Psyche
alle pijlers
Belofte maakt schuld?
woensdag 15 juni 2011 om 20:29
Ik weet niet zo goed waar het te plaatsen, dus ik doe het maar hier.
Nogal onverwachts leen je iemand geld. Het is een aanzienlijk bedrag maar je kunt het missen, het is helder waarvoor het wordt gebruikt en er zijn afspraken gemaakt dat het terug wordt betaald. Tot zover alles goed en wel. Maar je hebt toegezegd het laatste deel van de lening over te maken en opeens schiet het door je hoofd "als ik dit doe, dan ga ik over mijn grens heen". Die grens is zowel gevoelsmatig (genoeg is genoeg) als financieel (na een extra blik op je bankrekening te hebben geworpen).
Dit voorbeeld gaat om geld, maar kan natuurlijk ook om een andere belofte gaan.
Wat doe je? Kom je je belofte na? Verzin je een smoes om er onderuit te komen? Of geef je eerlijk toe, dat je het bij nader inzien toch niet doet; met alle gevolgen van dien (bijvoorbeeld teleurstelling, boosheid, verdriet bij de andere partij). En hoe ga je met deze emoties van die ander om?
Nogal onverwachts leen je iemand geld. Het is een aanzienlijk bedrag maar je kunt het missen, het is helder waarvoor het wordt gebruikt en er zijn afspraken gemaakt dat het terug wordt betaald. Tot zover alles goed en wel. Maar je hebt toegezegd het laatste deel van de lening over te maken en opeens schiet het door je hoofd "als ik dit doe, dan ga ik over mijn grens heen". Die grens is zowel gevoelsmatig (genoeg is genoeg) als financieel (na een extra blik op je bankrekening te hebben geworpen).
Dit voorbeeld gaat om geld, maar kan natuurlijk ook om een andere belofte gaan.
Wat doe je? Kom je je belofte na? Verzin je een smoes om er onderuit te komen? Of geef je eerlijk toe, dat je het bij nader inzien toch niet doet; met alle gevolgen van dien (bijvoorbeeld teleurstelling, boosheid, verdriet bij de andere partij). En hoe ga je met deze emoties van die ander om?
woensdag 15 juni 2011 om 20:55
quote:paloma schreef op 15 juni 2011 @ 20:52:
Dank voor jullie reacties. Dit is echt een geval van volledig comfortabel zijn met hetgeen je hebt gedaan, maar de wetenschap hebbende dat wanneer je de rest ook doet, dat je je er dan opeens veel minder prettig bij kan voelen.
Ik snap er niks van; je hebt helemaal helder waar het geleende geld voor wordt gebruikt en daar ben je het kennelijk ook mee eens, de afbetalingsregeling vind je oké, je kan het missen.....en dan 1, 2, hoppeté ga je over een grens heen.
Waar komt die grens dan ineens vandaan?
Dank voor jullie reacties. Dit is echt een geval van volledig comfortabel zijn met hetgeen je hebt gedaan, maar de wetenschap hebbende dat wanneer je de rest ook doet, dat je je er dan opeens veel minder prettig bij kan voelen.
Ik snap er niks van; je hebt helemaal helder waar het geleende geld voor wordt gebruikt en daar ben je het kennelijk ook mee eens, de afbetalingsregeling vind je oké, je kan het missen.....en dan 1, 2, hoppeté ga je over een grens heen.
Waar komt die grens dan ineens vandaan?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 15 juni 2011 om 20:57
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 juni 2011 @ 20:51:
Hoe kan het nou zijn dat je het eerst kunt missen en dan opeens niet? Dan heb je om te beginnen al niet goed de consequenties overwogen, lijkt mij.Daar heb je helemaal gelijk in. Laat ik zeggen dat de consequenties er rooskleurig uitzagen toen de belofte werd gedaan. Maak nooit beloftes wanneer je in een goed bui bent. Dat is -denk ik- ook wel de les die hieruit kan worden geleerd.
Hoe kan het nou zijn dat je het eerst kunt missen en dan opeens niet? Dan heb je om te beginnen al niet goed de consequenties overwogen, lijkt mij.Daar heb je helemaal gelijk in. Laat ik zeggen dat de consequenties er rooskleurig uitzagen toen de belofte werd gedaan. Maak nooit beloftes wanneer je in een goed bui bent. Dat is -denk ik- ook wel de les die hieruit kan worden geleerd.
woensdag 15 juni 2011 om 21:00
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 juni 2011 @ 20:55:
[...]Waar komt die grens dan ineens vandaan?En weer een goede vraag. Daarom open ik ook dit topic, om erachter te komen. Het ene moment sta je er volledig achter en dan opeens gaat de denkbeeldige deur dicht. Zonder ook maar spijt te hebben van wat je wel hebt gedaan. Alleen wat je nog zou doen, hangt opeens als een molensteen om je nek.
