Depressief van angst

quote:Chocolate87 schreef op 04 januari 2011 @ 16:51:

Anno84, je verhaal lijkt inderdaad erg op de mijne! Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, wat ik soms wel eens denk. Hoe functioneer je nu? Werk je fulltime? En slik je nu nog medicijnen, of ben je al gestopt? Sorry voor al die vragen :p Als je niet wilt antwoorden hoeft het niet hoor!





-het is een beetje een lang verhaal geworden en ik schrijf soms wat lange 'spreektaal' zinnen, maar ik hoop dat het te volgen is...-



Geen probleem hoor die vragen, is gelijk therapeutisch verantwoord omdat ik van de therapeut meer open moet zijn over m'n paniekaanvallen;-)



Als achtergrond van mijn ingewikkelde leven met ups en downs van de laatste jaren; Ik ben nu 26 en op mijn 19e zijn de paniekaanvallen begonnen. De eerste was in een collegezaal na een kort nachtje omdat ik uit was geweest, gewoon hoe dat gaat als student op kamers. Ik zat die dag midden in de zaal op van die klapstoeltjes waarbij je pas weg kan als de rest van de rij ook opstaat. Ineens ging ik mij steeds slechter voelen (een echte paniekaanval) tot het een fractie van een seconde helemaal zwart werd voor m'n ogen. Ik vond het in zo'n zaal met honderden mensen onbeleefd en genant om weg te lopen dus ik heb de 45 minuten tot de pauze uitgezeten en ben toen naar huis gegaan. Een vriendin zat naast mij en heeft niks gemerkt van die paniekaanval. Raar he, hoe rot je je kan voelen zonder dat je daar van buiten iets van ziet? Hebben bij jullie andere mensen het door als je in paniek raakt?



Ik had daarna geeneens zoveel aan deze gebeurtenis gedacht. Het was een nare ervaring maar ik wist niet wat ik had gehad en dacht dat het gewoon lag aan vermoeidheid na de korte nacht. Toen heeeel langzaam is het verder ingeslopen in mijn leven. Mijn hersens gingen langzaam de plekken herkennen waar ik voor mijn gevoel niet weg kon. Dus toen de drukke trein een paar weken later midden in een weiland stil bleef staan reageerde mijn lichaam direct. Weer een paar weken later was ik met mijn schoonfamilie in een restaurant en ook daar herkende mijn lichaam de situatie. En zo zijn langzaam de fobieen in mijn leven geslopen. Ik ben toen naar m'n huisarts gegaan. Achteraf een arts met een echte pillen-maar-niet-praten-aanpak. Ik kreeg anti-depressiva en daarmee zou het vast afnemen. Ik heb met 2 pauzes zo'n 5 jaar lang AD geslikt en ben maar doorgegaan. En daarnaast na 2 jaar een therapie gevolgd bij een praktijk van ervaringsdeskundigen die voornamelijk gebaseerd is op ademhalingstechnieken. Ik redde mij daarmee met alles net. Mijn vriend, die ook woonde in mijn studentenstad, en mijn ouders waren op de hoogte van mijn problemen. Maar voor de rest van de wereld hield ik het verborgen omdat ik zo normaal mogelijk door wilde leven. Dit betekende wel vaak smoezen verzinnen en dingen ontlopen, maar ook betekende dit met vrienden en studiegenoten die van niks wisten drempels over blijven gaan en daardoor niet teveel toegeven aan de angsten. Achteraf was dat misschien niet de juiste keuze, maar toen leek het voor mij de enige mogelijkheid om mijn leven staande te houden. Toen m'n relatie uiteindelijk stuk liep viel mijn gammele kaartenhuis in elkaar. Ik heb toen nog een jaar in mijn studentenstad gewoond en daarna ben ik toen ik achteruit ging weer bij m'n ouders gaan wonen. Vanuit hun huis heb ik mijn afstudeeronderzoek en scriptie gedaan bij een bedrijf bij hen in de buurt. Ik ben nu 2 jaar geleden afgestudeerd.



