Psyche
alle pijlers
depressief?
zondag 7 november 2010 om 14:33
Beste lezers,
Ik zit er even helemaal doorheen en hoop door dit topic te openen, wat meer inzicht te krijgen in mijzelf en waarom ik mij zo voel. Ik zal proberen een korte samenvatting te geven:
Eigenlijk gaan bijna alle aspecten (sociaal, gezondheid, relatie, werk) in meer of mindere mate niet goed in mijn leven.
Ik ben 1,5 jaar geleden afgestudeerd. Ondanks alle sollicitatiebrieven, dure cursus, een positieve stage-beoordeling en een half jaar werkervaring heb ik nog steeds geen baan gevonden. Ik ben erg teleurgesteld en na 1,5 jaar begin ik de moed een beetje te verliezen. Ik heb zo vaak achter het net gevist. Ik heb nu wel een oproepcontract maar het werkaanbod is heel wisselend.
Ik ben heel erg introvent en het liefst alleen. Hierin voel ik mij anders. Ik heb mijn hele leven al het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde. Ik heb altijd vriendinnen gehad maar uiteindelijk stond ik aan de zijlijn te kijken hoe anderen vriendschappen opbouwden. Ik heb de laatste jaren ook weer mensen leren kennen. Maar het komt op hetzelfde neer. Het kost me vaak meer energie dan het me oplevert. Daarom heb ik (onbewust?) op dit moment alleen een aantal kennissen en op uitnodigen ga ik alleen in als het echt niet anders kan. De laatste jaren heb ik me dus meer afgezonderd dan ooit. Maar ik ben er tot nu toe niet gelukkiger door geworden.
Ik woon sinds kort samen en dit bovenstaande vormt (onder andere) toch wel een probleem. We hebben geen gezamenlijke vrienden. Gisteren is de bom ontploft en vandaar ook dit topic. Mijn vriend denkt dat ik depressief ben. Ik voel me ontzettend schuldig.
Ik voel me vaak leeg van binnen. Ik vraag me af wat het allemaal voor zin heeft. Ik moet er ook niet aan denken om te leven tot mijn 80e. Wat is er eigenlijk leuk aan het leven? Ben ik dan depressief? Ik heb geen zelfmoordneigingen en sleep me niet elke dag uit mijn bed. Ik ben misschien gewoon ongelukkig? En dan de logische vraag waar ik dan wel gelukkig van wordt? Ik denk hier al heel lang over na maar heb geen idee. Ik kan alleen dingen bedenken die het leven draaglijk maken.
Ik ben weer gaan hardlopen om, naast betere conditie, mij iets vrolijker te voelen.
Wie herkent dit? Wie heeft tips? Want het is een grote chaos in mijn hoofd.
Ik zit er even helemaal doorheen en hoop door dit topic te openen, wat meer inzicht te krijgen in mijzelf en waarom ik mij zo voel. Ik zal proberen een korte samenvatting te geven:
Eigenlijk gaan bijna alle aspecten (sociaal, gezondheid, relatie, werk) in meer of mindere mate niet goed in mijn leven.
Ik ben 1,5 jaar geleden afgestudeerd. Ondanks alle sollicitatiebrieven, dure cursus, een positieve stage-beoordeling en een half jaar werkervaring heb ik nog steeds geen baan gevonden. Ik ben erg teleurgesteld en na 1,5 jaar begin ik de moed een beetje te verliezen. Ik heb zo vaak achter het net gevist. Ik heb nu wel een oproepcontract maar het werkaanbod is heel wisselend.
Ik ben heel erg introvent en het liefst alleen. Hierin voel ik mij anders. Ik heb mijn hele leven al het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde. Ik heb altijd vriendinnen gehad maar uiteindelijk stond ik aan de zijlijn te kijken hoe anderen vriendschappen opbouwden. Ik heb de laatste jaren ook weer mensen leren kennen. Maar het komt op hetzelfde neer. Het kost me vaak meer energie dan het me oplevert. Daarom heb ik (onbewust?) op dit moment alleen een aantal kennissen en op uitnodigen ga ik alleen in als het echt niet anders kan. De laatste jaren heb ik me dus meer afgezonderd dan ooit. Maar ik ben er tot nu toe niet gelukkiger door geworden.
Ik woon sinds kort samen en dit bovenstaande vormt (onder andere) toch wel een probleem. We hebben geen gezamenlijke vrienden. Gisteren is de bom ontploft en vandaar ook dit topic. Mijn vriend denkt dat ik depressief ben. Ik voel me ontzettend schuldig.
Ik voel me vaak leeg van binnen. Ik vraag me af wat het allemaal voor zin heeft. Ik moet er ook niet aan denken om te leven tot mijn 80e. Wat is er eigenlijk leuk aan het leven? Ben ik dan depressief? Ik heb geen zelfmoordneigingen en sleep me niet elke dag uit mijn bed. Ik ben misschien gewoon ongelukkig? En dan de logische vraag waar ik dan wel gelukkig van wordt? Ik denk hier al heel lang over na maar heb geen idee. Ik kan alleen dingen bedenken die het leven draaglijk maken.
