Psyche
alle pijlers
Definitief einde vriendschap met een vriendin?
zondag 1 juni 2014 om 23:05
Hoi forummers,
Enkele jaren terug leerde ik een meisje kennen via de sportschool. Beiden waren we er elke vrijdagavond te vinden, en na een tijdje begin je eens met een glimlach te zeggen ''Hey jij bent hier ook elke vrijdag hé?!'', en van het een komt het ander.
We raakten langer aan de praat, en op een gegeven moment een drankje gedronken na het sporten, en na nog eens een paar weken ook buiten de sportschool om afgesproken..
Zij bleek een paar jaar ouder dan ik, ze studeerde. Ze kwam op mij over als een type dat een beetje een vreemde eend in de bijt is, maar juist dat maakte haar voor mij zo interessant als vriendin. Al mijn vriendinnen waren types die zich druk maken om kledingmerken, terwijl dit meisje heel interessant kon vertellen over bijvoorbeeld de sociaal culturele achtergrond van Azerbeidzjan ( maar ook gewoon slap kon ouwehoeren over TV programma's, sport, etc)..
Één ding viel me wel erg aan haar op : Ze had overduidelijk weinig contact met leeftijdsgenoten. Ze was erg onzeker, en op een gegeven moment ging ze ook vaak uit met mij en andere vriendinnen van mij, maar vooral als er dan jongens over de vloer kwamen, dan wist ze zich geen houding te geven. Dit misschien ook omdat ze zich onzeker voelde doordat mijn vriendinnen nogal prinsessentypes zijn, terwijl zij toch wel aardig wat te zwaar was, niet moeders mooiste..
Maar voor mij was dat niet belangrijk; Ik vond het super gezellig als zij er bij was. Huisfeesten in studentenhuizen, en vooral met een paar wijn op, en vervolgens samen een sigaretje roken op het balkon ; Het was tussen ons altijd lachen, gieren, brullen geblazen ; We hadden dezelfde humor, en door mij is ze bijvoorbeeld ook gaan schaatsen en heeft ze interesse ontwikkeld in bepaalde dingen waar ze door mij mee in aanraking is gekomen.
Er ontstond een periode waarin ze vaak uit wilde gaan. Ook zij woonde inmiddels op zichzelf, en hoewel ik en mijn vriendinnen een jaar of 4 jonger waren, leek ze het toch leuk met ons te vinden, en we zaten qua studie ook in dezelfde fase, waardoor het leeftijdsverschil niet zo relevant was. Ze belde vaak of we iets gingen doen doordeweeks, ik nodigde haar uit op het eten, om TV te kijken, en altijd stond ze binnen een paar minuten voor de deur..
Dit ging zo anderhalf jaar door, tot ze 8 maanden in China ging studeren. Toen ze daar van terug kwam, was alles anders.
Ze was afstandelijk, naar mij, maar al helemaal naar mijn andere vriendinnen. We zaten in een chatgroep van whatsapp, maar ze zei nooit meer iets. 1 op 1 met mij afspreken ging dan nog wel, maar verder leek ze alle contact met leeftijdsgenoten te vermijden. Ze trok weer in bij haar ouders op het platteland, en steeds meer verdween ze in een soort isolement.
Nog een enkele keer heb ik met haar afgesproken, maar elke keer als we afspraken ging het moeilijker, en ik moest steeds meer zelf initiatief tonen, terwijl zij steeds lakser werd in onze afspraken. Ze heeft meermaals laten vallen dat ze depressief is. Haar studie heeft ze geloof ik aan de kant gezet, niemand hier in de omgeving ziet haar ooit nog, niemand hoort nog wat van haar, haar Facebook is totaal inactief, en afgelopen week kwam ook voor mij de nekslag: Voor het eerst in onze ruim 4 jaar durende vriendschap beantwoordt ze definitief mijn berichtjes niet meer.
Ik stuurde haar de laatste tijd al weinig, maar nu geeft ze helemaal geen antwoord meer. Telefoon wordt ook niet opgenomen.
