bah even zeuren....

18-09-2011 19:06 42 berichten
Hallo,



Sommige van jullie kennen mij, vinden me niets..... maar toch moet ik hier echt even wat stoom afblazen..



Ik heb de afgelopen tijd continu het gevoel dat ik weg wil rennen....... Gewoon met de wind in mijn kop weg zover mogelijk (bij mezelf vandaan) weg.... Ik weet niet waar het vandaan komt... Het voelt de hele tijd alsof er iemand op mijn rug tikt en zegt; " Klaar voor de start" go! Laatst heb ik op de dijk de auto langs de kant gezet om eraan toe te geven........ Auto in de berm.... Hoge hakken al struikelt uitgesmeten en op blote voeten heb ik een sprintje getrokken op het afvalt tot ik niet meer kon..... Pas toen ik terug moest lopen voelde ik hoe zeer de steentjes deden aan mijn voeten..... Maar ik voelde wel opgelucht...



Nog iemand die zich als een opgejaagd hertje voelt?
Alle reacties Link kopieren
quote:kikietje schreef op 18 september 2011 @ 19:06:

Hallo,



Sommige van jullie kennen mij, vinden me niets..... maar toch moet ik hier echt even wat stoom afblazen..



Ik heb de afgelopen tijd continu het gevoel dat ik weg wil rennen....... Gewoon met de wind in mijn kop weg zover mogelijk (bij mezelf vandaan) weg.... Ik weet niet waar het vandaan komt... Het voelt de hele tijd alsof er iemand op mijn rug tikt en zegt; " Klaar voor de start" go! Laatst heb ik op de dijk de auto langs de kant gezet om eraan toe te geven........ Auto in de berm.... Hoge hakken al struikelt uitgesmeten en op blote voeten heb ik een sprintje getrokken op het afvalt tot ik niet meer kon..... Pas toen ik terug moest lopen voelde ik hoe zeer de steentjes deden aan mijn voeten..... Maar ik voelde wel opgelucht...



Nog iemand die zich als een opgejaagd hertje voelt?Dit gebeurt toch alleen maar in boeken en films? Klinkt me nogal ongeloofwaardig in de oren moet ik zeggen.
Haha zo voel ik me ook een beetje; mooi gezegd.. Mijn leven lijkt een beetje een film, vandaar het vlucht gevoel waarschijnlijk.
Ja de filmmakers moeten hun inspiratie toch ergens vandaan halen
Ik zou maar een verwijzing vragen naar de psych. Wat raar.
Alle reacties Link kopieren
Ik snap je gevoel wel hoor Kiki,

ik kan geen rust vinden en het lijkt alleen maar erger te worden.

Probeer aan de noodrem te trekken, maar de trein dendert gewoon door...

Ik zou zo graag alles achter me laten en gewoon gaan. Maar ja dat kan niet.
Alle reacties Link kopieren
Zolang je niet weet waar het vandaan komt valt er ook weinig aan te doen. Je kan wel overwegen om te gaan hardlopen, dat zou in ieder geval tijdelijk je hoofd leeg maken en wat ademruimte bieden.
Alle reacties Link kopieren
quote:misspoez schreef op 18 september 2011 @ 19:20:

Ik zou maar een verwijzing vragen naar de psych. Wat raar.Waarom is dit nou weer raar en moet iemand meteen naar de psych?
Ja xs inderdaad ik zou het zo doen en nooit meer achterom kijken...



Ik doe het niet omdat ik niet naar een andere "plaats" wil, een vaste plek, het voelt gewoon echt als vluchten...... Nergens naar toe dus...
Alle reacties Link kopieren
Maar To, wat gebeurt er allemaal in je leven dat je dit gevoel hebt?
Circulair.... Ik fiets al zo'n 200 km per week als ik ook nog ga hardlopen ben ik helemaal vel over been.. Lijkt me geen goed plan..



Er is niet iets specifieks in mijn leven... Ik weet niet waar het vandaan komt
Klinkt als vluchtgedrag. Ik heb er zelf een tijd last van gehad toen ik in een heel erg heftige situatie zat. Ik had toen steeds heel sterk het gevoel een ticket te willen boeken naar Timboektoe en noooooit meer terug te komen. Overigens nooit gedaan hoor



Je gaf al aan dat er niets specifieks aan de hand was in je leven.. is dat het misschien? Vind je je leven te saai? Te benauwend? Baal je ergens van?