Ik ben weer gaan hardlopen om, naast betere conditie, mij iets vrolijker te voelen.
Wie herkent dit? Wie heeft tips? Want het is een grote chaos in mijn hoofd.
zondag 7 november 2010 om 14:40
Ik denk dat je dit ook prima voor kan leggen aan een huisarts, die kan door middel van vragen erachter komen of je wel of niet depressief bent en evt. wat er aan te doen is.
Het kan iets veel eenvoudigers zijn natuurlijk.
Niet altijd als je je niet goed voelt, ben je depressief.
Bij mij is het iets anders maar denkt de omgeving ook dat ik depressief ben, terwijl dat dus niet zo is
Het kan iets veel eenvoudigers zijn natuurlijk.
Niet altijd als je je niet goed voelt, ben je depressief.
Bij mij is het iets anders maar denkt de omgeving ook dat ik depressief ben, terwijl dat dus niet zo is
zondag 7 november 2010 om 14:47
zondag 7 november 2010 om 14:57
@ Noa lynn en Marels: Bedankt voor de snelle reacties!
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht.
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht.
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
zondag 7 november 2010 om 14:58
Het kan van alles zijn en hoeft zeker geen depressie te zijn. Je wilt liever alleen zijn, vindt vriendschappen vermoeiend en hebt het gevoel er niet bij te horen maar bent dus het liefst alleen. Vind jij het ook een probleem dat je geen vrienden hebt of vind alleen je vriend dat vervelend? Misschien, zonder te willen diagnostiseren, wel eens gedacht aan een lichte vorm van autisme (pdd-nos). Mijn dochter heeft dat en zou precies zo'n openingspost kunnen schrijven. Zij vindt het wel lekker rustig om alleen te zijn maar weet dat de maatschappij verwacht dat ze vriendschappen heeft en dat maakt dan weer onzeker.
zondag 7 november 2010 om 15:07
Het lijkt me goed om na te gaan in hoeverre je je de laatste tijd anders voelt dan je gewend was. Ben je ongelukkiger, was het altijd al zo dat je niet zo blij werd van het jezelf terugtrekken?
Het kan dat je depressief bent, maar het hoeft niet zo te zijn. De kans daarop is groter als je de laatste tijd echt duidelijk ongelukkiger bent.
Maar misschien is dit wel hoe je over het algemeen in het leven staat. Ik houd ook niet zo van het leven, van mij had het ook allemaal niet gehoeven. Door de bank genomen red ik het allemaal goed. Ik heb wel vrienden en vriendinnen maar ben ook het liefst alleen, dat is altijd al zo geweest. Gelukkig zijn voel ik niet als plicht, ik kan dat gewoon niet. Er zijn heus dingen waar ik van geniet, maar dat gevoel beklijft niet. Ik ben een aantal keer depressief geweest en dat is zeker anders dan hoe ik me over het algemeen voel, dus dat onderscheid kan ik wel maken.
Vraag eens aan je vriend waarom hij zich precies zorgen maakt en waarin je in zijn ogen de laatste tijd veranderd bent. En het kan zeker ook geen kwaad eens met de huisarts te gaan praten.
Sterkte.
Het kan dat je depressief bent, maar het hoeft niet zo te zijn. De kans daarop is groter als je de laatste tijd echt duidelijk ongelukkiger bent.
Maar misschien is dit wel hoe je over het algemeen in het leven staat. Ik houd ook niet zo van het leven, van mij had het ook allemaal niet gehoeven. Door de bank genomen red ik het allemaal goed. Ik heb wel vrienden en vriendinnen maar ben ook het liefst alleen, dat is altijd al zo geweest. Gelukkig zijn voel ik niet als plicht, ik kan dat gewoon niet. Er zijn heus dingen waar ik van geniet, maar dat gevoel beklijft niet. Ik ben een aantal keer depressief geweest en dat is zeker anders dan hoe ik me over het algemeen voel, dus dat onderscheid kan ik wel maken.
Vraag eens aan je vriend waarom hij zich precies zorgen maakt en waarin je in zijn ogen de laatste tijd veranderd bent. En het kan zeker ook geen kwaad eens met de huisarts te gaan praten.
Sterkte.
zondag 7 november 2010 om 15:09
@maruschka
Ik vind het soms wel een probleem dat ik geen sociale contacten heb. Maar de reden daarvoor is vooral omdat ik me 'anders' voel en niet omdat ik het heel erg mis.
Als ik mijn vriend en mijn moeder niet zou hebben zou ik me heel erg eenzaam voelen. Dus de behoefte is er wel maar heel erg minimaal.
