Burn-out wie ook??? - deel 2

Hoi allemaal, even snel berichtje van mijn kant. Ik merk hier nog steeds een stijgende lijn en het is nog niet zoals het was, maar het is zo fijn dat je dat merkt. Gisteren wezen winkelen en hoewel ik helemaal gesloopt ben nu, ging het best goed. Had met mezelf afgesproken dat als het niet ging ik naar huis zou gaan en door die afspraak ging het gewoon goed. De drukte blijft lastig en heftig binnenkomen, maar het ging. Ik denk wel eens het is een tijdelijke opleving, ik krijg straks ook een enorme terugval maar stiekem hoop ik toch dat het aanblijft.



@ Kelinci, wat vervelend voor je dat je je weer zo voelt. Ik heb geen ervaring met de overdracht aan UWV, ben wel benieuwd. Wel goed dat je inziet dat het niet JE baan is. Wel lastig he als je dat niet goed van te voren in kan schatten.



@ Blossom. welkom hier, natuurlijk mag je meeschrijven. Het is allemaal heel herkenbaar, de eerste weken thuis kon ik echt niets anders doen dan rustig aan en veel huilen. Ik moest van mezelf ondertussen wel van alles om me beter te voelen (sporten, gezond eten, etc.). En ik voelde me vreselijk schuldig dus ik wilde me thuis ook nuttig maken. Ik lag kortom erg met mezelf in de knoop, en dat gevecht maakt het niet beter. Veel sterkte de komende periode, ook voor je vriendin.



@ Lindy, die feesten sla ik ook nog steeds over, dat gaat nog niet. Ook verjaardagen niet. Maar de een op een afspraken gaan gelukkig weer wat beter. Vervelend dat je je zo rot voelt.



@ Krisje, fijn he dat je dat je dat merkt? Hoe gaat het nu met je, weer helemaal hersteld?



@ Brown Eyed Girl, ik ben sinds februari thuis en heb afgesproken de hele maand mei nog niet te gaan werken. Vanaf juni zal ik wel beginnen met reintegreren op een rustige manier. Zoals al eerder is geschreven denk ik inderdaad dat het voor iedereen anders is. Goed naar je eigen lichaam luisteren. Mijn psych is er heel makkelijk in. Je kan het gewoon gaan proberen en gaat het niet dan ga je weer naar huis (of je belt je werk dat je onderweg was maar zo in huilen uitbarstte dat je weer terug bent gegaan).



Ik weet niet meer wie het zei, dat herstellen van een burnout top sport is. Mooie gedachte vind ik dat. Ik neem dat maar aan als mijn motto de komende periode als ik weer teveel vraag van mezelf.



Heel goed weekend iedereen (het is toch een wat langer berichtje geworden dan gedacht)!

quote:BrownEyedGirl26 schreef op 06 mei 2010 @ 11:19:





Psycholoog benadrukte nog even dat ook al lijkt het alsof je 'niks' doet en iedereen om je heen ziet leven.. dat herstellen van een burn out TOPSPORT is! Dus knoop het in jullie oren !



Mag ik vragen hoe lang het voor jullie heeft geduurd tot je weer kon gaan werken? Ik zit sinds dec 09 thuis en als ik alleen maar denk aan werk word ik al paniekerig en moe..





Dat klinkt heel goed, we doen dus aan topsport,ik zal deze uitdrukking onthouden



Brown Ik ben vanaf eind augustus thuis en ben in november begonnen op reintregatiebasis, heel langzaam opbouwend.

Ach meissie, het is ook gewoon hartstikke klote en zo herkenbaar. Ik heb met je te doen en kan je weinig opbeurends vertellen behalve dat je moet onthouden dat jij hier ook niet voor kiest en het liever anders zou doen. Je bent je burn out niet, je hebt er een. Nog een laatste troost: ook vandaag gaat weer voorbij, vanavond komt je vriend weer thuis en dan sluit je hem in je armen en vertel je hoe graag je er voor had willen zijn. Dat weet hij heus!

Sterkte!

Probeer even lekker te slapen anders. Mijn wereld ziet er vaak weer anders uit als ik even mijn ogen even heb dichtgedaan. Keep it up!

