met een dwangstoornis, vormen ze een evolutionair waarschuwingssysteem, bedoeld om ons voor onachtzaamheid en stommiteiten te behoeden. De intrusie herinnert ons eraan dat bepaalde handelingen afschuwelijke fysieke of sociale consequenties kunnen hebben. Wie bij een naderende trein als het ware naar de rails toe wordt getrokken, zal eerder een paar stappen achteruit doen, en ook niet makkelijk over de rails naar een ander perron rennen. Wie zichzelf op kraambezoek een baby ziet wurgen, wordt nog even gewezen op de kwetsbaarheid van zuigelingen. Ongemakkelijk – als het om overleven gaat, is het brein weinig fijnzinnig – maar functioneel.
Iemand zonder dwangneiging schenkt nauwelijks aandacht aan zijn intrusies. Hij verbaast zich even over de bizarre gedachte aan seks met zijn schoonmoeder, wuift die weg en gaat over tot de orde van de dag. Zijn gedachten zijn van hem, niemand kan ze lezen en ze hebben geen consequenties. Anders wordt het als je aan dit soort ‘verboden gedachten’ een diepere betekenis gaat toekennen. Swaen en Sterk beschrijven een patiënte die zo bang was om op straat iemand onder een bus te duwen, dat ze alleen nog met een ‘veiligheidspersoon’ de stad in durfde. En een man die zware sloten op de besteklade aanbracht uit vrees anders ’s nachts zijn vrouw dood te steken. Weer anderen trappen in de val van het magisch denken: ‘Als ik aan kanker denk terwijl ik met mijn moeder telefoneer, zal zij de ziekte krijgen.’
Niet denken aan een witte beer!
Mensen die zich laten intimideren door een intrusie, zullen daarom uit alle macht proberen om haar weg te drukken. Dat is paradoxaal genoeg de beste manier om een onschuldige dwanggedachte om te zetten in een belemmerende obsessie. Je kunt namelijk niet expres niet aan iets denken. In een beroemd geworden experiment gaf de Amerikaanse psycholoog Daniel Wegner proefpersonen de opdracht om vijf minuten lang niet aan een witte beer te denken. Iedereen deed verwoed zijn best om aan andere dingen te denken, maar in alle hoofden renden voortdurend óók witte beren door het beeld. Voor de zekerheid toonde Wegner aan dat roze olifanten, rode kevers en groene konijnen net zo opdringerig zijn – dat wil zeggen, als ze niet mogen. Het averechtse effect van gedachteonderdrukking bleek ook nog eens duurzaam. Weken na het experiment werden de proefpersonen nog steeds bezocht door beren en andere ‘verboden’ dieren, en bij herhaling van de proef hadden ze zelfs nog meer moeite om de ongewenste gedachte te weren.
‘Als het onderdrukken van een flauwekulgedachte al leidt tot versterking ervan, dan moet het onderdrukken van beladen gedachten helemaal een averechts effect hebben,’ redeneert experimenteel psycholoog Eric Rassin van de Erasmus Universiteit Rotterdam. In zijn promotieonderzoek naar gedachteonderdrukking, uitgevoerd aan de Universiteit van Maastricht, gaf Rassin twee groepen proefpersonen de opdracht om niet aan een appel te denken. Hij maakte ze wijs dat elke gedachte aan een appel werd geregistreerd. Eén groep werd bovendien verteld dat de computer op eventuele appelgedachten zou reageren door iemand in een andere kamer een forse stroomstoot toe te dienen. Deze mensen waren dus extra gemotiveerd om appels uit hun gedachten te bannen. In lijn met Rassins veronderstelling werden zij gedurende het experiment helemaal gek van de appels. De verboden vruchten drongen zich nog aanzienlijk agressiever op dan bij de proefpersonen voor wie de gedachte geen consequenties had.