Mijn vriend zegt dat ik mensen afstoot doordat ik heel stil ben en er ''als een zoutzak bij zit'' (zijn woorden) daardoor voelen sommige mensen zich niet meer welkom bij ons. Ik voel me hier heel erg rot over want dat is zeker niet mijn bedoeling.
Ik vind het soms wel een probleem dat ik geen sociale contacten heb. Maar de reden daarvoor is vooral omdat ik me 'anders' voel en niet omdat ik het heel erg mis.
Als ik mijn vriend en mijn moeder niet zou hebben zou ik me heel erg eenzaam voelen. Dus de behoefte is er wel maar heel erg minimaal.
Mijn vriend zegt dat ik mensen afstoot doordat ik heel stil ben en er ''als een zoutzak bij zit'' (zijn woorden) daardoor voelen sommige mensen zich niet meer welkom bij ons. Ik voel me hier heel erg rot over want dat is zeker niet mijn bedoeling.
zondag 7 november 2010 om 15:12
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 15:09:
Mijn vriend zegt dat ik mensen afstoot doordat ik heel stil ben en er ''als een zoutzak bij zit'' (zijn woorden) daardoor voelen sommige mensen zich niet meer welkom bij ons. Ik voel me hier heel erg rot over want dat is zeker niet mijn bedoeling.Dat klinkt niet echt opbouwend, het lijkt alsof je vriend behoorlijk geïrriteerd is. Hebben die mensen dat tegen hem gezegd of is dat zijn eigen interpretatie?
Mijn vriend zegt dat ik mensen afstoot doordat ik heel stil ben en er ''als een zoutzak bij zit'' (zijn woorden) daardoor voelen sommige mensen zich niet meer welkom bij ons. Ik voel me hier heel erg rot over want dat is zeker niet mijn bedoeling.Dat klinkt niet echt opbouwend, het lijkt alsof je vriend behoorlijk geïrriteerd is. Hebben die mensen dat tegen hem gezegd of is dat zijn eigen interpretatie?
zondag 7 november 2010 om 15:16
[quote]sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 14:57:
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht. quote]
Hoi Sarina,
jezelf moeilijk kunnen accepteren en/of ongelukkig zijn omdat het leven niet is wat je ervan verwacht kunnen grote invloed hebben op hoe je denkt, wat je voelt en je belemmeren wat je eigenlijk van je leven zou willen maken.
Zou je hulp willen bij deze twee punten die je noemt, de vraag of je depressief bent of niet daargelaten?
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht. quote]
Hoi Sarina,
jezelf moeilijk kunnen accepteren en/of ongelukkig zijn omdat het leven niet is wat je ervan verwacht kunnen grote invloed hebben op hoe je denkt, wat je voelt en je belemmeren wat je eigenlijk van je leven zou willen maken.
Zou je hulp willen bij deze twee punten die je noemt, de vraag of je depressief bent of niet daargelaten?
zondag 7 november 2010 om 15:22
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 14:57:
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
Bij mij is het de emmer die is overgelopen na best heftige gebeurtenissen de laatste 9 jaar (misschien wel langer).
Ik krijg nu hulp bij het aanpakken van deze gebeurtenissen.
Dit is voor mij ook nog heel pril (krap 2 maanden).
Oorzaken voor mij waren dingen die in een relatie van mn zus gebeurden die ik mij heel erg heb aangetrokken, ook vanuit mijn eigen relatie trok ik alles naar mijzelf toe.
Ik ben ook bekend met depressief zijn maar hoe ik mij nu voel is geen depressief zijn.
Ik voel mij nu ook niet goed maar er is wel een gevoelsmatig verschil tussen wel of niet depressief zijn.
Ik ben ook liefst lekker in mijn eentje, probeer wel leuke dingen te doen met anderen.
Vandaar dat ik aangaf dat je hier best mee naar de huisarts mag en kan gaan omdat die vaak wel dr achter kan komen wat er is.
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
Bij mij is het de emmer die is overgelopen na best heftige gebeurtenissen de laatste 9 jaar (misschien wel langer).
Ik krijg nu hulp bij het aanpakken van deze gebeurtenissen.
Dit is voor mij ook nog heel pril (krap 2 maanden).
Oorzaken voor mij waren dingen die in een relatie van mn zus gebeurden die ik mij heel erg heb aangetrokken, ook vanuit mijn eigen relatie trok ik alles naar mijzelf toe.
Ik ben ook bekend met depressief zijn maar hoe ik mij nu voel is geen depressief zijn.
Ik voel mij nu ook niet goed maar er is wel een gevoelsmatig verschil tussen wel of niet depressief zijn.
Ik ben ook liefst lekker in mijn eentje, probeer wel leuke dingen te doen met anderen.
Vandaar dat ik aangaf dat je hier best mee naar de huisarts mag en kan gaan omdat die vaak wel dr achter kan komen wat er is.
zondag 7 november 2010 om 15:22
quote:Roelfien schreef op 07 november 2010 @ 15:12:
[...]
Dat klinkt niet echt opbouwend, het lijkt alsof je vriend behoorlijk geïrriteerd is. Hebben die mensen dat tegen hem gezegd of is dat zijn eigen interpretatie?Misschien niet opbouwend maar wel eerlijk, lijkt me. Ik zeg tegen mijn kinderen altijd dat er in een gesprek 2 mensen verantwoordelijk zijn voor het gaande houden van het gesprek. Als TO inderdaad niks zegt, geeft dat een heel erg vervelende sfeer. Ik had dat laatst hier ook toen een vriendin haar nieuwe vriend voor kwam stellen. Juist het niets zeggen zorgt voor een heel beklemmend gevoel. Het is niet leuk voor TO maar wel eerlijk en ze kan er natuurlijk gewoon aan werken, lijkt me.
[...]
Dat klinkt niet echt opbouwend, het lijkt alsof je vriend behoorlijk geïrriteerd is. Hebben die mensen dat tegen hem gezegd of is dat zijn eigen interpretatie?Misschien niet opbouwend maar wel eerlijk, lijkt me. Ik zeg tegen mijn kinderen altijd dat er in een gesprek 2 mensen verantwoordelijk zijn voor het gaande houden van het gesprek. Als TO inderdaad niks zegt, geeft dat een heel erg vervelende sfeer. Ik had dat laatst hier ook toen een vriendin haar nieuwe vriend voor kwam stellen. Juist het niets zeggen zorgt voor een heel beklemmend gevoel. Het is niet leuk voor TO maar wel eerlijk en ze kan er natuurlijk gewoon aan werken, lijkt me.
zondag 7 november 2010 om 15:25
@roelfien
Ik voel me de laatste jaren zo. Maar het is geen constant gevoel. Het gaat met ups en downs. Soms voel ik me redelijk goed en dan zie ik het weer niet zitten. Mijn vriend maakt zich zorgen omdat ik het laatste half jaar vaak woedeaanvallen heb. Ook moet ik veel huilen om kleine dingen.
Mijn vriend was gisteren inderdaad behoorlijk pissig. We zouden samen eten maar hij belde dat ik naar zijn moeder moest komen omdat ze eten hadden besteld. Er kwamen 6 andere mensen. Ik heb gezegd dat ik niet kwam omdat ik daar absoluut geen zin in had. hierdoor stond mijn vriend voor l*l. Ik voel me nu behoorlijk schuldig.
Ik voel me de laatste jaren zo. Maar het is geen constant gevoel. Het gaat met ups en downs. Soms voel ik me redelijk goed en dan zie ik het weer niet zitten. Mijn vriend maakt zich zorgen omdat ik het laatste half jaar vaak woedeaanvallen heb. Ook moet ik veel huilen om kleine dingen.
Mijn vriend was gisteren inderdaad behoorlijk pissig. We zouden samen eten maar hij belde dat ik naar zijn moeder moest komen omdat ze eten hadden besteld. Er kwamen 6 andere mensen. Ik heb gezegd dat ik niet kwam omdat ik daar absoluut geen zin in had. hierdoor stond mijn vriend voor l*l. Ik voel me nu behoorlijk schuldig.
zondag 7 november 2010 om 15:29
pfff je bepaald toch zeker zelf wel of je daar zin of geen zin in hebt? Het is zijn eigen schuld dattie voor lul staat, jou voor een onvoldongen feit stellen dat je dan maar gezellig met andere mensen moet eten (alleen van het 'moeten' zou ik al spontaan weigeren) moet niet gekker worden.
voor de rest van je verhaal herken het wel een beetje. Ik ben ook wat teleurgesteld in mezelf dat ik ondanks 2 hbo diploma's en een master alleen maar in mijn huidige laagbetaalde baantje blijf hangen omdat ik de teleurstelling van ontslagen worden en opnieuw beginnen niet zo goed meer aandurf.
voor de rest van je verhaal herken het wel een beetje. Ik ben ook wat teleurgesteld in mezelf dat ik ondanks 2 hbo diploma's en een master alleen maar in mijn huidige laagbetaalde baantje blijf hangen omdat ik de teleurstelling van ontslagen worden en opnieuw beginnen niet zo goed meer aandurf.
zondag 7 november 2010 om 15:32
Woedeaanvallen hebben en vaak huilen om kleine dingen zijn wel signalen dat het niet goed gaat. Dan zou ik er wel met iemand over gaan praten. Ik weet dat het voelt als een grote stap, maar het is echt een goed idee. Je vriend heeft neem ik aan ook het beste met je voor en wil graag dat het goed met je gaat. Dus doe het voor jezelf, voor je vriend en voor jullie relatie.
En wat het voorval betreft zou ik me maar niet zo schuldig voelen. Ik ben er altijd een voorstander van dat mensen een beetje flexibel zijn, maar je vriend zette je wel erg voor het blok. Je móest naar zijn moeder komen? Sorry hoor, maar jullie hadden een afspraak over het eten. Hij had je moeten vragen of je het leuk vond om naar zijn moeder te komen. Omdat jij dus niet wilde, hadden jullie moeten overleggen: zou je het goed vinden als hij wel daar bleef eten of wilde je toch graag jullie afspraak door laten gaan? Jij hebt hem niet voor lul gezet hoor. Zo zie ik het.
En wat het voorval betreft zou ik me maar niet zo schuldig voelen. Ik ben er altijd een voorstander van dat mensen een beetje flexibel zijn, maar je vriend zette je wel erg voor het blok. Je móest naar zijn moeder komen? Sorry hoor, maar jullie hadden een afspraak over het eten. Hij had je moeten vragen of je het leuk vond om naar zijn moeder te komen. Omdat jij dus niet wilde, hadden jullie moeten overleggen: zou je het goed vinden als hij wel daar bleef eten of wilde je toch graag jullie afspraak door laten gaan? Jij hebt hem niet voor lul gezet hoor. Zo zie ik het.
zondag 7 november 2010 om 15:33
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 15:25:
@roelfien
Ik voel me de laatste jaren zo. Maar het is geen constant gevoel. Het gaat met ups en downs. Soms voel ik me redelijk goed en dan zie ik het weer niet zitten. Mijn vriend maakt zich zorgen omdat ik het laatste half jaar vaak woedeaanvallen heb. Ook moet ik veel huilen om kleine dingen.
Mijn vriend was gisteren inderdaad behoorlijk pissig. We zouden samen eten maar hij belde dat ik naar zijn moeder moest komen omdat ze eten hadden besteld. Er kwamen 6 andere mensen. Ik heb gezegd dat ik niet kwam omdat ik daar absoluut geen zin in had. hierdoor stond mijn vriend voor l*l. Ik voel me nu behoorlijk schuldig.
Maar waarom stond je vriend dan voor lul? Samen zijn betekent niet dat je altijd als stel ook samen moet verschijnen. Jij hebt een andere behoefte aan sociale contacten dan hij. Geen van beide is fout. Ik heb wel vrienden maar moet er niet aan denken elk weekend samen te zijn. Ik ben ook graag alleen.
Je bent ook niet raar hoor, we leven nu eenmaal in een maatschappij waar iedereen het graag druk wil hebben, want dat staat zo interessanr en het liefst 100 vrienden. Waarvan 95 % er waarschijnlijk niet voor je is als je ze echt nodig hebt.
Laat je niet aanpraten dat je anders bent. Wat is anders en wat is normaal. Zoek hulp als je zelf graag wilt dat er iets verandert en probeer je vriend zo goed mogelijk uit te leggen hoe jij dingen ervaart. Probeer wel die paar keer dat je visite hebt een beetje geinteresseerd over te komen, dat is dan voor je vriend ook wel weer leuk.
Sterkte!
@roelfien
Ik voel me de laatste jaren zo. Maar het is geen constant gevoel. Het gaat met ups en downs. Soms voel ik me redelijk goed en dan zie ik het weer niet zitten. Mijn vriend maakt zich zorgen omdat ik het laatste half jaar vaak woedeaanvallen heb. Ook moet ik veel huilen om kleine dingen.
Mijn vriend was gisteren inderdaad behoorlijk pissig. We zouden samen eten maar hij belde dat ik naar zijn moeder moest komen omdat ze eten hadden besteld. Er kwamen 6 andere mensen. Ik heb gezegd dat ik niet kwam omdat ik daar absoluut geen zin in had. hierdoor stond mijn vriend voor l*l. Ik voel me nu behoorlijk schuldig.
Maar waarom stond je vriend dan voor lul? Samen zijn betekent niet dat je altijd als stel ook samen moet verschijnen. Jij hebt een andere behoefte aan sociale contacten dan hij. Geen van beide is fout. Ik heb wel vrienden maar moet er niet aan denken elk weekend samen te zijn. Ik ben ook graag alleen.
Je bent ook niet raar hoor, we leven nu eenmaal in een maatschappij waar iedereen het graag druk wil hebben, want dat staat zo interessanr en het liefst 100 vrienden. Waarvan 95 % er waarschijnlijk niet voor je is als je ze echt nodig hebt.
Laat je niet aanpraten dat je anders bent. Wat is anders en wat is normaal. Zoek hulp als je zelf graag wilt dat er iets verandert en probeer je vriend zo goed mogelijk uit te leggen hoe jij dingen ervaart. Probeer wel die paar keer dat je visite hebt een beetje geinteresseerd over te komen, dat is dan voor je vriend ook wel weer leuk.
Sterkte!
zondag 7 november 2010 om 15:33
Ik probeer in gesprekken altijd wel interesse te tonen en open vragen te stellen.Als ik iets vertel probeer ik dat in minimaal 3 zinnen te doen. Maar op de 1 of andere manier lopen de gesprekken altijd heel snel dood en dat is zeker niet bevordelijk voor de sfeer.
als ik iemand anders was zou ik ook niet graag met mezelf iets doen want ik ben niet echt gezellig.