Kelicini..balen meis!! Ik sluit me aan bij Mo's lieve woorden ..veel sterkte, ik vind het al ontzettend knap dat je uberhaupt gegaan bent naar de kerk, hopelijk kun je dat (over een tijdje) ook zo zien!! Rust lekker uit!

Hoi meiden,



Kelinci, wel heel fijn dat je dat soort dingen met je psycholoog kan bespreken inderdaad.. Je kan zo down worden door zulke dingen die je nu gewoon niet kan handelen.



Hebben jullie allemaal al contact met een psycholoog?

Ik heb volgende wk weer een afspraak bij de huisarts, hij zei vorige keer dat er een enorme wachtlijst is voor psychologen, maar volgens mij wil hij ook eerst even afwachten hoe ernstig het met me gesteld is. De Arbo-consulent had het ook al over event psychische begeleiding gehad maar adviseerde ook in ieder geval nu eerst even 2 weken rust en daarna belt ie om eea te bespreken.



Over die rust, dat is me echt nog voor geen meter gelukt.. Ik zit de laatste dagen alleen maar met mijn vriendinnetje in mijn kop (zie mijn eerdere verhaal) en kan er zo boos en verdrietig van worden dat ze nu al dagen geen contact met me wil hebben! We hebben normaal dagelijks contact en ik probeer nu allerlei redenen voor mezelf te verzinnen waarom ze even geen contact wil. En het frustrerende eraan is dat ik BEGRIJP waarom ze even geen contact wil.. Ik ken haar zo goed, ik weet dat als ze zich niet lekker voelt, ze zich terugtrekt. Heel anders dan ik, want ik zoek juist steun bij anderen en wil er graag over praten. Het is nu zo klote dat ik haar dus wel nodig heb en zij mij niet..



Ik moet echt nu alles loslaten wat er gebeurt met iedereen, ik moet aan mezelf denken, de rest is bijzaak. Ik weet het zo goed, maar het gaat zo moeilijk..

Ik hoop echt dat ik wat meer rust in mijn kop krijg. Heb het al moeilijk genoeg, ook zonder alle problemen van anderen. Ik kan zo gewoon niet beter worden als ik me zo druk maak om alles wat er gebeurt..



Pfffff, wat een gedoe dit zeg..

Hey,



Kellinci, wat vervelend dat je je zo rot hebt gevoeld dit weekend. Het is helaas heel herkenbaar , ik heb dit weekend ook weer een paar huilbuien gehad omdat ik niet op visite kon terwijl ik dit zoo graag wilde. GeIukkig heb ik ook een hele lieve vriend die het allemaal begrijpt. Al vindt hij het ook wel eens moeilijk. Hoop dat je ondertussen weer wat tot rust bent gekomen.



Vanmorgen weer op mijn werk geweest en moet woensdag weer. We zijn aan het fuseren op het werk en woensdag gaan we vast wat inpakken om te verhuizen. Zie er als een berg tegen op, maar wil er ook wel weer graag bij zijn. Kan mijn vervanger dit niet allemaal alleen laten opknappen. Ben nu ook weer super moe. Gelukkig morgen nog een uitrust dag.



Blossom80, ik heb geluk gehad en meteen een psycholoog via mijn werk gekregen. Kon er gelukkig meteen terecht. Het heeft mij vooral in de eerste paar maanden heel erg geholpen. Ik hoop voor je dat je snel een gesprek krijgt.



Mo78: Bij mij is er over het geheel een stijgende lijn, maar ook periodes tussendoor dat het weer wat minder gaat. Het is echt een golf beweging. Dit schijnt er bij te horen. Het moeilijkst is het om het weer even te accepteren als het straks weer even wat minder gaat. Knap van je dat je hebt gewinkeld. Hoe lang kon je het vol houden? Meestal merk ik dat het op het moment zelf wel gaat, tot je terug komt..



Ik ga even goed uitrusten en hopen dat ik me morgen weer wat beter voel dan vandaag maar goed heb er toch weer een werk morgen opzitten dus mag trots zijn op mezelf.



liefs Kris

Kellicini; hoe is het met je gegaan afgelopen weekend?



Blossom, ik had aan het begin van mijn burnout ook geen enkele rust of ontspannings gevoel.. nu pas (voor mij na een maand of 4) heb ik kleine momenten van rust als ik bijvoorbeeld op een bankje in het zonnetje zit ofzo.. Dus push jezelf niet te hard om maar 'rust' te voelen..het komt vanzelf!

