Psyche
alle pijlers
depressief?
zondag 7 november 2010 om 14:33
Beste lezers,
Ik zit er even helemaal doorheen en hoop door dit topic te openen, wat meer inzicht te krijgen in mijzelf en waarom ik mij zo voel. Ik zal proberen een korte samenvatting te geven:
Eigenlijk gaan bijna alle aspecten (sociaal, gezondheid, relatie, werk) in meer of mindere mate niet goed in mijn leven.
Ik ben 1,5 jaar geleden afgestudeerd. Ondanks alle sollicitatiebrieven, dure cursus, een positieve stage-beoordeling en een half jaar werkervaring heb ik nog steeds geen baan gevonden. Ik ben erg teleurgesteld en na 1,5 jaar begin ik de moed een beetje te verliezen. Ik heb zo vaak achter het net gevist. Ik heb nu wel een oproepcontract maar het werkaanbod is heel wisselend.
Ik ben heel erg introvent en het liefst alleen. Hierin voel ik mij anders. Ik heb mijn hele leven al het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde. Ik heb altijd vriendinnen gehad maar uiteindelijk stond ik aan de zijlijn te kijken hoe anderen vriendschappen opbouwden. Ik heb de laatste jaren ook weer mensen leren kennen. Maar het komt op hetzelfde neer. Het kost me vaak meer energie dan het me oplevert. Daarom heb ik (onbewust?) op dit moment alleen een aantal kennissen en op uitnodigen ga ik alleen in als het echt niet anders kan. De laatste jaren heb ik me dus meer afgezonderd dan ooit. Maar ik ben er tot nu toe niet gelukkiger door geworden.
Ik woon sinds kort samen en dit bovenstaande vormt (onder andere) toch wel een probleem. We hebben geen gezamenlijke vrienden. Gisteren is de bom ontploft en vandaar ook dit topic. Mijn vriend denkt dat ik depressief ben. Ik voel me ontzettend schuldig.
Ik voel me vaak leeg van binnen. Ik vraag me af wat het allemaal voor zin heeft. Ik moet er ook niet aan denken om te leven tot mijn 80e. Wat is er eigenlijk leuk aan het leven? Ben ik dan depressief? Ik heb geen zelfmoordneigingen en sleep me niet elke dag uit mijn bed. Ik ben misschien gewoon ongelukkig? En dan de logische vraag waar ik dan wel gelukkig van wordt? Ik denk hier al heel lang over na maar heb geen idee. Ik kan alleen dingen bedenken die het leven draaglijk maken.
Ik ben weer gaan hardlopen om, naast betere conditie, mij iets vrolijker te voelen.
Wie herkent dit? Wie heeft tips? Want het is een grote chaos in mijn hoofd.
Ik zit er even helemaal doorheen en hoop door dit topic te openen, wat meer inzicht te krijgen in mijzelf en waarom ik mij zo voel. Ik zal proberen een korte samenvatting te geven:
Eigenlijk gaan bijna alle aspecten (sociaal, gezondheid, relatie, werk) in meer of mindere mate niet goed in mijn leven.
Ik ben 1,5 jaar geleden afgestudeerd. Ondanks alle sollicitatiebrieven, dure cursus, een positieve stage-beoordeling en een half jaar werkervaring heb ik nog steeds geen baan gevonden. Ik ben erg teleurgesteld en na 1,5 jaar begin ik de moed een beetje te verliezen. Ik heb zo vaak achter het net gevist. Ik heb nu wel een oproepcontract maar het werkaanbod is heel wisselend.
Ik ben heel erg introvent en het liefst alleen. Hierin voel ik mij anders. Ik heb mijn hele leven al het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde. Ik heb altijd vriendinnen gehad maar uiteindelijk stond ik aan de zijlijn te kijken hoe anderen vriendschappen opbouwden. Ik heb de laatste jaren ook weer mensen leren kennen. Maar het komt op hetzelfde neer. Het kost me vaak meer energie dan het me oplevert. Daarom heb ik (onbewust?) op dit moment alleen een aantal kennissen en op uitnodigen ga ik alleen in als het echt niet anders kan. De laatste jaren heb ik me dus meer afgezonderd dan ooit. Maar ik ben er tot nu toe niet gelukkiger door geworden.
