Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
dinsdag 1 februari 2011 om 10:11
Het is zeker stil hier, ook wel weer een goed teken.
Mijn gesprek van een tijd geleden ging goed, dat was een hele opluchting (ben trouwens verpleegkundige)
Nu heb ik trouwens wel weer een blunder begaan, had een afspraak bij de bedrijfsarts maar was ik vergeten (ik wist eigenlijk niet dat ik die afspraak had) dus kreeg te horen dat dat echt een probleem was enzo..
bah ging alles net goed heb ik dit weer, dan baal ik zo!!
kwa klachten gaat het wel goed met me, had alleen helaas zondag op maandag niet geslapen dus werken ging ontzettend moeizaam, dan heb ik ook veel klachten!!
@chocolat: ik vind het wel positief klinken allemaal wat jij schrijft! je kijkt echt weer vooruit en niet alleen naar je klachten.
@adrina: welkom hier het is wat rustig maar misschien helpt het om je angsten hier te noteren we weten precies hoe het is.
heb je al therapie?Ik raad je aan ook ademhalingstherapie te doen.
Mijn gesprek van een tijd geleden ging goed, dat was een hele opluchting (ben trouwens verpleegkundige)
Nu heb ik trouwens wel weer een blunder begaan, had een afspraak bij de bedrijfsarts maar was ik vergeten (ik wist eigenlijk niet dat ik die afspraak had) dus kreeg te horen dat dat echt een probleem was enzo..
bah ging alles net goed heb ik dit weer, dan baal ik zo!!
kwa klachten gaat het wel goed met me, had alleen helaas zondag op maandag niet geslapen dus werken ging ontzettend moeizaam, dan heb ik ook veel klachten!!
@chocolat: ik vind het wel positief klinken allemaal wat jij schrijft! je kijkt echt weer vooruit en niet alleen naar je klachten.
@adrina: welkom hier het is wat rustig maar misschien helpt het om je angsten hier te noteren we weten precies hoe het is.
heb je al therapie?Ik raad je aan ook ademhalingstherapie te doen.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:24
Elize_ Het gaat met jou ook de goede kant op! Je was eerst elke dag gespannen op je werk, en nu lijkt het wel steeds beter te gaan. Wel vervelend van dat gemiste gesprek, maar zó erg zullen die gevolgen toch niet zijn? Ik heb ook meer last van klachten als ik slecht heb geslapen. Maar eigenlijk is dat heel logisch, niemand voelt zich topfit na een slechte nacht...
Adrina, sorry had nog niet gereageerd op jouw post. Jouw klachten zijn inderdaad herkenbaar. Heb je al iets van therapie? Ik heb ook een tijd bij een homeopaat gezeten. Op zich niets mis mee, mits je klachten licht aanwezig zijn. Maar als je klachten je dagelijks leven belemmeren zou ik als ik jou was toch op zoek gaan naar professionele hulp!
En tja, ik ben ook wel wat positiever. Ik leef gewoon niet meer dagelijks met angst! Maar zo'n afscheid als vanmorgen valt gewoon enorm zwaar. Er blijft een leegte achter, en dit duurt even voordat die weer gevuld is. Mijn moeder is ook erg emotioneel dus ik kan het lege gevoel gelukkig nu met haar delen! Ik ben vanmorgen gelijk bezig gegaan met toekomst-plannen. Ik wil nu echt gericht bezig gaan met een studiekeuze maken en nu ik werk heb ik ook de kans weer geld te sparen. En dat sparen geeft me echt een goed gevoel! Ik werk met een doel, en dat is heerlijk.
Ik had trouwens nog niet verteld dat ik ook gesolliciteerd had voor een vakantiebaan in het buitenland! Ik heb 21 februari een sollicitatiegesprek in Amsterdam. Dat betekend dus alleen met de trein en het pondje! En alleen in Amsterdam! Ik vind het spannend, maar ik zie er niet als een berg tegenop.
Adrina, sorry had nog niet gereageerd op jouw post. Jouw klachten zijn inderdaad herkenbaar. Heb je al iets van therapie? Ik heb ook een tijd bij een homeopaat gezeten. Op zich niets mis mee, mits je klachten licht aanwezig zijn. Maar als je klachten je dagelijks leven belemmeren zou ik als ik jou was toch op zoek gaan naar professionele hulp!
En tja, ik ben ook wel wat positiever. Ik leef gewoon niet meer dagelijks met angst! Maar zo'n afscheid als vanmorgen valt gewoon enorm zwaar. Er blijft een leegte achter, en dit duurt even voordat die weer gevuld is. Mijn moeder is ook erg emotioneel dus ik kan het lege gevoel gelukkig nu met haar delen! Ik ben vanmorgen gelijk bezig gegaan met toekomst-plannen. Ik wil nu echt gericht bezig gaan met een studiekeuze maken en nu ik werk heb ik ook de kans weer geld te sparen. En dat sparen geeft me echt een goed gevoel! Ik werk met een doel, en dat is heerlijk.
Ik had trouwens nog niet verteld dat ik ook gesolliciteerd had voor een vakantiebaan in het buitenland! Ik heb 21 februari een sollicitatiegesprek in Amsterdam. Dat betekend dus alleen met de trein en het pondje! En alleen in Amsterdam! Ik vind het spannend, maar ik zie er niet als een berg tegenop.
woensdag 2 februari 2011 om 11:44
Hallo allemaal,
het gaat wel lekker hé, met iedereen. Salle, jij hebt een terugval,maar dat kan wel van die pillen zijn hoor. Maar het ging toch goed met je? Waarom ben je dan toch ermee begonnen?
Chocolate, het buitenland??? Ik weet niet wat ik lees!!! Goed hoor!
Elize, als ik niet goed slaap, heb ik ook meer last...
Met mij gaat het eigenlijk heel goed. Heb geen last meer gehad en vergeet het eigenlijk gewoon. Ik hoop zo dat het zo blijft, duim,duim.
Net een uur in een tandartsstoel gezeten, geen centje last.
Heb ook niet meer die gedachtes dat iets eng of angstig is. En dat terwijl ik ongesteld moet worden.X-D
het gaat wel lekker hé, met iedereen. Salle, jij hebt een terugval,maar dat kan wel van die pillen zijn hoor. Maar het ging toch goed met je? Waarom ben je dan toch ermee begonnen?
Chocolate, het buitenland??? Ik weet niet wat ik lees!!! Goed hoor!
Elize, als ik niet goed slaap, heb ik ook meer last...
Met mij gaat het eigenlijk heel goed. Heb geen last meer gehad en vergeet het eigenlijk gewoon. Ik hoop zo dat het zo blijft, duim,duim.
Net een uur in een tandartsstoel gezeten, geen centje last.
Heb ook niet meer die gedachtes dat iets eng of angstig is. En dat terwijl ik ongesteld moet worden.X-D
woensdag 2 februari 2011 om 15:17
Madamemicmac, een UUR in de tandartsstoel? Petje af hoor! Ik moet nog steeds een afspraak maken, maar vind het toch nog wel een beetje spannend, met al die slangen in je mond kun je namelijk niet zomaar wegrennen :p Maar wel goed om te horen dat het zo goed met je gaat! Houden zo!
En ja, het buitenland! Ik heb jarenlang vakantiewerk gedaan in Belgie en Frankrijk. Vond dat altijd erg leuk, en heb nooit ergens last van gehad. Nu het weer beter gaat en ik de tijd heb wil ik weer beginnen. Ik heb gesolliciteerd op een baan als sport/spel begeleider voor kinderen tijdens fietsvakanties. Dan ga je dus mee op vakantie, ben je hooguit 3 weken weg, weer even thuis en dan ga je weer met een volgende groep mee. Of ze sluiten op elkaar aan.
Ik werd vanmorgen gebeld door mijn werkgever, of ik meer uur wilde werken! Zat er al over na te denken, dus heb ook ja gezegd. Nu heb ik een contract voor minimaal 9 uur, en dat wordt dus meer. Ik werk trouwens altijd wel meer dan 9 uur per week...
Ook werd ik vanmiddag gebeld door het GGZ, er is een plek vrij voor cognitieve gedragstherapie. Maar nu heb ik volgende week dus ook een afspraak staan bij een eerstelijn-psycholoog. Heb gezegd dat ik er even over na wil denken dat ik ga doen. Ik voel me niet erg prettig in het gebouw van het GGZ, een eerstelijn voelt voor mij wat persoonlijker. Maar aan de andere kant, bij het GGZ kan ik zolang ik wil in therapie zonder ervoor te betalen, en bij de eerstelijn krijg ik slechts 8 behandelingen vergoed. Gezien mijn situatie nu denk ik niet dat ik maandenlang nog in therapie zal gaan, want het gaat al best goed. Maar ik zit dus nog even met een dilemma!
En ja, het buitenland! Ik heb jarenlang vakantiewerk gedaan in Belgie en Frankrijk. Vond dat altijd erg leuk, en heb nooit ergens last van gehad. Nu het weer beter gaat en ik de tijd heb wil ik weer beginnen. Ik heb gesolliciteerd op een baan als sport/spel begeleider voor kinderen tijdens fietsvakanties. Dan ga je dus mee op vakantie, ben je hooguit 3 weken weg, weer even thuis en dan ga je weer met een volgende groep mee. Of ze sluiten op elkaar aan.
Ik werd vanmorgen gebeld door mijn werkgever, of ik meer uur wilde werken! Zat er al over na te denken, dus heb ook ja gezegd. Nu heb ik een contract voor minimaal 9 uur, en dat wordt dus meer. Ik werk trouwens altijd wel meer dan 9 uur per week...
Ook werd ik vanmiddag gebeld door het GGZ, er is een plek vrij voor cognitieve gedragstherapie. Maar nu heb ik volgende week dus ook een afspraak staan bij een eerstelijn-psycholoog. Heb gezegd dat ik er even over na wil denken dat ik ga doen. Ik voel me niet erg prettig in het gebouw van het GGZ, een eerstelijn voelt voor mij wat persoonlijker. Maar aan de andere kant, bij het GGZ kan ik zolang ik wil in therapie zonder ervoor te betalen, en bij de eerstelijn krijg ik slechts 8 behandelingen vergoed. Gezien mijn situatie nu denk ik niet dat ik maandenlang nog in therapie zal gaan, want het gaat al best goed. Maar ik zit dus nog even met een dilemma!
dinsdag 1 maart 2011 om 09:42
hoe is het met iedereen?
hier wel goed! Hypericum/sint janskruid werkt als een tierelier!
Wintersport geweest met vrienden en heb zowaar kunnen genieten! (niet geskied hoor!) Ge apres skied, gesleed, gewinkeld en voedzame maaltijden voor iedereen bereidt. Alleen de laatste dag erge last maar de volgende dag werd ik ongesteld, dus dat was een legitieme reden om nog even last te hebben
Ik ben blij! Als ik last heb blijf ik er niet in hangen.
ben benieuwd naar jullie!
hier wel goed! Hypericum/sint janskruid werkt als een tierelier!
Wintersport geweest met vrienden en heb zowaar kunnen genieten! (niet geskied hoor!) Ge apres skied, gesleed, gewinkeld en voedzame maaltijden voor iedereen bereidt. Alleen de laatste dag erge last maar de volgende dag werd ik ongesteld, dus dat was een legitieme reden om nog even last te hebben
Ik ben blij! Als ik last heb blijf ik er niet in hangen.
ben benieuwd naar jullie!
dinsdag 1 maart 2011 om 10:04
Hallo!