Ohja, Ik heb sinds maart een psych, idd door lange wachttijden.. waar ik heel blij mee ben.



Trouwens erg trots op mezelf want vanochtend een lastig onderzoekje bij de huisarts ondergaan..ik ben nogal paniekerig (vooral in wachtkamers) maar het ging goed!!

Hoi allemaal,



@ Brown Eyed Girl, goed hoor! Ik ben ook trots op je. Ik word al paniekerig bij de slager.



@ Kris, wat knap van je dat je alweer werkt. Ik vind het op dit moment van de hele beroepsbevolking zo ontzettend knap dat ze dat doen, ik kan het me gewoonweg nog steeds niet voorstellen dat dat me ooit weer gaat lukken. Heb je nog lekker kunnen uitrusten?

Het winkelen ging goed, had erg last van de drukte maar was ook erg opgetogen door wat ik allemaal aankon (ben best veel afgevallen). Ik hield met een half oxazepammetje na een paniekaanval een hele middag vol. De volgende dagen was ik wel heel erg gesloopt, maar ook opgetogen over het feit dat het weer gelukt was.



@ Blossom, het begin is echt het allervervelendst (ook de weg er naar toe trouwens) en het moeilijkste is nu het accepteren er van. Ik ging (en dat doe ik soms nog) er heel krampachtig mee om.

Voor wat betreft de psycholoog heb ik geluk gehad denk ik. Ik had een afspraak staan bij de huisarts, bij de psycholoog die daar in dienst is. Op basis van die afspraak zou ik worden doorverwezen. Een paar dagen voor die afspraak werd ik opgebeld dat ze ziek was. Ik heb toen in overleg met de huisarts afgesproken zelf op zoek te gaan. Ik ben toen bij een psychotherapeut terechtgekomen waar ik al binnen een week terecht kon. En nog mooier is dat ze om de hoek zit en volledig wordt vergoed, hoe lang het ook duurt. Had ik toch wel goed uitgekozen zo achteraf gezien.

Naar ook dat het allemaal samenvalt met je vriendin. Heb je andere vriendinnen/mensen om je heen waar je het wel kwijt kan? Ik ben een dagboekje gestart om maar gewoon van me af te schrijven, dat helpt mij ook heel goed.



@ Kelinci, ik ben ook benieuwd hoe het met je is na het weekend? Voel je je al weer wat beter?



Hier nog steeds een merkbare stijgende lijn, wel afgewisseld met slechte dagen maar ik blijf naar het geheel kijken en probeer erg lief te zijn voor mezelf (dat lukt best wel!). Gisteren bij de psych geweest en oefeningen gehad om die nare lichamelijke gevoelens op te roepen waardoor ik nu altijd in paniek raak. Zo moet ik bijvoorbeeld 90 sec hyperventileren en ademen door een rietje. Op dit moment vermijd ik dingen die die gevoelens oproepen en ben ik erg alert op elke sensatie in mijn lijf. Het schijnt dat die oefeningen helpen het te normaliseren. Ik vind het best eng om te doen, maar wel lekker concreet om mee aan de slag te gaan.



Nou topsporters, succes met de trainingen en laten we blijven toewerken naar de grande finale!

Mo, Herkenbaar zeg..ik kijk ook met grote ogen naar mensen die een 'normale' dagbesteding hebben en s avonds ook nog wat leuks kunnen gaan doen. Dat kon ik OOK.. en nu lijkt het idd mijlenver weg... Bah! Maar zo te horen hoor het erbij..



Wat supergoed van het winkelen! k ben ook aan het afvallen en wil over een paar maandjes ook zover zijn. Halve oxa's herken ik ook ik heb er ong 2 per maand ofzo echt nodig in moeilijke situaties..



Mooie laatste zin!

Hoi meiden,



Mo, bizar dat je dat noemt inderdaad, de weg er naar toe.. Die heeft bij mij echt langer dan een half jaar geduurd. Ik had toen ook al dingen die ik nu ook heb, zoals niet kunnen lezen, tv druk vinden, moeilijk concentreren, stemmingswisselingen etc. maar ik kon daarnaast nog aardig functioneren en doorgaan.

