Burn-out, hoe eruit komen.

Hoi allemaal



Even een tijdje niets geschreven. Veel gebitsklachten gehad( lees nachten wakker jankend van de pijn) Boosdoener moest verwijderd/getrokken worden. Nu iets beter.

Heb niet alle berichten van de afgelopen tijd hier gelezen ...zit ook weer niet lekker in mijn vel.

Gaat weer bergafwaarts, begin te denken dat ik een Burn Out heb gekregen door onverwerkte dingen, en de laatste 4 jr mezelf helemaal wegcijferen.. ben opgebrand en kan niet meer. Ben mezelf totaal kwijt.



Soms wel goede dagen maar merendeel zijn klote.

Vandaag personeelszaken gesproken, lieve vrouw dat echt.

Ze zegt ook je onderbewuste vraagt nu je aandacht, alles wat je weggestopt hebt komt nu naar boven. ( ik gaf ook aan nu eigenlijk niet eens te weten wie ik ben)



Bah dus allemaal weer.



Hoe is het met jullie allemaal? Beter of ook terugvallen, is wat ik schrijf herkenbaar?

Hoi Snow, had je nu vandaag ook je intake bij de GGZ? Hoe is dat gegaan? Of was dat een andere dag? Prima reactie toch van de vrouw van personeelszaken, klinkt in ieder geval alsof ze het beste met je voor heeft. Balen dat het nu wat minder gaat. Is het iets bijzonders waar je je vandaag rot door voelt of is vandaag gewoon een klote dag?

Je verhaal is niet perse herkenbaar, ja het gedeelte dat je je klote voelt wel en ik voelde me ook vooral heel leeg. Duurde echt een tijd voordat ik weer zin in dingen kreeg. Maar het lijkt me zwaar om ook problemen met je omgeving te hebben zoals met je vriend.



Hier gaat het best prima. Vandaag kon ik eindelijk aan mijn collega's vertellen dat ik wegga. Nog een paar weken! Heb er zo'n zin in, om de deur achter me dicht te trekken. Meeste reacties prima, paar reacties van mensen die zich niet kunnen voorstellen dat je een vaste baan opgeeft. Maar sta achter mijn eigen keuze. Vandaag ook wel een beetje weemoedig en ineens weer denken dat het toch wel leuk is daar, hoort erbij, dit is echt de goede keuze.

quote:snowwhite2013 schreef op 11 maart 2013 @ 12:39:

Hoi allemaal



Even een tijdje niets geschreven. Veel gebitsklachten gehad( lees nachten wakker jankend van de pijn) Boosdoener moest verwijderd/getrokken worden. Nu iets beter.

Heb niet alle berichten van de afgelopen tijd hier gelezen ...zit ook weer niet lekker in mijn vel.

Gaat weer bergafwaarts, begin te denken dat ik een Burn Out heb gekregen door onverwerkte dingen, en de laatste 4 jr mezelf helemaal wegcijferen.. ben opgebrand en kan niet meer. Ben mezelf totaal kwijt.



Soms wel goede dagen maar merendeel zijn klote.

Vandaag personeelszaken gesproken, lieve vrouw dat echt.

Ze zegt ook je onderbewuste vraagt nu je aandacht, alles wat je weggestopt hebt komt nu naar boven. ( ik gaf ook aan nu eigenlijk niet eens te weten wie ik ben)



Bah dus allemaal weer.



Hoe is het met jullie allemaal? Beter of ook terugvallen, is wat ik schrijf herkenbaar?antw MM: Tja...hum...aha...wat moet ik hier nu van zeggen? of wat moet ik hier opzeggen?



Je geeft zelf al aan dat je de laatste berichten niet meer hebt gelezen...Waarom vraag je dan wel nog hoe het met ons gaat? Je hoeft dan toch alleen maar terug te lezen als het je echt interreseerd. Ik heb hier al meerdere keren geprobeerd iets te schrijven...want ook anderen zitten niet lekker in hun vel...maar het leek wel alsof ik in het boek "alleen op de wereld" was beland.



Jezelf kwijt zijn, of niet lekker in je vel zitten is een symptoom van burn-out...waarschijnlijk weten dokters dat nog niet want het staat niet in hun rijtje.