Ziekelijk geobsedeerd
Maar als iedereen zichzelf nu en dan iets vreselijks ‘ziet’ doen, hoe komt het dan dat we niet allemaal problematisch aan het verdringen slaan? Volgens Lee Baer, hoogleraar psychologie aan Harvard Medical School en auteur van het boek Alles onder controle, is een werkelijk uit de hand lopende intrusie – zoals bij de vrouw die dacht iemand onder een bus te zullen duwen – een vorm van obsessieve-compulsieve stoornis (ocs). Mensen die hieraan lijden, gaan meestal ook rituelen ontwikkelen om hun intrusies te ‘bezweren’. ocs heeft een sterk erfelijke component, aldus Baer. ‘Alleen als er sprake is van genetische aanleg, kan een intrusie uitgroeien tot een obsessie. Omgevingsfactoren kunnen het probleem natuurlijk wel uitlokken of versterken. We weten dat mensen die als kind iets heel ergs hebben meegemaakt, of die een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel is bijgebracht, een verhoogd risico op dwangneuroses hebben. Ook een omgeving met veel taboes is niet bepaald gunstig. Intrusieve obsessies, bijvoorbeeld over seks met Jezus, komen vaker voor in religieuze kringen. Maar het is in de eerste plaats een fysiologische en biochemische kwestie.’
Niemand weet waar de grens tussen ‘gewone’ intrusies en een obsessie precies ligt. ‘Maar als je eenmaal geobsedeerd bent door een ongewenste gedachte, is het vrijwel onmogelijk om er op eigen houtje van af te komen,’ meent experimenteel psycholoog Eric Rassin. ‘De meesten hebben hulp nodig van een cognitief therapeut. Iemand die je ervan overtuigt dat je niet bént wat je dénkt, en dat het jouw interpretatie is die je gedachten tot dwanggedachten maakt. Pas als je dat grondig beseft, verdwijnt de neurotische spanning die de intrusie oproept.’
Angst voor verlies
‘Gewone’ ongewenste gedachten kunnen natuurlijk ook knap hinderlijk zijn. Een lezeres schreef in een brief aan dit blad: ‘Ik kijk naar ons lieve huisdier en denk ineens: ik zou hem nu gemakkelijk dood kunnen maken. Wat zouden wij daardoor veel verdriet hebben. Of ik zie mijn lieve, kleine buurmeisje en bedenk hoe erg het zou zijn als ze zou worden doodgereden. Ik zou het absoluut niet willen, ik raak er niet opgewonden van, het schiet me gewoon te binnen. Ik schaam me diep voor zulke stomme gedachten en durf ze aan niemand te vertellen.’
Deskundigen zijn het eens over de oorzaak van dit soort intrusies: onzekerheidsintolerantie. Niet zelden komen nare dwanggedachten voort uit de angst om een gelukkige omstandigheid of iets wat je erg dierbaar is te verliezen. Dat weet de briefschrijfster ook. ‘Ik denk vooral vreselijke dingen tijdens gelukkige momenten. Dat het geluk dat me is overkomen, zomaar kan worden weggevaagd, en dat ik het bovendien zélf kapot kan maken, dat vind ik onverdraaglijk.’
Maar als intrusies een waarschuwingssysteem vormen, en voortkomen uit onze bezorgdheid en ons verantwoordelijkheidsgevoel, dan hoeven we ons er helemaal niet voor te schamen. Integendeel. Misschien mogen we zelfs wel dankbaar zijn voor die kwade gedachten.
door Meijer m.(melchior)
‘Ik duw haar van de trap,’ flitst het door uw hoofd als uw dochtertje gezellig zit te spelen. Of u ziet plotseling haarscherp voor u hoe u onder die vrachtwagen schuift. Dwanggedachten: negentig procent van de mensen heeft ze. Waar komen ze vandaan?
Liefkozend buigt u zich over het pasgeboren wurm van de buren. Alleraardigste mensen, die u hoog hebt zitten en een warm hart toedraagt. In een flits is de gedachte daar. Hoe u het weerloze kind de keel dichtknijpt. U wilt het beslist niet, maar de scène dringt zich full colour en compleet met ontredderde ouders aan u op. Of u staat op het station. In de verte nadert met hoge snelheid een intercity. Onwillekeurig ziet u zichzelf naar de rand van het perron lopen en over de rand storten
– als u nú springt, kan de machinist met geen mogelijkheid meer stoppen. De gedachte aan het bloedbad vervult u met afschuw. U bent dik tevreden met uw leven. Maar een duiveltje roept: ‘Kom op, doe het dan, doe het dan!’
