Psyche
alle pijlers
De draad weer oppakken.
woensdag 22 juni 2016 om 13:21
Ik lees al een tijd mee op dit forum maar open nu toch zelf maar eens een topic.
Ik hoop dat dit op deze peiler goed staat maar voor mij is het uiteindelijk meer het psychische aspect van het verhaal wat ik wil delen vandaar dat ik het bij psyche heb gezet.
Het is een lang verhaal en mijn schrijfstijl is niet altijd even duidelijk maar ik hoop dat het toch overkomt. Bedankt alvast voor degenen die dit lezen
Vorig jaar werd ik plotseling ernstig ziek en heb een tijd in het ziekenhuis gelegen. Ik vertel liever niet wat precies ivm herkenbaarheid.
Ik was net moeder geworden en was helemaal in de wolken maar alles sloeg ineens om. Mijn ziekte staat totaal los van zwangerschap en het krijgen van een kind. Ik had dit totaal niet zien aankomen en het was voor ons allemaal een donderslag bij heldere hemel.
Maar ik heb geluk gehad. Ik ben er nog en de klachten die ik zal blijven houden zijn te doen. Eind goed, al goed toch?
Maar toch vind ik het nu zo zwaar om mijn leven weer op te pakken. Het lijkt alsof de wereld voor mij heeft stil gestaan maar iedereen om mij heen is verder gegaan.
Ik vind het nu zo moeilijk om alles weer te gaan doen. De eerste keer naar de supermarkt was een drempel, alleen winkelen een drempel, alles wat ik nadien opnieuw voor het eerst doe is een drempel. Alles is ineens zo groot terwijl ik dat vroeger met gemak deed. En ik vind dat zo stom van mijzelf.
Ik had ooit een hele goede conditie maar ook dat moet ik weer opbouwen. Ik wordt nog zo snel moe en alles kost nog zoveel moeite.
Mijn sociale leven moet ik ook weer gaan opbouwen. Enkele hele goede vrienden/vriendinnen zijn heel betrokken geweest maar ik heb van veel mensen niks meer gehoord. Ik denk niet dat dat kwade opzet was, ik kan me voorstellen dat sommigen niet weten hoe te reageren maar ik weet niet of en hoe ik die banden weer moet aanhalen. Is er iemand die daar ervaring mee heeft?
Ik ben niet ongelukkig. Ik geniet juist heel veel van mijn kindje en mijn man. We zijn een heel hecht gezin.
Maar ik ben het zat om alles opnieuw op te bouwen. Mijn geduld is nu wel een beetje op. Het ziek zijn is voorbij maar die nasleep duurt zo lang.
Mijn arts zegt dat het heel normaal is en geduld moet hebben. Daarnaast heb ik nu ook psychologische hulp.
Maar ik zou het fijn vinden om wat ervaringen te horen. Hoe kom je onder die steen vandaan en pak je de draad weer op?
Ik hoop dat dit op deze peiler goed staat maar voor mij is het uiteindelijk meer het psychische aspect van het verhaal wat ik wil delen vandaar dat ik het bij psyche heb gezet.
Het is een lang verhaal en mijn schrijfstijl is niet altijd even duidelijk maar ik hoop dat het toch overkomt. Bedankt alvast voor degenen die dit lezen
Vorig jaar werd ik plotseling ernstig ziek en heb een tijd in het ziekenhuis gelegen. Ik vertel liever niet wat precies ivm herkenbaarheid.
Ik was net moeder geworden en was helemaal in de wolken maar alles sloeg ineens om. Mijn ziekte staat totaal los van zwangerschap en het krijgen van een kind. Ik had dit totaal niet zien aankomen en het was voor ons allemaal een donderslag bij heldere hemel.
Maar ik heb geluk gehad. Ik ben er nog en de klachten die ik zal blijven houden zijn te doen. Eind goed, al goed toch?
Maar toch vind ik het nu zo zwaar om mijn leven weer op te pakken. Het lijkt alsof de wereld voor mij heeft stil gestaan maar iedereen om mij heen is verder gegaan.