Ik woon sinds kort samen en dit bovenstaande vormt (onder andere) toch wel een probleem. We hebben geen gezamenlijke vrienden. Gisteren is de bom ontploft en vandaar ook dit topic. Mijn vriend denkt dat ik depressief ben. Ik voel me ontzettend schuldig.
Ik voel me vaak leeg van binnen. Ik vraag me af wat het allemaal voor zin heeft. Ik moet er ook niet aan denken om te leven tot mijn 80e. Wat is er eigenlijk leuk aan het leven? Ben ik dan depressief? Ik heb geen zelfmoordneigingen en sleep me niet elke dag uit mijn bed. Ik ben misschien gewoon ongelukkig? En dan de logische vraag waar ik dan wel gelukkig van wordt? Ik denk hier al heel lang over na maar heb geen idee. Ik kan alleen dingen bedenken die het leven draaglijk maken.
Ik ben weer gaan hardlopen om, naast betere conditie, mij iets vrolijker te voelen.
Wie herkent dit? Wie heeft tips? Want het is een grote chaos in mijn hoofd.
donderdag 11 november 2010 om 10:33
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 16:08:
Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Dit is voor mij heel herkenbaar. Kan ook niet echt genieten, terwijl mijn vriend dat wel heel goed kan. En ook in de rest wat je schrijft lees ik herkenning. Daarom heb ik dus wel de stap gezet om naar de huisarts te gaan en die was heel begripvol. Heb nu ook een afspraak staan bij een therapeut en ben heel benieuwd waar het toe zal leiden.
Zoals jij je nu voelt ben je niet gelukkig en kun je niet genieten. Dat is echt een goede reden om naar de huisarts te gaan hoor. Beter nu dan dat je echt depressief bent toch? Mijn arts had het over gedachteveranderingen en dat je je door je eigen brein bepaalde dingen oplegt en je daar slecht bij voelt. Het is dus de kunst om je brein andere dingen te laten denken, waardoor je je beter voelt.
Zet dus die stap meid. Voor je eigen geluk.
Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Dit is voor mij heel herkenbaar. Kan ook niet echt genieten, terwijl mijn vriend dat wel heel goed kan. En ook in de rest wat je schrijft lees ik herkenning. Daarom heb ik dus wel de stap gezet om naar de huisarts te gaan en die was heel begripvol. Heb nu ook een afspraak staan bij een therapeut en ben heel benieuwd waar het toe zal leiden.
Zoals jij je nu voelt ben je niet gelukkig en kun je niet genieten. Dat is echt een goede reden om naar de huisarts te gaan hoor. Beter nu dan dat je echt depressief bent toch? Mijn arts had het over gedachteveranderingen en dat je je door je eigen brein bepaalde dingen oplegt en je daar slecht bij voelt. Het is dus de kunst om je brein andere dingen te laten denken, waardoor je je beter voelt.
Zet dus die stap meid. Voor je eigen geluk.
donderdag 11 november 2010 om 10:40
Hoi Sarina.
Ik herken ook wel veel in je verhaal.
Ik denk ook dat je er verstandig aan doet om naar de huisarts te gaan en je te laten doorverwijzen naar een psych ofzo.
Hulp druven vragen is een teken van sterkte. Laat je niet op je kop zitten door je vriend of door wie dan ook!
Sterkte en succes.
Maja
Ik herken ook wel veel in je verhaal.
Ik denk ook dat je er verstandig aan doet om naar de huisarts te gaan en je te laten doorverwijzen naar een psych ofzo.
Hulp druven vragen is een teken van sterkte. Laat je niet op je kop zitten door je vriend of door wie dan ook!
Sterkte en succes.
Maja
maandag 15 november 2010 om 20:17
quote:Vicky schreef op 08 november 2010 @ 20:47:
Hey Sarina,
Ik weet niet of je dit nog gaat lezen. Maar ik herken wel iets in jouw verhaal. Het is nooit helemaal hetzelfde natuurlijk. Maar de herkenning is er wel. Op de lagere school had ik wel vriendinnetjes enzo. Maar ik kan me wel herinneren dat ik toen al wel eens dacht; 'wat moet ik nou weer eens zeggen' 'waarom kunnen zij de hele tijd samen kletsen en ik niet'. Dat soort. Ik maakte het mezelf ook wel moeilijk, zo besloot ik op mijn 13e ofzo dat ik maar eens op moest houden met om alles te ginnegappen, dat was niet stoer. Daarna had ik nooit meer de slappe lach en werd ik best wel serieus. Gek dat je jezelf dat op kan leggen blijkbaar.