Seks met je schoonmoeder
Ieder mens denkt nu en dan dingen die hij eigenlijk niet wil denken. Zulke intrusies zijn volkomen normaal, ook wanneer ze ons de rillingen over de rug doen lopen. Volgens Fred Sterk en Sjoerd Swaen, auteurs van het boekje Leven met een dwangstoornis, vormen ze een evolutionair waarschuwingssysteem, bedoeld om ons voor onachtzaamheid en stommiteiten te behoeden. De intrusie herinnert ons eraan dat bepaalde handelingen afschuwelijke fysieke of sociale consequenties kunnen hebben. Wie bij een naderende trein als het ware naar de rails toe wordt getrokken, zal eerder een paar stappen achteruit doen, en ook niet makkelijk over de rails naar een ander perron rennen. Wie zichzelf op kraambezoek een baby ziet wurgen, wordt nog even gewezen op de kwetsbaarheid van zuigelingen. Ongemakkelijk – als het om overleven gaat, is het brein weinig fijnzinnig – maar functioneel.
Iemand zonder dwangneiging schenkt nauwelijks aandacht aan zijn intrusies. Hij verbaast zich even over de bizarre gedachte aan seks met zijn schoonmoeder, wuift die weg en gaat over tot de orde van de dag. Zijn gedachten zijn van hem, niemand kan ze lezen en ze hebben geen consequenties. Anders wordt het als je aan dit soort ‘verboden gedachten’ een diepere betekenis gaat toekennen. Swaen en Sterk beschrijven een patiënte die zo bang was om op straat iemand onder een bus te duwen, dat ze alleen nog met een ‘veiligheidspersoon’ de stad in durfde. En een man die zware sloten op de besteklade aanbracht uit vrees anders ’s nachts zijn vrouw dood te steken. Weer anderen trappen in de val van het magisch denken: ‘Als ik aan kanker denk terwijl ik met mijn moeder telefoneer, zal zij de ziekte krijgen.’
Niet denken aan een witte beer!
Mensen die zich laten intimideren door een intrusie, zullen daarom uit alle macht proberen om haar weg te drukken. Dat is paradoxaal genoeg de beste manier om een onschuldige dwanggedachte om te zetten in een belemmerende obsessie. Je kunt namelijk niet expres niet aan iets denken. In een beroemd geworden experiment gaf de Amerikaanse psycholoog Daniel Wegner proefpersonen de opdracht om vijf minuten lang niet aan een witte beer te denken. Iedereen deed verwoed zijn best om aan andere dingen te denken, maar in alle hoofden renden voortdurend óók witte beren door het beeld. Voor de zekerheid toonde Wegner aan dat roze olifanten, rode kevers en groene konijnen net zo opdringerig zijn – dat wil zeggen, als ze niet mogen. Het averechtse effect van gedachteonderdrukking bleek ook nog eens duurzaam. Weken na het experiment werden de proefpersonen nog steeds bezocht door beren en andere ‘verboden’ dieren, en bij herhaling van de proef hadden ze zelfs nog meer moeite om de ongewenste gedachte te weren.
‘Als het onderdrukken van een flauwekulgedachte al leidt tot versterking ervan, dan moet het onderdrukken van beladen gedachten helemaal een averechts effect hebben,’ redeneert experimenteel psycholoog Eric Rassin van de Erasmus Universiteit Rotterdam. In zijn promotieonderzoek naar gedachteonderdrukking, uitgevoerd aan de Universiteit van Maastricht, gaf Rassin twee groepen proefpersonen de opdracht om niet aan een appel te denken. Hij maakte ze wijs dat elke gedachte aan een appel werd geregistreerd. Eén groep werd bovendien verteld dat de computer op eventuele appelgedachten zou reageren door iemand in een andere kamer een forse stroomstoot toe te dienen. Deze mensen waren dus extra gemotiveerd om appels uit hun gedachten te bannen. In lijn met Rassins veronderstelling werden zij gedurende het experiment helemaal gek van de appels. De verboden vruchten drongen zich nog aanzienlijk agressiever op dan bij de proefpersonen voor wie de gedachte geen consequenties had.
Ziekelijk geobsedeerd
Maar als iedereen zichzelf nu en dan iets vreselijks ‘ziet’ doen, hoe komt het dan dat we niet allemaal problematisch aan het verdringen slaan? Volgens Lee Baer, hoogleraar psychologie aan Harvard Medical School en auteur van het boek Alles onder controle, is een werkelijk uit de hand lopende intrusie – zoals bij de vrouw die dacht iemand onder een bus te zullen duwen – een vorm van obsessieve-compulsieve stoornis (ocs). Mensen die hieraan lijden, gaan meestal ook rituelen ontwikkelen om hun intrusies te ‘bezweren’. ocs heeft een sterk erfelijke component, aldus Baer. ‘Alleen als er sprake is van genetische aanleg, kan een intrusie uitgroeien tot een obsessie. Omgevingsfactoren kunnen het probleem natuurlijk wel uitlokken of versterken. We weten dat mensen die als kind iets heel ergs hebben meegemaakt, of die een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel is bijgebracht, een verhoogd risico op dwangneuroses hebben. Ook een omgeving met veel taboes is niet bepaald gunstig. Intrusieve obsessies, bijvoorbeeld over seks met Jezus, komen vaker voor in religieuze kringen. Maar het is in de eerste plaats een fysiologische en biochemische kwestie.’
Niemand weet waar de grens tussen ‘gewone’ intrusies en een obsessie precies ligt. ‘Maar als je eenmaal geobsedeerd bent door een ongewenste gedachte, is het vrijwel onmogelijk om er op eigen houtje van af te komen,’ meent experimenteel psycholoog Eric Rassin. ‘De meesten hebben hulp nodig van een cognitief therapeut. Iemand die je ervan overtuigt dat je niet bént wat je dénkt, en dat het jouw interpretatie is die je gedachten tot dwanggedachten maakt. Pas als je dat grondig beseft, verdwijnt de neurotische spanning die de intrusie oproept.’
Angst voor verlies
‘Gewone’ ongewenste gedachten kunnen natuurlijk ook knap hinderlijk zijn. Een lezeres schreef in een brief aan dit blad: ‘Ik kijk naar ons lieve huisdier en denk ineens: ik zou hem nu gemakkelijk dood kunnen maken. Wat zouden wij daardoor veel verdriet hebben. Of ik zie mijn lieve, kleine buurmeisje en bedenk hoe erg het zou zijn als ze zou worden doodgereden. Ik zou het absoluut niet willen, ik raak er niet opgewonden van, het schiet me gewoon te binnen. Ik schaam me diep voor zulke stomme gedachten en durf ze aan niemand te vertellen.’
Deskundigen zijn het eens over de oorzaak van dit soort intrusies: onzekerheidsintolerantie. Niet zelden komen nare dwanggedachten voort uit de angst om een gelukkige omstandigheid of iets wat je erg dierbaar is te verliezen. Dat weet de briefschrijfster ook. ‘Ik denk vooral vreselijke dingen tijdens gelukkige momenten. Dat het geluk dat me is overkomen, zomaar kan worden weggevaagd, en dat ik het bovendien zélf kapot kan maken, dat vind ik onverdraaglijk.’
Maar als intrusies een waarschuwingssysteem vormen, en voortkomen uit onze bezorgdheid en ons verantwoordelijkheidsgevoel, dan hoeven we ons er helemaal niet voor te schamen. Integendeel. Misschien mogen we zelfs wel dankbaar zijn voor die kwade gedachten.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:10
quote:Lady-Voldemort schreef op 24 januari 2015 @ 20:08:
[...]
Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.Geen excuses nodig. Ik denk er precies hetzelfde over.
[...]
Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.Geen excuses nodig. Ik denk er precies hetzelfde over.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 24 januari 2015 om 20:11
quote:Lady-Voldemort schreef op 24 januari 2015 @ 20:08:
[...]
Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.Als je dwanggedachtes hebt dan ben je ziek, ongeacht het onderwerp van die gedachtes.
[...]
Nee. Het idee alleen al vind ik ziek genoeg om meteen naar de crisishulp te rennen in plaats van een suf topic te openen op een forum. Excuses voor mijn gebrek aan begrip.Als je dwanggedachtes hebt dan ben je ziek, ongeacht het onderwerp van die gedachtes.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:11
Luister...
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed antwoord/diagnose voor.
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed antwoord/diagnose voor.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:13
quote:emelie22 schreef op 24 januari 2015 @ 20:11:
Luister...
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en
iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed
antwoord/diagnose voor.Ja heel grappig idd. Echt zoek hulp!!
Luister...
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en
iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed
antwoord/diagnose voor.Ja heel grappig idd. Echt zoek hulp!!
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 24 januari 2015 om 20:14
zaterdag 24 januari 2015 om 20:14
quote:emelie22 schreef op 24 januari 2015 @ 20:04:
Ik bedoel niet dat ik zelfmoord zou plegen ! ben niet zo dom hoor...
Ik bedoel met einde van mijn leven: ongelukkig zijn, niet meer genieten van mijn leven enz. ( beetje zoals het nu is)
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook
Ik bedoel niet dat ik zelfmoord zou plegen ! ben niet zo dom hoor...
Ik bedoel met einde van mijn leven: ongelukkig zijn, niet meer genieten van mijn leven enz. ( beetje zoals het nu is)
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook
zaterdag 24 januari 2015 om 20:15
quote:emelie22 schreef op 24 januari 2015 @ 20:14:
[...]
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook Man man man nou ga je jezelf nog lopen quoten ook. Echt pleurt een eind op hier!!
[...]
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook Man man man nou ga je jezelf nog lopen quoten ook. Echt pleurt een eind op hier!!
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 24 januari 2015 om 20:17
quote:emelie22 schreef op 24 januari 2015 @ 20:14:
[...]
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook Huh? Reageer je nou op jezelf????
[...]
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook Huh? Reageer je nou op jezelf????
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:18
quote:suzyq10 schreef op 24 januari 2015 @ 20:04:
Jouw verhaal.over de dwanggedachte over het lesbische had destijds mijn eigen verhaal kunnen zijn.
Ik droomde ook eens dat ik seks had met een vrouw. Compleet in de war werd ik wakker en dacht dat ik lesbisch was. Niets kon mij er meer van overtuigen dat ik het niet was en ik bleef maar denken in cirkeltjes. Bewijzen zoeken voor mezelf waarom ik het wel of niet was. Niet meer normaal naar een vrouw kunnen kijken en compleet in paniek raken als er een vrouw naar me keek. Dan peilde ik mijn eigen reactie en uiteraard was die altijd in het voordeel van de lesbische gedachten.
Nooit had (en tot op de dag v vandaag nog steeds niet) ik gevoelens gehad voor een vrouw. Al jaren gelukkig met mijn man en inmiddels 2 kinderen en voor die droom nog nooit met andere ogen naar een vrouw gekeken.
Wat mij destijds geholpen heeft was de gedachte : lesbisch word je niet, dat ben je.
De psych adviseerde mij om te stoppen met zoeken op internet en er niet meer zoveel over te praten met anderen want door continue te praten voed je het en daardoor blijf je malen. Het heeft bij mij heel lang geduurd maar inmiddels weet ik dat er bij mij ook angst en dwanggedachten aan ten grondslag lagen. Mijn psych zei dat deze gedachten mij gegrepen hebben op een zwak moment en dat het nu toevallig dit onderwerp was maar dat ik evengoed het kunnen denken dat ik.verliefd was op een grote ijsbeer. Dat hielp mij op den duur wel.
Ik had toen zelfs op internet uitgezocht dat er een naam is voor dit soort dwanggedachten maar hoe het heette weet ik niet meer. Daar stond toen ook een soort checklist die je kon nalopen op gedachten en die je dan hielpen er realistisch naar te kijken.
Sterkte ermee, ik.hoop dat je je weg vindt. Ik weet hoe rot het is om je zo te voelen.
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook & bedankt
Jouw verhaal.over de dwanggedachte over het lesbische had destijds mijn eigen verhaal kunnen zijn.
Ik droomde ook eens dat ik seks had met een vrouw. Compleet in de war werd ik wakker en dacht dat ik lesbisch was. Niets kon mij er meer van overtuigen dat ik het niet was en ik bleef maar denken in cirkeltjes. Bewijzen zoeken voor mezelf waarom ik het wel of niet was. Niet meer normaal naar een vrouw kunnen kijken en compleet in paniek raken als er een vrouw naar me keek. Dan peilde ik mijn eigen reactie en uiteraard was die altijd in het voordeel van de lesbische gedachten.
Nooit had (en tot op de dag v vandaag nog steeds niet) ik gevoelens gehad voor een vrouw. Al jaren gelukkig met mijn man en inmiddels 2 kinderen en voor die droom nog nooit met andere ogen naar een vrouw gekeken.
