Psyche
alle pijlers
conflicten
zaterdag 11 februari 2012 om 10:23
Ok ik ben zo iemand die altijd conflicten uit de weg is gegaan. Van huis uit niet oordelen maar vriendelijk blijven. Ik heb werkelijk nog nooit gezien dat mijn ouders iemand op zijn strepen zetten. Klein voorbeeldje: Als mijn ouders visite hadden en die gingen niet weg, bleven ze rustig tot 3 of 4 uur zitten met ze zonder te klagen. Tot diegene zelf opstapte.
Zo ben ik opgevoed dus heb ik ook altijd gehandeld. Mensen liepen over me heen, maar ik bleef het goede zien in hun. Nu ben ik op een moment gekomen in me leven dat dat voor mij niet meer werkt. Ik ben er een vriendschap door verloren, omdat dingen mij wel irriteren, ik ze niet zeg, en de relatie met die persoon dan vreemd gaan verlopen. De rede is vaak heel simpel. Bijv dat ik het niet leuk vind dat ik altijd naar diegene toe moet en niet andersom. Ik zeg het dan niet maar raak er wel geirriteerd door en die persoon merkt dat, weet niet wat er is en tadaaa vriendschap bloedt dood.
Nu heb ik dus ook op me werk iemand met een hele negatieve luie houding. En met haar werk ik toch 3 volle dagen in teamverband. Ik moet dit zeggen. Maar vind het vreselijk. Het is voor mij hetzelfde gevoel als iemand die een fobie moet overwinnen. Daarom wil ik graag weten. Ben jij bang voor conflicten? Waarom wel of juist niet.. En hoe ben je er vanaf gekomen en wat heeft het je gebracht. Ik denk dat ik zoveel lekkerder in me vel zal zitten als ik alles netjes kon zeggen wat ik vind. Nu merk je toch dat mensen je af en toe niet begrijpen. Of zoiets hebben van pfff boeiend ze zegt er toch nooit wat van..
Zo ben ik opgevoed dus heb ik ook altijd gehandeld. Mensen liepen over me heen, maar ik bleef het goede zien in hun. Nu ben ik op een moment gekomen in me leven dat dat voor mij niet meer werkt. Ik ben er een vriendschap door verloren, omdat dingen mij wel irriteren, ik ze niet zeg, en de relatie met die persoon dan vreemd gaan verlopen. De rede is vaak heel simpel. Bijv dat ik het niet leuk vind dat ik altijd naar diegene toe moet en niet andersom. Ik zeg het dan niet maar raak er wel geirriteerd door en die persoon merkt dat, weet niet wat er is en tadaaa vriendschap bloedt dood.
Nu heb ik dus ook op me werk iemand met een hele negatieve luie houding. En met haar werk ik toch 3 volle dagen in teamverband. Ik moet dit zeggen. Maar vind het vreselijk. Het is voor mij hetzelfde gevoel als iemand die een fobie moet overwinnen. Daarom wil ik graag weten. Ben jij bang voor conflicten? Waarom wel of juist niet.. En hoe ben je er vanaf gekomen en wat heeft het je gebracht. Ik denk dat ik zoveel lekkerder in me vel zal zitten als ik alles netjes kon zeggen wat ik vind. Nu merk je toch dat mensen je af en toe niet begrijpen. Of zoiets hebben van pfff boeiend ze zegt er toch nooit wat van..
Een relatie zonder vertrouwen is als een telefoon zonder signaal, je speelt alleen maar spelletjes..
zaterdag 11 februari 2012 om 11:27
Je gaat iets aangeven bij de ander uit de weg omdat je hen niet wilt kwetsen?
Zo ja, denk dan eens hieraan, het is soms kwetsender om niets te zeggen, dan maak je de ander onzeker. Die weet niet waar ze aan toe zijn met jou, en kunnen dan ook niet jouw grenzen respecteren, en dat zouden ze misschien met alle liefde voor je wel willen doen. En dus is niets zeggen niet erg vriendelijk. En een motie van wantrouwen binnen een goede vriendschap.
Want dat jij het niet durft kan een ander het gevoel geven dat je geen vertrouwen in hun reactie hebt.
En gebeurd dat te vaak dan valt het vertrouwen ook weg en kan de vriendschap stuk gaan.
Ik heb in ieder geval precies hierom een waardevolle vriendschap verbroken. Ik moest hierin altijd rekening houden met haar onzekerheid terwijl ik ondertussen ook onzeker werd door haar houding naar mij. Uiteindelijk heeft dat me erg gekwetst, tot het punt waarop ik zei dat ik niet eens meer hoefde te weten wat haar dwars zat omdat het mij te veel zeer deed dat ze zo omslachtig en met gebrekkig vertrouwen met me omging. En dat na vijf jaar vriendschap.
Zo ja, denk dan eens hieraan, het is soms kwetsender om niets te zeggen, dan maak je de ander onzeker. Die weet niet waar ze aan toe zijn met jou, en kunnen dan ook niet jouw grenzen respecteren, en dat zouden ze misschien met alle liefde voor je wel willen doen. En dus is niets zeggen niet erg vriendelijk. En een motie van wantrouwen binnen een goede vriendschap.
Want dat jij het niet durft kan een ander het gevoel geven dat je geen vertrouwen in hun reactie hebt.
En gebeurd dat te vaak dan valt het vertrouwen ook weg en kan de vriendschap stuk gaan.
Ik heb in ieder geval precies hierom een waardevolle vriendschap verbroken. Ik moest hierin altijd rekening houden met haar onzekerheid terwijl ik ondertussen ook onzeker werd door haar houding naar mij. Uiteindelijk heeft dat me erg gekwetst, tot het punt waarop ik zei dat ik niet eens meer hoefde te weten wat haar dwars zat omdat het mij te veel zeer deed dat ze zo omslachtig en met gebrekkig vertrouwen met me omging. En dat na vijf jaar vriendschap.
..popcorn?
zaterdag 11 februari 2012 om 11:32
Het punt is in mijn hoofd weet ik het allemaal. Ik kan ook heel goed advies geven hierin. Maar zelf zeg ik er altijd bij dat ik het niet kan. En wat het is weet ik niet. Het is een torenhoge blokade. En die is haast niet om te gooien lijkt het. Ik vind het zooo eng. Ben bang dat ze zoiets hebben van jij hebt altijd wat. Zeik niet zo.
Een relatie zonder vertrouwen is als een telefoon zonder signaal, je speelt alleen maar spelletjes..
zaterdag 11 februari 2012 om 11:57
helaas begrijp ik wel wat je bedoelt. mijn ouders zeiden dus ook nooit nee en gaven nooit een mening. ik heb dat zo over genomen. ik oet wel zeggen dat ik naar onbekende wel harder ben hoor. maar familie en mensen die dicht bij mij staan zeg ik niks. zelf in mijn relatie durf ik gaan gesprek aan te gaan bang voor een conflict erg vervelend dus..
helaas heb ik dus nog geen tips ofzo behalve succes!
helaas heb ik dus nog geen tips ofzo behalve succes!
zaterdag 11 februari 2012 om 12:29
De wereld vergaat niet als je een conflict hebt...
De hemel valt niet op je hoofd en er gaat niemand dood.
Als je iets tegen iemand wil zeggen waar je je aan stoort, dan hou het bij jezelf. "Ik" boodschappen geven. Geen verwijten maken, want daar schiet je niets mee op.
Of je vraagt je af hoe je zelf benadert zou willen worden. En zo benader je de ander dan.
Dus je zou tegen je collega kunnen zeggen;
Ik merk aan mezelf dat ik last heb van bepaald gedrag van jou. Ik weet niet wat hieraan ten grondslag ligt, misschien is hier wel een goede reden voor, maar die weet ik niet. Ik merk alleen dat ik me hier aan stoor. Ik heb last van jou negatieve houding. (noem voorbeeld) ik vind dit erg jammer, want ik waardeer je als persoon. Maar als collega heb ik het gevoel dat ik er een beetje alleen voor sta. Ik zou je willen helpen, als ik dat kan. Ik zou graag diensten met je draaien waar we goed samenwerken en waar we veel plezier hebben. Ik zou me daar een stuk beter bij voelen.