Het gaat hier best goed. Heb gisteren de eerste echte therapie-sessie gehad! Eindelijk kan ik er weer écht aan werken. Wel heftig hoor, om met alles geconfronteerd te worden. Maar ik heb het er voor over. Ik ga ook een mindfulness training volgen via het GGZ, wordt op de wachtlijst geplaatst dus weet nog niet wanneer dat begint. Maar ik heb de folder doorgelezen en dat is toch best een pittige training. Elke week een bijeenkomst van 3 á 4 uur en elke dag een uur oefenen. Maargoed, de resultaten zijn het dubbel en dwars waard. Verder werk ik nu 4 dagen, 2 dagen 1,5 uur en 2 dagen 3 uur. Is precies goed nu, ik heb genoeg tijd voor mezelf en ontspanning. Gisteren na de therapie in mijn eentje naar het winkelcentrum geweest. Had echt dringend nieuwe broeken nodig, de een na de ander ging kapot namelijk. En ik was ontspannen, kon rustig winkelen en ben goed geslaagd. Zo heerlijk om dat weer gewoon te kunnen. Maar ik ben er nog lang niet hoor, alleen ik heb nu nog veel meer vertrouwen in de toekomst.
Salle, wat goed dat je op wintersport bent geweest. En fijn dat je er ook echt van hebt kunnen genieten! En ach, die ene dag dat je er last van had maakt dan toch niet uit?
Maja82, bedankt voor je tip, maar we waren er al van op de hoogte
Het gaat hier best goed. Heb gisteren de eerste echte therapie-sessie gehad! Eindelijk kan ik er weer écht aan werken. Wel heftig hoor, om met alles geconfronteerd te worden. Maar ik heb het er voor over. Ik ga ook een mindfulness training volgen via het GGZ, wordt op de wachtlijst geplaatst dus weet nog niet wanneer dat begint. Maar ik heb de folder doorgelezen en dat is toch best een pittige training. Elke week een bijeenkomst van 3 á 4 uur en elke dag een uur oefenen. Maargoed, de resultaten zijn het dubbel en dwars waard. Verder werk ik nu 4 dagen, 2 dagen 1,5 uur en 2 dagen 3 uur. Is precies goed nu, ik heb genoeg tijd voor mezelf en ontspanning. Gisteren na de therapie in mijn eentje naar het winkelcentrum geweest. Had echt dringend nieuwe broeken nodig, de een na de ander ging kapot namelijk. En ik was ontspannen, kon rustig winkelen en ben goed geslaagd. Zo heerlijk om dat weer gewoon te kunnen. Maar ik ben er nog lang niet hoor, alleen ik heb nu nog veel meer vertrouwen in de toekomst.
Salle, wat goed dat je op wintersport bent geweest. En fijn dat je er ook echt van hebt kunnen genieten! En ach, die ene dag dat je er last van had maakt dan toch niet uit?
Maja82, bedankt voor je tip, maar we waren er al van op de hoogte
vrijdag 18 maart 2011 om 16:05
Vanmiddag heerlijk ontspannen een broodje gegeten in een cafe!
Dat heb ik dus al in geen 2 jaar gedaan meer (wel met anderen omdat ik er niet onderuit kon)
Voorheen deed ik dit bijna 2 keer per week. Gewoon lekker in een cafe wat eten en een kopje koffie drinken, krantje erbij, heerlijk. Sinds ik last heb van hypervenitlatie en paniekaanvallen, heb ik dit nooit meer (vrijwillig) gedaan.
En nu vanmiddag, deed ik het gewoon, zonder erbij na te denken! Wat een vrijheid!
En jullie? ben benieuwd!
Dat heb ik dus al in geen 2 jaar gedaan meer (wel met anderen omdat ik er niet onderuit kon)
Voorheen deed ik dit bijna 2 keer per week. Gewoon lekker in een cafe wat eten en een kopje koffie drinken, krantje erbij, heerlijk. Sinds ik last heb van hypervenitlatie en paniekaanvallen, heb ik dit nooit meer (vrijwillig) gedaan.