In het verleden heb ik wel eens vaker gehad dat bepaalde vriendschappen uitgeblust waren, maar op zo'n vreemde manier als bij dit meisje ben ik nog nooit eerder een vriendin kwijtgeraakt. Het zit me niet lekker, en hoop dat jullie mij een beetje kunnen helpen hoe ik hier over moet denken.
Ook omdat niemand van haar hoort/ziet, ze weer bij haar ouders woont waarvan ze heeft aangegeven dat de sfeer absoluut niet lekker is thuis, dat ze met de pet gooit naar haar studie terwijl ze over 5 maanden al 30 wordt, maakt dat ik af en toe wel eens bang ben om ineens een eng berichtje in de krant tegen te komen oid.
Wat vinden jullie hier nou van?
Enkele jaren terug leerde ik een meisje kennen via de sportschool. Beiden waren we er elke vrijdagavond te vinden, en na een tijdje begin je eens met een glimlach te zeggen ''Hey jij bent hier ook elke vrijdag hé?!'', en van het een komt het ander.
We raakten langer aan de praat, en op een gegeven moment een drankje gedronken na het sporten, en na nog eens een paar weken ook buiten de sportschool om afgesproken..
Zij bleek een paar jaar ouder dan ik, ze studeerde. Ze kwam op mij over als een type dat een beetje een vreemde eend in de bijt is, maar juist dat maakte haar voor mij zo interessant als vriendin. Al mijn vriendinnen waren types die zich druk maken om kledingmerken, terwijl dit meisje heel interessant kon vertellen over bijvoorbeeld de sociaal culturele achtergrond van Azerbeidzjan ( maar ook gewoon slap kon ouwehoeren over TV programma's, sport, etc)..
Één ding viel me wel erg aan haar op : Ze had overduidelijk weinig contact met leeftijdsgenoten. Ze was erg onzeker, en op een gegeven moment ging ze ook vaak uit met mij en andere vriendinnen van mij, maar vooral als er dan jongens over de vloer kwamen, dan wist ze zich geen houding te geven. Dit misschien ook omdat ze zich onzeker voelde doordat mijn vriendinnen nogal prinsessentypes zijn, terwijl zij toch wel aardig wat te zwaar was, niet moeders mooiste..
Maar voor mij was dat niet belangrijk; Ik vond het super gezellig als zij er bij was. Huisfeesten in studentenhuizen, en vooral met een paar wijn op, en vervolgens samen een sigaretje roken op het balkon ; Het was tussen ons altijd lachen, gieren, brullen geblazen ; We hadden dezelfde humor, en door mij is ze bijvoorbeeld ook gaan schaatsen en heeft ze interesse ontwikkeld in bepaalde dingen waar ze door mij mee in aanraking is gekomen.
Er ontstond een periode waarin ze vaak uit wilde gaan. Ook zij woonde inmiddels op zichzelf, en hoewel ik en mijn vriendinnen een jaar of 4 jonger waren, leek ze het toch leuk met ons te vinden, en we zaten qua studie ook in dezelfde fase, waardoor het leeftijdsverschil niet zo relevant was. Ze belde vaak of we iets gingen doen doordeweeks, ik nodigde haar uit op het eten, om TV te kijken, en altijd stond ze binnen een paar minuten voor de deur..
Dit ging zo anderhalf jaar door, tot ze 8 maanden in China ging studeren. Toen ze daar van terug kwam, was alles anders.
Ze was afstandelijk, naar mij, maar al helemaal naar mijn andere vriendinnen. We zaten in een chatgroep van whatsapp, maar ze zei nooit meer iets. 1 op 1 met mij afspreken ging dan nog wel, maar verder leek ze alle contact met leeftijdsgenoten te vermijden. Ze trok weer in bij haar ouders op het platteland, en steeds meer verdween ze in een soort isolement.
Nog een enkele keer heb ik met haar afgesproken, maar elke keer als we afspraken ging het moeilijker, en ik moest steeds meer zelf initiatief tonen, terwijl zij steeds lakser werd in onze afspraken. Ze heeft meermaals laten vallen dat ze depressief is. Haar studie heeft ze geloof ik aan de kant gezet, niemand hier in de omgeving ziet haar ooit nog, niemand hoort nog wat van haar, haar Facebook is totaal inactief, en afgelopen week kwam ook voor mij de nekslag: Voor het eerst in onze ruim 4 jaar durende vriendschap beantwoordt ze definitief mijn berichtjes niet meer.