Herken je wat ik zeg. Of overval ik je hiermee? Dat kan ik me wel voorstellen..
Zullen we er anders morgen nog eens op terugkomen?
Nou, en dan wacht je de reactie van je collega af, misschien heeft zij niet in de gaten dat zij dit bij jou teweegbrengt. En wil ze graag met jou in gesprek
Het kan ook zijn dat zij behoorlijk in de verdediging gaat en je verbaal overbluft.
In dat geval zou ik aangeven bij je leidinggevende dat je dit gesprek hebt gehad. Of je geeft op voorhand aan dat je met je collega in gesprek wilt. Dat je je stoort aan bepaald gedrag. En dat je dit eerst zelf wil oppakken.
Ik ben verbaal heel sterk en ik denk dat de meeste mensen mij niet durven aanspreken. En dit vind ik heel jammer, want ik bijt niet. En als je een punt hebt ben ik de eerste die dit toegeeft.
Ik ga conflicten niet uit de weg. En soms nekt me dat maar vaker nog lucht het op.
Als ik het bij mezelf hou, en het om mijn gevoel gaat, dan doe ik niets verkeerd. Ik beledig niemand en ben er niet op uit om anderen te kwetsen.
Maar ik ben geen deurmat, sloof of idioot. Dus wens ik ook niet zo behandelt te worden. Als iemand dit wel meent te moeten doen, dan laat ik van me horen.
De hemel valt niet op je hoofd en er gaat niemand dood.
Als je iets tegen iemand wil zeggen waar je je aan stoort, dan hou het bij jezelf. "Ik" boodschappen geven. Geen verwijten maken, want daar schiet je niets mee op.
Of je vraagt je af hoe je zelf benadert zou willen worden. En zo benader je de ander dan.
Dus je zou tegen je collega kunnen zeggen;
Ik merk aan mezelf dat ik last heb van bepaald gedrag van jou. Ik weet niet wat hieraan ten grondslag ligt, misschien is hier wel een goede reden voor, maar die weet ik niet. Ik merk alleen dat ik me hier aan stoor. Ik heb last van jou negatieve houding. (noem voorbeeld) ik vind dit erg jammer, want ik waardeer je als persoon. Maar als collega heb ik het gevoel dat ik er een beetje alleen voor sta. Ik zou je willen helpen, als ik dat kan. Ik zou graag diensten met je draaien waar we goed samenwerken en waar we veel plezier hebben. Ik zou me daar een stuk beter bij voelen.
Herken je wat ik zeg. Of overval ik je hiermee? Dat kan ik me wel voorstellen..
Zullen we er anders morgen nog eens op terugkomen?
Nou, en dan wacht je de reactie van je collega af, misschien heeft zij niet in de gaten dat zij dit bij jou teweegbrengt. En wil ze graag met jou in gesprek
Het kan ook zijn dat zij behoorlijk in de verdediging gaat en je verbaal overbluft.
In dat geval zou ik aangeven bij je leidinggevende dat je dit gesprek hebt gehad. Of je geeft op voorhand aan dat je met je collega in gesprek wilt. Dat je je stoort aan bepaald gedrag. En dat je dit eerst zelf wil oppakken.
Ik ben verbaal heel sterk en ik denk dat de meeste mensen mij niet durven aanspreken. En dit vind ik heel jammer, want ik bijt niet. En als je een punt hebt ben ik de eerste die dit toegeeft.
Ik ga conflicten niet uit de weg. En soms nekt me dat maar vaker nog lucht het op.
Als ik het bij mezelf hou, en het om mijn gevoel gaat, dan doe ik niets verkeerd. Ik beledig niemand en ben er niet op uit om anderen te kwetsen.
Maar ik ben geen deurmat, sloof of idioot. Dus wens ik ook niet zo behandelt te worden. Als iemand dit wel meent te moeten doen, dan laat ik van me horen.
zaterdag 11 februari 2012 om 14:07
zondag 12 februari 2012 om 21:03
Tsja, dat betekend dat jij nooit jezelf kan zijn, en ook dat anderen nooit echt weten wie jij echt bent.... ..................
En dat is nou net niet de bedoeling van ons leventje.