Ik heb sindsdien 3 banen gehad die op zich best oke gingen en ik functioneer voor buitenstaanders 'normaal' en gezellig, maar ik ga wel steeds voor tijdelijke werkgevers via uitzendbureaus en ook geregeld onder mijn niveau. Situaties als erheen reizen/ vergaderingen en uberhaupt het feit dat ik van 9 tot 5 ergens 'opgesloten' wordt (ik weet dat ik het niet zo moet zien;-)) kosten veel energie. Soms gaat het heel goed en denk ik er nauwelijks bij na, maar soms heb ik een rotdag en stik ik van de paniekaanvallen de dag door.



Ik slik nu geen enkel medicijn. Toen ik afgelopen zomer instortte en geen energie meer had bleek uit bloedonderzoek dat het niet alleen aan mijn psyche lag maar dat ik een ernstig vitamineb12 tekort had door een opnamestoornis. Ook had ik al sinds 3 jaar medicijnen voor een licht te trage schildklier. Volgens de internist is die verstoorde schildklier wellicht veroorzaakt doordat m'n lichaam uit evenwicht is geraakt omdat AD toch best heftige medicijnen zijn voor je lichaam. Nu loop ik dus bij een internist en heb ik injecties gehad om het vitaminetekort aan te vullen. Hierdoor kreeg ik meer energie en herstelde mijn schildklierwaarden ook. Ook vond de internist het verstandig als ik met de pil zou stoppen om even alle hormonen uit mijn lijf te weren. Dus nu sinds jaren slik ik geen enkel medicijn en is het afwachten hoe mijn lichaam daarop reageert. Dit medische verhaal is een klein aandeel in alle rottigheid omdat die vitamineb12 en schildklier triggers zijn voor paniekaanvallen, maar uiteindelijk blijft het probleem psychisch. Dit medische verhaal speelt dus pas een paar maanden toen het weer misging, daarvoor ging het even vrij goed en leefde ik een klein jaar met relatief weinig angsten.

Maargoed, het kwam dus helaas terug omdat ik m'n probleem psychisch nooit goed heb aangepakt. Ik ben nu terecht gekomen bij cognitieve therapie, maar omdat de wachtlijsten hier enorm zijn ben ik in een vrij algemene somberheidsklachten groepstherapie terecht gekomen. Dit vind ik niet echt helpen, maar in ieder geval zit ik daarmee in het 'circuit' waardoor ik straks individuele therapie kan krijgen. Ik sluit ook niet uit dat ik misschien toch weer met AD moet beginnen om het leven makkelijker aan te kunnen..



Maar om nog antwoord te geven op je vraag:-).. ik werk nu 4 dagen per week, het is weer tijdelijk maar wel in de buurt van m'n niveau. Ik ben allang blij dat ik weer meedraai in de maatschappij na een half jaar thuiszitten (ook woon ik inmiddels alleen in een eigen huis) en heb ik geleerd wat minder mijn problemen te verstoppen naar mensen om mij heen. Hoewel ik dat nog steeds een lastig punt vind. De afweging om eerlijk te zijn tegen mensen over deze klachten waar ik mij voor schaam OF om een sterk beeld in stand te houden en daarom soms een smoes te verzinnen als ik ergens onderuit wil komen wat ik niet goed durf.. Naar de meest close vrienden heb ik inmiddels eerlijk verteld wat er is, maar iets daarbuiten houd ik het voor me. Ik ben veel mensen kwijt geraakt uit onbegrip doordat ik zoveel ontliep. Mensen kregen dan vaak het beeld dat ik egoistisch, gevoelloos of arrogant was. Gevoelloos of arrogant ben ik absoluut niet. Maar egoistisch ben ik tot mijn spijt wel geworden door de angststoornis, omdat ik op slechte dagen vooral bezig ben om alle situaties zo naar mijn hand te zetten dat ik zo min mogelijk last hebt van m'n angsten.