[...]Waar komt die grens dan ineens vandaan?En weer een goede vraag. Daarom open ik ook dit topic, om erachter te komen. Het ene moment sta je er volledig achter en dan opeens gaat de denkbeeldige deur dicht. Zonder ook maar spijt te hebben van wat je wel hebt gedaan. Alleen wat je nog zou doen, hangt opeens als een molensteen om je nek.
woensdag 15 juni 2011 om 21:08
quote:novina schreef op 15 juni 2011 @ 21:04:
Hoi Paloma, is dit een probleem dat nu bij jou speelt? En vraag je je af of je de juiste keuzes hebt gemaakt? Of zit je met de emoties van de ander en wil je weten hoe je daar het beste mee om kunt gaan? Of is het een hypothetische vraag?
Ja, Ja, Ja en Nee .
Ik zit er echt mee. Ik vind het zo stom van mezelf. Ik sta 100% achter wat ik tot zover heb gedaan maar toen ik de laatste stap wilde zetten, werd ik overvallen door een "ho, stop en niet verder" gevoel. Zo raar, heb ik nog nooit meegemaakt.
Hoi Paloma, is dit een probleem dat nu bij jou speelt? En vraag je je af of je de juiste keuzes hebt gemaakt? Of zit je met de emoties van de ander en wil je weten hoe je daar het beste mee om kunt gaan? Of is het een hypothetische vraag?
Ja, Ja, Ja en Nee .
Ik zit er echt mee. Ik vind het zo stom van mezelf. Ik sta 100% achter wat ik tot zover heb gedaan maar toen ik de laatste stap wilde zetten, werd ik overvallen door een "ho, stop en niet verder" gevoel. Zo raar, heb ik nog nooit meegemaakt.
woensdag 15 juni 2011 om 21:10
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 juni 2011 @ 20:56:
En hoe erg komt de ander in de narigheid als die ineens vanwege jouw plots opkomende grens niet meer kan rekenen op de rest van jouw toegezegde lening?Daar wil ik liever niet over nadenken. Ik ben bang dat het in dit geval gaat om alles of niets. De lening zal heel veel betekenen maar het zal net niet genoeg zijn.
En hoe erg komt de ander in de narigheid als die ineens vanwege jouw plots opkomende grens niet meer kan rekenen op de rest van jouw toegezegde lening?Daar wil ik liever niet over nadenken. Ik ben bang dat het in dit geval gaat om alles of niets. De lening zal heel veel betekenen maar het zal net niet genoeg zijn.
woensdag 15 juni 2011 om 21:15
quote:novina schreef op 15 juni 2011 @ 21:12:
In welk stadium van dit probleem ben je nu? Heb je al gezegd dat je de laatste stap niet wilt zetten?Ja. En ik ben eerlijk geweest over mijn dilemma en hoe rot ik mij daarbij voel. Ik voel me nu waarschijnlijk net zo vervelend, als wanneer ik wel de rest zou geven en het zou blijken dat mijn gevoel gelijk had en ik een onjuist besluit zou hebben genomen. Damned if I do, damned if I don't. Zoiets een beetje.
In welk stadium van dit probleem ben je nu? Heb je al gezegd dat je de laatste stap niet wilt zetten?Ja. En ik ben eerlijk geweest over mijn dilemma en hoe rot ik mij daarbij voel. Ik voel me nu waarschijnlijk net zo vervelend, als wanneer ik wel de rest zou geven en het zou blijken dat mijn gevoel gelijk had en ik een onjuist besluit zou hebben genomen. Damned if I do, damned if I don't. Zoiets een beetje.
woensdag 15 juni 2011 om 21:36
quote:novina schreef op 15 juni 2011 @ 21:25:
Wat vind jij van hun reactie? Welke reactie had je verwacht?
En wie is degene die je iets leent? Familie, vrienden, collega, vage kennis, buurvrouw...?
Ik wil liever niet zeggen om wie het gaat (privacy).