Wat mij destijds geholpen heeft was de gedachte : lesbisch word je niet, dat ben je.
De psych adviseerde mij om te stoppen met zoeken op internet en er niet meer zoveel over te praten met anderen want door continue te praten voed je het en daardoor blijf je malen. Het heeft bij mij heel lang geduurd maar inmiddels weet ik dat er bij mij ook angst en dwanggedachten aan ten grondslag lagen. Mijn psych zei dat deze gedachten mij gegrepen hebben op een zwak moment en dat het nu toevallig dit onderwerp was maar dat ik evengoed het kunnen denken dat ik.verliefd was op een grote ijsbeer. Dat hielp mij op den duur wel.
Ik had toen zelfs op internet uitgezocht dat er een naam is voor dit soort dwanggedachten maar hoe het heette weet ik niet meer. Daar stond toen ook een soort checklist die je kon nalopen op gedachten en die je dan hielpen er realistisch naar te kijken.
Sterkte ermee, ik.hoop dat je je weg vindt. Ik weet hoe rot het is om je zo te voelen.
Zo voel ik met dus echt! Hoop dat het met mij ook goed komt , net zoals met jou.
Maar wat als het bij mij echt is en geen dwang? pff.
Ja die dwang heet : HOCD.
Denk ook dat het zoiets is...
Veel succes nog ook & bedankt
zaterdag 24 januari 2015 om 20:20
zaterdag 24 januari 2015 om 20:22
Het.is echt dwang, geloof me.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:23
quote:emelie22 schreef op 24 januari 2015 @ 20:11:
Luister...
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed antwoord/diagnose voor.Maar misschien ook wel?
Luister...
Een pedofiel geniet hiervan, wil het zeker ook ECHT doen en voelt zicht NIET angstig of schuldig.
Ik heb ook nog gedacht dat ik opgewonden werd door mijn huisdier.
Vind je dit dan beter te snappen?
Hahah moet eigenlijk soms wel lachen met mijn gedachten ... Soms is het zo duidelijk hoe dom ze zijn.
Maar bon.
Het lesbische gedeelte beangstigd mij het meest. Omdat pedofiel zijn ofzo is echt een ziekte en komt minder voor, het zou bijna niet kunnen dat ik dit ben. Lesbisch zijn is normaal en geen ziekte en iedereen kan het zijn (dus ik ook) daarom maakt dit me banger.. er is nooit een goed antwoord/diagnose voor.Maar misschien ook wel?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 24 januari 2015 om 20:24
quote:suzyq10 schreef op 24 januari 2015 @ 20:22:
Het.is echt dwang, geloof me.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.Hoe kom je daar nou bij?
Het.is echt dwang, geloof me.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.Hoe kom je daar nou bij?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 24 januari 2015 om 20:24
TO lijdt aan een ernstige psychische ziekte. En ze is géén pedofiel.
TO wil juist géén seks met een kind, vandaar haar angst- en schuldgevoelens.
Een pedofiel wil dat juist maar al te graag.
Vwb het lesbisch zijn. Volgens mij kunnen wij zoveel op je inpraten dat we er allemaal schor van worden (of type pijn van krijgen). Dat lesbisch zijn prima is, dat er vanzelf een mens m/v op je pad zal komen.... Maar het euvel is dat je het wel of niet lesbisch zijn eigenlijk moet loslaten en dat je dat door je stoornis juist niet kunt. Dat maakt het imho voor ons erg moeilijk om je te helpen TO.
TO wil juist géén seks met een kind, vandaar haar angst- en schuldgevoelens.
Een pedofiel wil dat juist maar al te graag.
Vwb het lesbisch zijn. Volgens mij kunnen wij zoveel op je inpraten dat we er allemaal schor van worden (of type pijn van krijgen). Dat lesbisch zijn prima is, dat er vanzelf een mens m/v op je pad zal komen.... Maar het euvel is dat je het wel of niet lesbisch zijn eigenlijk moet loslaten en dat je dat door je stoornis juist niet kunt. Dat maakt het imho voor ons erg moeilijk om je te helpen TO.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:25
Ik denk dat iemand die geen last heeft van dwanggedachten niet goed weet wat het inhoudt als je er wel last van hebt. Alle mensen hebben weleens rare gedachten, maar besteden er geen of weinig aandacht aan. Iemand met dwanggedachten worden door zo'n gekke gedachte getriggert en kunnen het niet meer loslaten. Gaan voortdurend in zichzelf checken of het waar is, raken in paniek. Wat je verteld is voor mij heel herkenbaar. Niet over het lesbisch zijn, mijn gedachten zijn anders, maar de uitwerking is ongeveer hetzelfde.