Ik stuurde haar de laatste tijd al weinig, maar nu geeft ze helemaal geen antwoord meer. Telefoon wordt ook niet opgenomen.
In het verleden heb ik wel eens vaker gehad dat bepaalde vriendschappen uitgeblust waren, maar op zo'n vreemde manier als bij dit meisje ben ik nog nooit eerder een vriendin kwijtgeraakt. Het zit me niet lekker, en hoop dat jullie mij een beetje kunnen helpen hoe ik hier over moet denken.
Ook omdat niemand van haar hoort/ziet, ze weer bij haar ouders woont waarvan ze heeft aangegeven dat de sfeer absoluut niet lekker is thuis, dat ze met de pet gooit naar haar studie terwijl ze over 5 maanden al 30 wordt, maakt dat ik af en toe wel eens bang ben om ineens een eng berichtje in de krant tegen te komen oid.
Wat vinden jullie hier nou van?
zondag 1 juni 2014 om 23:11
Het zou idd kunnen dat ze depressief is. Ik heb ook ooit tijdens een depressie niemand willen spreken, telefoon niet opgenomen etc.
Verbleef toen ook bij mijn ouders (waar ik officieel niet woonde) en mijn vriendinnen hebben op een gegeven moment via de huistelefoon van mijn ouders gebeld.
Natuurlijk kan het ook zijn dat ze in jou geen zin meer heeft (bot gezegd) maar aangezien ze ook niet meer studeert en helemaal niet meer actief is op FB lijkt een depressie me niet onwaarschijnlijk.
Lastige situatie, sterkte.
Verbleef toen ook bij mijn ouders (waar ik officieel niet woonde) en mijn vriendinnen hebben op een gegeven moment via de huistelefoon van mijn ouders gebeld.
Natuurlijk kan het ook zijn dat ze in jou geen zin meer heeft (bot gezegd) maar aangezien ze ook niet meer studeert en helemaal niet meer actief is op FB lijkt een depressie me niet onwaarschijnlijk.
Lastige situatie, sterkte.
zondag 1 juni 2014 om 23:16
Misschien gaat het heel slecht met haar, en is ze gewoon niet in staat contact te onderhouden. Dat hoeft niks over jou te zeggen. Ik zou haar misschien een brief sturen, laten weten dat je aan haar denkt, er voor haar wil zijn, maar respecteert als zij behoefte aan afstand of rust nodig hebt. Meer kun je volgens mij niet doen. Onderschat niet wat een depressie met mensen kan doen!
zondag 1 juni 2014 om 23:20
quote:Moonlight82 schreef op 01 juni 2014 @ 23:11:
Het zou idd kunnen dat ze depressief is. Ik heb ook ooit tijdens een depressie niemand willen spreken, telefoon niet opgenomen etc.
Verbleef toen ook bij mijn ouders (waar ik officieel niet woonde) en mijn vriendinnen hebben op een gegeven moment via de huistelefoon van mijn ouders gebeld.
Natuurlijk kan het ook zijn dat ze in jou geen zin meer heeft (bot gezegd) maar aangezien ze ook niet meer studeert en helemaal niet meer actief is op FB lijkt een depressie me niet onwaarschijnlijk.
Lastige situatie, sterkte.
Ik vind het inderdaad erg moeilijk, vooral omdat de situatie 2 dingen kan inhouden, die totaal tegenover elkaar staan.
Situatie 1 is dat ze van me af wil. Dat ze gewoon geen behoefte meer heeft aan mijn contact. Dat ze mijn intenties van zo nu en dan om nog eens af te spreken als ongewenste bemoeienis beschouwt. Dat ze misschien ''opnieuw'' wil beginnen aan een nieuw leven met nieuwe mensen.
Ik ben per slot van rekening ook nog eens ruim 4 jaar jonger, misschien mist ze toch de aansluiting.
Aan de andere kant kan ik het me ook weer slecht voorstellen. Waarom vertelt ze tegen mij over dat ze bij een psycholoog loopt, nog geen 4weken geleden? Waarom vertelt ze mij over haar gezinssituatie? Waarom vertelt ze mij privé dingen?