Ik zou wel hulp willen bij het accepteren van mezelf.
als ik iemand anders was zou ik ook niet graag met mezelf iets doen want ik ben niet echt gezellig.
Ik zou wel hulp willen bij het accepteren van mezelf.
zondag 7 november 2010 om 15:36
je hebt hem volgens mij ook niet voor lul gezet maar ik kan me wel voorstellen dat je vriend, op een misschien wat onhandige manier, probeert je uit je isolement te halen. Was het de eerste keer dat je zo'n poging afsloeg? Is jullie relatie verder wel in balans? Doe jij veel meer voor hem of andersom of is het wel gelijkwaardig?
zondag 7 november 2010 om 15:44
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 14:57:Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn.Ik denk dat je hier het slachtoffer wordt van te hoge eisen die je aan jezelf stelt. Depressie is een ziekte die iedereen kan overkomen: rijk of arm, jong en oud, ongeacht je achtergrond. (Vrouwen zijn wel oververtegenwoordigd in de statistieken.) Eén van de problemen is dat mensen er te lang mee blijven rondlopen. Ga er dus een keer over praten met je huisarts of loop eens binnen bij een eerstelijns-psychologiepraktijk.
zondag 7 november 2010 om 15:54
Zat nog eens na te denken over je topic. Je geeft een aantal dingen aan: dat je jezelf moeilijk kunt accepteren zoals je bent, dat communicatie met mensen anders gaat dan dat je dat graag wilt, je schuldig voelen wanneer je voor jezelf kiest, woede aanvallen en dat je huilbuien hebt.
Het lijkt me zo naar voor je dat in jouw leven zulke basale dingen (je relatie met jezelf en de relatie met anderen) niet lopen zo als je zou willen.
Ik denk dat de grote vraag voor jou mag zijn: wil ik dit nog zo? Hoe zou ik mijn leven idealiter zien? Hoe ga ik daar komen?
Ik gun het je zo dat het anders mag gaan in je leven en ik hoop dat jij dat jezelf ook gunt! Een hulpverlener hierbij betrekken heel waardevol zijn.
Het lijkt me zo naar voor je dat in jouw leven zulke basale dingen (je relatie met jezelf en de relatie met anderen) niet lopen zo als je zou willen.
Ik denk dat de grote vraag voor jou mag zijn: wil ik dit nog zo? Hoe zou ik mijn leven idealiter zien? Hoe ga ik daar komen?
Ik gun het je zo dat het anders mag gaan in je leven en ik hoop dat jij dat jezelf ook gunt! Een hulpverlener hierbij betrekken heel waardevol zijn.
zondag 7 november 2010 om 15:55
Voor het volledige beeld zal ik het verhaal nog wat verduidelijken: Wij zouden gisteravond met ons 2en een snack halen. Mijn vriend kwam terug van zijn hobby. Hij bracht zijn broertje terug naar zijn moeder (zijn moeder woont in dezelfde woonplaats en gaat naar dezelfde snackbar). Zij wilden ook eten halen. Ook de anderen die erbij waren hadden wel zin in een snack. Dus zijn moeder stelde voor dat ik daarheen kwam (5 min.) en met zn allen te eten. Dus mijn vriend belt even later op met de mededeling dat ik daar over 10 min. verwacht werd omdat ze eten hadden besteld. Voor mij was er ook al besteld.
Voor mijn gevoel werd ik voor het blok gezet en heb dus geweigerd. Met als resultaat dat er flink over mij geroddeld werd tijdens het eten en mijn vriend zich daardoor voor schut voelde staan.
Voor mijn gevoel werd ik voor het blok gezet en heb dus geweigerd. Met als resultaat dat er flink over mij geroddeld werd tijdens het eten en mijn vriend zich daardoor voor schut voelde staan.
zondag 7 november 2010 om 16:08
Ik ben (gelukkig) nog nooit depressief geweest dus ik weet niet hoe het voelt maar het feit dat ik al zo lang ongelukkig ben is dus genoeg reden om naar de huisarts te gaan.
Ik weet alleen dat ik zo niet verder wil. Ik moet er niet aan denken om tot mijn 80e zo door te gaan. Dat is een hele lange weg.
Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Ik weet alleen dat ik zo niet verder wil. Ik moet er niet aan denken om tot mijn 80e zo door te gaan. Dat is een hele lange weg.
Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
zondag 7 november 2010 om 17:00
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 16:08:
Ik ben (gelukkig) nog nooit depressief geweest dus ik weet niet hoe het voelt maar het feit dat ik al zo lang ongelukkig ben is dus genoeg reden om naar de huisarts te gaan.
Ik weet alleen dat ik zo niet verder wil. Ik moet er niet aan denken om tot mijn 80e zo door te gaan. Dat is een hele lange weg. Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Dat zegt toch al genoeg?