Ik heb gelukkig nog wel andere mensen ja, waar ik bij terecht kan, zoals mijn vriend en mijn ouders, maar ook vrienden. Alleen ze betekenen allemaal net niet zoveel als mijn beste vriendinnetje.. Maar goed, ook dat leer ik nu langzaam accepteren.

Er stond iets heel moois in een boekje met ontspanningsoefeningen die ik heb:



Aanvaard verandering.

Niets blijft altijd hetzelfde. Echte ontspanning komt niet door de loop van het leven te willen beheersen, maar door jezelf te laten meevoeren op de stroom, zonder angst voor de toekomst of heimwee naar het verleden.



Zo mooi!



Ik schrijf nu sinds een paar dagen trouwens inderdaad ook veel van me af in een dagboek, dat helpt wel om alles een beetje kwijt te raken uit je lijf ja.

Net zoals hier op het forum schrijven!



Mo, eng, die oefeningen die je beschrijft!! Goed dat het lukt om lief te zijn voor jezelf, ik vind dat nu één van de moeilijkste dingen die er zijn!

Ik merk nu vooral dat ik nog zo graag in de "normale" modus wil..

Ik heb heel de tijd het gevoel dat ik het zelf in de hand heb en dat ik er 'gewoon uit kan stappen' uit deze ellende.. Ik ben ook bang dat ik mezelf gekker maak dan nodig en dat het allemaal wel mee valt. Maar als ik dan even terug denk aan een paar weken geleden toen ik instortte, dan weet ik wel dat het gewoon niet goed met me gaat en dat dat heus niet zomaar gebeurt.

Herkennen jullie dit?



De huisarts en de Arbo hebben trouwens aangegeven dat ze denken dat ik overspannen ben, geen burn out. Hebben jullie allemaal echt een burn out of zijn er ook bij die "alleen maar" overspannen zijn?



Oh en ik vraag me ook af of jullie boeken kunnen lezen?

Het zou me denk ik zo helpen te ontspannen, maar ik heb tot nu toe nog niet meer dan 2 pagina's in me op kunnen nemen.



Dikke aan jullie!

Hey meiden,



Kan niet slapen. Was vanmorgen pas erg laat uit bed en ben bang dat ik daarmee mijn ritme weer verstoord heb, tijd voor het forum dus.



Grappig he dat er zoveel herkenbaarheid is onderling, dat doet mij ook zo goed (dus toch niet helemaal idioot in het hoofdje).



@ Bruine ogen, die oxazepammetjes werken bij mij heel goed. De psych gaf aan dat dat best wel bijzonder was, dat sommige mensen na twee pillen nog niets merken. Ik nog een keer uitproberen, nou weer helemaal top! Ik gebruik ook af en toe, bij moeilijke situaties inderdaad (althans voor mij moeilijke situaties). Ik wil eigenlijk naar de huisarts voor een herhaalrecept, maar vind dat nog best lastig om te vragen (eehm, ik wil een pilletje voor als ik naar de slager moet..?) haha.



@ Blossom, hele mooie zin 'leven zonder angst voor de toekomst en heimwee naar het verleden'. Ik ga hem onthouden en vaak tegen mezelf zeggen. Ik bedacht me vanavond dat ik ook in dat soort dingen heel zwart wit ben en een beetje door sla. Zo ben ik nu voor van alles en nog wat bang en streef ik na dat ik dat dus niet meer ben. Maar dat is natuurlijk onzin. Vroeger (als in voor BO) was ik ook wel eens bang, maar had ik gewoon genoeg lef om me er niet door te laten verlammen. Ik vind het moeilijk om in dat soort dingen een balans te vinden. Net als de balans tussen je (lichamelijke) grenzen leren kennen door beter naar je lijf te luisteren maar niet van elk zuchtje of pijntje in paniek raken. Die oefeningen vind ik inderdaad ook eng, maar ik hoop toch dat ik me er toe kan zetten.

Het heeft bij mij trouwens ruim anderhalf jaar geduurd, de weg er naar toe. Een keer eerder uitgevallen, maar veel te snel weer begonnen. Nu ben ik voornemens echt de tijd te nemen en gewoon weer goed in mijn vel te zitten, met genoeg zelfvertrouwen (of oxazepammetjes ) om het leven aan te kunnen.