De reactie is denk ik een mix van teleurstelling (waarom zeg je het nu terwijl je het eerst hebt beloofd) en lamgeslagen (wat moet ik nu?). Welke reactie had ik verwacht? Ik weet het niet. Ik kan alleen maar begrip opbrengen dat de ander zo reageert. Vanuit mijn eigen perspectief zou ik ook teleurgesteld zijn, maar zou zeker niet bij de pakken neer gaan zitten. Daarbij heb ik al heel veel gekregen en zou daar dankbaar voor zijn. Het lijkt voor mijn gevoel ook een beetje alsof de dankbaarheid voor hetgeen wat reeds is gegeven, een beetje wordt ondergesneeuwd door de teleurstelling van het niet krijgen van het restant.
Wat vind jij van hun reactie? Welke reactie had je verwacht?
En wie is degene die je iets leent? Familie, vrienden, collega, vage kennis, buurvrouw...?
Ik wil liever niet zeggen om wie het gaat (privacy).
De reactie is denk ik een mix van teleurstelling (waarom zeg je het nu terwijl je het eerst hebt beloofd) en lamgeslagen (wat moet ik nu?). Welke reactie had ik verwacht? Ik weet het niet. Ik kan alleen maar begrip opbrengen dat de ander zo reageert. Vanuit mijn eigen perspectief zou ik ook teleurgesteld zijn, maar zou zeker niet bij de pakken neer gaan zitten. Daarbij heb ik al heel veel gekregen en zou daar dankbaar voor zijn. Het lijkt voor mijn gevoel ook een beetje alsof de dankbaarheid voor hetgeen wat reeds is gegeven, een beetje wordt ondergesneeuwd door de teleurstelling van het niet krijgen van het restant.
woensdag 15 juni 2011 om 21:39
Het ligt er ook een beetje aan hoe groot de consequenties voor beide partijen zijn. Als het voor mij alleen maar ongemakkelijk zou zijn om het laatste toch te doen, terwijl het voor de ander aan wie ik het beloofd heb een groot probleem oplevert als ik het niet doe, zou ik het wél doen ook al voelt het niet zo goed als ik dacht dat het zou voelen.
Heeft de ander ook nog andere opties en kom ik zelf echt in de problemen als ik het wel doe, dan zou ik het niet doen.
Heeft de ander ook nog andere opties en kom ik zelf echt in de problemen als ik het wel doe, dan zou ik het niet doen.
woensdag 15 juni 2011 om 21:41
quote:paloma schreef op 15 juni 2011 @ 21:37:
[...]
Wrijf het er maar in .
Nee, je hebt gelijk. Ik heb dat ook nooit gedaan en dan op een dag bevind je je in zo'n situatie.
Nou ja dat om aan te geven dus dat ik in principe wel vind: belofte maakt schuld.
Alleen als ik er zelf écht erg onder zou lijden als ik de belofte na zou komen zou ik het misschien niet doen.
Maar zoals in het voorbeeld dat je geeft met geld. Als ik dan opeens zelf krap zit dan zou ik denken: dan maar krap ik heb het toegezegd.
[...]
Wrijf het er maar in .
Nee, je hebt gelijk. Ik heb dat ook nooit gedaan en dan op een dag bevind je je in zo'n situatie.
Nou ja dat om aan te geven dus dat ik in principe wel vind: belofte maakt schuld.
Alleen als ik er zelf écht erg onder zou lijden als ik de belofte na zou komen zou ik het misschien niet doen.
Maar zoals in het voorbeeld dat je geeft met geld. Als ik dan opeens zelf krap zit dan zou ik denken: dan maar krap ik heb het toegezegd.
woensdag 15 juni 2011 om 21:45
Dus je hebt al een aantal keer een bedrag geleend en nu bij het laatste bedrag wil je het ineens niet meer? Dat vind ik wel raar, dan had je bij de eerste termijnen al kunnen aanvoelen dat het teveel werd, maar nu bij het allerlaatste gedeelte...ik kan me voorstellen dat het voor deze persoon als een klap aankwam, hij/zij heeft wss ook niet meer naar andere oplossingen gezocht omdat die er al was...
Wat je kunt doen als je toch besluit om door te gaan is om dingen op papier te zetten en dan samen een handtekening te zetten.
Als je niet door gaat dan is dat natuurlijk ook jou goed recht.
Wat je kunt doen als je toch besluit om door te gaan is om dingen op papier te zetten en dan samen een handtekening te zetten.
Als je niet door gaat dan is dat natuurlijk ook jou goed recht.