De andere gedachten zijn ook niet zo schokkend als ze lijken. Natuurlijk ga je niks doen met die gedachten.
Ik denk dat je psych je gaat helpen! Ik hoop voor je dat het klikt. Er is een tijd geleden een serie op televisie geweest met mensen die last hadden van dwang. Ook iemand met dwanggedachten was daarbij. Misschien helpt het je om te zien dat je niet de enige bent. Praat met je omgeving over je gedachten. Dit maakt ze voor mij minder realistisch. Ik noem ze mijn roze olifanten.
Sterkte en succes met je behandeling.
De andere gedachten zijn ook niet zo schokkend als ze lijken. Natuurlijk ga je niks doen met die gedachten.
Ik denk dat je psych je gaat helpen! Ik hoop voor je dat het klikt. Er is een tijd geleden een serie op televisie geweest met mensen die last hadden van dwang. Ook iemand met dwanggedachten was daarbij. Misschien helpt het je om te zien dat je niet de enige bent. Praat met je omgeving over je gedachten. Dit maakt ze voor mij minder realistisch. Ik noem ze mijn roze olifanten.
Sterkte en succes met je behandeling.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:27
zaterdag 24 januari 2015 om 20:27
Nu iedereen het er toch over eens is, dat het dwanggedachten zijn, val ik nog even over het volgendequote:3. Je ben obsessief bezig met je looks, je wilt er supergoed uitzien om de aandacht van mannen te stelen.
Waarom kan een lesbi niet bezig zijn met looks? Waarom blijven dergelijke vooroordelen zo hangen?
Verder: sterkte met hulp zoeken, lijkt me erg lastig, steeds bang voor jezelf zijn.
Waarom kan een lesbi niet bezig zijn met looks? Waarom blijven dergelijke vooroordelen zo hangen?
Verder: sterkte met hulp zoeken, lijkt me erg lastig, steeds bang voor jezelf zijn.
Later is nu
zaterdag 24 januari 2015 om 20:28
quote:suzyq10 schreef op 24 januari 2015 @ 20:22:
Het.is echt dwang, geloof me.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.
Laten we hopen dat het dwang is en dat ik door middel van medicatie en de psycholoog kan geholpen worden
En dat ik de man van mijn leven mag tegenkomen...
Het is inderdaad lastig je voelt je moeilijk begrepen en alleen , daarom is het fijn om te horen dat ik niet de enige ben.
Toch denk ik dat sommige homo's of lesbische ook ooit bang zijn geweest het te zijn... dat het een soort ontkenning is die wel al 3jaar aansleept.
Die angst is begonnen nadat ik eerder gedumpt werd door mijn 1e vriendje.
Daarna werd ik smoorverliefd op een jongen ( nog nooit zo verliefd geweest in mijn leven) en die jongen heeft mij afgewezen en net in die periode had ik de droom ...
Het.is echt dwang, geloof me.
"Echte" homoseksuelen zitten niet op die manier met hun geaardheid in de knoop. Die raken niet in paniek van gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht.
Achteraf kan ik er keihard om lachen maar ik kan me ook nog zooo goed voorstellen hoe beroerd ik me destijds voelde.
Sterkte ermee, het komt allemaal.goed.
Laten we hopen dat het dwang is en dat ik door middel van medicatie en de psycholoog kan geholpen worden
En dat ik de man van mijn leven mag tegenkomen...
Het is inderdaad lastig je voelt je moeilijk begrepen en alleen , daarom is het fijn om te horen dat ik niet de enige ben.
Toch denk ik dat sommige homo's of lesbische ook ooit bang zijn geweest het te zijn... dat het een soort ontkenning is die wel al 3jaar aansleept.
Die angst is begonnen nadat ik eerder gedumpt werd door mijn 1e vriendje.
Daarna werd ik smoorverliefd op een jongen ( nog nooit zo verliefd geweest in mijn leven) en die jongen heeft mij afgewezen en net in die periode had ik de droom ...