Sinds wanneer heb je dat vluchtgevoel? Is er in die tijd iets voorgevallen (hoe klein dan ook)?
Cici ook niet echt het leven wat ik heb is op zich wel het leven waar ik van gedroomd heb.... Uitdagende baan, geld zat, leuke contacten, leuke partner, leuk huis... Niets te klagen..... Maar het gevoel is zo sterk.... Als een enorme adrenaline golf die maar niet afneemt.... Alsof ik op het dak wil klimmen en heel hard schreeuwen, keihard rennen..... Heel hinderlijk
Ja ik kan me het gevoel heel goed voorstellen, evenals dat het enorm hinderlijk en frustrerend is.



Maar als je zegt echt volledig gelukkig te zijn, dan denk ik haast niet dat het een psychische oorzaak heeft. Ja of het moet een heel erg vergaand onbewust iets zijn. Hoe lang heb je hier al last van?
Een week of twee.
Hoe is het bij jou weer overgegaan?
Alle reacties Link kopieren
quote:misspoez wrote on 18 September 2011 @ 19:20:

Ik zou maar een verwijzing vragen naar de psych. Wat raar.



Ruimte maken in je hoofd en vooral niet gehinderd worden door wat anderen raar vinden, is heel gezond!



Dus TO, goed gedaan. Misschien is vechtsport (knallen, schoppen, waaaaaaah!) of zingen (ook waaaaaaah! ) iets voor je?...
Zoals ik al aangaf kwam het bij mij echt door de situatie. Ik zat in een situatie die voor mij zo heftig was dat ik er eigenlijk niet mee om kon gaan. Uiteindelijk is de situatie steeds beter geworden en daarbij is het vluchtgedrag ook verdwenen. Maar die vlieger gaat bij jou dus schijnbaar niet op.



Een week of twee is trouwens nog niet zo lang. Misschien zou je toe kunnen geven aan het vluchtgedrag door te gaan rennen? Ik las dat je al veel fietst en daarom niet ook wilt gaan rennen. Maar kun je het fietsen niet verruilen voor rennen?



Wat misschien ook nog een goed idee is om iets ontspannends te gaan doen de komende tijd? Bijvoorbeeld een massage, wat vaker de sauna in, lekker zwemmen of rustig wandelen met een lekker muziekje op je mp3 speler of ga ontspanningsoefeningen doen of meditatie? Blijkbaar heb je ergens een onrust zitten...
Na even diep graven kan ik nog steeds niets bedenken... Ik kan juist niet relaxen... Na een dag werk van 14,15, of 16 uur wil ik nog niet naar huis... Dagje in de sauna (2x per maand) was afgelopen keer een drama..... Ik vloog tegen de muren op en van de massage werd ik super chagrijnig.... Het rennen is misschien toch wel een goed idee... Trek zo maar mijn pakje aan en een stuk het bos in. .
Alle reacties Link kopieren
In mijn leven had ik ook alles voor elkaar, mijn leven zag eruit zoals ik dat plaatje uitgetekend had...

En toen sloeg de onrust toe, net of ik iets nieuws moet, dit me niet geeft wat ik verwacht had.

Misschien geldt dat voor jou ook kiki?



Sauna, ontspanningsoefeningen, filmpje kijken, zwemmen enz.

vergeet het maar, ik ben zooooo ongedurig, ik kan de rust er niet voor vinden... Erg jammer, normaal gesproken kan ik dat wel.
quote:Lisbeth__Salander schreef op 18 september 2011 @ 19:13:

[...]





Dit gebeurt toch alleen maar in boeken en films? Klinkt me nogal ongeloofwaardig in de oren moet ik zeggen.Nee hoor.
Heel naar voor je, (stiekum blij dat ik niet de enige ben..) Nou ik ga nu even rennen! Haha bedankt voor jullie feedback.
Alle reacties Link kopieren
sterkte kiki, het komt vast helemaal goed met ons!
Alle reacties Link kopieren
Ik herken het in die zin als ik veel stress heb en tegelijkertijd het gevoel heb dat ik tekortschiet. Of als ik bezig benmet dingen die mij niet echt verrijken. KLinkt wat hoogdravend maar wel denk...waartoe, waarom en dan zoveel energie...Word ik erg onrustig van! Sterkte
Herkenbaar (van lang geleden gelukkig). Het klinkt als geen innerlijke rust hebben, je in je eigen lijf niet thuis voelen, de veiligheid binnen jezelf kwijt zijn. Dit gebeurt wanneer je geen goed contact hebt met je je gevoel. Je gevoel krijgt dan geen plaats in je leven, maar doordat het tegensputtert (onrust, gejaagd zijn) laat het zich toch gelden.



Misschien is een haptonoom iets voor je? Die laat je weer bij je gevoel komen. Ook een hypnotherapeut of gevoelstherapeut is hier geschikt voor.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven