Psyche
alle pijlers
Dysthyme stoornis?
zondag 9 juni 2013 om 18:40
hallo, hier eendvogel...ik ben denk ik van huis uit een piekeraar en trek me de ellende in de wereld teveel aan, al vanaf klein hummeltje. Ben ook hooggevoelig al vind ik dat eigenlijk niet zo'n prettig woord...klinkt een beetje truttig....
Heb veel nare effekten van de kerk waar ik als kind heen moest, een echte zwarte kousenkerk waar je bang werd gemaakt voor leven en ook voor doodgaan! Meer opties zijn er niet dus....
Door mijn opa aangerand toen ik een jaar of 4 was. Al met al een hele klus om het leven nog een beetje zonnig in te zien....
Al is dit allemaal nog lang niet zo erg als wat anderen soms meemaken.
Maar eigenlijk heb ik altijd gevonden dat ik toch gewoon 'normaal' en 'blij' moest zijn. Toch vind ik zo langzamerhand dat dat helemaal niet nodig is. Waarom moet dat eigenlijk? En van wie?
Kwam de diagnose dysthymie tegen en dacht :bingo.
Therapie heb ik in het verleden gehad en ik vind het zo wel genoeg.
Momenteel volg ik mijn eigen 'therapie', ik fiets 1 tot 1,5 uur per dag, in een flink tempo, en dat helpt mij enorm. Verder probeer ik mezelf steeds meer te accepteren, al is dst soms niet zo gemakkelijk.
Lieve mensen, graag jullie reakties!
Heb veel nare effekten van de kerk waar ik als kind heen moest, een echte zwarte kousenkerk waar je bang werd gemaakt voor leven en ook voor doodgaan! Meer opties zijn er niet dus....
Door mijn opa aangerand toen ik een jaar of 4 was. Al met al een hele klus om het leven nog een beetje zonnig in te zien....
Al is dit allemaal nog lang niet zo erg als wat anderen soms meemaken.
Maar eigenlijk heb ik altijd gevonden dat ik toch gewoon 'normaal' en 'blij' moest zijn. Toch vind ik zo langzamerhand dat dat helemaal niet nodig is. Waarom moet dat eigenlijk? En van wie?
Kwam de diagnose dysthymie tegen en dacht :bingo.
Therapie heb ik in het verleden gehad en ik vind het zo wel genoeg.
Momenteel volg ik mijn eigen 'therapie', ik fiets 1 tot 1,5 uur per dag, in een flink tempo, en dat helpt mij enorm. Verder probeer ik mezelf steeds meer te accepteren, al is dst soms niet zo gemakkelijk.
Lieve mensen, graag jullie reakties!
maandag 10 juni 2013 om 18:02
Hoi Eendvogel 
Dat klinkt niet echt positief, waarschijnlijk heb je in je jeugd ook de steun en aandacht gemist waar je toen behoefte aan had.
Ik denk niet dat je een dysthyme stoornis hebt, maar vroeger iets gemist hebt waardoor je je nu zo voelt.
Wat voor soort therapie heb me gehad en hoe lang?
Wel goed dat je iets hebt gevonden wat je een goed gevoel geeft, dat is altijd fijn!
Ikzelf ben ondertussen bij de huisarts geweest en hij vermoed niet dat ik een dysthyme stoornis heb. Wel depressief en hij adviseert me om toch naar een psych te gaan.
Ik heb nog niet de moed gehad om de stap te zetten maar ik weet dat het zo niet verder kan doorgaan.
Ik heb 2 weken vakantie gehad, ben een week op Kos geweest en ik had gehoopt dat het daarna wel beter zou gaan maar het lijkt erger geworden. Als ik niet hoef te werken, zoals vandaag, lig ik heel de dag in bed. Ik heb zelfs geen zin om wat te eten of drinken te pakken.
Ik ben nu ook steeds aan het terug kijken naar m'n jeugd en ik denk dat daar de oorzaak ligt. Een kind wordt niet onzeker geboren maar zo gemaakt. M'n moeder is nog steeds niet volwassen, die is 62 jaar, en m'n vader ook niet. Ik heb nu 2,5 jaar het contact met m'n vader verbroken.
Als ik m'n moeder zie komt er een soort irritatie en agressie in me naar boven zodat ik niet echt aardig kan zijn. Ik heb nooit echt zachtheid en liefde van m'n moeder gekregen en dat maakt me boos!
Dat klinkt niet echt positief, waarschijnlijk heb je in je jeugd ook de steun en aandacht gemist waar je toen behoefte aan had.