Ik denk dat ik de komende jaren nog wat heen-en-weer zal hoppen tussen banen, het kan mij niet zoveel schelen of dat onder niveau is.. Ik werk liever voor minder geld waar ik het volhoud en nog energie over heb voor een klein sociaal leven dan dat ik helemaal op mijn tenen loopt. Daarnaast leg ik de komende tijd de focus op therapie en de internist en dan hoop ik dat ik daardoor uiteindelijk nu echt het probleem aanpak en langzaam sterker zal worden. Vroeger pakte ik bijvoorbeeld zo in mijn eentje de trein naar een stad honderd km verderop om lekker rond te slenteren, beetje winkelen.. ik kan mij nog steeds niet voorstellen dat ik zulke dingen weer echt zorgeloos zou doen maar ik blijf er naar streven.

Oei, wat herkenbaar anno84!



Het willen verbergen van je angststoornis, het egoisme om alles naar jouw hand te zetten en dat je vroeger naar een andere stad reisde om te winkelen en rond te lopen. Ik herken dit alles zo!



Over dat verbergen v je angststoornis voor vrienden etc is volgens mijn psych te wijten aan het gehele probleem. Ik heb samen met hem geanalyseerd wat mijn gedachten nou zijn voor.tijdens en na zo'n aanval. (is erg verhelderd kan ik je zeggen).



*Ik ben bang om flauw te vallen/ziek te worden.



*Wat gebeud er dan als ik flauwval/paniek/ziek wordt?

-dan ben ik anderen tot last. Men moet voor mij naar huis, als ik flauwval moeten er misschien vreemden zich om mij bekommeren, ik lig dan ziek op bed zodat ik niet voor mijn kinderen kan zorgen etc etc



*Is het erg dat anderen zich om mij moeten bekommeren?

-ja, want dan denken ze dat ik zwak ben. En ik straal iets heel anders uit.



Herkent iemand zich hierin? Ik heb het een beetje kort door de bocht uitgeschreven maar volgens mijn psych heeft dit er dus mee te maken waarom ik niet wil dat anderen van mijn stoornis weten. (wil niet zwak gevonden worden)

Terwijl ik het hierdoor mezelf alleen maar meoilijker maak! (smoezen ga verzinnen etc)

Chocolate;

je bent niet te lief voor jezelf. Je neemt jezelf in acht en probeert terugval te voorkomen. Dat is wat je doet en dat is slim, echt!



Mensen die deze angsten niet kennen weten echt niet waar ze over praten, daar ben ik ondertussen wel achter.

Mijn vader heeft zo vaak gezegd dat ik gewoon een schop onder mijn kont nodig heb.

En als ik heel eerlijk ben, teon ik deze klachten nog niet had, zweer ik je dat ik hetzelfde had gedacht. Als iemand mij verteld had dat hij/zij last van hyperventilatie had en angsten, had ik wrs gedacht; ja en?, gewoon doorademen en ff relaxed doen.



Nu weet ik helaas beter. Dat is ook een vd redenen denk ik, dat we er niet zo makkelijk voor uitkomen dat we dit hebben.

Voordat ik dat had ik dit bij een ander als "zwak, gemakzuchtig, aanstellerij" ervaren.

En dat zijn net de dingen die ik dus niet wil uitstralen en eigenschappen die ik niet wil bezitten/uistralen. Een beetje de pot verwijt de ketel, zoiets....

Nou ja, hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.

Ik ga snel boodschappen doen, voordat de bende hier weer thuis is.