Als je pijn hebt ga je ook naar de dokter, dus nu ook.
Hij kan je of geruststellen of je een bepaalde kant op begeleiden.
Ik ben (gelukkig) nog nooit depressief geweest dus ik weet niet hoe het voelt maar het feit dat ik al zo lang ongelukkig ben is dus genoeg reden om naar de huisarts te gaan.
Ik weet alleen dat ik zo niet verder wil. Ik moet er niet aan denken om tot mijn 80e zo door te gaan. Dat is een hele lange weg. Ik heb niets waarvan ik geniet. Mijn vriend heeft een hobby en hij haalt daar veel positieve energie uit. Ik ben soms wel eens jaloers op hem dat hij zo van het leven kan genieten. Waarom heb ik dat niet?
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Dat zegt toch al genoeg?
Als je pijn hebt ga je ook naar de dokter, dus nu ook.
Hij kan je of geruststellen of je een bepaalde kant op begeleiden.
zondag 7 november 2010 om 17:04
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 16:08:
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Euhmm mij helpt het om gewoon de huisarts te bellen en aan te geven dat je graag een gesprek wilt om het een en ander te bespreken.
Ook ik vind het doodeng om die stap te zetten maar erover nadenken helpt je niet verder, alleen dr verder vanaf omdat je de drempel hoger maakt.
Desnoods geef je aan dat je een dubbele afspraak wilt, die van mij doet dat standaard als je om een gesprek vraagt.
Ik probeer nu alleen nog de moed te verzamelen om naar de huisarts te gaan.
Euhmm mij helpt het om gewoon de huisarts te bellen en aan te geven dat je graag een gesprek wilt om het een en ander te bespreken.
Ook ik vind het doodeng om die stap te zetten maar erover nadenken helpt je niet verder, alleen dr verder vanaf omdat je de drempel hoger maakt.
Desnoods geef je aan dat je een dubbele afspraak wilt, die van mij doet dat standaard als je om een gesprek vraagt.
zondag 7 november 2010 om 18:30
quote:sarina1982 schreef op 07 november 2010 @ 14:57:
@ Noa lynn en Marels: Bedankt voor de snelle reacties!
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht.
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
Lijkt me best verstandig hoor om naar een arts te gaan...depressie of niet en al zou het zo zijn, kan het ergens vandaan komen wat je waarschijnlijk nooit had verwacht.
Als het geen depresie is, is het toch een gevoel die je ongelukkig maakt,ontbreken van een stofje kan genoeg ongemak geven.
sterkte joh!
@ Noa lynn en Marels: Bedankt voor de snelle reacties!
Ik vind het toch een beetje eng om naar de huisarts te gaan. Ik heb geen traumatische jeugd gehad of andere vervelende ervaringen waardoor ik depressief kan zijn. Ik heb vooral moeite met mezelf te accepteren en/of ik ben ongelukkig omdat het leven niet is wat ik ervan verwacht.
@ noa_lynn: Wat is bij jou de oorzaak dat je je zo voelt?
Lijkt me best verstandig hoor om naar een arts te gaan...depressie of niet en al zou het zo zijn, kan het ergens vandaan komen wat je waarschijnlijk nooit had verwacht.
Als het geen depresie is, is het toch een gevoel die je ongelukkig maakt,ontbreken van een stofje kan genoeg ongemak geven.
sterkte joh!
maandag 8 november 2010 om 20:47
Hey Sarina,
Ik weet niet of je dit nog gaat lezen. Maar ik herken wel iets in jouw verhaal. Het is nooit helemaal hetzelfde natuurlijk. Maar de herkenning is er wel. Op de lagere school had ik wel vriendinnetjes enzo. Maar ik kan me wel herinneren dat ik toen al wel eens dacht; 'wat moet ik nou weer eens zeggen' 'waarom kunnen zij de hele tijd samen kletsen en ik niet'. Dat soort. Ik maakte het mezelf ook wel moeilijk, zo besloot ik op mijn 13e ofzo dat ik maar eens op moest houden met om alles te ginnegappen, dat was niet stoer. Daarna had ik nooit meer de slappe lach en werd ik best wel serieus. Gek dat je jezelf dat op kan leggen blijkbaar.
Mensen vinden mij wel aardig enzo, maar ik voel me beter bij wat oppervlakkig contact. Toch verlang ik wel naar echte vriendschap. Het is voor mij heel belangrijk dat ik voel dat iemand echt vrienden met me wil zijn. Het duurt dus lang voordat er een vriendschap is opgebouwd. Gelukkig heb ik nu wel vrienden, maar ik hoef niet dagelijks contact. Toch ook hier lijkt het me heel leuk om wel een vriendin te hebben met wie ik een intensiever contact heb....