Ik vind het nu zo moeilijk om alles weer te gaan doen. De eerste keer naar de supermarkt was een drempel, alleen winkelen een drempel, alles wat ik nadien opnieuw voor het eerst doe is een drempel. Alles is ineens zo groot terwijl ik dat vroeger met gemak deed. En ik vind dat zo stom van mijzelf.
Ik had ooit een hele goede conditie maar ook dat moet ik weer opbouwen. Ik wordt nog zo snel moe en alles kost nog zoveel moeite.
Mijn sociale leven moet ik ook weer gaan opbouwen. Enkele hele goede vrienden/vriendinnen zijn heel betrokken geweest maar ik heb van veel mensen niks meer gehoord. Ik denk niet dat dat kwade opzet was, ik kan me voorstellen dat sommigen niet weten hoe te reageren maar ik weet niet of en hoe ik die banden weer moet aanhalen. Is er iemand die daar ervaring mee heeft?
Ik ben niet ongelukkig. Ik geniet juist heel veel van mijn kindje en mijn man. We zijn een heel hecht gezin.
Maar ik ben het zat om alles opnieuw op te bouwen. Mijn geduld is nu wel een beetje op. Het ziek zijn is voorbij maar die nasleep duurt zo lang.
Mijn arts zegt dat het heel normaal is en geduld moet hebben. Daarnaast heb ik nu ook psychologische hulp.
Maar ik zou het fijn vinden om wat ervaringen te horen. Hoe kom je onder die steen vandaan en pak je de draad weer op?
woensdag 22 juni 2016 om 13:28
Stapje voor stapje in het besef dat teveel en te snel misschien juist averechts werkt. En vooral ook oog hebben voor wat je allemaal al wel hebt bereikt.
Enne......misschien heb je geen geduld en duurt het te lang, maar sneller gaan kun je toch niet afdwingen, hoe graag je dat ook wil. Jouw herstel heeft zijn tijd nodig. Dat is balen, maar het is niet anders. Ik hoop dat het je lukt dat te accepteren.
Succes!
Enne......misschien heb je geen geduld en duurt het te lang, maar sneller gaan kun je toch niet afdwingen, hoe graag je dat ook wil. Jouw herstel heeft zijn tijd nodig. Dat is balen, maar het is niet anders. Ik hoop dat het je lukt dat te accepteren.
Succes!
woensdag 22 juni 2016 om 14:05
woensdag 22 juni 2016 om 14:12
woensdag 22 juni 2016 om 18:24
Wat heftig zeg om zo ziek te worden net nadat je moeder bent geworden! Wel goed om te lezen dat je (weer) kunt genieten van je gezin.
Ik herken wat je schrijft. Zelf ben ik ook zeer ernstig ziek geweest en daar heb ik hersenletsel aan overgehouden (NAH).
Je schrijft dat je conditie en sociale leven etc weer moet opbouwen, maar daar werk je hard aan. Dit duurt erg lang, maar heb je blijvende beperkingen of kun je straks weer op je oude niveau functioneren. Hoop dat je begrijpt wat je bedoel.
Het herstellen en dingen voor de eerste keer weer doen duurt lang en is moeilijk, maar als je echt heel verandert bent door je ziekte en/of dingen nooit meer zal kunnen zit je ook nog in een soort rouwproces.
Probeer zoals eerder echt per dag te leven en niet teveel van jezelf te vragen, maar juist te genieten van alles en trots zijn op wat je wel kunt/hebt gedaan! Ik weet het dat is makkelijker gezegd dat gedaan
Ik herken wat je schrijft. Zelf ben ik ook zeer ernstig ziek geweest en daar heb ik hersenletsel aan overgehouden (NAH).
Je schrijft dat je conditie en sociale leven etc weer moet opbouwen, maar daar werk je hard aan. Dit duurt erg lang, maar heb je blijvende beperkingen of kun je straks weer op je oude niveau functioneren. Hoop dat je begrijpt wat je bedoel.
Het herstellen en dingen voor de eerste keer weer doen duurt lang en is moeilijk, maar als je echt heel verandert bent door je ziekte en/of dingen nooit meer zal kunnen zit je ook nog in een soort rouwproces.