Ik denk niet dat je een dysthyme stoornis hebt, maar vroeger iets gemist hebt waardoor je je nu zo voelt.
Wat voor soort therapie heb me gehad en hoe lang?
Wel goed dat je iets hebt gevonden wat je een goed gevoel geeft, dat is altijd fijn!
Ikzelf ben ondertussen bij de huisarts geweest en hij vermoed niet dat ik een dysthyme stoornis heb. Wel depressief en hij adviseert me om toch naar een psych te gaan.
Ik heb nog niet de moed gehad om de stap te zetten maar ik weet dat het zo niet verder kan doorgaan.
Ik heb 2 weken vakantie gehad, ben een week op Kos geweest en ik had gehoopt dat het daarna wel beter zou gaan maar het lijkt erger geworden. Als ik niet hoef te werken, zoals vandaag, lig ik heel de dag in bed. Ik heb zelfs geen zin om wat te eten of drinken te pakken.
Ik ben nu ook steeds aan het terug kijken naar m'n jeugd en ik denk dat daar de oorzaak ligt. Een kind wordt niet onzeker geboren maar zo gemaakt. M'n moeder is nog steeds niet volwassen, die is 62 jaar, en m'n vader ook niet. Ik heb nu 2,5 jaar het contact met m'n vader verbroken.
Als ik m'n moeder zie komt er een soort irritatie en agressie in me naar boven zodat ik niet echt aardig kan zijn. Ik heb nooit echt zachtheid en liefde van m'n moeder gekregen en dat maakt me boos!
vrijdag 14 juni 2013 om 19:04
dag T_girl 83,
Bedankt voor je reaktie...fijn om te merken dat ik niet zomaar ergens in de leegte klets!!
Zo van hallo hallo, is er ergens nog leven op deze planeet!! haha
Maar ondertussen heb jij ook wel je handjes vol ...en valt het echt niet mee om een beetje op de been te blijven..kan me voorstellen dat je huisarts therapie aanraadt...je hebt je basisveiligheid gemist toen je klein was en ik eigenlijk ook...
mijn therapie was eigenlijk gewoon gesprekken met maatschappelijk werk, dat heb ik gedaan met tussenpozen van een paar jaar. Het is belangrijk dat het klikt met je behandelaar, anders heeft het weinig zin.
En voor de aanranding heb ik geprekken gehad met een ervaringsdeskundige, dus iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en dat overwonnen heeft.
Toen ik 50 werd heb ik er nog een knoert van een depressie bijgekregen.Toen ging het mij niet meer lukken zonder anti depressiva. Gebruik sinds jaren efexor,ben nu aan het afbouwen,zit op 37,5 mg.
Een paar maanden geleden kreeg ik het in mijn hoofd om mijn conditie eens flink omhoog te krikken. En was echt heel erg verrast om te merken hoeveel mijn stemming verbeterde door al dst bewegen! Dus ik ben heel tevreden!
Heel veel succes en laat horen hoe het gaat!!
Bedankt voor je reaktie...fijn om te merken dat ik niet zomaar ergens in de leegte klets!!
Zo van hallo hallo, is er ergens nog leven op deze planeet!! haha
Maar ondertussen heb jij ook wel je handjes vol ...en valt het echt niet mee om een beetje op de been te blijven..kan me voorstellen dat je huisarts therapie aanraadt...je hebt je basisveiligheid gemist toen je klein was en ik eigenlijk ook...
mijn therapie was eigenlijk gewoon gesprekken met maatschappelijk werk, dat heb ik gedaan met tussenpozen van een paar jaar. Het is belangrijk dat het klikt met je behandelaar, anders heeft het weinig zin.
En voor de aanranding heb ik geprekken gehad met een ervaringsdeskundige, dus iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en dat overwonnen heeft.
Toen ik 50 werd heb ik er nog een knoert van een depressie bijgekregen.Toen ging het mij niet meer lukken zonder anti depressiva. Gebruik sinds jaren efexor,ben nu aan het afbouwen,zit op 37,5 mg.
Een paar maanden geleden kreeg ik het in mijn hoofd om mijn conditie eens flink omhoog te krikken. En was echt heel erg verrast om te merken hoeveel mijn stemming verbeterde door al dst bewegen! Dus ik ben heel tevreden!