Ik wil één vraag stellen aan iedereen met burn-out. En wel deze vraag: "ben je depressief?" want volgens een huisarts heb je geen burn-out als je niet depressief bent. Depressief zijn is volgens mij ook iets anders dan verdrietig zijn of niet lekker in je vel zitten. Volgens de boeken hoef je niet depressief te zijn, en kun je toch totaal-burn-out zijn.

Ik snap je reacties MM, af en toe kan ik egoïstisch overkomen, schrijf dan een aantal dagen niet maar wil dan graag mijn verhaal weer neerleggen hier maar ben dan idd te vermoeid om 10 a 15 berichten door te lezen.

Maar ik snap je reactie, alleen ik bedoel het niet slecht het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in jullie absoluut niet. En ik heb het niet altijd over mezelf..



Als antwoord op je vraag. constateerde zowel de Huisarts als de Arbo arts al de Psycholoog een depressie.

Ik voel me ook depressief 90% van de tijd.

Ik heb nergens zin in, zie nergens het nut van in, doemdenken, negatief , etc etc.



Wat Gatti ook zegt /verteld , ook aan mij vroegen ze of ze zich zorgen om mij moest maken, of ik idd suïcidale gedachtes had.



Gatti wat jij zegt is heel herkenbaar ik vind het ook moeilijk om alles op te schrijven wat ik voel en ervaar, meestal vergeet ik de helft. Tevens vind ik het ook erg moeilijk om op meer dan 2 mensen inhoudelijk in te gaan omdat als ik alles gelezen heb veel dingen weer kwijt ben.. dit in tegenstelling tot hoe ik vroeger was want toen was de inhoud van mijn hoofd eindeloos.

Dag meiden, heb een aantal dagen niet geschreven. Nogal druk geweest met van alles. Zo ben ik afgelopen zaterdag gestart met een hardloopclinic. Steeds heb ik maar smoesjes om niet te gaan hardlopen en nu moet ik wel. Ging verbazingwekkend goed! Verder heb ik gister mijn laatste dag op mijn werk gehad. Dit was het afscheid en overdracht van laatste dingen. Nou het was letterlijk en figuurlijk gisteren een kille dag;). Met mijn manager was er nog wel een klik, maar met directe collega was het heel geforceerd. Om een voorbeeld te geven. Manager zegt tegen collega: "je hebt toch problemen met nieuwe mappenstructuur? Nu kun je vragen waar alles is neergezet." Deze had ik vlak voor mijn ziek zijn aangepast en de bedoeling was dat mijn directe collega en ik er samen aan zouden werken. Lees; ik werkte er aan, wat zij deed was me een raadsel. Blijkbaar heeft ze er vaak over geklaagd, anders kwam deze opmerking er gisteren niet. Dus ik van; "oh nou ik wil je best wel uitleggen wat mijn gedachten over deze structuur is. Ik vind het best logisch, en misschien dat je na mijn uitleg de logica ook snapt?" Maar dat was dan weer niet nodig. Verder kon ik het niet laten om nog wat communicatietips te geven, daar reageerde mijn manager enthousiast op, mijn collega kon me geloof ik wel vermoorden;). Op het einde kreeg ik wel een mooie bos bloemen mee. En klinkt gek, maar ik had liever een handgeschreven kaartje gehad oid. Gaat me niet om de waarde, maar meer om de persoonlijke aandacht. Dit was een bos bestelde bloemen. Maar om een lang verhaal kort te maken, het is de juiste beslissing geweest hier weg te gaan.