Chocolote, Welke opleiding deed je eigenlijk hiervoor? Ik vind het echt stoer dat je die baan bij de post gewoon gaat proberen ondanks dat het nu nog heel eng lijkt. Je zal er vast als het lukt zelfvertrouwen mee opbouwen. Ik heb vroeger trouwens zowel de thuiszorg als post een tijd gedaan:-). Als later de thuiszorg zich nog aanbied kun je altijd TNT alsnog opzeggen toch..? Ik heb ook, onder gepush van mijn ouders, de afgelopen jaren vaker 'ja' gezegd tegen een relatief simpel baantje omdat mijn ouders ook vonden dat ik mij niet langer overal voor kon verstoppen. En ik vond zelf ook wel dat ik er uit moest en zelf wat geld moest verdienen. Maar zodra ik 'ja' had gezegd tegen de werkgever vloog het mij dan ook aan. Slecht slapen, het weekend voor de eerste werkdag te misselijk van de spanning om te eten, gedachten over wat er allemaal mis kon gaan etc.. Eenmaal op het werk kwam ik de dag altijd wel weer door, wat voor mijn ouders dan als een soort bevestiging werkte dat ik het heus wel aankon en mij voor niks zorgen maakte. Maar zij voelden niet de moeite die dat elke dag kostte. Ik herken het ook wat je zegt dat zij die vooruitgang niet zien als je met veel moeite naar pianoles gaat.. Maar je moet wel trots op jezelf zijn hoor als je bent gegaan!

Wat betreft die baan bij de post, wat bij mij hielp was zoveel mogelijk de druk er voor jezelf van af halen.. Overtuig jezelf ervan dat je het probeert, maar dat het je niks kan schelen als het niet zou lukken. Dan stap je gewoon dezelfde dag nog op en zul je die mensen waarschijnlijk toch nooit meer zien.. Er zijn zoveel mensen die heel kort ergens werken en je werkt voor jezelf en niet om de 'baas' een plezier te doen. Met die gedachten nam ik dan de druk weg bij mezelf.. Je moet de gedachte dat je kan falen weghalen, door het te proberen heb je bij voorbaat al niet gefaald!



Mijn ouders probeer ik af en toe ook uit te leggen hoe het precies werkt in mijn hoofd, maar als ik dan bijv. opzie tegen een etentje ter ere van oma's verjaardag in een restaurant dan krijg ik te horen; maar DAAR heb je er toch niet ook last van? Mijn moeder is op zich heel begripvol en ze heeft mij ook geweldig gesteund en ook op praktisch gebied overal heengebracht/ meegegaan als ik niet durfde. Maar soms kan ze ook ineens, voor mij best uit het niets, heel geirriteerd boos worden om iets onbenulligs omdat ze zich dan volgens mij ergert aan mijn passieve leven waar ik te weinig uithaal. Maar naar m'n vader toe kan ze soms ook ineens onredelijk boos worden om niets, dus dat zit er gewoon altijd al in en waait ook snel weer over. Maar ik vind die uitbarstingen altijd erg pijnlijk en vervelend.



Nog over je vragen over m'n medicijnen (over 7 jaar);

ik had eerst 1,5 jaar paroxetine 10mg. Toen een tijdje niks toen het beter ging en kwam ik uiteindelijk na een terugval bij de ademhalings/ervaringstherapeute. Op haar aanraden schildklier laten testen, die was ietsje vertraagd dus de kleinste hoeveelheid schildkliermedicijn en zij was nogal fan van de AD Lexapro dus die erbij 10 mg. Dit heb ik denk ik een kleine 2 jaar gebruikt. En later toen ik bij m'n ouders woonde via de huisarts weer een tijd paroxetine 10mg. Nu ben ik 2 jaar 'clean', maar de huidige therapeut zegt ook dat m'n angststoornis er zo ingesleten zit icm een depressie dat ik wellicht toch als extra ruggensteun weer moet starten. En dan raadde hij aan dat ik beter een hogere dosis kon gebruiken omdat ik vroeger niet genoeg effect merkte bij het gebruik van die medicijnen. Ik ben ook te hard doorgegaan met 'overleven', te bang om echt voortdurend stil te staan bij hoe ik mij precies voelde met het gebruik van die pillen dus ik zou het effect niet heel precies kunnen omschrijven. Ik denk dat ik met medicijnen ietsje makkelijker drempels overging, hoewel mijn angstgedachten er nooit echt weg mee gingen en ik raakte wat meer afgevlakt. Trouwens nooit last van de bijwerkingen als overgewicht/verlaagd libido enz. gehad. Als ik het allemaal over kon doen had ik de allereerste keer dat ik met m'n klachten naar de huisarts ging intensieve gedragstherapie moeten krijgen om mijn irreele gedachtenpatroon af te leren, misschien in combinatie met pillen maar niet alleen maar pillen. Maar dat is ook deels mijn eigen schuld geweest omdat ik het probleem het liefst wegstopte en door wilde leven.