En nu vanmiddag, deed ik het gewoon, zonder erbij na te denken! Wat een vrijheid!
En jullie? ben benieuwd!
zondag 20 maart 2011 om 12:38
Hier gaat het ook goed. Weet nu 100% zeker dat het met de overgang te maken heeft. Het scheelt al zoveel sinds ik dit weet, kan er toch rekening mee houden wanneer ik (ongeveer) ongesteld wordt en doe het dan rustig aan. Van de week heerlijk naar de film geweest en daarna een wijntje in de stad gedronken. Nergens geen last van.
En dit heerlijke weer doet ook wonderen, weg met die winter!
En dit heerlijke weer doet ook wonderen, weg met die winter!
dinsdag 22 maart 2011 om 11:29
Wat fijn madamemicmac dat je weet waar het vandaan komt! En dat je geen last meer hebt!
Ben je naar gooise vrouwen geweest? Ben ik vorige week heen geweest. Lachen, gieren, brullen! En (bijna) geen last gehad.
Ik ga eind vd week zelfs solliciteren!
Ik vind de dagen zo saai zo zonder werk (alle 3 de kids zitten op school) en als er die dag niets op de agenda staat, ga ik zo zitten lamballen (niets doen dus ).
Maar ben ook een beetje bang dat het niet lukt!
Ben je naar gooise vrouwen geweest? Ben ik vorige week heen geweest. Lachen, gieren, brullen! En (bijna) geen last gehad.
Ik ga eind vd week zelfs solliciteren!
Ik vind de dagen zo saai zo zonder werk (alle 3 de kids zitten op school) en als er die dag niets op de agenda staat, ga ik zo zitten lamballen (niets doen dus ).
Maar ben ook een beetje bang dat het niet lukt!
dinsdag 22 maart 2011 om 15:52
Ik ga voor een functie van 24 uur. Maar dat vind ik eigenlijk net teveel.
Het voordeel is dat ik gevraagd ben voor deze functie via via. Diegene wist dat ik gespecialiseerd ben in dit vakgebied en zo is het balletje gaan rollen.
Ik maak dus best wat kans en weet dat ze me wel willen hebben. Daardoor kan ik best wat "eisen" stellen. Bijvoorbeeld 1 of een halve dag thuis werken.
3 dagen is echt teveel voor mij omdat man veel weg is, komt alles op mij neer qua zorg etc. En dan moeten mijn kids 3 dagen naar de opvang. Ook dat vind ik teveel voor ze.
Doordat ik gevraagd ben, voel ik een extra druk. Kan ik het wel? en zal ik ze niet teleurstellen? Straks "val ik door de mand". Brrr, ik vind het wel eng! Straks krijg ik weer ontzettend last van hyperventilatie en paniekaanvallen. Ik weet het nog niet hoor.
Chocolate! fijn om wat van je te horen!
En ik ga nu idd genieten vh lekkere weer!
Het voordeel is dat ik gevraagd ben voor deze functie via via. Diegene wist dat ik gespecialiseerd ben in dit vakgebied en zo is het balletje gaan rollen.
Ik maak dus best wat kans en weet dat ze me wel willen hebben. Daardoor kan ik best wat "eisen" stellen. Bijvoorbeeld 1 of een halve dag thuis werken.
3 dagen is echt teveel voor mij omdat man veel weg is, komt alles op mij neer qua zorg etc. En dan moeten mijn kids 3 dagen naar de opvang. Ook dat vind ik teveel voor ze.
Doordat ik gevraagd ben, voel ik een extra druk. Kan ik het wel? en zal ik ze niet teleurstellen? Straks "val ik door de mand". Brrr, ik vind het wel eng! Straks krijg ik weer ontzettend last van hyperventilatie en paniekaanvallen. Ik weet het nog niet hoor.
Chocolate! fijn om wat van je te horen!