Ook nog laatste gesprek bij mijn coach gehad. Het zijn maar 3 gesprekken geweest, maar ik heb er een hoop aan gehad. Voorheen snapte ik het nut niet van vragen stellen aan een werkgever voordat je ergens gaat werken. Nu weet ik heel goed wat ik eerst wil weten voor ik ergens aan de slag wil gaan. Ook zeg ik steeds vaker dat ik dingen wil ipv dat ik dingen moet. Hij adviseerde me nog wel om naar een haptonoom te gaan. Vlinderoogje jij hebt dit ook gedaan toch? Zijn advies is namelijk dat ik in de toekomst nog meer op mijn gevoel moet (naja moet;)) varen. Iets waar ik het wel mee eens ben. Daarnaast vind ik aanrakingen van anderen altijd maar niets, dus wellicht wordt ik hier ook wel een opener/warmer mens van. Ook gaf hij nog als advies dat ik me minder afhankelijk moet opstellen van anderen in de toekomst, zeker als het gaat om relaties. Ik dacht eerst WTF, dat doe ik toch niet?! Maar door heldere voorbeelden kwam ik erachter dat ik dit juist wel deed. Heel erg bezig zijn met de ander te pleasen - zo van, als hij het naar zijn zin heeft is het goed - en mezelf dan verliezen. Iig genoeg interessante punten om me in de toekomst in te verdiepen. Tot slot nog niets gehoord van mijn sollicitatie, maar denk dan ook maar; het zal ergens wel goed voor zijn. Dan nog maar even een tijdje rust. Ook zoiets. Ik zie mezelf als iemand die al 2,5 maand niet werkt. De coach gaf aan om dit anders te zien. Je bent ziek geworden, hebt gezocht naar oplossingen en pas gisteren alles definitief afgesloten. Pas vanaf dit moment is mijn vorige werkgever uit mijn systeem en werk ik niet meer. Toch wel weer bijzonder dat ik bezig zijn met mezelf niet zie als werken, terwijl dit eigenlijk een stuk vermoeiender is dan 5 dagen in de week werken en weten waar ik aan toe ben;)!

En dan nog even een reactie aan de anderen. Het is idd soms vermoeiend om op iedereen te reageren. Ik lees wel alles, maar er wordt ook heel veel geschreven. En dan zit je (zoals Gatti zegt) met 2 schermen naast elkaar om nog even terug te kunnen lezen wie wat ook alweer heeft gezegd als je inhoudelijk reageert. Ik zie dit forum als een medium waar ik dingen van me af kan schrijven en ook dingen van anderen kan leren door ze te lezen.



Melkyway - heel veel succes in de toekomst. Fijn om te lezen dat je helemaal achter je keuze staat en je op andere dingen wil richten.



Polkadot & Liekske - de kwestie van geen vriendinnen begrijp ik heel goed. Ook ik heb me zo gevoeld. Maar ik ben via Viva in een grote groep meiden gerold en we spreken regelmatig af om leuke dingen te doen. Zo gaande weg merk ik met wie ik een sterkere band krijg om ook diepere gevoelens te delen. Die behoefte heb ik zeker, maar soms wil ik ook even geen diepe analyses, maar gewoon lachen, gieren en brullen. En daarbij merk ik dat mensen die geen overspanningsklachten of burnoutklachten hebben (gehad) er maar weinig van snappen. Kost dan teveel tijd om uit te leggen. Misschien is het een tip voor jullie om dmv het Viva contact forum, vrijwilligerswerk of een hobbyclubje contacten op te doen om iig weer in aanraking te komen met mensen buiten je huidige comfortzone. Die (harts)vriendin volgt dan vanzelf wel. Maar om dat meteen te willen is denk ik wel een hoge eis.



Snow - hoe ging je intake bij de GGZ. Het is niet raar hoor dat je de ene dag een piek beleeft en dan weer in het 'zwarte gat' valt. Het zal uiteindelijk goed met je komen, alleen is het een zware weg die je bewandelt. Maar wees trots op jezelf dat je al op dit punt bent. Je ben voor jezelf opgekomen en hebt nee gezegd tegen je werk en je ex. Btw heel fijn die dame van PZ, klinkt als een lieve, warme vrouw die het beste met je voor heeft.

En MissieM ik vind het lastig om op de uitspraak van je huisarts te reageren. Want wat wil ze hiermee? Ik denk persoonlijk dat je bij een burn out wel depressieve klachten vertoond. In mijn geval: futloos, huilbuien, slecht voor mezelf zorgen en soms suïcidale neigingen. Maar ik heb ervoor gekozen om geen medicijnen te slikken en eens goed te kijken naar de energievreters in mijn leven. Ik ben het dus wel eens met de boeken.

quote:Gatti schreef op 12 maart 2013 @ 10:38:

Inderdaad Snoww, heel herkenbaar wat je schrijft. En soms gaat 't hier best snel en weet ik echt niet meer wie wat zei.