Mensen vinden mij wel aardig enzo, maar ik voel me beter bij wat oppervlakkig contact. Toch verlang ik wel naar echte vriendschap. Het is voor mij heel belangrijk dat ik voel dat iemand echt vrienden met me wil zijn. Het duurt dus lang voordat er een vriendschap is opgebouwd. Gelukkig heb ik nu wel vrienden, maar ik hoef niet dagelijks contact. Toch ook hier lijkt het me heel leuk om wel een vriendin te hebben met wie ik een intensiever contact heb....
Ook ik moet mezelf accepteren zoals ik ben. Lange tijd heb ik gedacht dat er eigenlijk een nog leukere ik, socialere, knappere, vrolijkere ik in mijzelf zat. Nu denk ik; het is goed zoals ik ben. Misschien kom ik nog eens iemand tegen, een vriendin, met wie het echt geweldig klikt. Ook hier kan leeftijd of een bepaalde fase belangrijk zijn. Jonge mensen zijn vaak heel erg op zichzelf gericht, en opportunistisch. Later is er ook ruimte voor een ander.
Ik ben heel boos geweest op mijn ouders (die hadden ook echt niet veel tijd voor me hoor, en mijn moeder is nu heel lief, maar vroeger was ze niet zo knuffelig en positief naar mij, dat is ook een oorzaak van hoe ik nu ben). Maar nu ben ik dat niet meer. Ik ben nu zelf moeder, en heel lief naar mijn kids toe. Ik vind mijn leven nu heel leuk, maar heb vaak gedacht 'ik wil niet meer'. Ik voelde me eenzaam, onbegrepen, een rare snuiter, de vreemde eend in de bijt. Gelukkig heb ik mijn vriend, een soort soulmate en in sommige opzichten mijn tegenpool. Maar hij vindt mij fantastisch en ik hem. Ook deze relatie loopt echt neit altijd op rolletjes hoor!!
Het hoeft dus niet zo te blijven Sarina. Een beetje hulp vragen kan geen kwaad. Probeer jezelf te accepteren zoals je bent, en hou van jezelf. Koop je wel leuke kleding voor jezelf? Sport je? doe je een lekker geurtje op elke dag, boek eens een leuke vakantie, maak je huis gezellig, doe eens iets voor een ander, haal een kat uit het asiel, etc. etc.
Sorry voor het lange verhaal. Maar misschien kunnen we een beetje overleggen?
Ik wist niet dat dit topic nog actief was. Dus ik hoop dat iemand het nog leest.
Bedankt voor je lieve reactie. Ik ben toch ''blij'' dat er meer mensen zijn zoals ik. Want het lijkt soms net alsof iedereen een druk sociaal leven heeft en daar ook nog ontzettend van lijkt te genieten.
Over het algemeen zorg ik wel goed voor mezelf. Al vraag ik me wel eens af wat het voor zin heeft. Ik loop 3 x per week hard, ik zorg meestal dat ik er netjes bij loop. Maar ik doe die dingen omdat ''het zo hoort''.
Je zegt dat je nu een leuk leven hebt. Maar wat is er dan veranderd? Hoe heb je jezelf geaccepteerd? Ik ben heel erg op zoek naar een balans hoe ik gelukkig wordt zonder dat ik anderen (vriend) daarmee voor het hoofd stoot. Ik weet ook niet wat ik wil. Ik heb dit weekend met oude klasgenoten afgesproken. Ik keek hier erg tegenop en achteraf was ik doodmoe. Maar toch was het wel weer een leuke dag (al had het wel wat korter gemogen)
Hey Sarina,
Ik weet niet of je dit nog gaat lezen. Maar ik herken wel iets in jouw verhaal. Het is nooit helemaal hetzelfde natuurlijk. Maar de herkenning is er wel. Op de lagere school had ik wel vriendinnetjes enzo. Maar ik kan me wel herinneren dat ik toen al wel eens dacht; 'wat moet ik nou weer eens zeggen' 'waarom kunnen zij de hele tijd samen kletsen en ik niet'. Dat soort. Ik maakte het mezelf ook wel moeilijk, zo besloot ik op mijn 13e ofzo dat ik maar eens op moest houden met om alles te ginnegappen, dat was niet stoer. Daarna had ik nooit meer de slappe lach en werd ik best wel serieus. Gek dat je jezelf dat op kan leggen blijkbaar.