Ook ik moet mezelf accepteren zoals ik ben. Lange tijd heb ik gedacht dat er eigenlijk een nog leukere ik, socialere, knappere, vrolijkere ik in mijzelf zat. Nu denk ik; het is goed zoals ik ben. Misschien kom ik nog eens iemand tegen, een vriendin, met wie het echt geweldig klikt. Ook hier kan leeftijd of een bepaalde fase belangrijk zijn. Jonge mensen zijn vaak heel erg op zichzelf gericht, en opportunistisch. Later is er ook ruimte voor een ander.
Ik ben heel boos geweest op mijn ouders (die hadden ook echt niet veel tijd voor me hoor, en mijn moeder is nu heel lief, maar vroeger was ze niet zo knuffelig en positief naar mij, dat is ook een oorzaak van hoe ik nu ben). Maar nu ben ik dat niet meer. Ik ben nu zelf moeder, en heel lief naar mijn kids toe. Ik vind mijn leven nu heel leuk, maar heb vaak gedacht 'ik wil niet meer'. Ik voelde me eenzaam, onbegrepen, een rare snuiter, de vreemde eend in de bijt. Gelukkig heb ik mijn vriend, een soort soulmate en in sommige opzichten mijn tegenpool. Maar hij vindt mij fantastisch en ik hem. Ook deze relatie loopt echt neit altijd op rolletjes hoor!!
Het hoeft dus niet zo te blijven Sarina. Een beetje hulp vragen kan geen kwaad. Probeer jezelf te accepteren zoals je bent, en hou van jezelf. Koop je wel leuke kleding voor jezelf? Sport je? doe je een lekker geurtje op elke dag, boek eens een leuke vakantie, maak je huis gezellig, doe eens iets voor een ander, haal een kat uit het asiel, etc. etc.
Sorry voor het lange verhaal. Maar misschien kunnen we een beetje overleggen?
Ik weet niet of je dit nog gaat lezen. Maar ik herken wel iets in jouw verhaal. Het is nooit helemaal hetzelfde natuurlijk. Maar de herkenning is er wel. Op de lagere school had ik wel vriendinnetjes enzo. Maar ik kan me wel herinneren dat ik toen al wel eens dacht; 'wat moet ik nou weer eens zeggen' 'waarom kunnen zij de hele tijd samen kletsen en ik niet'. Dat soort. Ik maakte het mezelf ook wel moeilijk, zo besloot ik op mijn 13e ofzo dat ik maar eens op moest houden met om alles te ginnegappen, dat was niet stoer. Daarna had ik nooit meer de slappe lach en werd ik best wel serieus. Gek dat je jezelf dat op kan leggen blijkbaar.
Mensen vinden mij wel aardig enzo, maar ik voel me beter bij wat oppervlakkig contact. Toch verlang ik wel naar echte vriendschap. Het is voor mij heel belangrijk dat ik voel dat iemand echt vrienden met me wil zijn. Het duurt dus lang voordat er een vriendschap is opgebouwd. Gelukkig heb ik nu wel vrienden, maar ik hoef niet dagelijks contact. Toch ook hier lijkt het me heel leuk om wel een vriendin te hebben met wie ik een intensiever contact heb....
Ook ik moet mezelf accepteren zoals ik ben. Lange tijd heb ik gedacht dat er eigenlijk een nog leukere ik, socialere, knappere, vrolijkere ik in mijzelf zat. Nu denk ik; het is goed zoals ik ben. Misschien kom ik nog eens iemand tegen, een vriendin, met wie het echt geweldig klikt. Ook hier kan leeftijd of een bepaalde fase belangrijk zijn. Jonge mensen zijn vaak heel erg op zichzelf gericht, en opportunistisch. Later is er ook ruimte voor een ander.
Ik ben heel boos geweest op mijn ouders (die hadden ook echt niet veel tijd voor me hoor, en mijn moeder is nu heel lief, maar vroeger was ze niet zo knuffelig en positief naar mij, dat is ook een oorzaak van hoe ik nu ben). Maar nu ben ik dat niet meer. Ik ben nu zelf moeder, en heel lief naar mijn kids toe. Ik vind mijn leven nu heel leuk, maar heb vaak gedacht 'ik wil niet meer'. Ik voelde me eenzaam, onbegrepen, een rare snuiter, de vreemde eend in de bijt. Gelukkig heb ik mijn vriend, een soort soulmate en in sommige opzichten mijn tegenpool. Maar hij vindt mij fantastisch en ik hem. Ook deze relatie loopt echt neit altijd op rolletjes hoor!!
Het hoeft dus niet zo te blijven Sarina. Een beetje hulp vragen kan geen kwaad. Probeer jezelf te accepteren zoals je bent, en hou van jezelf. Koop je wel leuke kleding voor jezelf? Sport je? doe je een lekker geurtje op elke dag, boek eens een leuke vakantie, maak je huis gezellig, doe eens iets voor een ander, haal een kat uit het asiel, etc. etc.
Sorry voor het lange verhaal. Maar misschien kunnen we een beetje overleggen?