Dan zit ik soms met 2 schermen, in 1 mijn reactie en in 't andere scherm lees ik dan bij. Soms lukt dat en soms niet.

Ik stond er een paar jaar geleden op mijn werk om bekend dat ik een geheugen als een olifant had, als ik nu 't geheugen van een mug heb is 't veel.achh hahaha wat herkenbaar. Het kon zo door mij geschreven zijn. Elke letter.

Ik kan de vele postings ook niet allemaal in me opnemen. .............

De postings zijn soms erg lang en eer ik ze gelezen heb weet ik het begin niet meer of wie wat schreef.

..............

Hee Moos, fijn om weer wat van je te lezen. Wat jammer van je laatste werkdag! Is een beetje onpersoonlijk op zo'n manier, het afscheid. Tuurlijk gaat het niet om de waarde maar om het op een goede manier afscheid kunnen nemen van elkaar en dan is het jammer dat je collega blijkbaar wat frustratie heeft opgebouwd heeft in de tussentijd maar dat blijkbaar ook niet tegen je wil zeggen.



Je coach heeft denk ik een goed punt. Maar waarschijnlijk moet je niet een warmer/opener mens worden maar ben je het al en heb je nog geen manier gevonden waarop je dit kan uiten. Voorgaande klinkt misschien heel zweverig of klef maar als ik je zo lees heb, krijg ik het idee dat je al heel begaan bent met andere mensen, ook wat voor hun over hebt (misschien wat te veel: pleasen!) en dat je graag in een prettige, gezellige, veilige omgeving werkt. Dat is op zich goed maar krijgt weinig ruimte als je vooral bezig bent met het ambitieuze deel van jezelf.



Ook de neiging om je heel erg met je werk te identificeren herken ik. Dus als je dan op je werk niet functioneert denk je ook direct dat je als mens niet functioneert. Maar je bent zoveel meer dan alleen een werknemer. Je bent ook iemands dochter, vriendin, kennis, familielid, huisgenoot etc. Je doet jezelf echt tekort als je jezelf alleen als 'productieve werkeenheid' ziet. Denk dat het helemaal zo gek niet is als je een tijdje werkeloos bent - in die zin - het helpt om jezelf te definiëren wie je bent buiten je werk (Ben met al bovengenoemde dingen zelf best veel bezig mee geweest, mail je er nog wel eens over)

Hier was het trouwens een nogal heftig weekje. Eerst dat hele gedoe met weer ziek worden met een hogere dosis AD pillen. Vorige week donderdag te horen gekregen dat ik een vertrekpremie krijg.

Zaterdagavond met mijn vriend naar de huisartsenpost gescheurd. Hij had kokend water over zijn borst gekregen dus eerst een half uur met een trillende, hyperventilerende vriend onder de lauwe douche gestaan en vervolgens moest ie nog opgelapt worden. Gelukkig gaan de brandwonden goed genezen maar de schrik zat er goed in, we waren beide bekaf.

Gisteren op mijn werk aan alle collega's vertellen dat ik wegga. Eigenlijk ben ik ook een beetje bang voor wat Moos al eerder beschrijft, ik vind ze best lauw reageren (op een paar na). Het zijn geen verkeerde mensen ofzo maar weinig vrolijk, hartelijk, meelevend. Mis dat best wel.

En last but not least: een enorme lekkage en wel zo erg dat het in een van de kamers ging regenen. Gelukkig waren we er op tijd bij anders had het door 3 verdiepingen heen gelekt maar wat irritant!

Vandaag was ik dan ook weinig waard, heb een beetje suf op de bank gehangen en dat was het wel zo'n beetje.

Ik vind het ook moeilijk om op iedereen afzonderlijk te reageren. Ik forum mobiel en dat maakt het (zeker nu) onoverzichtelijk.



Ik ben door de huisarts niet als depressief bestempeld maar heb wel degelijk dergelijke klachten.