Probeer zoals eerder echt per dag te leven en niet teveel van jezelf te vragen, maar juist te genieten van alles en trots zijn op wat je wel kunt/hebt gedaan! Ik weet het dat is makkelijker gezegd dat gedaan
woensdag 22 juni 2016 om 19:48
quote:toughcookie schreef op 22 juni 2016 @ 18:24:
Wat heftig zeg om zo ziek te worden net nadat je moeder bent geworden! Wel goed om te lezen dat je (weer) kunt genieten van je gezin.
Ik herken wat je schrijft. Zelf ben ik ook zeer ernstig ziek geweest en daar heb ik hersenletsel aan overgehouden (NAH).
Je schrijft dat je conditie en sociale leven etc weer moet opbouwen, maar daar werk je hard aan. Dit duurt erg lang, maar heb je blijvende beperkingen of kun je straks weer op je oude niveau functioneren. Hoop dat je begrijpt wat je bedoel.
Het herstellen en dingen voor de eerste keer weer doen duurt lang en is moeilijk, maar als je echt heel verandert bent door je ziekte en/of dingen nooit meer zal kunnen zit je ook nog in een soort rouwproces.
Probeer zoals eerder echt per dag te leven en niet teveel van jezelf te vragen, maar juist te genieten van alles en trots zijn op wat je wel kunt/hebt gedaan! Ik weet het dat is makkelijker gezegd dat gedaan
Jeetje jij hebt het ook niet makkelijk gehad zeg. Bedankt voor je lieve reactie.
Ik zal blijvende klachten houden zoals pijn en snel moe maar ik voel dat niet als een beperking want het had veel erger kunnen zijn. En met medicatie kan ik een hoop opvangen. Ik kan niet alles meer wat ik voorheen kon. Mijn werk kan ik fysiek niet meer maar als ik heel eerlijk ben vond ik dat niet een hele leuke baan. Ik ben nu een opleiding gaan doen voor een dag in de week. Pittig maar ik vind het wel heel leuk en ik weet dat ik in deze richting werk kan vinden wat ik straks kan en wat ik leuk vind om te doen. Die ene dag lijkt weinig maar het is voor mij erg zwaar. Maar geestelijk doet het me goed.
Wat heftig zeg om zo ziek te worden net nadat je moeder bent geworden! Wel goed om te lezen dat je (weer) kunt genieten van je gezin.
Ik herken wat je schrijft. Zelf ben ik ook zeer ernstig ziek geweest en daar heb ik hersenletsel aan overgehouden (NAH).
Je schrijft dat je conditie en sociale leven etc weer moet opbouwen, maar daar werk je hard aan. Dit duurt erg lang, maar heb je blijvende beperkingen of kun je straks weer op je oude niveau functioneren. Hoop dat je begrijpt wat je bedoel.
Het herstellen en dingen voor de eerste keer weer doen duurt lang en is moeilijk, maar als je echt heel verandert bent door je ziekte en/of dingen nooit meer zal kunnen zit je ook nog in een soort rouwproces.
Probeer zoals eerder echt per dag te leven en niet teveel van jezelf te vragen, maar juist te genieten van alles en trots zijn op wat je wel kunt/hebt gedaan! Ik weet het dat is makkelijker gezegd dat gedaan
Jeetje jij hebt het ook niet makkelijk gehad zeg. Bedankt voor je lieve reactie.
Ik zal blijvende klachten houden zoals pijn en snel moe maar ik voel dat niet als een beperking want het had veel erger kunnen zijn. En met medicatie kan ik een hoop opvangen. Ik kan niet alles meer wat ik voorheen kon. Mijn werk kan ik fysiek niet meer maar als ik heel eerlijk ben vond ik dat niet een hele leuke baan. Ik ben nu een opleiding gaan doen voor een dag in de week. Pittig maar ik vind het wel heel leuk en ik weet dat ik in deze richting werk kan vinden wat ik straks kan en wat ik leuk vind om te doen. Die ene dag lijkt weinig maar het is voor mij erg zwaar. Maar geestelijk doet het me goed.