Het enge vind ik, dat ik vrij zeker weet dat ze ook niet met andere mensen optrekt, met nieuwe mensen. De laatste keer dat ik haar sprak was 2 mei, en toen vertelde ze nog dat ze praktisch alleen maar binnen zit, niet lekker in haar vel zit... Daarna is het contact eigenlijk gestopt.
Het zou idd kunnen dat ze depressief is. Ik heb ook ooit tijdens een depressie niemand willen spreken, telefoon niet opgenomen etc.
Verbleef toen ook bij mijn ouders (waar ik officieel niet woonde) en mijn vriendinnen hebben op een gegeven moment via de huistelefoon van mijn ouders gebeld.
Natuurlijk kan het ook zijn dat ze in jou geen zin meer heeft (bot gezegd) maar aangezien ze ook niet meer studeert en helemaal niet meer actief is op FB lijkt een depressie me niet onwaarschijnlijk.
Lastige situatie, sterkte.
Ik vind het inderdaad erg moeilijk, vooral omdat de situatie 2 dingen kan inhouden, die totaal tegenover elkaar staan.
Situatie 1 is dat ze van me af wil. Dat ze gewoon geen behoefte meer heeft aan mijn contact. Dat ze mijn intenties van zo nu en dan om nog eens af te spreken als ongewenste bemoeienis beschouwt. Dat ze misschien ''opnieuw'' wil beginnen aan een nieuw leven met nieuwe mensen.
Ik ben per slot van rekening ook nog eens ruim 4 jaar jonger, misschien mist ze toch de aansluiting.
Aan de andere kant kan ik het me ook weer slecht voorstellen. Waarom vertelt ze tegen mij over dat ze bij een psycholoog loopt, nog geen 4weken geleden? Waarom vertelt ze mij over haar gezinssituatie? Waarom vertelt ze mij privé dingen?
Het enge vind ik, dat ik vrij zeker weet dat ze ook niet met andere mensen optrekt, met nieuwe mensen. De laatste keer dat ik haar sprak was 2 mei, en toen vertelde ze nog dat ze praktisch alleen maar binnen zit, niet lekker in haar vel zit... Daarna is het contact eigenlijk gestopt.
zondag 1 juni 2014 om 23:25
quote:yoshe schreef op 01 juni 2014 @ 23:18:
Ik zou eerst uitzoeken hoe het zit. Iemand die erg depressief is kan juist een goede vriend wel gebruiken maar durft dat vast niet te vragen.
Maar dan nog vind ik haar gedrag wel heel ver gaan, dat ik me dit eigenlijk niet (meer) kan voorstellen.
Ik ben bij haar al een aantal keren over mijn 'grenzen' heen gegaan door telkens toch maar weer dat contact op te zoeken, terwijl ik er elke keer rare/nonchalante antwoorden op krijg.
Het laatste contact was als volgt:
Hey *insert name*, alweer drie weken niet gesproken. Binnenkort wat drinken?
Antwoord was : Ja ik zal vast binnenkort wel weer iets moeten drinken, zonder vocht leeft een mens niet he?
Nou echt weer een extreem vreemd antwoord. Ik bied haar duidelijk een gelegenheid om af te spreken, maar die wordt op een erg kille manier afgewezen/omzeild.
Daarna stuurde ik nog : Wat dacht je van aankomende zondagmiddag ergens?
En toen bleef het stil, twee weken nu al..
Ik zou eerst uitzoeken hoe het zit. Iemand die erg depressief is kan juist een goede vriend wel gebruiken maar durft dat vast niet te vragen.
Maar dan nog vind ik haar gedrag wel heel ver gaan, dat ik me dit eigenlijk niet (meer) kan voorstellen.
Ik ben bij haar al een aantal keren over mijn 'grenzen' heen gegaan door telkens toch maar weer dat contact op te zoeken, terwijl ik er elke keer rare/nonchalante antwoorden op krijg.
Het laatste contact was als volgt:
Hey *insert name*, alweer drie weken niet gesproken. Binnenkort wat drinken?