Heel veel succes en laat horen hoe het gaat!!
woensdag 1 januari 2014 om 22:48
Gelukkig 2014,
Ik ben Sara en ik heb ook dysthyme stoornis. Ik heb al een paar jaar een voorkeur voor vrouwen, hierdoor heb ik 2 huwelijken van de baan geschoven. Ik zou graag in contact komen met jou Flinder, reactie is een beetje laat maar het is voor het eerst dat ik dit forum lees. Verder wil ik voor alle lezers de beste wensen voor 2014 mk.
Als je meer van me wilt weten van harte, ik heb erg veel steun aan alle posts.
Gr Sara
Ik ben Sara en ik heb ook dysthyme stoornis. Ik heb al een paar jaar een voorkeur voor vrouwen, hierdoor heb ik 2 huwelijken van de baan geschoven. Ik zou graag in contact komen met jou Flinder, reactie is een beetje laat maar het is voor het eerst dat ik dit forum lees. Verder wil ik voor alle lezers de beste wensen voor 2014 mk.
Als je meer van me wilt weten van harte, ik heb erg veel steun aan alle posts.
Gr Sara
donderdag 2 januari 2014 om 01:47
Ook ik weet sinds kort dat ik een dysthyme stoornis hebt. Na zoveel jaar een waardeloos gevoel geeft dit nu toch rust. Het heeft een naam en ik ben niet gek. Het blijft natuurlijk moeilijk , maar je kunt nu op zoek naar 'verlichting'. Mij helpt enorm om te gaan hardlopen. Dat doe ik 3x pweek, maakt niet uit wat voor weer en ga ook naar wedstrijdjes. Soms is het mezelf pushen en pushen om te gaan, maar ik weet dat als ik het doe mij in ieder geval voor een tijd(je) wat beter voel. Dus heb ik het er voor over. Ook de contacten met andere lopers zijn waardevol. Daarnaast ben ik sinds kort gestart bij de GGZ met schematherapie. Het is iets waar ik in geloof, ik heb er een goed gevoel bij dat mij dit gaat helpen om iets dragelijker door het leven te gaan. Misschien zelfs bij tijden blij. Ik ga ervoor en probeer niet aan de AD te gaan. Mede door het hardlopen ben ik daar tot nu van weggebleven. En in combinatie met de schematherapie ben ik ervan overtuigd dat dat gaat lukken. Ik durf mij heel af en toe nu een klein momentje, een flits weliswaar, happy te voelen.
donderdag 2 januari 2014 om 15:16
Zag dit topic opeens weer naar boven komen en kwam ook mijn eigen bericht tegen van 8 maanden terug. Altijd leuk om even terug te lezen. Ik was toen net met ad begonnen en had pas net de diagnose.
Uiteindelijk heb ik een verhoging gehad van de medicijnen en sindsdien gaat het stukken beter. Laatst wel een terugval gehad, maar daar ben ik intussen weer een heel eind overheen.
Natuurlijk heb ik ook gesprekken naast de ad, maar de ad werkt al super goed voor mij. En ik heb het contact met mijn vader verbroken waar een groot deel van mijn problemen kwamen en ook dat geeft veel rust.
Uiteindelijk heb ik een verhoging gehad van de medicijnen en sindsdien gaat het stukken beter. Laatst wel een terugval gehad, maar daar ben ik intussen weer een heel eind overheen.
Natuurlijk heb ik ook gesprekken naast de ad, maar de ad werkt al super goed voor mij. En ik heb het contact met mijn vader verbroken waar een groot deel van mijn problemen kwamen en ook dat geeft veel rust.
zondag 12 januari 2014 om 14:49
t_girl83. je hebt therapie gehad. Daar nooit een diagnose gekregen?
Ik heb zelf dystymie gediagnosticeerd gekregen toen ik jaar of 22 a 23 was. Ben nu 37 jaar. Heb er nu nog last van. af en toe naar depressiviteit toe denk ik. Ook niet meer willen leven gedachtes namelijk. Ja balen, 24/7 die neerslachtigheid voelen.
Bij mij heeft het echt met mijn gedachtes te maken. Dus medicijnen helpen niet. Maar het is zo moeilijk om die negatieve gedachtes over mezelf kwijt te raken.
Ik heb zelf dystymie gediagnosticeerd gekregen toen ik jaar of 22 a 23 was. Ben nu 37 jaar. Heb er nu nog last van. af en toe naar depressiviteit toe denk ik. Ook niet meer willen leven gedachtes namelijk. Ja balen, 24/7 die neerslachtigheid voelen.
Bij mij heeft het echt met mijn gedachtes te maken. Dus medicijnen helpen niet. Maar het is zo moeilijk om die negatieve gedachtes over mezelf kwijt te raken.