*zeikmodus aan* wij hebben 1 zoontje (weet dat ik daar heel gezegend mee ben. Dat is de issue niet...) maar meer zal er niet komen. Dat was prima, maar was vandaag bij iemand die over een maand van de derde is uitgerekend en that hurts... Ik heb dit bezoekje dan ook meerdere malen uitgesteld omdat het eigenlijk te confronterend is maar nu toch gedaan. Wat ben ik daarmee over mijn grenzen gegaan zeg... STOM STOM STOM...*Zeikmodus uit*

Laten we er van uitgaan dat iedereen hier met de beste bedoelingen zit en elkaar niet expres negeert oid. Ik vergeet vast ook op een hoop te reageren, of ik kan niet zoveel met een bepaalde posting of ik wil gewoon even zeuren over mijn eigen situatie. En niet iedereen reageert op mij maar kan er niet wakker van liggen. (dat doe ik weer van andere dingen )

Vind over het algemeen trouwens dat er meestal wel degelijk wordt geprobeerd om serieus op elkaar in te gaan en dat vind ik juist fijn...

quote:moringa schreef op 12 maart 2013 @ 21:26:

Denk dat het helemaal zo gek niet is als je een tijdje werkeloos bent - in die zin - het helpt om jezelf te definiëren wie je bent buiten je werk



Even korte reactie, maar Moringa wat superlief je reactie. Bijzonder dat je best wel een goed beeld van mij hebt gekregen dmv dit forum. En ook heel bijzonder dat je exact hetzelfde hierboven zegt als mijn coach gisteren deed. Dat nog even niet werken juist de ware ik aan het licht zal brengen. De afspraak met haptonoom staat voor volgende week dinsdag.



Wat een heftig weekend zo met je vriend. Ik kan me goed voorstellen dat jullie bekaf waren. Gelukkig vallen de brandwonden mee als ik het zo lees. En dan ook nog eens lekkage. Juist goed dat bankhangen van vandaag. Even wat me-time is niet verkeerd hoor. Je hebt genoeg voor anderen klaar gestaan. En daarbij is opladen ook nodig om weer door te kunnen gaan.

[quote]moos83 schreef op 12 maart 2013 @ 12:16:



Polkadot & Liekske - de kwestie van geen vriendinnen begrijp ik heel goed. Ook ik heb me zo gevoeld. Maar ik ben via Viva in een grote groep meiden gerold en we spreken regelmatig af om leuke dingen te doen. Zo gaande weg merk ik met wie ik een sterkere band krijg om ook diepere gevoelens te delen. Die behoefte heb ik zeker, maar soms wil ik ook even geen diepe analyses, maar gewoon lachen, gieren en brullen. En daarbij merk ik dat mensen die geen overspanningsklachten of burnoutklachten hebben (gehad) er maar weinig van snappen. Kost dan teveel tijd om uit te leggen. Misschien is het een tip voor jullie om dmv het Viva contact forum, vrijwilligerswerk of een hobbyclubje contacten op te doen om iig weer in aanraking te komen met mensen buiten je huidige comfortzone. Die (harts)vriendin volgt dan vanzelf wel. Maar om dat meteen te willen is denk ik wel een hoge eis.



Ik weet ook wel dat het een te hoge eis is om een <3 vriendin te willen, het is momenteel alleen zo'n groot gemis dat ik merk dat ik mij er wel op blindstaar soms.



Ik ben ook niet geheel eerlijk naar mijzelf en jullie toe... Ik heb wel wat vrienden/innen. Maar het is of verder weg (andere kant van het land) en mannelijk (leuk, maar niet wat ik verlang) en qua vrouwen merk ik dat er toch veel afstand is. En dat ik, denk ik, iets wat echt mijn issue is... Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat dat komt door de relatie, of non-relatie met mijn moeder vroeger... Die relatie is nu bijna 9 jaar geleden verbroken (mijn keuze) en ik denk dat ik, door hoe zij met me om is gegaan, me niet echt kan hechten aan vrouwen. Iets met vertrouwen enzo...



Ik heb namelijk in mijn vrouwelijke kennissen kring hele lieve vrouwen, maar op de één of andere manier blokkeer ik als het te dichtbij komt.



Dubbel he, ik kan niet met en zonder ze lijkt het wel



*Snowwhite, wat rot voor je dat je nu een terugval ervaart... Ik hoop dat je hier goede hulp bij krijgt (verwerken van niet verwerkt oudzeer...) Ik herken het opkrabbelen en terugvallen ook wel. Niet altijd even makkelijk en zeker niet altijd goed te handelen als je jezelf weer positief moet zien te motiveren...