Antwoord was : Ja ik zal vast binnenkort wel weer iets moeten drinken, zonder vocht leeft een mens niet he?
Nou echt weer een extreem vreemd antwoord. Ik bied haar duidelijk een gelegenheid om af te spreken, maar die wordt op een erg kille manier afgewezen/omzeild.
Daarna stuurde ik nog : Wat dacht je van aankomende zondagmiddag ergens?
En toen bleef het stil, twee weken nu al..
zondag 1 juni 2014 om 23:32
Tja, als je zelf nooit depressief geweest bent. Dan zijn die antwoorden en de stiltes moeilijk voor te stellen.
Zoek er niet teveel achter. Laat haar weten, dat je haar mist, er voor haar wilt zijn, en klaar staat als ze behoefte heeft aan contact.
Voor haar is alles op dit moment teveel moeite. Ze wil vast en zeker wel met je afspreken. Maar het is moeilijk leuk en vrolijk voor te doen. En ze wil er ook niet als een zombie bijzitten.
Heen en weer reizen ziet ze vast en zeker ook niet zitten. Het is echt kut met peren als je in zo'n staat van zijn bent.
Zoek er niet teveel achter. Laat haar weten, dat je haar mist, er voor haar wilt zijn, en klaar staat als ze behoefte heeft aan contact.
Voor haar is alles op dit moment teveel moeite. Ze wil vast en zeker wel met je afspreken. Maar het is moeilijk leuk en vrolijk voor te doen. En ze wil er ook niet als een zombie bijzitten.
Heen en weer reizen ziet ze vast en zeker ook niet zitten. Het is echt kut met peren als je in zo'n staat van zijn bent.
zondag 1 juni 2014 om 23:47
Als ik jou was zou ik haar opzoeken bos bloemen mee een doos chocolade en proberen te achterhalen wat er nu echt aan de hand is! Wil ze jou niet meer als vriendin of is ze gewoon zo depressief dat ze zich te moe voelt voor alles
Wees er wel op bedacht (ik weet niet wat de problemen in haar gezinssituatie zijn) dat het niet in goede aarde kan vallen bij haar maar ik zou het me dan niet teveel aantrekken! Probeer er achter te komen wat het is miss kun je haar helpen! Voel je niet onzeker over je leeftijd jullie hadden het zo te lezen erg leuk samen! Een depressie is niet niks , dan is douchen vaak al teveel! Miss schaamt ze zich, laat weten dat je er voor haar wil zijn! Dat is fijn, succes
Wees er wel op bedacht (ik weet niet wat de problemen in haar gezinssituatie zijn) dat het niet in goede aarde kan vallen bij haar maar ik zou het me dan niet teveel aantrekken! Probeer er achter te komen wat het is miss kun je haar helpen! Voel je niet onzeker over je leeftijd jullie hadden het zo te lezen erg leuk samen! Een depressie is niet niks , dan is douchen vaak al teveel! Miss schaamt ze zich, laat weten dat je er voor haar wil zijn! Dat is fijn, succes
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
maandag 2 juni 2014 om 08:10
Ik vrees dat Het psychische niet goed gaat met je vriendin. Kortom het lukt haar door ziekte niet om de vriendschap vmet jou te onderhouden. Neem anders nog 1x contact op en geef aan dat de deur blijft open staan. Dat zij altijd contact kan opnemen wanneer zij zich beter voelt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 2 juni 2014 om 08:40
Ik zou haar niet onverwacht opzoeken. Dan dwing je haar als het ware om 'actief' te zijn. Wel zou ik via een mail/brief of iets laten weten dat jouw deur altijd open staat als ze behoefte heeft aan contact.
Bij mensen met een depressie is het op een gegeven moment vaak onderdeel van de behandeling om weer dingen te gaan 'doen'. Maar dit gaat stapje voor stapje in haar tempo. Het kan dus wel even duren voordat ze echt weer iets met je gaat drinken bv.
Bij mensen met een depressie is het op een gegeven moment vaak onderdeel van de behandeling om weer dingen te gaan 'doen'. Maar dit gaat stapje voor stapje in haar tempo. Het kan dus wel even duren voordat ze echt weer iets met je gaat drinken bv.
.