Fijn om te lezen trouwens dat je wel genoeg steun hebt en dat je ook veel hebt aan het dagboekje. Schrijf je veel? Ik begin 's ochtends altijd met 3 pagina's en schrijf overdag als nodig korte stukjes. Het lezen lukt bij mij steeds beter, maar niet altijd. Maar ik heb inmiddels wel weer een boek uit kunnen lezen. Tijdschriften zijn voor mij de oplossing, kleine stukjes tekst zijn nu beter behapbaar.

En over overspannen zijn vs burn out, volgens mij is het precies hetzelfde maar hangt het er vanaf hoe ver je batterij op is. Ik denk dat de tijd het je zal leren (je schijnt sneller te herstellen van een overspannenheid). Bij mij noemen ze het een burn out (ik in ieder geval ook).



Nou mooie dromen iedereen, en nog een leuke vraag om over na te denken: wat zou je allemaal (weer) doen als je er niet bang voor zou zijn?

@Mo, ik herken heel veel in je verhaal! Ik was voor de BO zo'n 3 jaar aan het 'ploeteren' en ook al eerder eruit geweest.. Toen heeft m'n werk en arbo er nogal laconiek op gereageerd ('de beste manier is afleiding en gewoon doorwerken') en kreeg niet echt de tijd en ruimte. Maar in die 3 jaar heb ik nooit meer het gevoel gehad dat ik 'goed' ging! Dus achteraf is het niet zo raar..



Ik denk zelf wel dat overspannenheid een soort 'voorstadium' kan zijn van een BO.. en dat je daar wellicht nog wat meer aan kan doen?



@Blossom, Boeken kon ik de eerste maanden niet lezen. Zelfs geen tijdschrift. En qua tv keek ik alleen maar kinder progamma's, dat was het enige dat ik in me op kon nemen. En vooral geen 'enge' dingen zoals CSI ofzo.



Wat ik meteen zou doen:

-werken

-reisje naar Ierland met vliegtuig

-eindelijk op date met die hele leuke man



En jij Mo?

Ohja, die oxazepam heb ik toen ook met blozende wangen opnieuw gevraagd, maar gewoon gekregen. (Ik weet dat ze verslavend zijn bij veel gebruik, daarom beperk ik het zoveel mogelijk en slik altijd halfjes.) Maar goed..als ik erge hoofdpijn heb neem ik ook wat in denk ik dan maar!

Hier ook even niet de energie om op iedereen te reageren. Heb deze week ook het gevoel dat ik weer erg achteruit ben gegaan.

Herkenbaar Kelinci ik slaap ook wel goed maar te diep en lang en ben 's morgens al bekaf als ik wakker wordt. Ook ik ben een perfectionist, wil het iedereen naar de zin maken en kan moeilijk nee zeggen. Volgens de psycholoog ben ik hoog sensitief. Denk dat velen van jullie je hier ook in zullen herkennen. Ik lees sinds kort wel weer boeken ( die ik al eens eerder heb gelezen) en tijdschriften dit heeft zo'n vijf maanden geduurd voor ik hier weer aan toe was. Ga zo de homeopaat maar eens bellen of ik weer een korrel mag, want het is echt k*t op het moment. Ik haat die vermoeidheid! Ben vanmorgen heel even op school geweest maar kreeg het enorm benauwd van al die mensen die met dozen aan het sjouwen waren voor de verhuizing naar de nieuwe school, was dus heel snel weer thuis. Schrijf trouwens ook veel van mij af en de ontspanningsoefeningen helpen mij ook. Hoop dat de zon ook snel weer gaat schijnen, daar voelde ik me ook beter door.



Hou je goed allemaal,



liefs kris

p.s. Overspannen zijn is een voorstadia van burn out. Bij een burn out ben je geheel opgebrand dit heeft dan vooraf al een lange weg gehad. Zowel lichamelijk als geestelijk ben je op. Als je overspannen bent voel je je opgejaagd en heb je sterk wisselende stemmingen maar ben je geestelijk en lichamelijk nog niet compleet uitgeput en kan je er weer makkelijker boven op komen.