*Moringa, wat fijn dat je hebt kunnen delen dat je weggaat. Its out in the open nu. Hoe werd er gereageerd? Kreeg je wel begrip?



*Gatti, ik heb dat ook. Ik zit nu met 2 schermen aan om op de reacties te kunnen reageren. Normaal als ik mobiel forum lukt me dat echt niet... En aangezien ik nu, onverwacht, niet alleen de middag, maar de hele dag vrij heb leek me dit de uitgelezen kans om alles door te lezen en te reageren



*Moos83, Wat goed dat je je vorige werk nu helemaal hebt af kunnen sluiten. Nu kan je echt opnieuw beginnen. Inderdaad wel jammer dat ze geen afscheid (bloemen) hebben gedaan met persoonlijke boodschap, had wel zo fijn geweest.



*MM, het is ook moeilijk je te focussen op alle posts die er neer gezet zijn. Ik pik er vaak ook alleen maar steekwoorden uit op en de rest lukt me niet om volledig op te slaan.



*Moringa, wat zal dat schrikken geweest zijn!!! Ik hoop dat hij snel hersteld van de brandwonden, zoiets kan akelig pijn doen...

Balen dat alles momenteel tegen lijkt te zitten



Terugkomend nog op mijn eigen post van gisteren. Ik heb er over het algemeen geen moeite mee om geconfronteerd te worden met baby's en zwangerschappen.

Maar zeker als ik al zo down ben als nu dan kan ik het eigenlijk niet handelen. Maar de afspraak was al meerdere malen afgezegd (voornamelijk van mijn kant uit) dat ik zoiets had van, laat maar doorgaan, dan is het gedaanook.

Maar dat was toch uiteindelijk niet de slimste manier, zit daar even flink mee in mijn maag.

Ik heb haar niet verteld waarom het eerder was afgezegd (had telkens wel redenen, maar uiteindelijk terug te leiden naar niet geconfronteerd willen worden met zwanger zijn en baby's krijgen.

Ook weet ze niet dat ik last heb van beginnende burnout.



Bij het afscheid gezegd dat we nu snel weer af zouden spreken (kraamvisite) maar ben bang dat ik dan ook niet zal trekken en dat ik het misschien op voorhand maar moet aangeven hoe of wat.

Wat vinden jullie, hoe zouden jullie zoiets aanpakken?

Hi Polkadot,

Ik denk dat je een goed punt hebt als je het idee hebt dat je verstoorde relatie met je moeder een rol speelt in het maken van vriendinnen. Vertrouwen is een belangrijk iets, en ik kan me goed voorstellen dat dit bij jou een drempel is. Toch zal het helpen als je, je hiervoor gaat openstellen. Mensen zullen je afstand aanvoelen en wellicht verkeerd interpreteren. Krijg je trouwens professionele hulp?



En lastig om je een advies te geven wat betreft de kraamvisite. Het ligt er eigenlijk aan hoeveel deze persoon voor je betekent. Als dat veel is, dan is openheid van zaken geven juist iets goeds. Geef aan dat je momenteel niet lekker in je vel zit en hoewel je haar graag wil zien het momenteel even teveel wordt. Zij zal hier dan meer begrip voor tonen, dan als je haar met smoesjes afwimpelt.



En als deze persoon meer een kennis is, dan moet je, je afvragen wat jullie band met elkaar is. En is die band zo sterk dat je haar in de toekomst ook wil blijven zien? Je gaf eerder aan weinig vriendinnen te hebben, maar je kunt beter investeren in bv 2 goede vriendschappen dan in 10 kennissen.

Polkadot, Geen smoesjes verzinnen. Hoe lang wil je dat blijven doen? Uiteindelijk gaat dat opvallen en krijgt men argwaan en zoekt men naar antwoorden die misschien enger zijn dan de waarheid.

Echte vrienden kunnen het vast begrijpen.



ps. waarom komt er geen tweede, is dat omdat je dat niet wil of omdat het niet kan?



sterkte met je besluit.

Hey meiden.



Ik wilde even zeggen dat ik niet meer op dit forum actief ben, ik ben er achter gekomen dat ik hele andere problemen heb dan een burnout!!