Salle, dat gedachtepatroon werkt bij mij ook ongeveer zo. Hoewel ik nu na mijn laatste dip steeds meer op een punt ben gekomen dat ik het minder erg vind om bij anderen zwak over te komen. Ik ben mijn trots die ik naar de buitenwereld altijd hoog wilde houden een beetje kwijt geraakt. Hoewel.. ik ben nog steeds een ster in het verzinnen van smoezen als ik ergens niet heen wil ipv eerlijk te zeggen waarom niet en mij daarmee kwetsbaar op te stellen..



En voor vandaag mijn vrije dag had ik allemaal plannen maar uiteindelijk heb ik veel te lang uitgeslapen en achter m'n laptop gehangen..dus ik ga nu maar snel naar buiten wat nuttige dingen doen..

Even een tip: kijk eens of er een cursus Mindfulness (aandachttraining) in je buurt wordt gegeven.



van het internet:

"Eenvoudig gezegd is oplettendheid [mindfulness]: je van elk moment bewust zijn. Oplettendheid wordt ontwikkeld door doelbewust aandacht te schenken aan dingen waar we gewoonlijk niet bij stilstaan. Het is een systematische aanpak om nieuwe manieren van controle en wijsheid in ons leven te ontwikkelen, gebaseerd op ons innerlijk vermogen tot ontspanning, aandacht, bewustzijn en inzicht".



Het kan goed helpen bij angsten. Je leert namelijk om niet weg te vluchten, maar volledig met je aandacht bij het moment te zijn.

hallo allemaal,

ik meld me hier ook maar eventjes, is alweer een tijdje geleden zeg!



iedereen nog de beste wensen!!!

Met mij gaat het op zich wel goed, geen veranderingen.

werken blijft lastig, mn collega`s zien niet aan mij dat ik klachten heb, ben ik wel erg blij mee.

Ik merk wel dat zodra ik het over mn klachten heb met collega`s ik me weer wat beter voel, erover praten helpt heel erg bij mij!!!



Af en toe twijfel ik erover om Ad te slikken, omdat de angst zo lang blijft, ik wil gewoon lekker kunnen werken, ik vind het niet erg om in mn prive leven wat in te leveren maar wil wel gewoon mn werk kunnen doen!!



@anno1984, welkom! erg herkenbaar je verhaal!



@chocolat, hoe ging het oppassen, voel je je al wat beter!

goed dat je bij de post gaat werken! ik voel me juist al een stuk beter in de buitenlucht!

Ik bedenk me altijd dat als ik een PA heb kan ik ergens zitten (al is het op een stoeprand)en het uitzitten en eventueel iemand bellen!

Ik vind het trouwens wel erg vervelend dat je ouders je zo pushen, dat werkt juist averechts!

sterkte!

Chocolate, wat fijn dat je de knoop voor jezelf hebt doorgehakt. Ik heb trouwens ervaring, 8 jaar geleden, met schoonmaken in de thuiszorg, en ook met post. Heb veel verschillende bijbaantjes gehad vroeger Het schoonmaken viel altijd wel mee qua viezigheid. de meeste mensen wilden vooral veel tijd met je besteden aan kletsen en thee drinken. Dus dat is dan wel emotioneel intensiever. soms was het leuk en vloog de tijd en soms was het aftellen. Post heb je lekker alle vrijheid voor je eigen tempo. Je kunt vast desnoods tussendoor even uitrusten thuis.. En juist bij bewegen zakt een paniekaanval snel omdat de adrenaline die vrijkomt dan daarvoor gebruikt wordt. Ik heb afgelopen zomer de cd's van agorafobie op internet besteld waarin het belang van bewegen en voeding heel erg wordt benadrukt in het tegengaan van paniekaanvallen. Best goede cd's over de werking van paniekaanvallen en welke stappen je in je hoofd moet volgen om m te stoppen. maar ik heb de 15 weken sessie nooit afgemaakt want het hielp mij niet genoeg.