Ik heb mijn psycholoog om het verschil gevraagd, ik dach in het begin ook dat ik gewoon overspannen was. Maar het bleek een zware burn out te zijn.

heb ook geen lekker dagje.. wilde er nog even uit maar ik ben zo verschrikkelijk MOE!! net als jullie.. En het weer helpt ook niet bepaald mee zeg



Sterkte allemaal!

He dames bah wat zit het tegen, vind het erg vervelend voor jullie. Het is voor iemand die er niet middenin zit ook bijna niet voor te stellen hoe ontzettend klote je je kan voelen. Maar ik weet het echt, het is hartstikke K*T (al sluit ik me vandaag niet bij jullie aan). Bij deze steek ik jullie allemaal een hart onder de riem. En ik weet dat jullie dit al meermalen tegen jezelf heb gezegd, maar nogmaals: Bedenk jezelf dat het vervelende gevoel ook langzaamaan weer wegtrekt, vertrouw daarop en geef je in de tussentijd er gewoon (ahum!) lekker aan over. We zijn allemaal heel hard aan het werk met herstellen en dat gaat niet vanzelf. Wees vooral lief voor jezelf, ga lekker slapen als je moe bent, neem een bad, ga lekker stomme tv kijken als je daar zin in hebt, niets moet alles mag! Niet te streng zijn als het weer wat minder gaat, dat hoort erbij, brengt je weer een stap verder bij je herstel. Morgen is weer een dag. Lieve BrownEyed, Krisje, Kelinci, Blossom, en alle anderen, ik weet zeker dat we er bovenop gaan komen, allemaal!

ps, misschien zitten jullie helemaal niet te wachten op zo'n post, kan ik me ook alles bij voorstellen. Skippen maar dan! Het is goed bedoeld in ieder geval, veel sterkte allemaal!

Mo,



Krisje, Kelinci, ik herken heel veel van jullie over perfectionisme/hoge eisen stellen en hoog sensitiviteit. Ik ervaar alles altijd veel intenser dan anderen heb ik het idee. Mijn zintuigen zijn ook veel sterker dan die van mijn vriend bijvoorbeeld. Heb pas geleden een test over hoog sensitiviteit gedaan op internet en daar kwam een hoge score uit..





quote:Krisje1984 schreef op 12 mei 2010 @ 12:09:

p.s. Overspannen zijn is een voorstadia van burn out. Bij een burn out ben je geheel opgebrand dit heeft dan vooraf al een lange weg gehad. Zowel lichamelijk als geestelijk ben je op. Als je overspannen bent voel je je opgejaagd en heb je sterk wisselende stemmingen maar ben je geestelijk en lichamelijk nog niet compleet uitgeput en kan je er weer makkelijker boven op komen.



Ik heb mijn psycholoog om het verschil gevraagd, ik dach in het begin ook dat ik gewoon overspannen was. Maar het bleek een zware burn out te zijn.



Dat opgejaagde gevoel herken ik niet zo. Dat had ik meer de afgelopen tijd. Maar nu heb ik echt wel het gevoel van opgebrand te zijn. Aan de andere kant voel ik me wel weer 'opgejaagd' door het feit dat ik 'geen zin heb in dit gedoe' zeg maar, en zo snel mogelijk weer 'normaal' wil zijn.. Pff, ik weet niet eens meer wat ik allemaal precies voel!!



Weet je, heel gek, jullie schrijven allemaal dat jullie zo graag het zonnetje weer willen, maar ik voel me bij dit weer momenteel beter.. Ik HOEF nu tenminste niet naar buiten, en ik betrap mezelf erop dat ik niet bruin wil worden om wat iedereen daar straks dan van zal denken etc. etc. Hoe stom van mezelf, ik weet het!! Maar ik kan er niks aan doen, het gaat gewoon steeds door mijn hoofd!!

Ik vind het ook zo raar dat ik nu 'leuke dingen moet gaan doen'.. terwijl ik 'ziek' thuis ben! Echt heel gek, moet nog heel erg aan het idee wennen denk ik.. Maar gaat elke dag al wel een beetje beter hoor, ik denk nu al veel minder aan die dingen dan in de eerste week. Ik zit 'pas' 3 weken thuis!

De arbo-arts zei nog: "Je bent niet ziek, je bent uit balans"..