Binnenkort heb ik een afspraak bij een arts die veel weet over add, want heb daar veel symtonen van, en heb een lichte vorm van autisme daar zijn we van de week ook achter gekomen door de gesprekken die ik heb gehad bij de huisarts.

Ik blijf nog wel de AD slikken want ik begin te merken dat ik daar wel baat bij heb, ik ga vandaag zelfs weer een anderhalfuur aan het werk.

Ik ebn er ook wel weer aan toe om iets te gaan doen.



Ik wil jullie bedanken voor de reactie's en ik hoop dat het op een dag ook met jullie weer goed gaat.

quote:liekske78 schreef op 06 maart 2013 @ 09:51:

Hallo dames,



Vandaag een wat minder dagje, voelde het al met het op staan, kon moeilijk me bed uit, ik denk dat ik gisteren veel te veel gedaan heb, het was ook zo lekker weer.



Ben een beetje douwn, weer wat huilbuien, en waarom weet ik niet zo gek is dat dat je huilt maar niet weet waarom.

Ik heb eergisteren een brief van de arbo gehad, moet morgen om 11.00uur op gesprek zijn, zit pas een week thuis en nu al een brief is dat niet snel? nu weet ik dat er op het werk meer in de ziekte wet zitten, dus misschien daarom dat ze bang zijn dat ik langdurig in de ziektewet kom te zitten.



volgende week weer naar de huisarts om te kijken of ik naar een hele pil AD mag zit nu op een halfje, en dan weer kijken hoe het weer verder gaat, pas 22 maart naar de psy is nog wel lang, maar goed het is helaas.

ben wel blij dat er dit forum is, je kunt lekker van je afschrijven en heb er ook steun aan.Fijn Liekske dat je nu al die diagnose hebt gekregen. Echt razendsnel. Dan is het echt wel duidelijk want bij volwassennen is het moeilijker om die diagnose te stellen.Je zult nu vast wel medicijnen krijgen voor ADD neem ik aan.

Fijn dat je aan dit topic zoveel steun hebt gehad.

Het ga je goed, doeiiiiiiiiiiiii

[quote]moos83 schreef op 13 maart 2013 @ 20:46:

Hi Polkadot,

Ik denk dat je een goed punt hebt als je het idee hebt dat je verstoorde relatie met je moeder een rol speelt in het maken van vriendinnen. Vertrouwen is een belangrijk iets, en ik kan me goed voorstellen dat dit bij jou een drempel is. Toch zal het helpen als je, je hiervoor gaat openstellen. Mensen zullen je afstand aanvoelen en wellicht verkeerd interpreteren. Krijg je trouwens professionele hulp?



Ik weet dat ik mij ervoor open moet stellen, maar onbewust komt steeds die blokkade. Ik ben er nog niet achter wanneer (triggers) deze komt, ik moet dat herkennen om dat te doorbreken. Nee, momenteel krijg ik geen hulp, ik heb vele jaren hulp gehad en wil dit nu proberen zelf aan te pakken. Als dit niet lukt zal ik hulp zoeken.



En lastig om je een advies te geven wat betreft de kraamvisite. Het ligt er eigenlijk aan hoeveel deze persoon voor je betekent. Als dat veel is, dan is openheid van zaken geven juist iets goeds. Geef aan dat je momenteel niet lekker in je vel zit en hoewel je haar graag wil zien het momenteel even teveel wordt. Zij zal hier dan meer begrip voor tonen, dan als je haar met smoesjes afwimpelt.



We zijn niet meer dan goede kennissen. Dus misschien dat ik dan het beste kan aangeven dat ik momenteel veel moeite heb met het feit dat we maar 1 kindje hebben en niet meer zullen krijgen (hier weet ze van) dan zou dat afdoende moeten zijn...



En als deze persoon meer een kennis is, dan moet je, je afvragen wat jullie band met elkaar is. En is die band zo sterk dat je haar in de toekomst ook wil blijven zien? Je gaf eerder aan weinig vriendinnen te hebben, maar je kunt beter investeren in bv 2 goede vriendschappen dan in 10 kennissen.



Dat klopt wel, maar als ik ook de kenissen (die kunnen doorgroeien tot vriendschappen) verwaarloos blijft er helemaal zo niks over...