- en klachten van vitamineb12 tekort/ schildklier komen erg overeen met de klachten die voortkomen uit hyperventilatie. het kwam uit bloedonderzoek omdat de huisarts vermoedde dat ik dit had. Over 2 weken moet ik de waarden weer laten checken bij de internist. Maar ook in t ziekenhuis merk ik dat t allemaal nog niet zo goed onderzocht iets is wat de waarden het beste kunnen zijn, je moet zelf bijhouden bij welke waarden je je het fijnst voelt. Maar dat is lastig want ik voel mij door die angsten al jaren zelden optimaal.



Donderdag had ik echt een superslechte dag, slecht geslapen en gegeten. Dan word ik al wakker in een soort roes, dronken zombie gevoel, en ben ik erg afwezig en angstig. Ik heb toch de hele dag volgehouden op m'n werk, maar wel met hyperventilatie en op de automatische piloot reageren als er iets tegen mij werd gezegd. 's avonds in tranen bij m'n ouders beland en daar bijgetankt. Dan heb ik de neiging om snel weer te stoppen met die baan en thuis te blijven. Vandaag ging het gelukkig weer beter en kon ik wat zinnigs presteren en meer ontspannen. Collega's hebben dat net als bij jou Elize niet echt door,ze zien het niet. Vinden mij hooguit wat meer kortaf dan anders reageren.



Nu ga ik snel slapen want het is al veel te laat geworden vanavond. een degelijk bejaarden ritme, ook in het weekend, is helaas ook erg belangrijk bij mij om minder paniek te hebben.

Tja, hoe doe je dat. Door gewoon met ze te praten. In principe hoef je natuurlijk geen verantwoording af te leggen, je bent 23 en je hebt al eerder op jezelf gewoond. Maar natuurlijk praat je erover en ze overtuigen dat je weer sterk genoeg bent. En dat het heel fijn was dat je bij hun terecht kon, maar nu wil je het weer zelf doen...En dat hoeft niet perfect te zijn als je 23 bent.

Zoiets?

Ik vind het juist een goed teken dat je weer alleen wilt!



Met mij gaat het prima. Voel me goed, weinig onrust, weinig piekeren, gewoon lekker!

Ik heb hierin geen goede tips voor je, want je omschrijft m'n eigen situatie. Ook precies hoe ik het ervaarde toen ik weer tijdelijk thuis woonde. Ik heb ook niet genoeg de puber uitgehangen vroeger:-) Jij ook nog toevallig een broer of zus die dat juist wel deed?



Nu woon ik wel weer op mezelf, heerlijk weer een plek waar ik alles zelf kan bepalen en geen rekening met iemand hoef te houden. Alleen als het slecht gaat hang ik nog steeds teveel aan m'n ouders waardoor ik in die afhankelijke 'kindrol' blijf hangen ipv mezelf ook weer als volwassen iemand te zien wat ik in als puber en in m'n studententijd juist wel had. Ik hoop dat ik dat gevoel weer opbouw met het verdwijnen van de angsten.

Ik denk dat ik dat 1van de vervelendste gevolgen van die angsten vind, de gedwongen afhankelijkheid als gevolg van dat je even alles niet meer alleen af kan. ik zal blij zijn als ik m'n onafhankelijke trots en daarmee zelfvertrouwen weer terug vind.

Hey chocolate, heb je vandaag je eerste werkdag gehad, of later deze week? hoop dat t goed is gegaan..

Wat fijn, volgens mij gaat het met iedereen goed!