Krisje, als ik hoor hoe lang jij zelfs geen tijdschriften kon lezen bizar zeg.. Ik kan dat gelukkig meestal nog wel. Heel soms wil het ook niet lukken.



Jeetje Mo, jij schrijft veel in je dagboek! Ik schrijf de ene dag meer dan de andere dag. Merk vooral dat ik schrijf als het niet zo goed gaat. Soms komt er gewoon niks uit, terwijl ik dan wel wil schrijven..



Mo, als ik er niet bang voor zou zijn, zou ik de volgende dingen doen:



- werken

- alleen wandelen (zonder dat ik ermee bezig ben wat iedereen daar dan van vindt: "Kijk nou, die arme meid, helemaal alleen! Is er geen hond bij? Zou ze gek zijn?")

- op zangles

- meer ondernemen (meer naar verjaardagen, familie, vrienden etc.)



Ik ben altijd heel erg bezig met wat anderen mensen vinden. Ik las ooit iets over dat mensen allemaal in hun eigen wereld leven en waarschijnlijk niet langer dan een paar minuten (of niet eens) met jou bezig zijn en dan weer aan hun eigen problemen denken. Dat als je bijv. in de trein zit met een vlek op je jas (en je je daar onwijs druk over maakt dat andere mensen je vies vinden etc) dat mensen die het zien waarschijnlijk alleen maar heel even denken: goh, ook vervelend voor dr, zo'n vlek! En dan weer verder gaan met hunzelf. En zo IS het natuurlijk ook, kijk maar naar jezelf, iedereen is met zichzelf bezig! Best lullig, maar wel heel bevrijdend..



Goh, wie probeer ik nu eigenlijk te overtuigen whaahaha



Dikke knuf voor jullie allemaal!

Hoi.....



Ik heb al wat van jullie verhalen gelezen maar kan natuurlijk niet alles onthouden en weet ook niet meer welk verhaal bij wie hoort.

Maar graag zou ik hier ook mee willen schrijven.

Heb al vaker op dit forum gelezen en vandaag mezelf dan eindelijk maar aangemeld.



Ook ik heb een burn out....zit morgen alweer 7 weken thuis van mijn werk.

Het ging de laatste weken al helemaal niet meer en merkte aan mezelf dat ik totaal niet mezelf was en ik was moe, moe en nog eens moe. Maar ik heb een vitamine b12 tekort en krijg daar elke 2 maanden een spuit voor....weet dus dat moe voelen en niet mezelf zijn daaraan.

Totdat ik een keer smorgens huilend wakker werd en echt niet meer kon. Mijn man heeft me ziek gemeld en zit nu dus nog steeds thuis.

Bij de dokter eerst bloedonderzoeken moeten laten doen om van alles uit te sluiten. Ijzergehalte, nierfunctie, leverfunctie, schildklier, diabetes, pfeifer en nog wat dingen.......maar alles was goed. Na weer een week is er dus burn out vast gesteld.

Heb in mijn leven echt super veel dingen meegemaakt (kan er een boek over schrijven) en ging maar door...liet me niet kennen. Het viel allemaal wel mee, zo zag ik het altijd dan. Maar achteraf is het allemaal heel heftig geweest zo bij elkaar.

Heb nu ook al 2 gesprekken bij een psycholoog gehad en dat waren meer intake gesprekken. Ze gaan mij en de vragenlijsten die ik in heb moeten vullen bespreken en 18 mei (dan pas...zucht) moet ik weer terug en krijg ik te horen hoe en wat ze het aan gaan pakken...hoeveel gesprekken enzo. Maar het duurt mij allemaal best lang hoor. Wilde dat ik al de echte gesprekken had. Wil zo graag weer "beter" zijn.

Heb in de 7 weken dat ik thuis zit al 2 terugvallen gehad, waarvan die van afgelopen weekend heeeeeel erg was. Jeh...wat voelde ik me klote.

Maar las dat er meer mensen hier deze en vorige week niet zo een topweek hadden.

Van mij mag de zon ook weer gaan schijnen. Zit nu maar binnen met de kids......die hebben vakantie en zijn mega vervelend van het binnen hangen door de regen. Kan ik nu dus eigenlijk niet erbij gebruiken.

Ik hoop dat ik met jullie mee mag kletsen/schrijven.