Mensen vinden mij wel aardig enzo, maar ik voel me beter bij wat oppervlakkig contact. Toch verlang ik wel naar echte vriendschap. Het is voor mij heel belangrijk dat ik voel dat iemand echt vrienden met me wil zijn. Het duurt dus lang voordat er een vriendschap is opgebouwd. Gelukkig heb ik nu wel vrienden, maar ik hoef niet dagelijks contact. Toch ook hier lijkt het me heel leuk om wel een vriendin te hebben met wie ik een intensiever contact heb....
Ook ik moet mezelf accepteren zoals ik ben. Lange tijd heb ik gedacht dat er eigenlijk een nog leukere ik, socialere, knappere, vrolijkere ik in mijzelf zat. Nu denk ik; het is goed zoals ik ben. Misschien kom ik nog eens iemand tegen, een vriendin, met wie het echt geweldig klikt. Ook hier kan leeftijd of een bepaalde fase belangrijk zijn. Jonge mensen zijn vaak heel erg op zichzelf gericht, en opportunistisch. Later is er ook ruimte voor een ander.
Ik ben heel boos geweest op mijn ouders (die hadden ook echt niet veel tijd voor me hoor, en mijn moeder is nu heel lief, maar vroeger was ze niet zo knuffelig en positief naar mij, dat is ook een oorzaak van hoe ik nu ben). Maar nu ben ik dat niet meer. Ik ben nu zelf moeder, en heel lief naar mijn kids toe. Ik vind mijn leven nu heel leuk, maar heb vaak gedacht 'ik wil niet meer'. Ik voelde me eenzaam, onbegrepen, een rare snuiter, de vreemde eend in de bijt. Gelukkig heb ik mijn vriend, een soort soulmate en in sommige opzichten mijn tegenpool. Maar hij vindt mij fantastisch en ik hem. Ook deze relatie loopt echt neit altijd op rolletjes hoor!!
Het hoeft dus niet zo te blijven Sarina. Een beetje hulp vragen kan geen kwaad. Probeer jezelf te accepteren zoals je bent, en hou van jezelf. Koop je wel leuke kleding voor jezelf? Sport je? doe je een lekker geurtje op elke dag, boek eens een leuke vakantie, maak je huis gezellig, doe eens iets voor een ander, haal een kat uit het asiel, etc. etc.
Sorry voor het lange verhaal. Maar misschien kunnen we een beetje overleggen?
Ik wist niet dat dit topic nog actief was. Dus ik hoop dat iemand het nog leest.
Bedankt voor je lieve reactie. Ik ben toch ''blij'' dat er meer mensen zijn zoals ik. Want het lijkt soms net alsof iedereen een druk sociaal leven heeft en daar ook nog ontzettend van lijkt te genieten.
Over het algemeen zorg ik wel goed voor mezelf. Al vraag ik me wel eens af wat het voor zin heeft. Ik loop 3 x per week hard, ik zorg meestal dat ik er netjes bij loop. Maar ik doe die dingen omdat ''het zo hoort''.
Je zegt dat je nu een leuk leven hebt. Maar wat is er dan veranderd? Hoe heb je jezelf geaccepteerd? Ik ben heel erg op zoek naar een balans hoe ik gelukkig wordt zonder dat ik anderen (vriend) daarmee voor het hoofd stoot. Ik weet ook niet wat ik wil. Ik heb dit weekend met oude klasgenoten afgesproken. Ik keek hier erg tegenop en achteraf was ik doodmoe. Maar toch was het wel weer een leuke dag (al had het wel wat korter gemogen)
maandag 15 november 2010 om 20:29