Iedereen heeft recht op eerlijkheid en duidelijkheid, zowel naar jezelf toe als naar een ander.
Conflicten zijn er om op te lossen, leer daarmee omgaan.
Hierdoor leer jij je grenzen kennen, want een conflict is een signaal dat er een grens overschreden is.
Een conflict kan ook een vernieuwing in een relatie teweegbrengen. Je bezint je weer op je eigen belang en je uitgangspunten, de ander doet dat ook. Vernieuwing kan in dit geval ook betekenen dat je afscheid van elkaar neemt, als de tegenstellingen of conflictpunten onoplosbaar zijn.
Als je je aanpast, zet je je eigen belangen opzij..en dat is ook niet de bedoeling.
Probeer ook in een conflict jouw emoties in bedwang te houden, doe je dat niet dan kan je heel onredelijk uit de hoek komen.
Schrijf bijvoorbeeld eerst op wat jou niet bevalt....lees het een paar keer over en haal de kernpunten eruit.
Probeer elkaar niet te verwijten, maar geef gewoon aan wat jou niet bevalt of stoort.
De persoon in kwestie heeft recht op duidelijkheid en eerlijkheid, geef hem/haar die dan ook.
Als hij/zij daar problemen mee heeft, dan is het hun zorg, niet de jouwe. Probeer rustig te blijven, en laat je niet meeslepen als zij daar verdriet aan beleven.
Zorg ook dat een conflict direct wordt opgelost, loop daar niet te lang mee rond. Dat geeft verwarring aan de ander persoon, en jij kan hierdoor gestrest raken,waardoor je mischien onbedoelde uitspraken gaat doen.
Mensen hebben toch altijd over eerlijkheid en duidelijkheid?
Hoe kan je eerlijk zijn tegenover jezelf als dat voor een ander niet bent?
In het begin zal je daar moeite mee hebben, maar daarna zal je erachter komen dat dit de enige echte oplossing is en het gevoel van bevrijding en opluchting zal over je heen komen.
Dat geeft jou de innerlijke rust terug.
Succes !!
En dat is nou net niet de bedoeling van ons leventje.
Iedereen heeft recht op eerlijkheid en duidelijkheid, zowel naar jezelf toe als naar een ander.
Conflicten zijn er om op te lossen, leer daarmee omgaan.
Hierdoor leer jij je grenzen kennen, want een conflict is een signaal dat er een grens overschreden is.
Een conflict kan ook een vernieuwing in een relatie teweegbrengen. Je bezint je weer op je eigen belang en je uitgangspunten, de ander doet dat ook. Vernieuwing kan in dit geval ook betekenen dat je afscheid van elkaar neemt, als de tegenstellingen of conflictpunten onoplosbaar zijn.
Als je je aanpast, zet je je eigen belangen opzij..en dat is ook niet de bedoeling.
Probeer ook in een conflict jouw emoties in bedwang te houden, doe je dat niet dan kan je heel onredelijk uit de hoek komen.
Schrijf bijvoorbeeld eerst op wat jou niet bevalt....lees het een paar keer over en haal de kernpunten eruit.
Probeer elkaar niet te verwijten, maar geef gewoon aan wat jou niet bevalt of stoort.
De persoon in kwestie heeft recht op duidelijkheid en eerlijkheid, geef hem/haar die dan ook.
Als hij/zij daar problemen mee heeft, dan is het hun zorg, niet de jouwe. Probeer rustig te blijven, en laat je niet meeslepen als zij daar verdriet aan beleven.
Zorg ook dat een conflict direct wordt opgelost, loop daar niet te lang mee rond. Dat geeft verwarring aan de ander persoon, en jij kan hierdoor gestrest raken,waardoor je mischien onbedoelde uitspraken gaat doen.
Mensen hebben toch altijd over eerlijkheid en duidelijkheid?
Hoe kan je eerlijk zijn tegenover jezelf als dat voor een ander niet bent?
In het begin zal je daar moeite mee hebben, maar daarna zal je erachter komen dat dit de enige echte oplossing is en het gevoel van bevrijding en opluchting zal over je heen komen.
Dat geeft jou de innerlijke rust terug.
Succes !!