En ik ga nu idd genieten vh lekkere weer!
zondag 10 april 2011 om 22:20
hey allemaal,
Ik heb hier volgens mij ooit, heel lang geleden, een berichtje geplaatst maar ben dit topic toen een beetje uit het oog verloren omdat het er rustiger werd.
Vind het heel fijn om al jullie verhalen te lezen, echt enorm herkenbaar. Ben zelf ook nog jong, 22, en bij mij is het hele paniek/angst gezeur tegelijk ontstaan met een burnout. Ben er meer dan een jaar zoet mee en heb nog steeds erg veel last van mijn angst.
Met name het stuk wat jullie schreven over dat je niet zwak gevonden wil worden raakte mij echt! Zo voel ik het ook.
Ik heb niet echt vaak last van de echte aanvallen maar ken wel veel periodes van erge angst met hartkloppingen, spierpijn etc.. uren van "net tegen een aanval aanzitten" zeg maar. En daarna ben ik kapot van vermoeidheid.
Ik heb er last van wanneer ik ver van huis ben, afspraken heb of naar plekken moet waar ik nerveus van wordt. Vooral wanneer er op die plek ook mensen zijn die ik ken. Heb constant het gevoel dat ik een masker op moet zetten, maar niet laten merken hoeveel last ik van mijn angst heb. Vind het heel moeilijk om me kwetsbaar op te stellen en de angst er maar 'te laten zijn'
Waar ik op dit moment tegenaan hang is mijn angst om naar school te gaan en weer met vrienden af te spreken. Ik besluit vaak het weer eens te proberen maar haak dan toch af, waardoor ik me erg isoleer en mezelf nog rotter voel.
En ondertussen probeer ik thuis, veilig achter mijn computertje mijn afstudeerscriptie te schrijven en te hopen dat wanneer ik het af heb naar school durf om het te presenteren...
. Het voelt echt als een druk die op mijn schouders ligt en ik ben heel bang dat de angst er ondertussen zo diep is ingesleten dat ik me altijd zo zal blijven voelen.
Vermoeiend!!!!!
Ik heb hier volgens mij ooit, heel lang geleden, een berichtje geplaatst maar ben dit topic toen een beetje uit het oog verloren omdat het er rustiger werd.
Vind het heel fijn om al jullie verhalen te lezen, echt enorm herkenbaar. Ben zelf ook nog jong, 22, en bij mij is het hele paniek/angst gezeur tegelijk ontstaan met een burnout. Ben er meer dan een jaar zoet mee en heb nog steeds erg veel last van mijn angst.
Met name het stuk wat jullie schreven over dat je niet zwak gevonden wil worden raakte mij echt! Zo voel ik het ook.
Ik heb niet echt vaak last van de echte aanvallen maar ken wel veel periodes van erge angst met hartkloppingen, spierpijn etc.. uren van "net tegen een aanval aanzitten" zeg maar. En daarna ben ik kapot van vermoeidheid.
Ik heb er last van wanneer ik ver van huis ben, afspraken heb of naar plekken moet waar ik nerveus van wordt. Vooral wanneer er op die plek ook mensen zijn die ik ken. Heb constant het gevoel dat ik een masker op moet zetten, maar niet laten merken hoeveel last ik van mijn angst heb. Vind het heel moeilijk om me kwetsbaar op te stellen en de angst er maar 'te laten zijn'
Waar ik op dit moment tegenaan hang is mijn angst om naar school te gaan en weer met vrienden af te spreken. Ik besluit vaak het weer eens te proberen maar haak dan toch af, waardoor ik me erg isoleer en mezelf nog rotter voel.
En ondertussen probeer ik thuis, veilig achter mijn computertje mijn afstudeerscriptie te schrijven en te hopen dat wanneer ik het af heb naar school durf om het te presenteren...
. Het voelt echt als een druk die op mijn schouders ligt en ik ben heel bang dat de angst er ondertussen zo diep is ingesleten dat ik me altijd zo zal blijven voelen.Vermoeiend!!!!!