Chocolate; ik heb even gekeken wanneer jij dit topic opende en dat is zo'n 4 mnd geleden. Wat een vooruitgang heb jij geboekt!



En wat je schrijft over je ouders (moeder) is ook zo herkenbaar. Wat goed dat je toch je zegje doet! Ik ben inmiddels halverwege de dertig en pas de laatste jaren ben ik me aan het losmaken van mijn ouders. Ook ik hoor constant hun mening in mijn hoofd en vraag vaak (nu dus minder) ongemerkt hun goedkeuring. Ik vraag het eigenlijk niet maar heb al een heel rijtje argumenten in mijn hoofd voordat ik iets ga vertellen. En dan gaat het om simpele dingen hoor bijvoorbeeld ik alleen met 3 kinderen naar belgie rijden samen met een vriendin en haar kinderen voor een weekend weg (mijn ouders vinden dat daar de mannen bij mee moeten, want het is toch raar zo zonder man....).



Afgelopen week veel last gehad. Veel innerlijke spanning. Mijn ouders gaven een feest er ere van hun beide verjaardagen. Al weken was mijn moeder ermee bezig en werd ik om elk wissewasje gebeld ("kan ik Marietje vragen voor hulp, denk je?", Dat is dan een verkapte vraag van haar om te vragen: "kom jij helpen?" ) ("je komt toch wel op tijd he?! want iedreeen wil de kinderen zien")



Dan voel ik de druk en krijg ik last. Want wat nou als ik ziek word en me rot voel en weg meot gaan op de verjaardag?, wat nou als mensen denken van goh, die ziet er slecht uit, welke kleding moet ik aan? Mijn moeder is heel kritisch met kleding (duur, sjiek en in mijn ogen tuttig). Ze gaat vast een opmerking maken over mijn haar; "kam je haar nog eens, het ziet er niet uit".



Ik word dan ook boos van binnen. Op de verjaardag van mijn kinderen kkomen ze een uurtje want tja, wat moeten zij tussen die jonge lui?

Maar ik moet de HELE dag komen pronken met mijn kinderen tussen de "oudjes".

En ik doe het braaf maar het maakt me woedend van binnen. En dan krijg ik dus last.



Ooh, ik kan nog pagina's erover voltypen maar zal het jullie niet aandoen



En sinds deze week nergens meer last van! En ik ben begonnen met hypericum complex, joehoe!



Fijne dag allemaal, hoop dat het met ons allemaal goed blijft gaan en denk aan jullie!

Ik meld me hier maar weer even!!!



Hoe het mij gaat?? Tja dubbel, ik kan best wel veel dingen weer aan; ben naar de bios geweest, uit eten geweest (zonder man) en dat gaat super goed! boodschappen doen en dat soort dingen lukt eigenlijk ook wel.



Maar op het werk gaat het zeer moeizaam!!

maandag heb ik wel weer lekker gewerkt, met mn klachten ging het toen ook goed! maar mijn leidinggevenden doen erg moeilijk, heb morgen een gesprek en het wordt echt 2 tegen 1 (ik dus).

Het is een erg lang verhaal....

maar ze keren erg tegen me, en dat is zo naar!!!

het verbaasd me echt hoe goed ik er mee om ga.

Ben heel erg gevoelig voor afwijzing (ivm verleden) maar het lukt meestal wel om afstand te nemen van alle gemene dingen die ze zeggen.

Gelukkig is mn man echt superlief en mn familie en vrienden ook!

Ik bedenk me maar steeds dat werk niet mn leven is!

Maar ik zal het heel moeilijk vinden om niet meer te werken als verpleegkundige

Dag iedereen!



Hoe gaat het met iedereen?

Chocolate, hoe is je dansavond gegaan? En hoe is het met je ouders?

Elize, hoe is je gesprek gegaan? Heb je nou hyperventilatie aanvallen of angst/paniek? En wanneer heb je daar het meest last van?



Ik had vandaag sinds tijden weer een echte, ouderwetse paniekaanval. In de Bruna. Toen ik vanmorgen opstond voelde ik me top en ga dan meteen van alles ondernemen.Het hele huis van boven tot onder spik en span gemaakt en stond nog na te hijgen van het dweilen toen ik op de fiets naar de bruna stapte. Ik merkte mijn kortademigheid op de fiets al op en werd weer licht in mijn hoofd. Maar dat is achteraf, op het moment zelf viel het me niet zo op.

In de Bruna moest ik wachten omdat de meneer wat voor mij moest uitzoeken en het enige wat ik kon denken was; "ik word niet goed, ik ga neervallen!!!!"

Rustig ademhalen dacht ik, maar dat lukt dan niet. Ik rommelde wat in mijn tas en kwam er opeens achter dat ik mijn portemonnee thuis had laten liggen.

Dat gezegd tegen de man en naar huis gegaan. Buiten werd het meteen minder. Mezelf gedwongen om meteen terug te gaan en toen kreeg ik het weer. De man was nog bezig met een andere klant en ik heb snel mijn rescue spray genomen. Toen werd ik rustiger.

Maar bah, zeg! Ik was er echt even door van slag! Heel de dag houd ik dan last van hyperventilatie. (thuis niet).



Tevens mezelf "gedwongen" om met de scooter naar het voetballen van mijn zoontjes te gaan kijken. Ik heb de scooter net nieuw (moest aan jou denken chocolate!) en vind het best eng. Dochtertje mee achterop (ik lijk wel een tokkie met een kind achterop, maar ben heel hip hoor ). En gegaan. Ging goed maar zat erg gespannen op de scooter.



Afgelopen week met de pscyh afgesproken dat we de afspraken meer gaan verspreiden omdat het zo goed gaat. En dan nu dit!



Heb meteen een hele boel vragen, waar jullie wrs ook geen antwoord op weten.

Zou het door de hypericum (st janskruid) komen dat het weer even terug komt? (dat is toch zo met homeopathie?, dat het eerst verergerd?)

Of was mijn ademhaling al verkeerd door het drukke poetsen in huis?

Of moet ik het gewoon heel anders zien?

Ik ga maar even het schema van de cognitieve gedragstherapie invullen, misschien levert dat inzichten op!

En weet je, nu ben ik bang dat ik het morgen weer krijg en overmorgen weer etc.

Terwijl dat gevoel he-le-maal weg was!



Hoop van jullie positievere verhalen te horen!

En excuse me voor de lange post!



Liefs Sal



chocolate dansavond

elize; werl

Ik ben sinds goed een jaar ook depressief van angst! verschrikkelijk.. Ik zie er al tegen op om eventjes alleen om boodschappen te gaan..



Uitgaan met vriendinnen zit er helaas ook niet meer in voor mij, ik ben normaal gesproken echt een feest beest wat dat betreft, ben jaren lang wezen stappen met vriendinnen, maar hoef het nu niet meer te proberen! Ik wordt ontzettend duizelig en heb het gevoel om dood neer te vallen op de grond. Zo laatst ook met mijn verjaardag, dacht gezellig wat te gaan eten met 5 collega's ben 3 x naar buiten gemoeten omdat ik zo duizelig werd & een soort gevoel dat ik niet meer kon ademen.



Ik heb een tijdje bij een homeopaat gelopen waar ik korrels kreeg voor mijn paniek aanvallen, heeft een half jaar gewerkt, maar we beginnen weer van voor af aan! Ik durf gewoon niks alleen.. in de trein zitten is voor mij al een hel! & nu ik sinds kort mijn rijbewijs gehaald heb, ben ik op me dood om alleen auto te rijden, en de controle over mezelf te verliezen, ben zo ontzettend bang dat ik een ongeluk zal krijgen, of een paniek aanval achter het stuur.. heb ik bijv. als ik met iemand moet meerijden en we rijden 120 op de snelweg, dan krijg ik een ontzettende druk op me borst.



eigenlijk overal waar veel mensen zijn, krijg ik zo'n aanval